{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3257756"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3257756","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η συμβολή του Κανονισμού 2019/11 στις υποθέσεις διεθνούς απαγωγής-Σύγκριση με τον Κανονισμό 2201/2003","abstract":"Η διεθνής απαγωγή τέκνων είναι ένα φαινόμενο που έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις, ως απότοκο της δημιουργίας διεθνών οικογενειών. Οι συνέπειές της είναι τραυματικές για το παιδί το οποίο αποκόπτεται βίαια από το περιβάλλον του και τον γονέα που το φρόντιζε. Οι δύο αυτές παράμετροι ευαισθητοποίησαν τη διεθνή κοινότητα, η οποία επεδίωξε την αντιμετώπιση των αστικών πτυχών της διεθνούς απαγωγής υιοθετώντας τη Σύμβαση της Χάγης του 1980 για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, θεσπίστηκε ο Κανονισμός (ΕΚ) 2201/2003, ο οποίος πρόσφατα αντικαταστάθηκε από τον Κανονισμό (ΕΕ) 2019/1111. Στόχος αυτών των νομοθετικών κειμένων είναι η προστασία του συμφέροντος του τέκνου, το οποίο ταυτίζεται με την άμεση επιστροφή του, πλην συγκεκριμένων εξαιρέσεων. Κεντρικός μοχλός στην προσπάθεια αυτή είναι η οικοδόμηση ενός συστήματος διεθνούς συνεργασίας, μέσω της σύστασης κεντρικών αρχών που αναλαμβάνουν το συντονισμό των ενεργειών των αρμόδιων δικαστικών ή/και διοικητικών αρχών. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται η εξέταση των βασικών σημείων των τριών αυτών νομοθετικών κειμένων, τα οποία λειτουργούν συμπληρωματικά. Επιπλέον, αναδεικνύονται οι βασικές δυσλειτουργίες του προϊσχύσαντος Κανονισμού που κατέστησαν αναγκαία την αναδιατύπωσή του, παρουσιάζονται οι νέες ρυθμίσεις του Κανονισμού 2019/1111 και αξιολογείται η συμβολή του. Αρωγός στην προσπάθεια αυτή καθίσταται η ελληνική και ευρωπαϊκή νομολογία, η οποία παρατίθεται στα οικεία σημεία.","abstract_html":"Η διεθνής απαγωγή τέκνων είναι ένα φαινόμενο που έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις, ως απότοκο της δημιουργίας διεθνών οικογενειών. Οι συνέπειές της είναι τραυματικές για το παιδί το οποίο αποκόπτεται βίαια από το περιβάλλον του και τον γονέα που το φρόντιζε. Οι δύο αυτές παράμετροι ευαισθητοποίησαν τη διεθνή κοινότητα, η οποία επεδίωξε την αντιμετώπιση των αστικών πτυχών της διεθνούς απαγωγής υιοθετώντας τη Σύμβαση της Χάγης του 1980 για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, θεσπίστηκε ο Κανονισμός (ΕΚ) 2201/2003, ο οποίος πρόσφατα αντικαταστάθηκε από τον Κανονισμό (ΕΕ) 2019/1111. Στόχος αυτών των νομοθετικών κειμένων είναι η προστασία του συμφέροντος του τέκνου, το οποίο ταυτίζεται με την άμεση επιστροφή του, πλην συγκεκριμένων εξαιρέσεων. Κεντρικός μοχλός στην προσπάθεια αυτή είναι η οικοδόμηση ενός συστήματος διεθνούς συνεργασίας, μέσω της σύστασης κεντρικών αρχών που αναλαμβάνουν το συντονισμό των ενεργειών των αρμόδιων δικαστικών ή/και διοικητικών αρχών. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται η εξέταση των βασικών σημείων των τριών αυτών νομοθετικών κειμένων, τα οποία λειτουργούν συμπληρωματικά. Επιπλέον, αναδεικνύονται οι βασικές δυσλειτουργίες του προϊσχύσαντος Κανονισμού που κατέστησαν αναγκαία την αναδιατύπωσή του, παρουσιάζονται οι νέες ρυθμίσεις του Κανονισμού 2019/1111 και αξιολογείται η συμβολή του. Αρωγός στην προσπάθεια αυτή καθίσταται η ελληνική και ευρωπαϊκή νομολογία, η οποία παρατίθεται στα οικεία σημεία.","abstract_has_math":false,"creators":["Κούσουλα Δήμητρα","Kousoula Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:07Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3257756"],"render_values":[{"text":"uoadl:3257756","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3257756","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3257756","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3257756","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κούσουλα Δήμητρα","Kousoula Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3257756","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3257756"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διεθνής απαγωγή τέκνων είναι ένα φαινόμενο που έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις, ως απότοκο της δημιουργίας διεθνών οικογενειών. Οι συνέπειές της είναι τραυματικές για το παιδί το οποίο αποκόπτεται βίαια από το περιβάλλον του και τον γονέα που το φρόντιζε. Οι δύο αυτές παράμετροι ευαισθητοποίησαν τη διεθνή κοινότητα, η οποία επεδίωξε την αντιμετώπιση των αστικών πτυχών της διεθνούς απαγωγής υιοθετώντας τη Σύμβαση της Χάγης του 1980 για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, θεσπίστηκε ο Κανονισμός (ΕΚ) 2201/2003, ο οποίος πρόσφατα αντικαταστάθηκε από τον Κανονισμό (ΕΕ) 2019/1111. Στόχος αυτών των νομοθετικών κειμένων είναι η προστασία του συμφέροντος του τέκνου, το οποίο ταυτίζεται με την άμεση επιστροφή του, πλην συγκεκριμένων εξαιρέσεων. Κεντρικός μοχλός στην προσπάθεια αυτή είναι η οικοδόμηση ενός συστήματος διεθνούς συνεργασίας, μέσω της σύστασης κεντρικών αρχών που αναλαμβάνουν το συντονισμό των ενεργειών των αρμόδιων δικαστικών ή/και διοικητικών αρχών. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται η εξέταση των βασικών σημείων των τριών αυτών νομοθετικών κειμένων, τα οποία λειτουργούν συμπληρωματικά. Επιπλέον, αναδεικνύονται οι βασικές δυσλειτουργίες του προϊσχύσαντος Κανονισμού που κατέστησαν αναγκαία την αναδιατύπωσή του, παρουσιάζονται οι νέες ρυθμίσεις του Κανονισμού 2019/1111 και αξιολογείται η συμβολή του. Αρωγός στην προσπάθεια αυτή καθίσταται η ελληνική και ευρωπαϊκή νομολογία, η οποία παρατίθεται στα οικεία σημεία.","International child abduction is a phenomenon that has reached great proportions as a result of the creation of international families. Its consequences are traumatic for the children, who are forcibly cut off from their environment and the parent who cared for them. These two aspects have raised the awareness of the international community, which has sought to address the civil aspects of international abduction by adopting the 1980 Hague Convention on the Civil Aspects of International Child Abduction. At the European level, Regulation (EC) 2201/2003 was adopted, recently replaced by Regulation (EU) 2019/1111. The aim of these legislative texts is to protect the best interests of the child, which is identical to the immediate return of the child, subject to certain exceptions. A central lever in this effort is the building of a system of international cooperation through the establishment of central authorities that undertake the coordination of the actions of the competent judicial and/or administrative authorities. This paper attempts to examine the main points of these three pieces of legislation, whose function is complementary. In addition, the main dysfunctions of the previous Regulation that made it necessary to recast it are highlighted, the new provisions of Regulation 2019/1111 are presented and its contribution is evaluated. The Greek and European case law, which is cited in the relevant sections, assists in this effort."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η συμβολή του Κανονισμού 2019/11 στις υποθέσεις διεθνούς απαγωγής-Σύγκριση με τον Κανονισμό 2201/2003"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κούσουλα Δήμητρα","Kousoula Dimitra"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η διεθνής απαγωγή τέκνων είναι ένα φαινόμενο που έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις, ως απότοκο της δημιουργίας διεθνών οικογενειών. Οι συνέπειές της είναι τραυματικές για το παιδί το οποίο αποκόπτεται βίαια από το περιβάλλον του και τον γονέα που το φρόντιζε. Οι δύο αυτές παράμετροι ευαισθητοποίησαν τη διεθνή κοινότητα, η οποία επεδίωξε την αντιμετώπιση των αστικών πτυχών της διεθνούς απαγωγής υιοθετώντας τη Σύμβαση της Χάγης του 1980 για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, θεσπίστηκε ο Κανονισμός (ΕΚ) 2201/2003, ο οποίος πρόσφατα αντικαταστάθηκε από τον Κανονισμό (ΕΕ) 2019/1111. Στόχος αυτών των νομοθετικών κειμένων είναι η προστασία του συμφέροντος του τέκνου, το οποίο ταυτίζεται με την άμεση επιστροφή του, πλην συγκεκριμένων εξαιρέσεων. Κεντρικός μοχλός στην προσπάθεια αυτή είναι η οικοδόμηση ενός συστήματος διεθνούς συνεργασίας, μέσω της σύστασης κεντρικών αρχών που αναλαμβάνουν το συντονισμό των ενεργειών των αρμόδιων δικαστικών ή/και διοικητικών αρχών. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται η εξέταση των βασικών σημείων των τριών αυτών νομοθετικών κειμένων, τα οποία λειτουργούν συμπληρωματικά. Επιπλέον, αναδεικνύονται οι βασικές δυσλειτουργίες του προϊσχύσαντος Κανονισμού που κατέστησαν αναγκαία την αναδιατύπωσή του, παρουσιάζονται οι νέες ρυθμίσεις του Κανονισμού 2019/1111 και αξιολογείται η συμβολή του. Αρωγός στην προσπάθεια αυτή καθίσταται η ελληνική και ευρωπαϊκή νομολογία, η οποία παρατίθεται στα οικεία σημεία.","International child abduction is a phenomenon that has reached great proportions as a result of the creation of international families. Its consequences are traumatic for the children, who are forcibly cut off from their environment and the parent who cared for them. These two aspects have raised the awareness of the international community, which has sought to address the civil aspects of international abduction by adopting the 1980 Hague Convention on the Civil Aspects of International Child Abduction. At the European level, Regulation (EC) 2201/2003 was adopted, recently replaced by Regulation (EU) 2019/1111. The aim of these legislative texts is to protect the best interests of the child, which is identical to the immediate return of the child, subject to certain exceptions. A central lever in this effort is the building of a system of international cooperation through the establishment of central authorities that undertake the coordination of the actions of the competent judicial and/or administrative authorities. This paper attempts to examine the main points of these three pieces of legislation, whose function is complementary. In addition, the main dysfunctions of the previous Regulation that made it necessary to recast it are highlighted, the new provisions of Regulation 2019/1111 are presented and its contribution is evaluated. The Greek and European case law, which is cited in the relevant sections, assists in this effort."],"dc:identifier":["uoadl:3257756","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3257756"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η συμβολή του Κανονισμού 2019/11 στις υποθέσεις διεθνούς απαγωγής-Σύγκριση με τον Κανονισμό 2201/2003"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:07Z"}