{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3260034"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3260034","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σωστικές υπηρεσίες και πταίσμα αρωγού (άρθρο 18 ΔΣ)","abstract":"Η θαλάσσια αρωγή και διάσωση αποτελεί διαχρονικά ένα θεσμό υψίστης σημασίας για τα εμποροναυτικά κράτη. Ενόψει της Διεθνούς Σύμβασης του 1989, η παρούσα εργασία επικεντρώνεται αρχικά στη μελέτη των διάφορων μορφών σωστικών υπηρεσιών που μπορεί ένας θαλάσσιος αρωγός να παρέχει ανάλογα την περίπτωση. Είναι προφανές ότι από τη φύση του θεσμού αλλά και από τον ίδιο τον κίνδυνο, οι μορφές θαλάσσιας αρωγής να ποικίλουν, έχοντας όχι μόνο διαφορετικό χαρακτήρα αλλά και διαφορετικό βαθμό επίδρασης στον λήπτη της αρωγής και στο περιουσιακό στοιχείο του που βρίσκεται σε κίνδυνο. Υπό αυτό πρίσμα, ξεχωριστή μνεία θα γίνει και στη παθητική αρωγή, ως ξεχωριστή κατηγορία λόγω της ιδιαίτερης φύσης της. Στη συνέχεια, θα γίνει μια εκτενή αναφορά στις σωστικές υπηρεσίες με την έννοια της πράξης ή δραστηριότητας που αποσκοπεί στην παροχή βοήθειας, στη σημασία της αλλά και πώς αυτή διαμορφώνεται σε στάδια για την πλήρη κατανόηση του θεσμού της θαλάσσιας αρωγής. Αυτό το στοιχείο θα συμπληρωθεί και από μια σύντομη αναφορά στις λοιπές προϋποθέσεις της αρωγής. Στο ίδιο κεφάλαιο, εξετάζεται σε ξεχωριστή ενότητα η διάκριση μεταξύ επαγγελματία αρωγού και περιστασιακού αρωγού, ζήτημα ύψιστης σημασίας αφού ανάλογα διαμορφώνεται και η ευθύνη στο πλαίσιο της εκτέλεσης του σωστικού έργου. Ακολούθως, στο τρίτο κεφάλαιο γίνεται διεξοδική ανάλυση στο πταίσμα του θαλάσσιου αρωγού. Αρχικά, θεωρείται απαραίτητο να ερευνηθεί η οφειλόμενη επιμέλεια («due care») ως υποχρέωση του διασώστη κατά την διεξαγωγή της επιχείρησης της αρωγής (άρθρο 8 της Διεθνούς Σύμβασης του 1989), λειτουργώντας ως γέφυρα για το πταίσμα του που προβλέπεται στο άρθρο 18. Σε αυτή τη διάταξη εξετάζεται ζητήματα εννοιολογικής φύσεως ενώ δίνονται και παραδείγματα υπαίτιας συμπεριφοράς εκ μέρους του αρωγού προκειμένου να γίνει κατανοητός ο θεσμός. Ακολουθεί σύντομη αναφορά στο άρθρο 14 παρ. 5, μια διάταξη με τη δική της σημασία δεδομένου ότι η προστασία του περιβάλλοντος αποτελούσε για το διεθνή νομοθέτη προτεραιότητα κατά την αναθεώρηση των διεθνών κανόνων. Εν προκειμένω, δίνεται έμφαση στο περιεχόμενο της διάταξης όπως αυτό αναπτύσσεται αλλά και στη συγκριτική ανάλυση με το άρθρο 18 που μοιάζει σε μεγάλο βαθμό. Εν συνέχεια, κρίνεται σκόπιμο η μνεία του πταίσματος στο ελληνικό δίκαιο και συγκεκριμένα στον Α.Κ. καθώς και στον Κ.Ι.Ν.Δ.. Ιδιαίτερη θέση στη παρούσα μελέτη, έχουν οι συνέπειες του πταίσματος του αρωγού με επίκεντρο την αμοιβή. Ολική ή μερική αποστέρηση αμοιβής, υπολογισμός αμοιβής από τον δικαστή, ζημίες προκαλούμενες από τον διασώστη και ύπαρξη ανταπαίτησης από τον λήπτη της αρωγής αποτελούν μερικά από τα ζητήματα που αναπτύσσονται και χρήζουν περαιτέρω ανάλυσης. Εμβαθύνοντας ως προς τις συνέπειες, επισημαίνεται και η σχέση του υπαίτιου αρωγού με τον ανυπαίτιο αρωγό ενώ υπογραμμίζεται και η ευθύνη του απέναντι σε τρίτους. Έπειτα, η ενότητα του περιορισμού της ευθύνης του αρωγού αναλύεται σε μεγάλο βαθμό καθώς αποτελεί σημαντικό κομμάτι ως επακόλουθο της πταισματικής συμπεριφοράς του αρωγού. Ειδικά, μετά την ισχύ της LLMC και με τις αλλαγές που αυτή επέφερε, το πεδίο της θαλάσσιας αρωγής όχι μόνο δεν έμεινε ανεπηρέαστο αλλά βελτιώθηκε σημαντικά ως προς την προστασία του αρωγού. Υπό αυτό το πρίσμα, γίνεται αναφορά στο δικαίωμα του περιορισμού της ευθύνης με τις σχετικές διατάξεις, στην συμπεριφορά που αποκλείει τον περιορισμό αλλά και στα οικονομικά όρια που ισχύουν σε περίπτωση που ο αρωγός περιορίσει την ευθύνη του. Η τελευταία ενότητα της παρούσας μελέτης επικεντρώνεται σε νομολογιακά παραδείγματα τα οποία το κάθε ένα ξεχωριστά έχει συμβάλει στη διαμόρφωση του δικαίου της θαλάσσιας αρωγής και συγκεκριμένα σε ζητήματα που άπτονται των σωστικών υπηρεσιών, πώς αυτές διεξάγονται, κάτω από ποιες συνθήκες, του κινδύνους που αναφύονται, την οφειλόμενη επιμέλεια του διασώστη στην εκάστοτε περίπτωση καθώς και θέματα υπολογισμού αμοιβής, ανταπαιτήσεων λόγω ζημιών, περιορισμού της ευθύνης του αρωγού όπως και το ιδιαίτερο θέμα του βάρους της απόδειξης.","abstract_html":"Η θαλάσσια αρωγή και διάσωση αποτελεί διαχρονικά ένα θεσμό υψίστης σημασίας για τα εμποροναυτικά κράτη. Ενόψει της Διεθνούς Σύμβασης του 1989, η παρούσα εργασία επικεντρώνεται αρχικά στη μελέτη των διάφορων μορφών σωστικών υπηρεσιών που μπορεί ένας θαλάσσιος αρωγός να παρέχει ανάλογα την περίπτωση. Είναι προφανές ότι από τη φύση του θεσμού αλλά και από τον ίδιο τον κίνδυνο, οι μορφές θαλάσσιας αρωγής να ποικίλουν, έχοντας όχι μόνο διαφορετικό χαρακτήρα αλλά και διαφορετικό βαθμό επίδρασης στον λήπτη της αρωγής και στο περιουσιακό στοιχείο του που βρίσκεται σε κίνδυνο. Υπό αυτό πρίσμα, ξεχωριστή μνεία θα γίνει και στη παθητική αρωγή, ως ξεχωριστή κατηγορία λόγω της ιδιαίτερης φύσης της. Στη συνέχεια, θα γίνει μια εκτενή αναφορά στις σωστικές υπηρεσίες με την έννοια της πράξης ή δραστηριότητας που αποσκοπεί στην παροχή βοήθειας, στη σημασία της αλλά και πώς αυτή διαμορφώνεται σε στάδια για την πλήρη κατανόηση του θεσμού της θαλάσσιας αρωγής. Αυτό το στοιχείο θα συμπληρωθεί και από μια σύντομη αναφορά στις λοιπές προϋποθέσεις της αρωγής. Στο ίδιο κεφάλαιο, εξετάζεται σε ξεχωριστή ενότητα η διάκριση μεταξύ επαγγελματία αρωγού και περιστασιακού αρωγού, ζήτημα ύψιστης σημασίας αφού ανάλογα διαμορφώνεται και η ευθύνη στο πλαίσιο της εκτέλεσης του σωστικού έργου. Ακολούθως, στο τρίτο κεφάλαιο γίνεται διεξοδική ανάλυση στο πταίσμα του θαλάσσιου αρωγού. Αρχικά, θεωρείται απαραίτητο να ερευνηθεί η οφειλόμενη επιμέλεια («due care») ως υποχρέωση του διασώστη κατά την διεξαγωγή της επιχείρησης της αρωγής (άρθρο 8 της Διεθνούς Σύμβασης του 1989), λειτουργώντας ως γέφυρα για το πταίσμα του που προβλέπεται στο άρθρο 18. Σε αυτή τη διάταξη εξετάζεται ζητήματα εννοιολογικής φύσεως ενώ δίνονται και παραδείγματα υπαίτιας συμπεριφοράς εκ μέρους του αρωγού προκειμένου να γίνει κατανοητός ο θεσμός. Ακολουθεί σύντομη αναφορά στο άρθρο 14 παρ. 5, μια διάταξη με τη δική της σημασία δεδομένου ότι η προστασία του περιβάλλοντος αποτελούσε για το διεθνή νομοθέτη προτεραιότητα κατά την αναθεώρηση των διεθνών κανόνων. Εν προκειμένω, δίνεται έμφαση στο περιεχόμενο της διάταξης όπως αυτό αναπτύσσεται αλλά και στη συγκριτική ανάλυση με το άρθρο 18 που μοιάζει σε μεγάλο βαθμό. Εν συνέχεια, κρίνεται σκόπιμο η μνεία του πταίσματος στο ελληνικό δίκαιο και συγκεκριμένα στον Α.Κ. καθώς και στον Κ.Ι.Ν.Δ.. Ιδιαίτερη θέση στη παρούσα μελέτη, έχουν οι συνέπειες του πταίσματος του αρωγού με επίκεντρο την αμοιβή. Ολική ή μερική αποστέρηση αμοιβής, υπολογισμός αμοιβής από τον δικαστή, ζημίες προκαλούμενες από τον διασώστη και ύπαρξη ανταπαίτησης από τον λήπτη της αρωγής αποτελούν μερικά από τα ζητήματα που αναπτύσσονται και χρήζουν περαιτέρω ανάλυσης. Εμβαθύνοντας ως προς τις συνέπειες, επισημαίνεται και η σχέση του υπαίτιου αρωγού με τον ανυπαίτιο αρωγό ενώ υπογραμμίζεται και η ευθύνη του απέναντι σε τρίτους. Έπειτα, η ενότητα του περιορισμού της ευθύνης του αρωγού αναλύεται σε μεγάλο βαθμό καθώς αποτελεί σημαντικό κομμάτι ως επακόλουθο της πταισματικής συμπεριφοράς του αρωγού. Ειδικά, μετά την ισχύ της LLMC και με τις αλλαγές που αυτή επέφερε, το πεδίο της θαλάσσιας αρωγής όχι μόνο δεν έμεινε ανεπηρέαστο αλλά βελτιώθηκε σημαντικά ως προς την προστασία του αρωγού. Υπό αυτό το πρίσμα, γίνεται αναφορά στο δικαίωμα του περιορισμού της ευθύνης με τις σχετικές διατάξεις, στην συμπεριφορά που αποκλείει τον περιορισμό αλλά και στα οικονομικά όρια που ισχύουν σε περίπτωση που ο αρωγός περιορίσει την ευθύνη του. Η τελευταία ενότητα της παρούσας μελέτης επικεντρώνεται σε νομολογιακά παραδείγματα τα οποία το κάθε ένα ξεχωριστά έχει συμβάλει στη διαμόρφωση του δικαίου της θαλάσσιας αρωγής και συγκεκριμένα σε ζητήματα που άπτονται των σωστικών υπηρεσιών, πώς αυτές διεξάγονται, κάτω από ποιες συνθήκες, του κινδύνους που αναφύονται, την οφειλόμενη επιμέλεια του διασώστη στην εκάστοτε περίπτωση καθώς και θέματα υπολογισμού αμοιβής, ανταπαιτήσεων λόγω ζημιών, περιορισμού της ευθύνης του αρωγού όπως και το ιδιαίτερο θέμα του βάρους της απόδειξης.","abstract_has_math":false,"creators":["Τούρλος Στέφανος","Tourlos Stefanos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:11Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3260034"],"render_values":[{"text":"uoadl:3260034","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3260034","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3260034","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3260034","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τούρλος Στέφανος","Tourlos Stefanos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3260034","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3260034"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η θαλάσσια αρωγή και διάσωση αποτελεί διαχρονικά ένα θεσμό υψίστης σημασίας για τα εμποροναυτικά κράτη. Ενόψει της Διεθνούς Σύμβασης του 1989, η παρούσα εργασία επικεντρώνεται αρχικά στη μελέτη των διάφορων μορφών σωστικών υπηρεσιών που μπορεί ένας θαλάσσιος αρωγός να παρέχει ανάλογα την περίπτωση. Είναι προφανές ότι από τη φύση του θεσμού αλλά και από τον ίδιο τον κίνδυνο, οι μορφές θαλάσσιας αρωγής να ποικίλουν, έχοντας όχι μόνο διαφορετικό χαρακτήρα αλλά και διαφορετικό βαθμό επίδρασης στον λήπτη της αρωγής και στο περιουσιακό στοιχείο του που βρίσκεται σε κίνδυνο. Υπό αυτό πρίσμα, ξεχωριστή μνεία θα γίνει και στη παθητική αρωγή, ως ξεχωριστή κατηγορία λόγω της ιδιαίτερης φύσης της. Στη συνέχεια, θα γίνει μια εκτενή αναφορά στις σωστικές υπηρεσίες με την έννοια της πράξης ή δραστηριότητας που αποσκοπεί στην παροχή βοήθειας, στη σημασία της αλλά και πώς αυτή διαμορφώνεται σε στάδια για την πλήρη κατανόηση του θεσμού της θαλάσσιας αρωγής. Αυτό το στοιχείο θα συμπληρωθεί και από μια σύντομη αναφορά στις λοιπές προϋποθέσεις της αρωγής. Στο ίδιο κεφάλαιο, εξετάζεται σε ξεχωριστή ενότητα η διάκριση μεταξύ επαγγελματία αρωγού και περιστασιακού αρωγού, ζήτημα ύψιστης σημασίας αφού ανάλογα διαμορφώνεται και η ευθύνη στο πλαίσιο της εκτέλεσης του σωστικού έργου. Ακολούθως, στο τρίτο κεφάλαιο γίνεται διεξοδική ανάλυση στο πταίσμα του θαλάσσιου αρωγού. Αρχικά, θεωρείται απαραίτητο να ερευνηθεί η οφειλόμενη επιμέλεια («due care») ως υποχρέωση του διασώστη κατά την διεξαγωγή της επιχείρησης της αρωγής (άρθρο 8 της Διεθνούς Σύμβασης του 1989), λειτουργώντας ως γέφυρα για το πταίσμα του που προβλέπεται στο άρθρο 18. Σε αυτή τη διάταξη εξετάζεται ζητήματα εννοιολογικής φύσεως ενώ δίνονται και παραδείγματα υπαίτιας συμπεριφοράς εκ μέρους του αρωγού προκειμένου να γίνει κατανοητός ο θεσμός. Ακολουθεί σύντομη αναφορά στο άρθρο 14 παρ. 5, μια διάταξη με τη δική της σημασία δεδομένου ότι η προστασία του περιβάλλοντος αποτελούσε για το διεθνή νομοθέτη προτεραιότητα κατά την αναθεώρηση των διεθνών κανόνων. Εν προκειμένω, δίνεται έμφαση στο περιεχόμενο της διάταξης όπως αυτό αναπτύσσεται αλλά και στη συγκριτική ανάλυση με το άρθρο 18 που μοιάζει σε μεγάλο βαθμό. Εν συνέχεια, κρίνεται σκόπιμο η μνεία του πταίσματος στο ελληνικό δίκαιο και συγκεκριμένα στον Α.Κ. καθώς και στον Κ.Ι.Ν.Δ.. Ιδιαίτερη θέση στη παρούσα μελέτη, έχουν οι συνέπειες του πταίσματος του αρωγού με επίκεντρο την αμοιβή. Ολική ή μερική αποστέρηση αμοιβής, υπολογισμός αμοιβής από τον δικαστή, ζημίες προκαλούμενες από τον διασώστη και ύπαρξη ανταπαίτησης από τον λήπτη της αρωγής αποτελούν μερικά από τα ζητήματα που αναπτύσσονται και χρήζουν περαιτέρω ανάλυσης. Εμβαθύνοντας ως προς τις συνέπειες, επισημαίνεται και η σχέση του υπαίτιου αρωγού με τον ανυπαίτιο αρωγό ενώ υπογραμμίζεται και η ευθύνη του απέναντι σε τρίτους. Έπειτα, η ενότητα του περιορισμού της ευθύνης του αρωγού αναλύεται σε μεγάλο βαθμό καθώς αποτελεί σημαντικό κομμάτι ως επακόλουθο της πταισματικής συμπεριφοράς του αρωγού. Ειδικά, μετά την ισχύ της LLMC και με τις αλλαγές που αυτή επέφερε, το πεδίο της θαλάσσιας αρωγής όχι μόνο δεν έμεινε ανεπηρέαστο αλλά βελτιώθηκε σημαντικά ως προς την προστασία του αρωγού. Υπό αυτό το πρίσμα, γίνεται αναφορά στο δικαίωμα του περιορισμού της ευθύνης με τις σχετικές διατάξεις, στην συμπεριφορά που αποκλείει τον περιορισμό αλλά και στα οικονομικά όρια που ισχύουν σε περίπτωση που ο αρωγός περιορίσει την ευθύνη του. Η τελευταία ενότητα της παρούσας μελέτης επικεντρώνεται σε νομολογιακά παραδείγματα τα οποία το κάθε ένα ξεχωριστά έχει συμβάλει στη διαμόρφωση του δικαίου της θαλάσσιας αρωγής και συγκεκριμένα σε ζητήματα που άπτονται των σωστικών υπηρεσιών, πώς αυτές διεξάγονται, κάτω από ποιες συνθήκες, του κινδύνους που αναφύονται, την οφειλόμενη επιμέλεια του διασώστη στην εκάστοτε περίπτωση καθώς και θέματα υπολογισμού αμοιβής, ανταπαιτήσεων λόγω ζημιών, περιορισμού της ευθύνης του αρωγού όπως και το ιδιαίτερο θέμα του βάρους της απόδειξης.","Maritime rescue and salvage has long been an institution of paramount importance for merchant navies. In view of the 1989 International Convention, this paper focuses initially on the study of the various forms of lifesaving services that can be provided by a maritime ambulance as appropriate. It is obvious that, by the nature of the institution and by the risk itself, the forms of maritime assistance vary, having not only a different character but also a different degree of impact on the recipient of the assistance and his or her property in distress. In this light, special mention will be made of passive assistance as a separate category due to its specific nature. There will then be an extensive reference to rescue services in the sense of an act or activity aimed at providing assistance, its importance and how it is structured in stages in order to fully understand the institution of maritime assistance. This element will be supplemented by a brief reference to the other conditions of assistance. In the same chapter, the distinction between professional and occasional helpers will be discussed in a separate section, a matter of the utmost importance since responsibility in the context of the rescue work is also shaped accordingly. The third chapter then goes on to provide a detailed analysis of the misconduct of the lifeguard. At the outset, it is considered necessary to examine due care as the duty of the rescuer in the conduct of the rescue operation (Article 8 of the 1989 International Convention), serving as a bridge to the misconduct provided for in Article 18. This provision addresses issues of a conceptual nature and gives examples of culpable conduct on the part of the rescuer in order to understand the institution. This is followed by a brief reference to Article 14(14). 5, a provision with its own importance given that environmental protection has been a priority for the international legislator when revising international rules. In this respect, emphasis is placed on the content of the provision as it is developed and also on a comparative analysis with Article 18, which is very similar. Next, it is deemed appropriate to refer to the reference to misconduct in Greek law and specifically in the C.C. as well as in the C.P.M.L. A special place in the present study is given to the consequences of the misconduct of the aider and abettor, focusing on the remuneration. Total or partial disbursement of fees, calculation of fees by the judge, damages caused by the rescuer and the existence of a counterclaim by the recipient of the assistance are some of the issues that are developed and require further analysis. In terms of the consequences, the relationship between the liable rescuer and the dishonest rescuer is also highlighted and the rescuer's liability towards third parties is also underlined. Then, the section on limitation of the liability of the helper is largely analysed as it is an important part as a consequence of the helper's culpable behaviour. In particular, after the LLMC came into force and with the changes it brought about, the field of maritime assistance has not only remained unaffected but has improved significantly in terms of the protection of the assisting party. In this light, reference is made to the right to limit liability under the relevant provisions, the conduct that precludes limitation and the financial limits that apply in the event that the assisting party limits its liability. The final section of this study focuses on case law examples which have each individually contributed to the shaping of the law of maritime rescue and in particular on issues relating to the rescue services, how they are carried out, under what circumstances, the risks involved, the due diligence of the rescuer in each case, as well as issues relating to the calculation of remuneration, compensation for damages, limitation of the rescuer's liability and the particular issue of the burden of proof."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σωστικές υπηρεσίες και πταίσμα αρωγού (άρθρο 18 ΔΣ)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τούρλος Στέφανος","Tourlos Stefanos"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η θαλάσσια αρωγή και διάσωση αποτελεί διαχρονικά ένα θεσμό υψίστης σημασίας για τα εμποροναυτικά κράτη. Ενόψει της Διεθνούς Σύμβασης του 1989, η παρούσα εργασία επικεντρώνεται αρχικά στη μελέτη των διάφορων μορφών σωστικών υπηρεσιών που μπορεί ένας θαλάσσιος αρωγός να παρέχει ανάλογα την περίπτωση. Είναι προφανές ότι από τη φύση του θεσμού αλλά και από τον ίδιο τον κίνδυνο, οι μορφές θαλάσσιας αρωγής να ποικίλουν, έχοντας όχι μόνο διαφορετικό χαρακτήρα αλλά και διαφορετικό βαθμό επίδρασης στον λήπτη της αρωγής και στο περιουσιακό στοιχείο του που βρίσκεται σε κίνδυνο. Υπό αυτό πρίσμα, ξεχωριστή μνεία θα γίνει και στη παθητική αρωγή, ως ξεχωριστή κατηγορία λόγω της ιδιαίτερης φύσης της. Στη συνέχεια, θα γίνει μια εκτενή αναφορά στις σωστικές υπηρεσίες με την έννοια της πράξης ή δραστηριότητας που αποσκοπεί στην παροχή βοήθειας, στη σημασία της αλλά και πώς αυτή διαμορφώνεται σε στάδια για την πλήρη κατανόηση του θεσμού της θαλάσσιας αρωγής. Αυτό το στοιχείο θα συμπληρωθεί και από μια σύντομη αναφορά στις λοιπές προϋποθέσεις της αρωγής. Στο ίδιο κεφάλαιο, εξετάζεται σε ξεχωριστή ενότητα η διάκριση μεταξύ επαγγελματία αρωγού και περιστασιακού αρωγού, ζήτημα ύψιστης σημασίας αφού ανάλογα διαμορφώνεται και η ευθύνη στο πλαίσιο της εκτέλεσης του σωστικού έργου. Ακολούθως, στο τρίτο κεφάλαιο γίνεται διεξοδική ανάλυση στο πταίσμα του θαλάσσιου αρωγού. Αρχικά, θεωρείται απαραίτητο να ερευνηθεί η οφειλόμενη επιμέλεια («due care») ως υποχρέωση του διασώστη κατά την διεξαγωγή της επιχείρησης της αρωγής (άρθρο 8 της Διεθνούς Σύμβασης του 1989), λειτουργώντας ως γέφυρα για το πταίσμα του που προβλέπεται στο άρθρο 18. Σε αυτή τη διάταξη εξετάζεται ζητήματα εννοιολογικής φύσεως ενώ δίνονται και παραδείγματα υπαίτιας συμπεριφοράς εκ μέρους του αρωγού προκειμένου να γίνει κατανοητός ο θεσμός. Ακολουθεί σύντομη αναφορά στο άρθρο 14 παρ. 5, μια διάταξη με τη δική της σημασία δεδομένου ότι η προστασία του περιβάλλοντος αποτελούσε για το διεθνή νομοθέτη προτεραιότητα κατά την αναθεώρηση των διεθνών κανόνων. Εν προκειμένω, δίνεται έμφαση στο περιεχόμενο της διάταξης όπως αυτό αναπτύσσεται αλλά και στη συγκριτική ανάλυση με το άρθρο 18 που μοιάζει σε μεγάλο βαθμό. Εν συνέχεια, κρίνεται σκόπιμο η μνεία του πταίσματος στο ελληνικό δίκαιο και συγκεκριμένα στον Α.Κ. καθώς και στον Κ.Ι.Ν.Δ.. Ιδιαίτερη θέση στη παρούσα μελέτη, έχουν οι συνέπειες του πταίσματος του αρωγού με επίκεντρο την αμοιβή. Ολική ή μερική αποστέρηση αμοιβής, υπολογισμός αμοιβής από τον δικαστή, ζημίες προκαλούμενες από τον διασώστη και ύπαρξη ανταπαίτησης από τον λήπτη της αρωγής αποτελούν μερικά από τα ζητήματα που αναπτύσσονται και χρήζουν περαιτέρω ανάλυσης. Εμβαθύνοντας ως προς τις συνέπειες, επισημαίνεται και η σχέση του υπαίτιου αρωγού με τον ανυπαίτιο αρωγό ενώ υπογραμμίζεται και η ευθύνη του απέναντι σε τρίτους. Έπειτα, η ενότητα του περιορισμού της ευθύνης του αρωγού αναλύεται σε μεγάλο βαθμό καθώς αποτελεί σημαντικό κομμάτι ως επακόλουθο της πταισματικής συμπεριφοράς του αρωγού. Ειδικά, μετά την ισχύ της LLMC και με τις αλλαγές που αυτή επέφερε, το πεδίο της θαλάσσιας αρωγής όχι μόνο δεν έμεινε ανεπηρέαστο αλλά βελτιώθηκε σημαντικά ως προς την προστασία του αρωγού. Υπό αυτό το πρίσμα, γίνεται αναφορά στο δικαίωμα του περιορισμού της ευθύνης με τις σχετικές διατάξεις, στην συμπεριφορά που αποκλείει τον περιορισμό αλλά και στα οικονομικά όρια που ισχύουν σε περίπτωση που ο αρωγός περιορίσει την ευθύνη του. Η τελευταία ενότητα της παρούσας μελέτης επικεντρώνεται σε νομολογιακά παραδείγματα τα οποία το κάθε ένα ξεχωριστά έχει συμβάλει στη διαμόρφωση του δικαίου της θαλάσσιας αρωγής και συγκεκριμένα σε ζητήματα που άπτονται των σωστικών υπηρεσιών, πώς αυτές διεξάγονται, κάτω από ποιες συνθήκες, του κινδύνους που αναφύονται, την οφειλόμενη επιμέλεια του διασώστη στην εκάστοτε περίπτωση καθώς και θέματα υπολογισμού αμοιβής, ανταπαιτήσεων λόγω ζημιών, περιορισμού της ευθύνης του αρωγού όπως και το ιδιαίτερο θέμα του βάρους της απόδειξης.","Maritime rescue and salvage has long been an institution of paramount importance for merchant navies. In view of the 1989 International Convention, this paper focuses initially on the study of the various forms of lifesaving services that can be provided by a maritime ambulance as appropriate. It is obvious that, by the nature of the institution and by the risk itself, the forms of maritime assistance vary, having not only a different character but also a different degree of impact on the recipient of the assistance and his or her property in distress. In this light, special mention will be made of passive assistance as a separate category due to its specific nature. There will then be an extensive reference to rescue services in the sense of an act or activity aimed at providing assistance, its importance and how it is structured in stages in order to fully understand the institution of maritime assistance. This element will be supplemented by a brief reference to the other conditions of assistance. In the same chapter, the distinction between professional and occasional helpers will be discussed in a separate section, a matter of the utmost importance since responsibility in the context of the rescue work is also shaped accordingly. The third chapter then goes on to provide a detailed analysis of the misconduct of the lifeguard. At the outset, it is considered necessary to examine due care as the duty of the rescuer in the conduct of the rescue operation (Article 8 of the 1989 International Convention), serving as a bridge to the misconduct provided for in Article 18. This provision addresses issues of a conceptual nature and gives examples of culpable conduct on the part of the rescuer in order to understand the institution. This is followed by a brief reference to Article 14(14). 5, a provision with its own importance given that environmental protection has been a priority for the international legislator when revising international rules. In this respect, emphasis is placed on the content of the provision as it is developed and also on a comparative analysis with Article 18, which is very similar. Next, it is deemed appropriate to refer to the reference to misconduct in Greek law and specifically in the C.C. as well as in the C.P.M.L. A special place in the present study is given to the consequences of the misconduct of the aider and abettor, focusing on the remuneration. Total or partial disbursement of fees, calculation of fees by the judge, damages caused by the rescuer and the existence of a counterclaim by the recipient of the assistance are some of the issues that are developed and require further analysis. In terms of the consequences, the relationship between the liable rescuer and the dishonest rescuer is also highlighted and the rescuer's liability towards third parties is also underlined. Then, the section on limitation of the liability of the helper is largely analysed as it is an important part as a consequence of the helper's culpable behaviour. In particular, after the LLMC came into force and with the changes it brought about, the field of maritime assistance has not only remained unaffected but has improved significantly in terms of the protection of the assisting party. In this light, reference is made to the right to limit liability under the relevant provisions, the conduct that precludes limitation and the financial limits that apply in the event that the assisting party limits its liability. The final section of this study focuses on case law examples which have each individually contributed to the shaping of the law of maritime rescue and in particular on issues relating to the rescue services, how they are carried out, under what circumstances, the risks involved, the due diligence of the rescuer in each case, as well as issues relating to the calculation of remuneration, compensation for damages, limitation of the rescuer's liability and the particular issue of the burden of proof."],"dc:identifier":["uoadl:3260034","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3260034"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Σωστικές υπηρεσίες και πταίσμα αρωγού (άρθρο 18 ΔΣ)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:11Z"}