{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3259746"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3259746","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Achmea’s legacy and the legality of investment treaty arbitration in Europe","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει, θέτοντας ως σημείο εκκίνησής της τη θεμελιώδη απόφαση Achmea του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), τη νομιμότητα της επενδυτικής διαιτησίας τόσο στο ενδοενωσιακό όσο και στο εξωενωσιακό πλαίσιο. Στόχος της είναι να παρουσιάσει, αφενός, τους τρόπους με τους οποίους η απόφαση Achmea σήμανε στην πράξη το τέλος της ενδοενωσιακής επενδυτικής διαιτησίας και, αφετέρου, τους τρόπους με τους οποίους η ΕΕ προσπάθησε να ευθυγραμμίσει την παραδοσιακή επενδυτική διαιτησία με τις ευρωπαϊκές αρχές και το ευρωπαϊκό δίκαιο εν γένει, στο εξωενωσιακό επίπεδο. Η εργασία ακολουθεί δυαδική δομή. Στο πρώτο μέρος της, εξετάζεται η Απόφαση Achmea και το τεστ που αυτή προτείνει για τον έλεγχο της συμβατότητας των ρητρών διαιτησίας που περιλαμβάνονται σε ενδοενωσιακές Διμερείς Επενδυτικές Συμβάσεις (δηλαδή ΔΕΣ που συνάπτονται μεταξύ δύο κρατών μελών της Ένωσης) με το Ευρωπαϊκό δίκαιο και φωτίζεται ο κεντρικός ρόλος που διαδραματίζει η αρχή της αυτονομίας του ευρωπαϊκού δικαίου στον εν λόγω έλεγχο. Στη συνέχεια, η συγγραφέας υποστηρίζει την άποψή της, ότι η ορθή εφαρμογή του τεστ της Achmea υπαγορεύει την ακυρότητα όλων των διαιτητικών ρητρών που ενσωματώνονται σε ενδοενωσιακές ΔΕΣ και παρουσιάζει τις δογματικές συνέπειες της άποψής της αυτής. Τέλος, παρουσιάζονται οι πολλαπλοί τρόποι με τους οποίους η απόφαση Achmea επηρέασε τη δράση όλων των ενδιαφερόμενων μερών, ήτοι των κρατών μελών, των εθνικών δικαστηρίων, των θεσμικών οργάνων της ΕΕ και της διαιτητικής κοινότητας. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας, εξετάζεται η νομιμότητα της εξωενωσιακής επενδυτικής διαιτησίας. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζεται πρώτα η νομιμότητα των ρητρών διαιτησίας των εξωενωσιακών ΔΕΣ (δηλαδή των Διμερών Επενδυτικών Συμβάσεων που συνάπτονται μεταξύ ενός κράτους μέλους της Ένωσης και ενός τρίτου κράτους) υπό το πρίσμα του τεστ της Achmea. Η συγγραφέας αναπτύσσει την άποψη ότι το ωα άνω τεστ, εφαρμοζόμενο στο πλαίσιο των εξωενωσιακών ΔΕΣ, θα μπορούσε πράγματι να απαιτήσει από ορισμένα Κράτη Μέλη την τροποποίηση των εξωενωσιακών τους ΔΕΣ, προκειμένου να εξασφαλιστεί η συμμόρφωσή τους με το ευρωπαϊκό δίκαιο. Στη συνέχεια, περιγράφεται το όραμα της ΕΕ για την εκ βάθρον μεταρρύθμιση της επενδυτικής διαιτησίας, όταν αυτή προβλέπεται από τις Διεθνείς Επενδυτικές Συμβάσεις νέας γενιάς που συνάπτονται μεταξύ της Ένωσης και τρίτων κρατών, μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λισαβόνας. Το εν λόγω όραμα πήρε σάρκα και οστά με τη δημιουργία του «Δικαστικού Συστήματος για τις Επενδύσεις» (ΔΣΕ), γνωστό ως Investment Court System, που αποτελεί ένα υβριδικό δικαιοδοτικό σύστημα που διαθέτει χαρακτηριστικά τόσο της διεθνούς δικαστικής όσο και της διαιτητικής πρακτικής. Στο πλαίσιο αυτό, η εργασία εξετάζει τη Γνώμη 1/17 του ΔΕΕ, η οποία αποφάνθηκε σχετικά με τη συμβατότητα του ΔΣΕ με το ευρωπαϊκό δίκαιο. Όπως εξηγεί η συγγραφέας, το ΔΣΕ συμμορφώνεται πολύ περισσότερο με τις απαιτήσεις της προηγούμενης νομολογίας του ΔΕΕ και τις αρχές του ευρωπαϊκού δικαίου απ' ό,τι η παραδοσιακή επενδυτική διαιτησία. Τέλος, για λόγους πληρότητας, η εργασία αναπτύσσει το μακροπρόθεσμο σχέδιο της ΕΕ να εγκαταλείψει πλήρως (ή σχεδόν πλήρως) την επενδυτική διαιτησία ως θεσμό, μέσω της δημιουργίας ενός Πολυμερούς Επενδυτικού Δικαστηρίου σε επίπεδο διεθνούς δικαίου.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει, θέτοντας ως σημείο εκκίνησής της τη θεμελιώδη απόφαση Achmea του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), τη νομιμότητα της επενδυτικής διαιτησίας τόσο στο ενδοενωσιακό όσο και στο εξωενωσιακό πλαίσιο. Στόχος της είναι να παρουσιάσει, αφενός, τους τρόπους με τους οποίους η απόφαση Achmea σήμανε στην πράξη το τέλος της ενδοενωσιακής επενδυτικής διαιτησίας και, αφετέρου, τους τρόπους με τους οποίους η ΕΕ προσπάθησε να ευθυγραμμίσει την παραδοσιακή επενδυτική διαιτησία με τις ευρωπαϊκές αρχές και το ευρωπαϊκό δίκαιο εν γένει, στο εξωενωσιακό επίπεδο. Η εργασία ακολουθεί δυαδική δομή. Στο πρώτο μέρος της, εξετάζεται η Απόφαση Achmea και το τεστ που αυτή προτείνει για τον έλεγχο της συμβατότητας των ρητρών διαιτησίας που περιλαμβάνονται σε ενδοενωσιακές Διμερείς Επενδυτικές Συμβάσεις (δηλαδή ΔΕΣ που συνάπτονται μεταξύ δύο κρατών μελών της Ένωσης) με το Ευρωπαϊκό δίκαιο και φωτίζεται ο κεντρικός ρόλος που διαδραματίζει η αρχή της αυτονομίας του ευρωπαϊκού δικαίου στον εν λόγω έλεγχο. Στη συνέχεια, η συγγραφέας υποστηρίζει την άποψή της, ότι η ορθή εφαρμογή του τεστ της Achmea υπαγορεύει την ακυρότητα όλων των διαιτητικών ρητρών που ενσωματώνονται σε ενδοενωσιακές ΔΕΣ και παρουσιάζει τις δογματικές συνέπειες της άποψής της αυτής. Τέλος, παρουσιάζονται οι πολλαπλοί τρόποι με τους οποίους η απόφαση Achmea επηρέασε τη δράση όλων των ενδιαφερόμενων μερών, ήτοι των κρατών μελών, των εθνικών δικαστηρίων, των θεσμικών οργάνων της ΕΕ και της διαιτητικής κοινότητας. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας, εξετάζεται η νομιμότητα της εξωενωσιακής επενδυτικής διαιτησίας. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζεται πρώτα η νομιμότητα των ρητρών διαιτησίας των εξωενωσιακών ΔΕΣ (δηλαδή των Διμερών Επενδυτικών Συμβάσεων που συνάπτονται μεταξύ ενός κράτους μέλους της Ένωσης και ενός τρίτου κράτους) υπό το πρίσμα του τεστ της Achmea. Η συγγραφέας αναπτύσσει την άποψη ότι το ωα άνω τεστ, εφαρμοζόμενο στο πλαίσιο των εξωενωσιακών ΔΕΣ, θα μπορούσε πράγματι να απαιτήσει από ορισμένα Κράτη Μέλη την τροποποίηση των εξωενωσιακών τους ΔΕΣ, προκειμένου να εξασφαλιστεί η συμμόρφωσή τους με το ευρωπαϊκό δίκαιο. Στη συνέχεια, περιγράφεται το όραμα της ΕΕ για την εκ βάθρον μεταρρύθμιση της επενδυτικής διαιτησίας, όταν αυτή προβλέπεται από τις Διεθνείς Επενδυτικές Συμβάσεις νέας γενιάς που συνάπτονται μεταξύ της Ένωσης και τρίτων κρατών, μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λισαβόνας. Το εν λόγω όραμα πήρε σάρκα και οστά με τη δημιουργία του «Δικαστικού Συστήματος για τις Επενδύσεις» (ΔΣΕ), γνωστό ως Investment Court System, που αποτελεί ένα υβριδικό δικαιοδοτικό σύστημα που διαθέτει χαρακτηριστικά τόσο της διεθνούς δικαστικής όσο και της διαιτητικής πρακτικής. Στο πλαίσιο αυτό, η εργασία εξετάζει τη Γνώμη 1/17 του ΔΕΕ, η οποία αποφάνθηκε σχετικά με τη συμβατότητα του ΔΣΕ με το ευρωπαϊκό δίκαιο. Όπως εξηγεί η συγγραφέας, το ΔΣΕ συμμορφώνεται πολύ περισσότερο με τις απαιτήσεις της προηγούμενης νομολογίας του ΔΕΕ και τις αρχές του ευρωπαϊκού δικαίου απ&#x27; ό,τι η παραδοσιακή επενδυτική διαιτησία. Τέλος, για λόγους πληρότητας, η εργασία αναπτύσσει το μακροπρόθεσμο σχέδιο της ΕΕ να εγκαταλείψει πλήρως (ή σχεδόν πλήρως) την επενδυτική διαιτησία ως θεσμό, μέσω της δημιουργίας ενός Πολυμερούς Επενδυτικού Δικαστηρίου σε επίπεδο διεθνούς δικαίου.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαντουβάλου Δήμητρα","Mantouvalou Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:09Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3259746"],"render_values":[{"text":"uoadl:3259746","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3259746","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3259746","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3259746","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαντουβάλου Δήμητρα","Mantouvalou Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3259746","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3259746"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει, θέτοντας ως σημείο εκκίνησής της τη θεμελιώδη απόφαση Achmea του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), τη νομιμότητα της επενδυτικής διαιτησίας τόσο στο ενδοενωσιακό όσο και στο εξωενωσιακό πλαίσιο. Στόχος της είναι να παρουσιάσει, αφενός, τους τρόπους με τους οποίους η απόφαση Achmea σήμανε στην πράξη το τέλος της ενδοενωσιακής επενδυτικής διαιτησίας και, αφετέρου, τους τρόπους με τους οποίους η ΕΕ προσπάθησε να ευθυγραμμίσει την παραδοσιακή επενδυτική διαιτησία με τις ευρωπαϊκές αρχές και το ευρωπαϊκό δίκαιο εν γένει, στο εξωενωσιακό επίπεδο. Η εργασία ακολουθεί δυαδική δομή. Στο πρώτο μέρος της, εξετάζεται η Απόφαση Achmea και το τεστ που αυτή προτείνει για τον έλεγχο της συμβατότητας των ρητρών διαιτησίας που περιλαμβάνονται σε ενδοενωσιακές Διμερείς Επενδυτικές Συμβάσεις (δηλαδή ΔΕΣ που συνάπτονται μεταξύ δύο κρατών μελών της Ένωσης) με το Ευρωπαϊκό δίκαιο και φωτίζεται ο κεντρικός ρόλος που διαδραματίζει η αρχή της αυτονομίας του ευρωπαϊκού δικαίου στον εν λόγω έλεγχο. Στη συνέχεια, η συγγραφέας υποστηρίζει την άποψή της, ότι η ορθή εφαρμογή του τεστ της Achmea υπαγορεύει την ακυρότητα όλων των διαιτητικών ρητρών που ενσωματώνονται σε ενδοενωσιακές ΔΕΣ και παρουσιάζει τις δογματικές συνέπειες της άποψής της αυτής. Τέλος, παρουσιάζονται οι πολλαπλοί τρόποι με τους οποίους η απόφαση Achmea επηρέασε τη δράση όλων των ενδιαφερόμενων μερών, ήτοι των κρατών μελών, των εθνικών δικαστηρίων, των θεσμικών οργάνων της ΕΕ και της διαιτητικής κοινότητας. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας, εξετάζεται η νομιμότητα της εξωενωσιακής επενδυτικής διαιτησίας. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζεται πρώτα η νομιμότητα των ρητρών διαιτησίας των εξωενωσιακών ΔΕΣ (δηλαδή των Διμερών Επενδυτικών Συμβάσεων που συνάπτονται μεταξύ ενός κράτους μέλους της Ένωσης και ενός τρίτου κράτους) υπό το πρίσμα του τεστ της Achmea. Η συγγραφέας αναπτύσσει την άποψη ότι το ωα άνω τεστ, εφαρμοζόμενο στο πλαίσιο των εξωενωσιακών ΔΕΣ, θα μπορούσε πράγματι να απαιτήσει από ορισμένα Κράτη Μέλη την τροποποίηση των εξωενωσιακών τους ΔΕΣ, προκειμένου να εξασφαλιστεί η συμμόρφωσή τους με το ευρωπαϊκό δίκαιο. Στη συνέχεια, περιγράφεται το όραμα της ΕΕ για την εκ βάθρον μεταρρύθμιση της επενδυτικής διαιτησίας, όταν αυτή προβλέπεται από τις Διεθνείς Επενδυτικές Συμβάσεις νέας γενιάς που συνάπτονται μεταξύ της Ένωσης και τρίτων κρατών, μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λισαβόνας. Το εν λόγω όραμα πήρε σάρκα και οστά με τη δημιουργία του «Δικαστικού Συστήματος για τις Επενδύσεις» (ΔΣΕ), γνωστό ως Investment Court System, που αποτελεί ένα υβριδικό δικαιοδοτικό σύστημα που διαθέτει χαρακτηριστικά τόσο της διεθνούς δικαστικής όσο και της διαιτητικής πρακτικής. Στο πλαίσιο αυτό, η εργασία εξετάζει τη Γνώμη 1/17 του ΔΕΕ, η οποία αποφάνθηκε σχετικά με τη συμβατότητα του ΔΣΕ με το ευρωπαϊκό δίκαιο. Όπως εξηγεί η συγγραφέας, το ΔΣΕ συμμορφώνεται πολύ περισσότερο με τις απαιτήσεις της προηγούμενης νομολογίας του ΔΕΕ και τις αρχές του ευρωπαϊκού δικαίου απ' ό,τι η παραδοσιακή επενδυτική διαιτησία. Τέλος, για λόγους πληρότητας, η εργασία αναπτύσσει το μακροπρόθεσμο σχέδιο της ΕΕ να εγκαταλείψει πλήρως (ή σχεδόν πλήρως) την επενδυτική διαιτησία ως θεσμό, μέσω της δημιουργίας ενός Πολυμερούς Επενδυτικού Δικαστηρίου σε επίπεδο διεθνούς δικαίου.","This dissertation examines by setting as its starting point the seminal Achmea Judgment of the ECJ, the legality of Investment Treaty Arbitration both in the intra-EU and the extra-EU context. It aims to showcase on the one hand, how the Achmea Judgment rightly led to the practical death of intra-EU Investment Treaty Arbitration and on the other hand, the ways in which the EU has sought to bring traditional Investment Treaty Arbitration in line with EU values and EU law in general in the extra-EU context. The dissertation follows a binary structure. In the first Part, the legality of intra-EU investment arbitration is discussed. More particularly, first, the test proposed by the Achmea Judgement for the determination of the legality of arbitration clauses of intra-EU BITs (i.e., BITs concluded between two Member States of the Union) under EU law is analysed. In this context, the central role that the principle of the autonomy of EU law plays in the afore determination is highlighted. Then, the author supports her view that the proper application of the so called Achmea test necessarily results in all arbitration clauses of intra-EU BITs being found incompatible with EU law and presents the doctrinal implications of such view. Subsequently, the multiple ways in which the Achmea Judgement was received by all interested parties, i.e., the MSs, their national courts, the EU institutions, and the arbitration community, are illuminated. In the second Part, the legality of extra-EU investment arbitration is explored. First, the legality of arbitration clauses of extra-EU BITs (i.e., BITs concluded between a Member State of the Union and a third state) is examined in the light of the Achmea test. The author suggests that the Achmea test, applied in the extra-EU BIT context, could indeed require MSs, on some occasions, to amend their extra-EU BITs to ensure their compliance with EU law. Following this analysis, the EU’s vision for the reform of extra-EU Investment Treaty Arbitration is presented. Said vision came to life by the establishment of the Investment Court System (hereinafter “ICS”), a hybrid court system featuring characteristics of both international court and arbitral practice. The ICS has been integrated into the new generation International Investment Agreements concluded between the Union and third states in the post-Treaty of Lisbon era. In this framework, the dissertation discusses Opinion 1/17 of the ECJ, which ruled on the compatibility of the ICS with EU law. As the author explains, the ICS is much more aligned with previous ECJ caselaw and EU law principles (principle of autonomy, principle of equality and the right to access to an independent tribunal) than traditional Investment Treaty Arbitration was. Before closing, the dissertation elaborates on the EU’s long-term plan to abandon Investment Treaty Arbitration altogether through the establishment of a Multilateral Investment Court at the intranational law level. Finally, conclusions are drawn."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Achmea’s legacy and the legality of investment treaty arbitration in Europe"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαντουβάλου Δήμητρα","Mantouvalou Dimitra"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει, θέτοντας ως σημείο εκκίνησής της τη θεμελιώδη απόφαση Achmea του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), τη νομιμότητα της επενδυτικής διαιτησίας τόσο στο ενδοενωσιακό όσο και στο εξωενωσιακό πλαίσιο. Στόχος της είναι να παρουσιάσει, αφενός, τους τρόπους με τους οποίους η απόφαση Achmea σήμανε στην πράξη το τέλος της ενδοενωσιακής επενδυτικής διαιτησίας και, αφετέρου, τους τρόπους με τους οποίους η ΕΕ προσπάθησε να ευθυγραμμίσει την παραδοσιακή επενδυτική διαιτησία με τις ευρωπαϊκές αρχές και το ευρωπαϊκό δίκαιο εν γένει, στο εξωενωσιακό επίπεδο. Η εργασία ακολουθεί δυαδική δομή. Στο πρώτο μέρος της, εξετάζεται η Απόφαση Achmea και το τεστ που αυτή προτείνει για τον έλεγχο της συμβατότητας των ρητρών διαιτησίας που περιλαμβάνονται σε ενδοενωσιακές Διμερείς Επενδυτικές Συμβάσεις (δηλαδή ΔΕΣ που συνάπτονται μεταξύ δύο κρατών μελών της Ένωσης) με το Ευρωπαϊκό δίκαιο και φωτίζεται ο κεντρικός ρόλος που διαδραματίζει η αρχή της αυτονομίας του ευρωπαϊκού δικαίου στον εν λόγω έλεγχο. Στη συνέχεια, η συγγραφέας υποστηρίζει την άποψή της, ότι η ορθή εφαρμογή του τεστ της Achmea υπαγορεύει την ακυρότητα όλων των διαιτητικών ρητρών που ενσωματώνονται σε ενδοενωσιακές ΔΕΣ και παρουσιάζει τις δογματικές συνέπειες της άποψής της αυτής. Τέλος, παρουσιάζονται οι πολλαπλοί τρόποι με τους οποίους η απόφαση Achmea επηρέασε τη δράση όλων των ενδιαφερόμενων μερών, ήτοι των κρατών μελών, των εθνικών δικαστηρίων, των θεσμικών οργάνων της ΕΕ και της διαιτητικής κοινότητας. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας, εξετάζεται η νομιμότητα της εξωενωσιακής επενδυτικής διαιτησίας. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζεται πρώτα η νομιμότητα των ρητρών διαιτησίας των εξωενωσιακών ΔΕΣ (δηλαδή των Διμερών Επενδυτικών Συμβάσεων που συνάπτονται μεταξύ ενός κράτους μέλους της Ένωσης και ενός τρίτου κράτους) υπό το πρίσμα του τεστ της Achmea. Η συγγραφέας αναπτύσσει την άποψη ότι το ωα άνω τεστ, εφαρμοζόμενο στο πλαίσιο των εξωενωσιακών ΔΕΣ, θα μπορούσε πράγματι να απαιτήσει από ορισμένα Κράτη Μέλη την τροποποίηση των εξωενωσιακών τους ΔΕΣ, προκειμένου να εξασφαλιστεί η συμμόρφωσή τους με το ευρωπαϊκό δίκαιο. Στη συνέχεια, περιγράφεται το όραμα της ΕΕ για την εκ βάθρον μεταρρύθμιση της επενδυτικής διαιτησίας, όταν αυτή προβλέπεται από τις Διεθνείς Επενδυτικές Συμβάσεις νέας γενιάς που συνάπτονται μεταξύ της Ένωσης και τρίτων κρατών, μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λισαβόνας. Το εν λόγω όραμα πήρε σάρκα και οστά με τη δημιουργία του «Δικαστικού Συστήματος για τις Επενδύσεις» (ΔΣΕ), γνωστό ως Investment Court System, που αποτελεί ένα υβριδικό δικαιοδοτικό σύστημα που διαθέτει χαρακτηριστικά τόσο της διεθνούς δικαστικής όσο και της διαιτητικής πρακτικής. Στο πλαίσιο αυτό, η εργασία εξετάζει τη Γνώμη 1/17 του ΔΕΕ, η οποία αποφάνθηκε σχετικά με τη συμβατότητα του ΔΣΕ με το ευρωπαϊκό δίκαιο. Όπως εξηγεί η συγγραφέας, το ΔΣΕ συμμορφώνεται πολύ περισσότερο με τις απαιτήσεις της προηγούμενης νομολογίας του ΔΕΕ και τις αρχές του ευρωπαϊκού δικαίου απ' ό,τι η παραδοσιακή επενδυτική διαιτησία. Τέλος, για λόγους πληρότητας, η εργασία αναπτύσσει το μακροπρόθεσμο σχέδιο της ΕΕ να εγκαταλείψει πλήρως (ή σχεδόν πλήρως) την επενδυτική διαιτησία ως θεσμό, μέσω της δημιουργίας ενός Πολυμερούς Επενδυτικού Δικαστηρίου σε επίπεδο διεθνούς δικαίου.","This dissertation examines by setting as its starting point the seminal Achmea Judgment of the ECJ, the legality of Investment Treaty Arbitration both in the intra-EU and the extra-EU context. It aims to showcase on the one hand, how the Achmea Judgment rightly led to the practical death of intra-EU Investment Treaty Arbitration and on the other hand, the ways in which the EU has sought to bring traditional Investment Treaty Arbitration in line with EU values and EU law in general in the extra-EU context. The dissertation follows a binary structure. In the first Part, the legality of intra-EU investment arbitration is discussed. More particularly, first, the test proposed by the Achmea Judgement for the determination of the legality of arbitration clauses of intra-EU BITs (i.e., BITs concluded between two Member States of the Union) under EU law is analysed. In this context, the central role that the principle of the autonomy of EU law plays in the afore determination is highlighted. Then, the author supports her view that the proper application of the so called Achmea test necessarily results in all arbitration clauses of intra-EU BITs being found incompatible with EU law and presents the doctrinal implications of such view. Subsequently, the multiple ways in which the Achmea Judgement was received by all interested parties, i.e., the MSs, their national courts, the EU institutions, and the arbitration community, are illuminated. In the second Part, the legality of extra-EU investment arbitration is explored. First, the legality of arbitration clauses of extra-EU BITs (i.e., BITs concluded between a Member State of the Union and a third state) is examined in the light of the Achmea test. The author suggests that the Achmea test, applied in the extra-EU BIT context, could indeed require MSs, on some occasions, to amend their extra-EU BITs to ensure their compliance with EU law. Following this analysis, the EU’s vision for the reform of extra-EU Investment Treaty Arbitration is presented. Said vision came to life by the establishment of the Investment Court System (hereinafter “ICS”), a hybrid court system featuring characteristics of both international court and arbitral practice. The ICS has been integrated into the new generation International Investment Agreements concluded between the Union and third states in the post-Treaty of Lisbon era. In this framework, the dissertation discusses Opinion 1/17 of the ECJ, which ruled on the compatibility of the ICS with EU law. As the author explains, the ICS is much more aligned with previous ECJ caselaw and EU law principles (principle of autonomy, principle of equality and the right to access to an independent tribunal) than traditional Investment Treaty Arbitration was. Before closing, the dissertation elaborates on the EU’s long-term plan to abandon Investment Treaty Arbitration altogether through the establishment of a Multilateral Investment Court at the intranational law level. Finally, conclusions are drawn."],"dc:identifier":["uoadl:3259746","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3259746"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Achmea’s legacy and the legality of investment treaty arbitration in Europe"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:09Z"}