{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3259817"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3259817","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Διακριτική Ικανότητα στο Δίκαιο Σημάτων","abstract":"Σύμφωνα με τα πορίσματα της γνωστικής ψυχολογίας, οι άνθρωποι αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο με βάση μία περιορισμένη, «μικρή μνήμη». Ο καταναλωτής, με βάση τη διαισθητική του σκέψη, λαμβάνει μια πρωταρχική απόφαση προκειμένου να προβεί σε μία αγορά σε 0,006 δευτερόλεπτα (ή αλλιώς σε 6 milliseconds). Τα σήματα, λειτουργούν ως αρωγοί των καταναλωτών στο να λάβουν αυτήν την απόφαση, διακρίνοντας τα προϊόντα που προέρχονται από μία επιχείρηση από αυτά μίας άλλης. Ποιο είναι όμως αυτό το «στοιχείο» που προσδίδει στα σήματα τη δυνατότητα να εξυπηρετήσουν τον παραπάνω σκοπό; Η διακριτική τους ικανότητα. Από την καταχώριση ενός σήματος, μέχρι την εξέταση ενδεχόμενης προσβολής του, η διακριτική ικανότητα εμφανίζεται ως ένας παράγοντας που δύσκολα μπορεί να προσπεραστεί, διαδραματίζοντας άλλοτε μεγαλύτερο και άλλοτε μικρότερο ρόλο. Ούσα άμεσα συνδεδεμένη με τις ουσιώδεις λειτουργίες του σήματος, αποτελεί τόσο ένα ελάχιστο όριο για την προστασία του, όσο και μια «μεταβλητή», θα μπορούσε να πει κανείς, που συνεκτιμάται για τη διαπίστωση προσβολής του. Υπό ποια μορφή της, όμως, λαμβάνεται υπόψιν σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις και ποια βαρύτητα της αποδίδεται σε κάθε ένα από αυτά τα πλαίσια; Στην παρούσα εργασία, επιχειρείται η διερεύνηση ζητημάτων σχετικά με τη διακριτική ικανότητα, που έχουν απασχολήσει νομολογία και θεωρία. Η διερεύνηση αυτή ξεκινά από τη διακριτική ικανότητα ως προϋπόθεση για την καταχώριση ενός σήματος, ως λόγος απαραδέκτου, τόσο στην αφηρημένη όσο και στη συγκεκριμένη μορφή της, υπό το φως του «ανόθευτου ανταγωνισμού», αλλά και σε σχέση με τους λοιπούς λόγους απαραδέκτου, τα κριτήρια και το εκάστοτε δημόσιο συμφέρον που επικαλείται το Δικαστήριο για τη στήριξη καθενός από αυτούς. Είναι απαραίτητος ο αυστηρός διαχωρισμός τους ή κρίνεται καταλληλότερη μια συνολική εκτίμηση; Συνεχίζοντας, εξετάζεται το κατά πόσο μπορεί να «θεραπευθεί» η έλλειψη εγγενούς διακριτικής ικανότητας μίας ένδειξης μέσω της χρήσης της, πώς μπορεί να γίνει αυτό και ποια είναι τα κριτήρια που έχουν καθιερωθεί στη νομολογία προκειμένου να θεμελιωθεί η επίκτητη διακριτική ικανότητα μίας ένδειξης. Σημαντική παράμετρο της εξέτασης αυτής, θα αποτελέσει η συνεκτίμηση της ανάγκης να παραμείνει η ένδειξη ελεύθερη για χρήση από τους ανταγωνιστές και το κατά πόσο αυτή είναι θεμιτό να λαμβάνεται υπόψιν. Ένα ακόμα ζήτημα που δε θα μπορούσε να μην ερευνηθεί, είναι η αξιολόγηση της διακριτικής ικανότητας των επιμέρους κατηγοριών ενδείξεων και των κριτηρίων που χρησιμοποιούνται στη νομολογία σε κάθε μία από αυτές: Μπορούν αυτά να διαφέρουν ανά κατηγορία; Κομβικό σημείο της εν λόγω εξέτασης, αποτελεί το καθεστώς αναφορικά με τις ενδείξεις περιορισμένης διαθεσιμότητας, όπως είναι οι χρωματικές και αυτές που συνίστανται από το σχήμα των προϊόντων. Η διερεύνηση, αυτή, της θέσης που κατέχει η διακριτική ικανότητα στο δίκαιο το σημάτων, κλείνει με την εξέταση του ρόλου της στις επιμέρους μορφές προσβολής τους και συγκεκριμένα στα πλαίσια του κινδύνου σύγχυσης και της προσβολής των σημάτων φήμης. Είναι ίδιος ο ρόλος της διακριτικής ικανότητας σε σχέση με αυτόν που κατέχει κατά το στάδιο της καταχώρισης ενός σήματος; Σε ποιο στάδιο του ελέγχου αυτών εξετάζεται και πόση σημασία πραγματικά της αποδίδεται; Είναι, εν τέλει, η ύπαρξη διακριτικής ικανότητας ένας παράγοντας που καθιστά περισσότερο ή λιγότερο πιθανή την προσβολή ενός σήματος; Η νομολογία έχει, πλέον, δώσει απαντήσεις, σχεδόν, σε όλα αυτά τα ερωτήματα και θα τις δούμε αναλυτικά.","abstract_html":"Σύμφωνα με τα πορίσματα της γνωστικής ψυχολογίας, οι άνθρωποι αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο με βάση μία περιορισμένη, «μικρή μνήμη». Ο καταναλωτής, με βάση τη διαισθητική του σκέψη, λαμβάνει μια πρωταρχική απόφαση προκειμένου να προβεί σε μία αγορά σε 0,006 δευτερόλεπτα (ή αλλιώς σε 6 milliseconds). Τα σήματα, λειτουργούν ως αρωγοί των καταναλωτών στο να λάβουν αυτήν την απόφαση, διακρίνοντας τα προϊόντα που προέρχονται από μία επιχείρηση από αυτά μίας άλλης. Ποιο είναι όμως αυτό το «στοιχείο» που προσδίδει στα σήματα τη δυνατότητα να εξυπηρετήσουν τον παραπάνω σκοπό; Η διακριτική τους ικανότητα. Από την καταχώριση ενός σήματος, μέχρι την εξέταση ενδεχόμενης προσβολής του, η διακριτική ικανότητα εμφανίζεται ως ένας παράγοντας που δύσκολα μπορεί να προσπεραστεί, διαδραματίζοντας άλλοτε μεγαλύτερο και άλλοτε μικρότερο ρόλο. Ούσα άμεσα συνδεδεμένη με τις ουσιώδεις λειτουργίες του σήματος, αποτελεί τόσο ένα ελάχιστο όριο για την προστασία του, όσο και μια «μεταβλητή», θα μπορούσε να πει κανείς, που συνεκτιμάται για τη διαπίστωση προσβολής του. Υπό ποια μορφή της, όμως, λαμβάνεται υπόψιν σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις και ποια βαρύτητα της αποδίδεται σε κάθε ένα από αυτά τα πλαίσια; Στην παρούσα εργασία, επιχειρείται η διερεύνηση ζητημάτων σχετικά με τη διακριτική ικανότητα, που έχουν απασχολήσει νομολογία και θεωρία. Η διερεύνηση αυτή ξεκινά από τη διακριτική ικανότητα ως προϋπόθεση για την καταχώριση ενός σήματος, ως λόγος απαραδέκτου, τόσο στην αφηρημένη όσο και στη συγκεκριμένη μορφή της, υπό το φως του «ανόθευτου ανταγωνισμού», αλλά και σε σχέση με τους λοιπούς λόγους απαραδέκτου, τα κριτήρια και το εκάστοτε δημόσιο συμφέρον που επικαλείται το Δικαστήριο για τη στήριξη καθενός από αυτούς. Είναι απαραίτητος ο αυστηρός διαχωρισμός τους ή κρίνεται καταλληλότερη μια συνολική εκτίμηση; Συνεχίζοντας, εξετάζεται το κατά πόσο μπορεί να «θεραπευθεί» η έλλειψη εγγενούς διακριτικής ικανότητας μίας ένδειξης μέσω της χρήσης της, πώς μπορεί να γίνει αυτό και ποια είναι τα κριτήρια που έχουν καθιερωθεί στη νομολογία προκειμένου να θεμελιωθεί η επίκτητη διακριτική ικανότητα μίας ένδειξης. Σημαντική παράμετρο της εξέτασης αυτής, θα αποτελέσει η συνεκτίμηση της ανάγκης να παραμείνει η ένδειξη ελεύθερη για χρήση από τους ανταγωνιστές και το κατά πόσο αυτή είναι θεμιτό να λαμβάνεται υπόψιν. Ένα ακόμα ζήτημα που δε θα μπορούσε να μην ερευνηθεί, είναι η αξιολόγηση της διακριτικής ικανότητας των επιμέρους κατηγοριών ενδείξεων και των κριτηρίων που χρησιμοποιούνται στη νομολογία σε κάθε μία από αυτές: Μπορούν αυτά να διαφέρουν ανά κατηγορία; Κομβικό σημείο της εν λόγω εξέτασης, αποτελεί το καθεστώς αναφορικά με τις ενδείξεις περιορισμένης διαθεσιμότητας, όπως είναι οι χρωματικές και αυτές που συνίστανται από το σχήμα των προϊόντων. Η διερεύνηση, αυτή, της θέσης που κατέχει η διακριτική ικανότητα στο δίκαιο το σημάτων, κλείνει με την εξέταση του ρόλου της στις επιμέρους μορφές προσβολής τους και συγκεκριμένα στα πλαίσια του κινδύνου σύγχυσης και της προσβολής των σημάτων φήμης. Είναι ίδιος ο ρόλος της διακριτικής ικανότητας σε σχέση με αυτόν που κατέχει κατά το στάδιο της καταχώρισης ενός σήματος; Σε ποιο στάδιο του ελέγχου αυτών εξετάζεται και πόση σημασία πραγματικά της αποδίδεται; Είναι, εν τέλει, η ύπαρξη διακριτικής ικανότητας ένας παράγοντας που καθιστά περισσότερο ή λιγότερο πιθανή την προσβολή ενός σήματος; Η νομολογία έχει, πλέον, δώσει απαντήσεις, σχεδόν, σε όλα αυτά τα ερωτήματα και θα τις δούμε αναλυτικά.","abstract_has_math":false,"creators":["Σιπέτας Σπυρίδων","Sipetas Spyridon"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:11Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3259817"],"render_values":[{"text":"uoadl:3259817","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3259817","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3259817","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3259817","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σιπέτας Σπυρίδων","Sipetas Spyridon"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3259817","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3259817"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σύμφωνα με τα πορίσματα της γνωστικής ψυχολογίας, οι άνθρωποι αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο με βάση μία περιορισμένη, «μικρή μνήμη». Ο καταναλωτής, με βάση τη διαισθητική του σκέψη, λαμβάνει μια πρωταρχική απόφαση προκειμένου να προβεί σε μία αγορά σε 0,006 δευτερόλεπτα (ή αλλιώς σε 6 milliseconds). Τα σήματα, λειτουργούν ως αρωγοί των καταναλωτών στο να λάβουν αυτήν την απόφαση, διακρίνοντας τα προϊόντα που προέρχονται από μία επιχείρηση από αυτά μίας άλλης. Ποιο είναι όμως αυτό το «στοιχείο» που προσδίδει στα σήματα τη δυνατότητα να εξυπηρετήσουν τον παραπάνω σκοπό; Η διακριτική τους ικανότητα. Από την καταχώριση ενός σήματος, μέχρι την εξέταση ενδεχόμενης προσβολής του, η διακριτική ικανότητα εμφανίζεται ως ένας παράγοντας που δύσκολα μπορεί να προσπεραστεί, διαδραματίζοντας άλλοτε μεγαλύτερο και άλλοτε μικρότερο ρόλο. Ούσα άμεσα συνδεδεμένη με τις ουσιώδεις λειτουργίες του σήματος, αποτελεί τόσο ένα ελάχιστο όριο για την προστασία του, όσο και μια «μεταβλητή», θα μπορούσε να πει κανείς, που συνεκτιμάται για τη διαπίστωση προσβολής του. Υπό ποια μορφή της, όμως, λαμβάνεται υπόψιν σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις και ποια βαρύτητα της αποδίδεται σε κάθε ένα από αυτά τα πλαίσια; Στην παρούσα εργασία, επιχειρείται η διερεύνηση ζητημάτων σχετικά με τη διακριτική ικανότητα, που έχουν απασχολήσει νομολογία και θεωρία. Η διερεύνηση αυτή ξεκινά από τη διακριτική ικανότητα ως προϋπόθεση για την καταχώριση ενός σήματος, ως λόγος απαραδέκτου, τόσο στην αφηρημένη όσο και στη συγκεκριμένη μορφή της, υπό το φως του «ανόθευτου ανταγωνισμού», αλλά και σε σχέση με τους λοιπούς λόγους απαραδέκτου, τα κριτήρια και το εκάστοτε δημόσιο συμφέρον που επικαλείται το Δικαστήριο για τη στήριξη καθενός από αυτούς. Είναι απαραίτητος ο αυστηρός διαχωρισμός τους ή κρίνεται καταλληλότερη μια συνολική εκτίμηση; Συνεχίζοντας, εξετάζεται το κατά πόσο μπορεί να «θεραπευθεί» η έλλειψη εγγενούς διακριτικής ικανότητας μίας ένδειξης μέσω της χρήσης της, πώς μπορεί να γίνει αυτό και ποια είναι τα κριτήρια που έχουν καθιερωθεί στη νομολογία προκειμένου να θεμελιωθεί η επίκτητη διακριτική ικανότητα μίας ένδειξης. Σημαντική παράμετρο της εξέτασης αυτής, θα αποτελέσει η συνεκτίμηση της ανάγκης να παραμείνει η ένδειξη ελεύθερη για χρήση από τους ανταγωνιστές και το κατά πόσο αυτή είναι θεμιτό να λαμβάνεται υπόψιν. Ένα ακόμα ζήτημα που δε θα μπορούσε να μην ερευνηθεί, είναι η αξιολόγηση της διακριτικής ικανότητας των επιμέρους κατηγοριών ενδείξεων και των κριτηρίων που χρησιμοποιούνται στη νομολογία σε κάθε μία από αυτές: Μπορούν αυτά να διαφέρουν ανά κατηγορία; Κομβικό σημείο της εν λόγω εξέτασης, αποτελεί το καθεστώς αναφορικά με τις ενδείξεις περιορισμένης διαθεσιμότητας, όπως είναι οι χρωματικές και αυτές που συνίστανται από το σχήμα των προϊόντων. Η διερεύνηση, αυτή, της θέσης που κατέχει η διακριτική ικανότητα στο δίκαιο το σημάτων, κλείνει με την εξέταση του ρόλου της στις επιμέρους μορφές προσβολής τους και συγκεκριμένα στα πλαίσια του κινδύνου σύγχυσης και της προσβολής των σημάτων φήμης. Είναι ίδιος ο ρόλος της διακριτικής ικανότητας σε σχέση με αυτόν που κατέχει κατά το στάδιο της καταχώρισης ενός σήματος; Σε ποιο στάδιο του ελέγχου αυτών εξετάζεται και πόση σημασία πραγματικά της αποδίδεται; Είναι, εν τέλει, η ύπαρξη διακριτικής ικανότητας ένας παράγοντας που καθιστά περισσότερο ή λιγότερο πιθανή την προσβολή ενός σήματος; Η νομολογία έχει, πλέον, δώσει απαντήσεις, σχεδόν, σε όλα αυτά τα ερωτήματα και θα τις δούμε αναλυτικά.","According to findings of research in the field of cognitive psychology, the human brain perceives the world based on a limited, \"short term memory\". Consumers, based on their intuitive thinking, make a primary decision to make a purchase in 0.006 seconds (or 6 milliseconds). Trademarks act as an aid to consumers in making this decision, distinguishing the products of one brand from those of another. But what is this \"element\" that provides trademarks with the ability to serve the aforementioned purpose? It is their distinctiveness. From the registration of a trademark, to the examination of a potential infringement, distinctiveness appears as a factor that can hardly be overlooked. Being directly connected to the essential functions of a trademark, it constitutes both a minimum limit for its protection and a \"variable\" taken into account in establishing its infringement. But in what form is it taken into account in each of these cases and how significant is it considered in each of these contexts? The aim of this thesis is to delve into issues related to distinctiveness, that have emerged both through the legal praxis and in legal theory. This investigation starts from distinctiveness as a prerequisite for the registration of a trademark, as an absolute ground for refusal, in the light of \"undistorted competition\", but also in relation to the other grounds for refusal, the criteria and the respective public interest invoked by the Court to support each of them. Is it necessary to separate them strictly or is an overall assessment more appropriate? Continuing, we examine whether the lack of inherent distinctiveness of a Trademark can be \"cured\" through its use, how this can be done and what are the criteria established in the jurisprudence in order to establish the acquired distinctiveness of a trademark. An important parameter of this examination will be the consideration of the need to keep the mark free for use by competitors and whether it is legitimate to take the competitors’ interest into account. Another issue that could not be left out is the evaluation of the distinctiveness of the different categories of marks and the criteria used in the jurisprudence for each of them: Can they differ by category? A key point of this examination is the regime regarding marks of limited availability, such as colors and those consisting of the shape of the products. This thorough inspection of the position held by distinctiveness in Trademark Law, concludes with the examination of its role in the main forms of trademark infrigement, specifically in the context of the likelihood of confusion and reputed trademarks. Is the role of distinctiveness the same as it is at the earlier stage of registration of a trademark? In which stage of their assessment is distinctiveness taken into account? Is distinctiveness a factor that makes a trademark more or less likely to be infringed? Case law has now provided us with answers to almost all of these questions and we review them in detail."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Διακριτική Ικανότητα στο Δίκαιο Σημάτων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σιπέτας Σπυρίδων","Sipetas Spyridon"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Σύμφωνα με τα πορίσματα της γνωστικής ψυχολογίας, οι άνθρωποι αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο με βάση μία περιορισμένη, «μικρή μνήμη». Ο καταναλωτής, με βάση τη διαισθητική του σκέψη, λαμβάνει μια πρωταρχική απόφαση προκειμένου να προβεί σε μία αγορά σε 0,006 δευτερόλεπτα (ή αλλιώς σε 6 milliseconds). Τα σήματα, λειτουργούν ως αρωγοί των καταναλωτών στο να λάβουν αυτήν την απόφαση, διακρίνοντας τα προϊόντα που προέρχονται από μία επιχείρηση από αυτά μίας άλλης. Ποιο είναι όμως αυτό το «στοιχείο» που προσδίδει στα σήματα τη δυνατότητα να εξυπηρετήσουν τον παραπάνω σκοπό; Η διακριτική τους ικανότητα. Από την καταχώριση ενός σήματος, μέχρι την εξέταση ενδεχόμενης προσβολής του, η διακριτική ικανότητα εμφανίζεται ως ένας παράγοντας που δύσκολα μπορεί να προσπεραστεί, διαδραματίζοντας άλλοτε μεγαλύτερο και άλλοτε μικρότερο ρόλο. Ούσα άμεσα συνδεδεμένη με τις ουσιώδεις λειτουργίες του σήματος, αποτελεί τόσο ένα ελάχιστο όριο για την προστασία του, όσο και μια «μεταβλητή», θα μπορούσε να πει κανείς, που συνεκτιμάται για τη διαπίστωση προσβολής του. Υπό ποια μορφή της, όμως, λαμβάνεται υπόψιν σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις και ποια βαρύτητα της αποδίδεται σε κάθε ένα από αυτά τα πλαίσια; Στην παρούσα εργασία, επιχειρείται η διερεύνηση ζητημάτων σχετικά με τη διακριτική ικανότητα, που έχουν απασχολήσει νομολογία και θεωρία. Η διερεύνηση αυτή ξεκινά από τη διακριτική ικανότητα ως προϋπόθεση για την καταχώριση ενός σήματος, ως λόγος απαραδέκτου, τόσο στην αφηρημένη όσο και στη συγκεκριμένη μορφή της, υπό το φως του «ανόθευτου ανταγωνισμού», αλλά και σε σχέση με τους λοιπούς λόγους απαραδέκτου, τα κριτήρια και το εκάστοτε δημόσιο συμφέρον που επικαλείται το Δικαστήριο για τη στήριξη καθενός από αυτούς. Είναι απαραίτητος ο αυστηρός διαχωρισμός τους ή κρίνεται καταλληλότερη μια συνολική εκτίμηση; Συνεχίζοντας, εξετάζεται το κατά πόσο μπορεί να «θεραπευθεί» η έλλειψη εγγενούς διακριτικής ικανότητας μίας ένδειξης μέσω της χρήσης της, πώς μπορεί να γίνει αυτό και ποια είναι τα κριτήρια που έχουν καθιερωθεί στη νομολογία προκειμένου να θεμελιωθεί η επίκτητη διακριτική ικανότητα μίας ένδειξης. Σημαντική παράμετρο της εξέτασης αυτής, θα αποτελέσει η συνεκτίμηση της ανάγκης να παραμείνει η ένδειξη ελεύθερη για χρήση από τους ανταγωνιστές και το κατά πόσο αυτή είναι θεμιτό να λαμβάνεται υπόψιν. Ένα ακόμα ζήτημα που δε θα μπορούσε να μην ερευνηθεί, είναι η αξιολόγηση της διακριτικής ικανότητας των επιμέρους κατηγοριών ενδείξεων και των κριτηρίων που χρησιμοποιούνται στη νομολογία σε κάθε μία από αυτές: Μπορούν αυτά να διαφέρουν ανά κατηγορία; Κομβικό σημείο της εν λόγω εξέτασης, αποτελεί το καθεστώς αναφορικά με τις ενδείξεις περιορισμένης διαθεσιμότητας, όπως είναι οι χρωματικές και αυτές που συνίστανται από το σχήμα των προϊόντων. Η διερεύνηση, αυτή, της θέσης που κατέχει η διακριτική ικανότητα στο δίκαιο το σημάτων, κλείνει με την εξέταση του ρόλου της στις επιμέρους μορφές προσβολής τους και συγκεκριμένα στα πλαίσια του κινδύνου σύγχυσης και της προσβολής των σημάτων φήμης. Είναι ίδιος ο ρόλος της διακριτικής ικανότητας σε σχέση με αυτόν που κατέχει κατά το στάδιο της καταχώρισης ενός σήματος; Σε ποιο στάδιο του ελέγχου αυτών εξετάζεται και πόση σημασία πραγματικά της αποδίδεται; Είναι, εν τέλει, η ύπαρξη διακριτικής ικανότητας ένας παράγοντας που καθιστά περισσότερο ή λιγότερο πιθανή την προσβολή ενός σήματος; Η νομολογία έχει, πλέον, δώσει απαντήσεις, σχεδόν, σε όλα αυτά τα ερωτήματα και θα τις δούμε αναλυτικά.","According to findings of research in the field of cognitive psychology, the human brain perceives the world based on a limited, \"short term memory\". Consumers, based on their intuitive thinking, make a primary decision to make a purchase in 0.006 seconds (or 6 milliseconds). Trademarks act as an aid to consumers in making this decision, distinguishing the products of one brand from those of another. But what is this \"element\" that provides trademarks with the ability to serve the aforementioned purpose? It is their distinctiveness. From the registration of a trademark, to the examination of a potential infringement, distinctiveness appears as a factor that can hardly be overlooked. Being directly connected to the essential functions of a trademark, it constitutes both a minimum limit for its protection and a \"variable\" taken into account in establishing its infringement. But in what form is it taken into account in each of these cases and how significant is it considered in each of these contexts? The aim of this thesis is to delve into issues related to distinctiveness, that have emerged both through the legal praxis and in legal theory. This investigation starts from distinctiveness as a prerequisite for the registration of a trademark, as an absolute ground for refusal, in the light of \"undistorted competition\", but also in relation to the other grounds for refusal, the criteria and the respective public interest invoked by the Court to support each of them. Is it necessary to separate them strictly or is an overall assessment more appropriate? Continuing, we examine whether the lack of inherent distinctiveness of a Trademark can be \"cured\" through its use, how this can be done and what are the criteria established in the jurisprudence in order to establish the acquired distinctiveness of a trademark. An important parameter of this examination will be the consideration of the need to keep the mark free for use by competitors and whether it is legitimate to take the competitors’ interest into account. Another issue that could not be left out is the evaluation of the distinctiveness of the different categories of marks and the criteria used in the jurisprudence for each of them: Can they differ by category? A key point of this examination is the regime regarding marks of limited availability, such as colors and those consisting of the shape of the products. This thorough inspection of the position held by distinctiveness in Trademark Law, concludes with the examination of its role in the main forms of trademark infrigement, specifically in the context of the likelihood of confusion and reputed trademarks. Is the role of distinctiveness the same as it is at the earlier stage of registration of a trademark? In which stage of their assessment is distinctiveness taken into account? Is distinctiveness a factor that makes a trademark more or less likely to be infringed? Case law has now provided us with answers to almost all of these questions and we review them in detail."],"dc:identifier":["uoadl:3259817","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3259817"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η Διακριτική Ικανότητα στο Δίκαιο Σημάτων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:11Z"}