{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3257149"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3257149","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η δημόσια τάξη ως λόγος περιορισμού των συνταγματικών δικαιωμάτων","abstract":"Η δημόσια τάξη συνδέεται άρρηκτα με την κρατική κυριαρχία. Ως επί το πλείστον αφορά τις σχέσεις του ατόμου με το κράτος και με το κοινωνικό σύνολο (εσωτερική τάξη). Το περιεχόμενό της μεταβάλλεται ανάλογα με τον τόπο και το χρόνο και ο προσδιορισμός του εναπόκειται στο κράτος που αφορά. Στα πλαίσια της ελληνικής έννομης τάξης, η δημόσια τάξη αναγνωρίζεται στο Σύνταγμα ως αυτοτελώς προστατευόμενο έννομο αγαθό και σημαίνει την κατάσταση της κοινής ειρήνης. Υπό στενή έννοια ταυτίζεται με τη δημόσια ασφάλεια, ενώ υπό ευρεία έννοια περιλαμβάνει επιπλέον και την ομαλή κοινωνική - οικονομική ζωή της χώρας. Η δημόσια τάξη αποτελεί κατά το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ θεμιτό λόγο για την επιβολή ειδικών περιορισμών σε σειρά ατομικών δικαιωμάτων, οι οποίοι μάλιστα συνεπάγονται έντονη επέμβαση στην ιδιωτική σφαίρα, πολλές φορές με τη χρήση υλικής βίας. Επομένως, η ερμηνεία της αόριστης αυτής νομικής έννοιας οφείλει να σέβεται τον εγγυητικό χαρακτήρα των ατομικών ελευθεριών. Αντίστοιχα, οι περιορισμοί που επιβάλλονται χάριν της διαφύλαξής της, οφείλουν να είναι σύμφωνοι με την αρχή της αναλογικότητας ή, κατά την ΕΣΔΑ, με τη ρήτρα του «αναγκαίου μέτρου σε μια δημοκρατική κοινωνία». Τα παραπάνω αναπτύσσονται αναλυτικά στα Κεφάλαια Ι, ΙΙ και ΙΙΙ της παρούσας διπλωματικής εργασίας, ενώ στο Κεφάλαιο IV γίνεται αναλυτική παρουσίαση των επιμέρους δικαιωμάτων. Στο τέλος, αντί επιλόγου, αναπτύσσεται ένας ορισμένος προβληματισμός γύρω από τα παραπάνω ζητήματα. Η υποστήριξη πλαισιώνεται με την παρουσίαση των απόψεων της ελληνικής συνταγματικής θεωρίας, καθώς και της νομολογίας των εθνικών δικαστηρίων και του ΕΔΔΑ.","abstract_html":"Η δημόσια τάξη συνδέεται άρρηκτα με την κρατική κυριαρχία. Ως επί το πλείστον αφορά τις σχέσεις του ατόμου με το κράτος και με το κοινωνικό σύνολο (εσωτερική τάξη). Το περιεχόμενό της μεταβάλλεται ανάλογα με τον τόπο και το χρόνο και ο προσδιορισμός του εναπόκειται στο κράτος που αφορά. Στα πλαίσια της ελληνικής έννομης τάξης, η δημόσια τάξη αναγνωρίζεται στο Σύνταγμα ως αυτοτελώς προστατευόμενο έννομο αγαθό και σημαίνει την κατάσταση της κοινής ειρήνης. Υπό στενή έννοια ταυτίζεται με τη δημόσια ασφάλεια, ενώ υπό ευρεία έννοια περιλαμβάνει επιπλέον και την ομαλή κοινωνική - οικονομική ζωή της χώρας. Η δημόσια τάξη αποτελεί κατά το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ θεμιτό λόγο για την επιβολή ειδικών περιορισμών σε σειρά ατομικών δικαιωμάτων, οι οποίοι μάλιστα συνεπάγονται έντονη επέμβαση στην ιδιωτική σφαίρα, πολλές φορές με τη χρήση υλικής βίας. Επομένως, η ερμηνεία της αόριστης αυτής νομικής έννοιας οφείλει να σέβεται τον εγγυητικό χαρακτήρα των ατομικών ελευθεριών. Αντίστοιχα, οι περιορισμοί που επιβάλλονται χάριν της διαφύλαξής της, οφείλουν να είναι σύμφωνοι με την αρχή της αναλογικότητας ή, κατά την ΕΣΔΑ, με τη ρήτρα του «αναγκαίου μέτρου σε μια δημοκρατική κοινωνία». Τα παραπάνω αναπτύσσονται αναλυτικά στα Κεφάλαια Ι, ΙΙ και ΙΙΙ της παρούσας διπλωματικής εργασίας, ενώ στο Κεφάλαιο IV γίνεται αναλυτική παρουσίαση των επιμέρους δικαιωμάτων. Στο τέλος, αντί επιλόγου, αναπτύσσεται ένας ορισμένος προβληματισμός γύρω από τα παραπάνω ζητήματα. Η υποστήριξη πλαισιώνεται με την παρουσίαση των απόψεων της ελληνικής συνταγματικής θεωρίας, καθώς και της νομολογίας των εθνικών δικαστηρίων και του ΕΔΔΑ.","abstract_has_math":false,"creators":["Μόκα Ελένη","Moka Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:02Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3257149"],"render_values":[{"text":"uoadl:3257149","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3257149","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3257149","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3257149","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μόκα Ελένη","Moka Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3257149","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3257149"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η δημόσια τάξη συνδέεται άρρηκτα με την κρατική κυριαρχία. Ως επί το πλείστον αφορά τις σχέσεις του ατόμου με το κράτος και με το κοινωνικό σύνολο (εσωτερική τάξη). Το περιεχόμενό της μεταβάλλεται ανάλογα με τον τόπο και το χρόνο και ο προσδιορισμός του εναπόκειται στο κράτος που αφορά. Στα πλαίσια της ελληνικής έννομης τάξης, η δημόσια τάξη αναγνωρίζεται στο Σύνταγμα ως αυτοτελώς προστατευόμενο έννομο αγαθό και σημαίνει την κατάσταση της κοινής ειρήνης. Υπό στενή έννοια ταυτίζεται με τη δημόσια ασφάλεια, ενώ υπό ευρεία έννοια περιλαμβάνει επιπλέον και την ομαλή κοινωνική - οικονομική ζωή της χώρας. Η δημόσια τάξη αποτελεί κατά το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ θεμιτό λόγο για την επιβολή ειδικών περιορισμών σε σειρά ατομικών δικαιωμάτων, οι οποίοι μάλιστα συνεπάγονται έντονη επέμβαση στην ιδιωτική σφαίρα, πολλές φορές με τη χρήση υλικής βίας. Επομένως, η ερμηνεία της αόριστης αυτής νομικής έννοιας οφείλει να σέβεται τον εγγυητικό χαρακτήρα των ατομικών ελευθεριών. Αντίστοιχα, οι περιορισμοί που επιβάλλονται χάριν της διαφύλαξής της, οφείλουν να είναι σύμφωνοι με την αρχή της αναλογικότητας ή, κατά την ΕΣΔΑ, με τη ρήτρα του «αναγκαίου μέτρου σε μια δημοκρατική κοινωνία». Τα παραπάνω αναπτύσσονται αναλυτικά στα Κεφάλαια Ι, ΙΙ και ΙΙΙ της παρούσας διπλωματικής εργασίας, ενώ στο Κεφάλαιο IV γίνεται αναλυτική παρουσίαση των επιμέρους δικαιωμάτων. Στο τέλος, αντί επιλόγου, αναπτύσσεται ένας ορισμένος προβληματισμός γύρω από τα παραπάνω ζητήματα. Η υποστήριξη πλαισιώνεται με την παρουσίαση των απόψεων της ελληνικής συνταγματικής θεωρίας, καθώς και της νομολογίας των εθνικών δικαστηρίων και του ΕΔΔΑ.","Public order is inextricably linked to state sovereignty. It mostly concerns the relations of the individual with the state and with society (internal order). Its content varies according to place and time and its determination rests with the state concerned. In the context of the Greek legal order, public order is recognized in the Constitution as an independently protected legal good and means the state of common peace. In a narrow sense it is identified with public security, while in a broad sense it also includes the smooth social and economic life of the country. According to the Constitution and the ECHR, public order is a legitimate reason for the imposition of special restrictions on a series of individual rights, which in fact involve intense intervention in the private sphere, often with the use of material violence. Therefore, the interpretation of this vague legal concept must respect the guarantee character of individual freedoms. Accordingly, the restrictions imposed for its preservation must be in accordance with the principle of proportionality or, according to the ECHR, with the \"necessary measure in a democratic society\" clause. The above are developed in detail in Chapters I, II and III of this thesis, while in Chapter IV there is a detailed presentation of the individual rights. At the end, instead of an epilogue, a certain reflection is developed around the above issues. The support is framed by the presentation of the opinions of the Greek constitutional theory, as well as the jurisprudence of the national courts and the ECtHR."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η δημόσια τάξη ως λόγος περιορισμού των συνταγματικών δικαιωμάτων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μόκα Ελένη","Moka Eleni"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η δημόσια τάξη συνδέεται άρρηκτα με την κρατική κυριαρχία. Ως επί το πλείστον αφορά τις σχέσεις του ατόμου με το κράτος και με το κοινωνικό σύνολο (εσωτερική τάξη). Το περιεχόμενό της μεταβάλλεται ανάλογα με τον τόπο και το χρόνο και ο προσδιορισμός του εναπόκειται στο κράτος που αφορά. Στα πλαίσια της ελληνικής έννομης τάξης, η δημόσια τάξη αναγνωρίζεται στο Σύνταγμα ως αυτοτελώς προστατευόμενο έννομο αγαθό και σημαίνει την κατάσταση της κοινής ειρήνης. Υπό στενή έννοια ταυτίζεται με τη δημόσια ασφάλεια, ενώ υπό ευρεία έννοια περιλαμβάνει επιπλέον και την ομαλή κοινωνική - οικονομική ζωή της χώρας. Η δημόσια τάξη αποτελεί κατά το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ θεμιτό λόγο για την επιβολή ειδικών περιορισμών σε σειρά ατομικών δικαιωμάτων, οι οποίοι μάλιστα συνεπάγονται έντονη επέμβαση στην ιδιωτική σφαίρα, πολλές φορές με τη χρήση υλικής βίας. Επομένως, η ερμηνεία της αόριστης αυτής νομικής έννοιας οφείλει να σέβεται τον εγγυητικό χαρακτήρα των ατομικών ελευθεριών. Αντίστοιχα, οι περιορισμοί που επιβάλλονται χάριν της διαφύλαξής της, οφείλουν να είναι σύμφωνοι με την αρχή της αναλογικότητας ή, κατά την ΕΣΔΑ, με τη ρήτρα του «αναγκαίου μέτρου σε μια δημοκρατική κοινωνία». Τα παραπάνω αναπτύσσονται αναλυτικά στα Κεφάλαια Ι, ΙΙ και ΙΙΙ της παρούσας διπλωματικής εργασίας, ενώ στο Κεφάλαιο IV γίνεται αναλυτική παρουσίαση των επιμέρους δικαιωμάτων. Στο τέλος, αντί επιλόγου, αναπτύσσεται ένας ορισμένος προβληματισμός γύρω από τα παραπάνω ζητήματα. Η υποστήριξη πλαισιώνεται με την παρουσίαση των απόψεων της ελληνικής συνταγματικής θεωρίας, καθώς και της νομολογίας των εθνικών δικαστηρίων και του ΕΔΔΑ.","Public order is inextricably linked to state sovereignty. It mostly concerns the relations of the individual with the state and with society (internal order). Its content varies according to place and time and its determination rests with the state concerned. In the context of the Greek legal order, public order is recognized in the Constitution as an independently protected legal good and means the state of common peace. In a narrow sense it is identified with public security, while in a broad sense it also includes the smooth social and economic life of the country. According to the Constitution and the ECHR, public order is a legitimate reason for the imposition of special restrictions on a series of individual rights, which in fact involve intense intervention in the private sphere, often with the use of material violence. Therefore, the interpretation of this vague legal concept must respect the guarantee character of individual freedoms. Accordingly, the restrictions imposed for its preservation must be in accordance with the principle of proportionality or, according to the ECHR, with the \"necessary measure in a democratic society\" clause. The above are developed in detail in Chapters I, II and III of this thesis, while in Chapter IV there is a detailed presentation of the individual rights. At the end, instead of an epilogue, a certain reflection is developed around the above issues. The support is framed by the presentation of the opinions of the Greek constitutional theory, as well as the jurisprudence of the national courts and the ECtHR."],"dc:identifier":["uoadl:3257149","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3257149"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η δημόσια τάξη ως λόγος περιορισμού των συνταγματικών δικαιωμάτων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:02Z"}