{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3259760"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3259760","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σπάνια περίπτωση αστοχίας ενδομυελικού ήλου (τύπου short gamma nail) με μηχανισμό θραύσης του διαυχενικού κοχλία κατά την αντιμετώπιση διατροχαντηρίων καταγμάτων. Εμβιομηχανική ανάλυση και συσχέτιση με τα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά του ήλου.","abstract":"Τα διατροχαντήρια κατάγματα του ισχίου αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα θέματα για την δημόσια υγεία, το οποίο καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ορθοπαιδικοί χειρουργοί ανά τον κόσμο. Οι ηλικιωμένοι ως επί το πλείστον ασθενείς που θα υποστούν ένα τέτοιο κάταγμα, θα χρειαστούν -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- χειρουργική αντιμετώπιση και μια μακρά περίοδο απoκατάστασης, η οποία οδηγεί σε άλλοτε άλλου βαθμού έκπτωση της λειτουργικότητας, της αυτονομίας και της ποιότητας της ζωής τους, συγκριτικά με αυτήν πριν τον τραυματισμό. Πριν τη δεκαετία του 1950, η χειρουργική αντιμετώπιση των διατροχαντηρίων καταγμάτων περιελάμβανε την ανοικτή ανάταξη και οστεοσύνθεση με τη χρήση σταθερών (fixed) εμφυτευμάτων της μορφής πλάκας-ήλου (nail plate ή blade plate). Η εισαγωγή της ήλωσης Richards, ενός συνδυασμού ολισθαίνοντος διαυχενικού κοχλία με πλάκα οστεοσύνθεσης εγγύς μηριαίου, αποτέλεσε την πρώτη σημαντική “επανάσταση” στη χειρουργική των διατροχαντηρίων καταγμάτων και καθιερώθηκε γρήγορα ως το gold standard στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Η “δεύτερη επανάσταση” σημειώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 με την εισαγωγή των κοντών ενδομυελικών ήλων με διαυχενικό κοχλία για την αντιμετώπιση ασταθών διατροχαντηρίων και υποτροχαντηρίων καταγμάτων. Τα πολύ καλά αποτελέσματα των ενδομυελικών ήλων εγγύς μηριαίου που συνδυάζονται με εμβιομηχανικό πλεονέκτημα (μικρότερο υπομόχλιο κατά τη φόρτιση, δυνατότητα διακαταγματικής ολίσθησης-συμπίεσης), μικρής επεμβατικότητας τεχνική που δεν προκαλεί περαιτέρω απαγγειώσεις και διατηρεί το αρχικό αιμάτωμα, μικρότερο χειρουργικό χρόνο, μειωμένη διεγχειρητική απώλεια αίματος, συντομότερη διάρκεια νοσηλείας και ταχύτερη, ασφαλή κιντοποίηση οδήγησαν σε μια θεαματική μεταστροφή στην επιλογή του εμφυτεύματος από την πλευρά των ορθοπαιδικών χειρουργών. Ωστόσο, οι επιπλοκές που είχαν παρατηρηθεί με το συνδυασμό ολισθαίνοντος κοχλία-πλάκας (SHS) δεν μειώθηκαν σημαντικά, ενώ νέες επιπλοκές όπως το περιπροθετικό κάταγμα του μηριαίου στο άπω άκρο του ήλου και η θραύση του ήλου ήρθαν να προστεθούν στις ήδη γνωστές. Ακόμη και σήμερα, οι ενδομυελικοί ήλοι δεν έχουν ξεπεράσει τα αποτελέσματα των SHS, παρά μόνον στα ασταθή, υποτροχαντήρια κατάγματα. Η θραύση του ενδομυελικού ήλου, είναι ένας σπάνιος μηχανισμός αποτυχίας της ενδομυελικής ήλωσης των περιτροχαντηρίων καταγμάτων με λίγες περιπτώσεις να καταγράφονται στη διεθνή βιβλιογραφία. Συνηθέστερο σημείο θραύσης του ήλου είναι η περιοχή του ήλου πέριξ της οπής από την οποία διέρχεται ο διαυχενικός κοχλίας και ακολουθεί η περιοχή πέριξ των οπών για τον κοχλία περιφερικής ασφάλισης και πολύ σπανιότερα το κυρίως σώμα του ήλου . Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αναλυτική παρουσίαση δύο (2) περιπτώσεων θραύσης ενδομυελικού ήλου (τύπου short Gamma nail, KFN, Koenigsee, Alendorf, Germany), ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση περιτροχαντηρίων καταγμάτων του ισχίου, με μηχανισμό αστοχίας (θραύση στον διαυχενικό κοχλία) ο οποίος δεν έχει καταγραφεί έως τώρα στην υπάρχουσα βιβλιογραφία με άλλα αντίστοιχα εμφυτεύματα (Gamma nails). Μελετάται η εμβιομηχανική συμπεριφορά του εμφυτεύματος και αναζητείται πιθανή σχέση του μηχανισμού αστοχίας με τα ιδιαίτερα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά του ήλου. Αναζητούνται επιπλέον, παράγοντες κινδύνου οι οποίοι σε συνδυασμό με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ήλου, αυξάνουν τις πιθανότητες εμφάνισης του συγκεκριμένου τύπου αστοχίας. Τέλος αναζητούνται ενδεχόμενοι περιορισμοί στη χρήση του εμφυτεύματος ή πιθανές τροποποιήσεις στο σχεδιασμό με σκοπό την αποφυγή της εν λόγω καταστροφικής επιπλοκής.","abstract_html":"Τα διατροχαντήρια κατάγματα του ισχίου αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα θέματα για την δημόσια υγεία, το οποίο καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ορθοπαιδικοί χειρουργοί ανά τον κόσμο. Οι ηλικιωμένοι ως επί το πλείστον ασθενείς που θα υποστούν ένα τέτοιο κάταγμα, θα χρειαστούν -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- χειρουργική αντιμετώπιση και μια μακρά περίοδο απoκατάστασης, η οποία οδηγεί σε άλλοτε άλλου βαθμού έκπτωση της λειτουργικότητας, της αυτονομίας και της ποιότητας της ζωής τους, συγκριτικά με αυτήν πριν τον τραυματισμό. Πριν τη δεκαετία του 1950, η χειρουργική αντιμετώπιση των διατροχαντηρίων καταγμάτων περιελάμβανε την ανοικτή ανάταξη και οστεοσύνθεση με τη χρήση σταθερών (fixed) εμφυτευμάτων της μορφής πλάκας-ήλου (nail plate ή blade plate). Η εισαγωγή της ήλωσης Richards, ενός συνδυασμού ολισθαίνοντος διαυχενικού κοχλία με πλάκα οστεοσύνθεσης εγγύς μηριαίου, αποτέλεσε την πρώτη σημαντική “επανάσταση” στη χειρουργική των διατροχαντηρίων καταγμάτων και καθιερώθηκε γρήγορα ως το gold standard στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Η “δεύτερη επανάσταση” σημειώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 με την εισαγωγή των κοντών ενδομυελικών ήλων με διαυχενικό κοχλία για την αντιμετώπιση ασταθών διατροχαντηρίων και υποτροχαντηρίων καταγμάτων. Τα πολύ καλά αποτελέσματα των ενδομυελικών ήλων εγγύς μηριαίου που συνδυάζονται με εμβιομηχανικό πλεονέκτημα (μικρότερο υπομόχλιο κατά τη φόρτιση, δυνατότητα διακαταγματικής ολίσθησης-συμπίεσης), μικρής επεμβατικότητας τεχνική που δεν προκαλεί περαιτέρω απαγγειώσεις και διατηρεί το αρχικό αιμάτωμα, μικρότερο χειρουργικό χρόνο, μειωμένη διεγχειρητική απώλεια αίματος, συντομότερη διάρκεια νοσηλείας και ταχύτερη, ασφαλή κιντοποίηση οδήγησαν σε μια θεαματική μεταστροφή στην επιλογή του εμφυτεύματος από την πλευρά των ορθοπαιδικών χειρουργών. Ωστόσο, οι επιπλοκές που είχαν παρατηρηθεί με το συνδυασμό ολισθαίνοντος κοχλία-πλάκας (SHS) δεν μειώθηκαν σημαντικά, ενώ νέες επιπλοκές όπως το περιπροθετικό κάταγμα του μηριαίου στο άπω άκρο του ήλου και η θραύση του ήλου ήρθαν να προστεθούν στις ήδη γνωστές. Ακόμη και σήμερα, οι ενδομυελικοί ήλοι δεν έχουν ξεπεράσει τα αποτελέσματα των SHS, παρά μόνον στα ασταθή, υποτροχαντήρια κατάγματα. Η θραύση του ενδομυελικού ήλου, είναι ένας σπάνιος μηχανισμός αποτυχίας της ενδομυελικής ήλωσης των περιτροχαντηρίων καταγμάτων με λίγες περιπτώσεις να καταγράφονται στη διεθνή βιβλιογραφία. Συνηθέστερο σημείο θραύσης του ήλου είναι η περιοχή του ήλου πέριξ της οπής από την οποία διέρχεται ο διαυχενικός κοχλίας και ακολουθεί η περιοχή πέριξ των οπών για τον κοχλία περιφερικής ασφάλισης και πολύ σπανιότερα το κυρίως σώμα του ήλου . Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αναλυτική παρουσίαση δύο (2) περιπτώσεων θραύσης ενδομυελικού ήλου (τύπου short Gamma nail, KFN, Koenigsee, Alendorf, Germany), ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση περιτροχαντηρίων καταγμάτων του ισχίου, με μηχανισμό αστοχίας (θραύση στον διαυχενικό κοχλία) ο οποίος δεν έχει καταγραφεί έως τώρα στην υπάρχουσα βιβλιογραφία με άλλα αντίστοιχα εμφυτεύματα (Gamma nails). Μελετάται η εμβιομηχανική συμπεριφορά του εμφυτεύματος και αναζητείται πιθανή σχέση του μηχανισμού αστοχίας με τα ιδιαίτερα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά του ήλου. Αναζητούνται επιπλέον, παράγοντες κινδύνου οι οποίοι σε συνδυασμό με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ήλου, αυξάνουν τις πιθανότητες εμφάνισης του συγκεκριμένου τύπου αστοχίας. Τέλος αναζητούνται ενδεχόμενοι περιορισμοί στη χρήση του εμφυτεύματος ή πιθανές τροποποιήσεις στο σχεδιασμό με σκοπό την αποφυγή της εν λόγω καταστροφικής επιπλοκής.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραμήτρος Αθανάσιος","Karamitros Athanasios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:09Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3259760"],"render_values":[{"text":"uoadl:3259760","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3259760","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3259760","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3259760","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραμήτρος Αθανάσιος","Karamitros Athanasios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3259760","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3259760"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα διατροχαντήρια κατάγματα του ισχίου αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα θέματα για την δημόσια υγεία, το οποίο καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ορθοπαιδικοί χειρουργοί ανά τον κόσμο. Οι ηλικιωμένοι ως επί το πλείστον ασθενείς που θα υποστούν ένα τέτοιο κάταγμα, θα χρειαστούν -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- χειρουργική αντιμετώπιση και μια μακρά περίοδο απoκατάστασης, η οποία οδηγεί σε άλλοτε άλλου βαθμού έκπτωση της λειτουργικότητας, της αυτονομίας και της ποιότητας της ζωής τους, συγκριτικά με αυτήν πριν τον τραυματισμό. Πριν τη δεκαετία του 1950, η χειρουργική αντιμετώπιση των διατροχαντηρίων καταγμάτων περιελάμβανε την ανοικτή ανάταξη και οστεοσύνθεση με τη χρήση σταθερών (fixed) εμφυτευμάτων της μορφής πλάκας-ήλου (nail plate ή blade plate). Η εισαγωγή της ήλωσης Richards, ενός συνδυασμού ολισθαίνοντος διαυχενικού κοχλία με πλάκα οστεοσύνθεσης εγγύς μηριαίου, αποτέλεσε την πρώτη σημαντική “επανάσταση” στη χειρουργική των διατροχαντηρίων καταγμάτων και καθιερώθηκε γρήγορα ως το gold standard στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Η “δεύτερη επανάσταση” σημειώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 με την εισαγωγή των κοντών ενδομυελικών ήλων με διαυχενικό κοχλία για την αντιμετώπιση ασταθών διατροχαντηρίων και υποτροχαντηρίων καταγμάτων. Τα πολύ καλά αποτελέσματα των ενδομυελικών ήλων εγγύς μηριαίου που συνδυάζονται με εμβιομηχανικό πλεονέκτημα (μικρότερο υπομόχλιο κατά τη φόρτιση, δυνατότητα διακαταγματικής ολίσθησης-συμπίεσης), μικρής επεμβατικότητας τεχνική που δεν προκαλεί περαιτέρω απαγγειώσεις και διατηρεί το αρχικό αιμάτωμα, μικρότερο χειρουργικό χρόνο, μειωμένη διεγχειρητική απώλεια αίματος, συντομότερη διάρκεια νοσηλείας και ταχύτερη, ασφαλή κιντοποίηση οδήγησαν σε μια θεαματική μεταστροφή στην επιλογή του εμφυτεύματος από την πλευρά των ορθοπαιδικών χειρουργών. Ωστόσο, οι επιπλοκές που είχαν παρατηρηθεί με το συνδυασμό ολισθαίνοντος κοχλία-πλάκας (SHS) δεν μειώθηκαν σημαντικά, ενώ νέες επιπλοκές όπως το περιπροθετικό κάταγμα του μηριαίου στο άπω άκρο του ήλου και η θραύση του ήλου ήρθαν να προστεθούν στις ήδη γνωστές. Ακόμη και σήμερα, οι ενδομυελικοί ήλοι δεν έχουν ξεπεράσει τα αποτελέσματα των SHS, παρά μόνον στα ασταθή, υποτροχαντήρια κατάγματα. Η θραύση του ενδομυελικού ήλου, είναι ένας σπάνιος μηχανισμός αποτυχίας της ενδομυελικής ήλωσης των περιτροχαντηρίων καταγμάτων με λίγες περιπτώσεις να καταγράφονται στη διεθνή βιβλιογραφία. Συνηθέστερο σημείο θραύσης του ήλου είναι η περιοχή του ήλου πέριξ της οπής από την οποία διέρχεται ο διαυχενικός κοχλίας και ακολουθεί η περιοχή πέριξ των οπών για τον κοχλία περιφερικής ασφάλισης και πολύ σπανιότερα το κυρίως σώμα του ήλου . Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αναλυτική παρουσίαση δύο (2) περιπτώσεων θραύσης ενδομυελικού ήλου (τύπου short Gamma nail, KFN, Koenigsee, Alendorf, Germany), ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση περιτροχαντηρίων καταγμάτων του ισχίου, με μηχανισμό αστοχίας (θραύση στον διαυχενικό κοχλία) ο οποίος δεν έχει καταγραφεί έως τώρα στην υπάρχουσα βιβλιογραφία με άλλα αντίστοιχα εμφυτεύματα (Gamma nails). Μελετάται η εμβιομηχανική συμπεριφορά του εμφυτεύματος και αναζητείται πιθανή σχέση του μηχανισμού αστοχίας με τα ιδιαίτερα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά του ήλου. Αναζητούνται επιπλέον, παράγοντες κινδύνου οι οποίοι σε συνδυασμό με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ήλου, αυξάνουν τις πιθανότητες εμφάνισης του συγκεκριμένου τύπου αστοχίας. Τέλος αναζητούνται ενδεχόμενοι περιορισμοί στη χρήση του εμφυτεύματος ή πιθανές τροποποιήσεις στο σχεδιασμό με σκοπό την αποφυγή της εν λόγω καταστροφικής επιπλοκής.","Pertrochanteric fractures of the hip are among the most common fractures treated by Orthopaedic Surgeons around the world, with a huge impact on public health systems and economics. Elderly at most, the patients with a pertrochanteric fracture, will need surgery (with a notable intra- and post-op mortality) and a long recovery period leading in many cases to significant deterioration of their life quality. In the 1950’s, surgical treatment of pertrochanteric fractures consisted of open reduction and fixation with fixed devices (blade plates or nail plates). The introduction to clinical practice of the so called Richard’s nail (Sliding Hip Screw or Dynamic Hip Screw), a combination of a cervical lag screw sliding through a sleeve of a lateral femoral plate,improved dramatically surgical results and became the “Gold Standard” in the second half of the 20th century. Implementation of the short proximal femoral nails (The Gamma nails and similar devices) in the late 80’s and early 90’s was the second revolution in the treatment of pertrochanteric fractures. Consistent clinical results combined with biomechanic advantage, minimally invasive technique, shorter operative time , minimal blood loss and shorter lengths of stay in the hospital, rapidly shifted surgeons’ choice from SHS devices to Gamma nails. Yet, complications noted with SHS devices (lag screw cut-out, delayed union or non-union etc) were still encountered and new ones including distal periprosthetic femoral fracture and nail breakage were described. Nail breakage is a rare mode of failure of proximal femoral nailing for pertrochanteric fractures with only sporadic references in the literature. Breakage usually occurs around the aperture hole for the lag screw, followed by breakage at the level of the distal locking screws and rarely at the shaft of the nail. In the current study, two cases of failure of a short gamma nail (KFN nail, Koenigsee, Allendorf, Germany) are presented with a uniquely described mode of failure consisting of breakage of the lag screw at the point of transition of the thread to the shaft of the lag screw. Biomechanic analysis along with correlation to the special design features of the aforementioned nail and review of the literature is carried out. The distinctive sliding of the lag screw of the KFN nail through a sleeve and not through the aperture hole (like in most of the other Gamma nails) combined to short stature and short hip neck length of selected patients appear to be the main predisposing fractures to this mode of failure."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σπάνια περίπτωση αστοχίας ενδομυελικού ήλου (τύπου short gamma nail) με μηχανισμό θραύσης του διαυχενικού κοχλία κατά την αντιμετώπιση διατροχαντηρίων καταγμάτων. Εμβιομηχανική ανάλυση και συσχέτιση με τα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά του ήλου."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραμήτρος Αθανάσιος","Karamitros Athanasios"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Τα διατροχαντήρια κατάγματα του ισχίου αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα θέματα για την δημόσια υγεία, το οποίο καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ορθοπαιδικοί χειρουργοί ανά τον κόσμο. Οι ηλικιωμένοι ως επί το πλείστον ασθενείς που θα υποστούν ένα τέτοιο κάταγμα, θα χρειαστούν -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- χειρουργική αντιμετώπιση και μια μακρά περίοδο απoκατάστασης, η οποία οδηγεί σε άλλοτε άλλου βαθμού έκπτωση της λειτουργικότητας, της αυτονομίας και της ποιότητας της ζωής τους, συγκριτικά με αυτήν πριν τον τραυματισμό. Πριν τη δεκαετία του 1950, η χειρουργική αντιμετώπιση των διατροχαντηρίων καταγμάτων περιελάμβανε την ανοικτή ανάταξη και οστεοσύνθεση με τη χρήση σταθερών (fixed) εμφυτευμάτων της μορφής πλάκας-ήλου (nail plate ή blade plate). Η εισαγωγή της ήλωσης Richards, ενός συνδυασμού ολισθαίνοντος διαυχενικού κοχλία με πλάκα οστεοσύνθεσης εγγύς μηριαίου, αποτέλεσε την πρώτη σημαντική “επανάσταση” στη χειρουργική των διατροχαντηρίων καταγμάτων και καθιερώθηκε γρήγορα ως το gold standard στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Η “δεύτερη επανάσταση” σημειώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 με την εισαγωγή των κοντών ενδομυελικών ήλων με διαυχενικό κοχλία για την αντιμετώπιση ασταθών διατροχαντηρίων και υποτροχαντηρίων καταγμάτων. Τα πολύ καλά αποτελέσματα των ενδομυελικών ήλων εγγύς μηριαίου που συνδυάζονται με εμβιομηχανικό πλεονέκτημα (μικρότερο υπομόχλιο κατά τη φόρτιση, δυνατότητα διακαταγματικής ολίσθησης-συμπίεσης), μικρής επεμβατικότητας τεχνική που δεν προκαλεί περαιτέρω απαγγειώσεις και διατηρεί το αρχικό αιμάτωμα, μικρότερο χειρουργικό χρόνο, μειωμένη διεγχειρητική απώλεια αίματος, συντομότερη διάρκεια νοσηλείας και ταχύτερη, ασφαλή κιντοποίηση οδήγησαν σε μια θεαματική μεταστροφή στην επιλογή του εμφυτεύματος από την πλευρά των ορθοπαιδικών χειρουργών. Ωστόσο, οι επιπλοκές που είχαν παρατηρηθεί με το συνδυασμό ολισθαίνοντος κοχλία-πλάκας (SHS) δεν μειώθηκαν σημαντικά, ενώ νέες επιπλοκές όπως το περιπροθετικό κάταγμα του μηριαίου στο άπω άκρο του ήλου και η θραύση του ήλου ήρθαν να προστεθούν στις ήδη γνωστές. Ακόμη και σήμερα, οι ενδομυελικοί ήλοι δεν έχουν ξεπεράσει τα αποτελέσματα των SHS, παρά μόνον στα ασταθή, υποτροχαντήρια κατάγματα. Η θραύση του ενδομυελικού ήλου, είναι ένας σπάνιος μηχανισμός αποτυχίας της ενδομυελικής ήλωσης των περιτροχαντηρίων καταγμάτων με λίγες περιπτώσεις να καταγράφονται στη διεθνή βιβλιογραφία. Συνηθέστερο σημείο θραύσης του ήλου είναι η περιοχή του ήλου πέριξ της οπής από την οποία διέρχεται ο διαυχενικός κοχλίας και ακολουθεί η περιοχή πέριξ των οπών για τον κοχλία περιφερικής ασφάλισης και πολύ σπανιότερα το κυρίως σώμα του ήλου . Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αναλυτική παρουσίαση δύο (2) περιπτώσεων θραύσης ενδομυελικού ήλου (τύπου short Gamma nail, KFN, Koenigsee, Alendorf, Germany), ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση περιτροχαντηρίων καταγμάτων του ισχίου, με μηχανισμό αστοχίας (θραύση στον διαυχενικό κοχλία) ο οποίος δεν έχει καταγραφεί έως τώρα στην υπάρχουσα βιβλιογραφία με άλλα αντίστοιχα εμφυτεύματα (Gamma nails). Μελετάται η εμβιομηχανική συμπεριφορά του εμφυτεύματος και αναζητείται πιθανή σχέση του μηχανισμού αστοχίας με τα ιδιαίτερα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά του ήλου. Αναζητούνται επιπλέον, παράγοντες κινδύνου οι οποίοι σε συνδυασμό με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ήλου, αυξάνουν τις πιθανότητες εμφάνισης του συγκεκριμένου τύπου αστοχίας. Τέλος αναζητούνται ενδεχόμενοι περιορισμοί στη χρήση του εμφυτεύματος ή πιθανές τροποποιήσεις στο σχεδιασμό με σκοπό την αποφυγή της εν λόγω καταστροφικής επιπλοκής.","Pertrochanteric fractures of the hip are among the most common fractures treated by Orthopaedic Surgeons around the world, with a huge impact on public health systems and economics. Elderly at most, the patients with a pertrochanteric fracture, will need surgery (with a notable intra- and post-op mortality) and a long recovery period leading in many cases to significant deterioration of their life quality. In the 1950’s, surgical treatment of pertrochanteric fractures consisted of open reduction and fixation with fixed devices (blade plates or nail plates). The introduction to clinical practice of the so called Richard’s nail (Sliding Hip Screw or Dynamic Hip Screw), a combination of a cervical lag screw sliding through a sleeve of a lateral femoral plate,improved dramatically surgical results and became the “Gold Standard” in the second half of the 20th century. Implementation of the short proximal femoral nails (The Gamma nails and similar devices) in the late 80’s and early 90’s was the second revolution in the treatment of pertrochanteric fractures. Consistent clinical results combined with biomechanic advantage, minimally invasive technique, shorter operative time , minimal blood loss and shorter lengths of stay in the hospital, rapidly shifted surgeons’ choice from SHS devices to Gamma nails. Yet, complications noted with SHS devices (lag screw cut-out, delayed union or non-union etc) were still encountered and new ones including distal periprosthetic femoral fracture and nail breakage were described. Nail breakage is a rare mode of failure of proximal femoral nailing for pertrochanteric fractures with only sporadic references in the literature. Breakage usually occurs around the aperture hole for the lag screw, followed by breakage at the level of the distal locking screws and rarely at the shaft of the nail. In the current study, two cases of failure of a short gamma nail (KFN nail, Koenigsee, Allendorf, Germany) are presented with a uniquely described mode of failure consisting of breakage of the lag screw at the point of transition of the thread to the shaft of the lag screw. Biomechanic analysis along with correlation to the special design features of the aforementioned nail and review of the literature is carried out. The distinctive sliding of the lag screw of the KFN nail through a sleeve and not through the aperture hole (like in most of the other Gamma nails) combined to short stature and short hip neck length of selected patients appear to be the main predisposing fractures to this mode of failure."],"dc:identifier":["uoadl:3259760","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3259760"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σπάνια περίπτωση αστοχίας ενδομυελικού ήλου (τύπου short gamma nail) με μηχανισμό θραύσης του διαυχενικού κοχλία κατά την αντιμετώπιση διατροχαντηρίων καταγμάτων. Εμβιομηχανική ανάλυση και συσχέτιση με τα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά του ήλου."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:09Z"}