{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3260526"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3260526","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Δημογραφική γήρανση και κοινωνική προστασία","abstract":"Τις τελευταίες δεκαετίες, ένα από τα πιο σημαντικά οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα που αναδύονται είναι αυτό της δημογραφικής γήρανσης, δηλαδή η ολοένα και αυξανόμενη αναλογία των ηλικιωμένων στο γενικό πληθυσμό. Αποτέλεσμα της υφιστάμενης συνθήκης είναι να αναδεικνύεται έντονα η αναγκαιότητα ανασχεδιασμού και προσαρμογής των συστημάτων κοινωνικής προστασίας, προκειμένου να γίνουν πιο ανθεκτικά στις έντονες δημογραφικές πιέσεις. Αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτελεί η δημογραφική γήρανση και ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζει τα σύγχρονα κοινωνικά συστήματα προστασίας, ιδίως ως προς το σκέλος της κοινωνικής ασφάλισης. Οι αναπτυγμένες κοινωνίες έχουν έρθει αντιμέτωπες με μια πολύ σοβαρή πρόκληση, όπως είναι το ζήτημα της δημογραφικής γήρανσης. Αποτελεί μια συνθήκη που προοδευτικά τείνει να αποτελέσει ένα από τα πιο κρίσιμα προβλήματα σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Κατά την άποψή μου εκείνο που αποτελεί το πιο ουσιαστικό κίνδυνο, είναι η μονόπλευρη αλληλεγγύη των γενεών που τείνει να δημιουργηθεί υπέρ των ηλικιωμένων σε βάρος των νεότερων γενεών. Η αρχή της κοινωνικής αλληλεγγύης που αποτελεί και το θεμέλιο λίθο κάθε συστήματος κοινωνικής ασφάλισης πλέον αμφισβητείται εκ των πραγμάτων και απειλεί στην ουσία και την ίδια την νομιμοποίηση των συστημάτων κοινωνικής προστασίας. Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να τεθεί στο προσκήνιο η ανάγκη για την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, με σκοπό αφενός την εξασφάλιση επαρκών συντάξεων και αφετέρου την επαρκή ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών του ενεργού πληθυσμού. Επομένως, το ζητούμενο είναι ο επανασχεδιασμός της δομής των συστημάτων, που θα είναι πιο φιλικά προς την εργασία και παράλληλα θα ανταποκρίνονται στις νέες δημογραφικές προκλήσεις. Με αυτό το τρόπο θα διασφαλιστεί ο κοινωνικός σκοπός της κοινωνικής προστασίας καθώς και ο αναδιανεμητικός χαρακτήρας της. Είναι δύο στοιχεία που είναι απαραίτητα για την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής. Η μετατόπιση από ένα σύστημα που χαρακτηρίζεται εντόνως συνταξιοκεντρικό προς ένα πιο αναπτυξιακό, συμβάλλει στην μεγαλύτερη εξασφάλιση πόρων για την χορήγηση και άλλων παροχών κοινωνικού χαρακτήρα, όπως είναι η υγεία, η πρόνοια και η στέγαση. Θεσπίζονται οι βάσεις για την πιο ενεργητική αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού και της φτώχειας, ιδίως της παιδικής, ενώ την ίδια στιγμή η κοινωνική αλληλεγγύη αποκτά περισσότερο ουσιαστικό νόημα. Σε μια περίοδο όπου η δημογραφική γήρανση συνεχώς εντείνεται, απαιτούνται πρακτικές και πολυδιάστατες πολιτικές όπως καθίσταται σαφές, κάτι που προϋποθέτει και την άρση διαχρονικών αγκυλώσεων. Η κοινωνική προστασία, υπό αυτό το πρίσμα για να μπορεί να έχει μακροχρόνια βιωσιμότητα και την ίδια στιγμή αποτελεσματικότητα, θα πρέπει να υιοθετήσει ένα μοντέλο που θα συνδέει την οικονομία με την αγορά εργασίας, δηλαδή με πολιτικές που θα οδηγούν σε αύξηση της απασχόλησης και προσαρμοστικότητας.","abstract_html":"Τις τελευταίες δεκαετίες, ένα από τα πιο σημαντικά οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα που αναδύονται είναι αυτό της δημογραφικής γήρανσης, δηλαδή η ολοένα και αυξανόμενη αναλογία των ηλικιωμένων στο γενικό πληθυσμό. Αποτέλεσμα της υφιστάμενης συνθήκης είναι να αναδεικνύεται έντονα η αναγκαιότητα ανασχεδιασμού και προσαρμογής των συστημάτων κοινωνικής προστασίας, προκειμένου να γίνουν πιο ανθεκτικά στις έντονες δημογραφικές πιέσεις. Αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτελεί η δημογραφική γήρανση και ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζει τα σύγχρονα κοινωνικά συστήματα προστασίας, ιδίως ως προς το σκέλος της κοινωνικής ασφάλισης. Οι αναπτυγμένες κοινωνίες έχουν έρθει αντιμέτωπες με μια πολύ σοβαρή πρόκληση, όπως είναι το ζήτημα της δημογραφικής γήρανσης. Αποτελεί μια συνθήκη που προοδευτικά τείνει να αποτελέσει ένα από τα πιο κρίσιμα προβλήματα σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Κατά την άποψή μου εκείνο που αποτελεί το πιο ουσιαστικό κίνδυνο, είναι η μονόπλευρη αλληλεγγύη των γενεών που τείνει να δημιουργηθεί υπέρ των ηλικιωμένων σε βάρος των νεότερων γενεών. Η αρχή της κοινωνικής αλληλεγγύης που αποτελεί και το θεμέλιο λίθο κάθε συστήματος κοινωνικής ασφάλισης πλέον αμφισβητείται εκ των πραγμάτων και απειλεί στην ουσία και την ίδια την νομιμοποίηση των συστημάτων κοινωνικής προστασίας. Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να τεθεί στο προσκήνιο η ανάγκη για την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, με σκοπό αφενός την εξασφάλιση επαρκών συντάξεων και αφετέρου την επαρκή ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών του ενεργού πληθυσμού. Επομένως, το ζητούμενο είναι ο επανασχεδιασμός της δομής των συστημάτων, που θα είναι πιο φιλικά προς την εργασία και παράλληλα θα ανταποκρίνονται στις νέες δημογραφικές προκλήσεις. Με αυτό το τρόπο θα διασφαλιστεί ο κοινωνικός σκοπός της κοινωνικής προστασίας καθώς και ο αναδιανεμητικός χαρακτήρας της. Είναι δύο στοιχεία που είναι απαραίτητα για την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής. Η μετατόπιση από ένα σύστημα που χαρακτηρίζεται εντόνως συνταξιοκεντρικό προς ένα πιο αναπτυξιακό, συμβάλλει στην μεγαλύτερη εξασφάλιση πόρων για την χορήγηση και άλλων παροχών κοινωνικού χαρακτήρα, όπως είναι η υγεία, η πρόνοια και η στέγαση. Θεσπίζονται οι βάσεις για την πιο ενεργητική αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού και της φτώχειας, ιδίως της παιδικής, ενώ την ίδια στιγμή η κοινωνική αλληλεγγύη αποκτά περισσότερο ουσιαστικό νόημα. Σε μια περίοδο όπου η δημογραφική γήρανση συνεχώς εντείνεται, απαιτούνται πρακτικές και πολυδιάστατες πολιτικές όπως καθίσταται σαφές, κάτι που προϋποθέτει και την άρση διαχρονικών αγκυλώσεων. Η κοινωνική προστασία, υπό αυτό το πρίσμα για να μπορεί να έχει μακροχρόνια βιωσιμότητα και την ίδια στιγμή αποτελεσματικότητα, θα πρέπει να υιοθετήσει ένα μοντέλο που θα συνδέει την οικονομία με την αγορά εργασίας, δηλαδή με πολιτικές που θα οδηγούν σε αύξηση της απασχόλησης και προσαρμοστικότητας.","abstract_has_math":false,"creators":["Ταμιωλάκης Ελευθέριος","Tamiolakis Eleftherios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:15Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3260526"],"render_values":[{"text":"uoadl:3260526","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3260526","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3260526","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3260526","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ταμιωλάκης Ελευθέριος","Tamiolakis Eleftherios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3260526","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3260526"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τις τελευταίες δεκαετίες, ένα από τα πιο σημαντικά οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα που αναδύονται είναι αυτό της δημογραφικής γήρανσης, δηλαδή η ολοένα και αυξανόμενη αναλογία των ηλικιωμένων στο γενικό πληθυσμό. Αποτέλεσμα της υφιστάμενης συνθήκης είναι να αναδεικνύεται έντονα η αναγκαιότητα ανασχεδιασμού και προσαρμογής των συστημάτων κοινωνικής προστασίας, προκειμένου να γίνουν πιο ανθεκτικά στις έντονες δημογραφικές πιέσεις. Αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτελεί η δημογραφική γήρανση και ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζει τα σύγχρονα κοινωνικά συστήματα προστασίας, ιδίως ως προς το σκέλος της κοινωνικής ασφάλισης. Οι αναπτυγμένες κοινωνίες έχουν έρθει αντιμέτωπες με μια πολύ σοβαρή πρόκληση, όπως είναι το ζήτημα της δημογραφικής γήρανσης. Αποτελεί μια συνθήκη που προοδευτικά τείνει να αποτελέσει ένα από τα πιο κρίσιμα προβλήματα σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Κατά την άποψή μου εκείνο που αποτελεί το πιο ουσιαστικό κίνδυνο, είναι η μονόπλευρη αλληλεγγύη των γενεών που τείνει να δημιουργηθεί υπέρ των ηλικιωμένων σε βάρος των νεότερων γενεών. Η αρχή της κοινωνικής αλληλεγγύης που αποτελεί και το θεμέλιο λίθο κάθε συστήματος κοινωνικής ασφάλισης πλέον αμφισβητείται εκ των πραγμάτων και απειλεί στην ουσία και την ίδια την νομιμοποίηση των συστημάτων κοινωνικής προστασίας. Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να τεθεί στο προσκήνιο η ανάγκη για την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, με σκοπό αφενός την εξασφάλιση επαρκών συντάξεων και αφετέρου την επαρκή ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών του ενεργού πληθυσμού. Επομένως, το ζητούμενο είναι ο επανασχεδιασμός της δομής των συστημάτων, που θα είναι πιο φιλικά προς την εργασία και παράλληλα θα ανταποκρίνονται στις νέες δημογραφικές προκλήσεις. Με αυτό το τρόπο θα διασφαλιστεί ο κοινωνικός σκοπός της κοινωνικής προστασίας καθώς και ο αναδιανεμητικός χαρακτήρας της. Είναι δύο στοιχεία που είναι απαραίτητα για την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής. Η μετατόπιση από ένα σύστημα που χαρακτηρίζεται εντόνως συνταξιοκεντρικό προς ένα πιο αναπτυξιακό, συμβάλλει στην μεγαλύτερη εξασφάλιση πόρων για την χορήγηση και άλλων παροχών κοινωνικού χαρακτήρα, όπως είναι η υγεία, η πρόνοια και η στέγαση. Θεσπίζονται οι βάσεις για την πιο ενεργητική αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού και της φτώχειας, ιδίως της παιδικής, ενώ την ίδια στιγμή η κοινωνική αλληλεγγύη αποκτά περισσότερο ουσιαστικό νόημα. Σε μια περίοδο όπου η δημογραφική γήρανση συνεχώς εντείνεται, απαιτούνται πρακτικές και πολυδιάστατες πολιτικές όπως καθίσταται σαφές, κάτι που προϋποθέτει και την άρση διαχρονικών αγκυλώσεων. Η κοινωνική προστασία, υπό αυτό το πρίσμα για να μπορεί να έχει μακροχρόνια βιωσιμότητα και την ίδια στιγμή αποτελεσματικότητα, θα πρέπει να υιοθετήσει ένα μοντέλο που θα συνδέει την οικονομία με την αγορά εργασίας, δηλαδή με πολιτικές που θα οδηγούν σε αύξηση της απασχόλησης και προσαρμοστικότητας.","In recent decades, one of the most important economic, political and social problems emerging has been that of demographic ageing, i.e. the ever-increasing proportion of older people in the general population. As a result of the current situation, the need to redesign and adapt social protection systems in order to make them more resilient to strong demographic pressures is strongly highlighted. The subject of this paper is demographic ageing and how it affects modern social protection systems, especially in the field of social security. Developed societies have faced a very serious challenge, such as the issue of demographic ageing. It is a treaty that is gradually becoming one of the most critical problems in social and economic terms. n my view, what is the most real danger is the one-sided solidarity of the generations that tends to be created in favour of the elderly at the expense of the younger generations. The principle of social solidarity, which is the cornerstone of any social security system, is now de facto called into question and threatens in essence the very legitimacy of social protection systems. It is in this light that the need to implement reforms must be put at the forefront, with a view, on the one hand, to ensuring adequate pensions and, on the other, to adequately meeting the social needs of the active population. It is therefore a question of redesigning the structure of systems that are more work-friendly while responding to new demographic challenges. This will ensure the social purpose of social protection as well as its redistributive nature. They are two elements that are necessary for the maintaining of social cohesion. The shift away from a highly pension-centred system towards a more developmental one contributes to greater resources for the granting of other social benefits, such as health, welfare and housing. The foundations are being laid for a more active approach to social exclusion and poverty, especially child poverty, while at the same time social solidarity is becoming more meaningful. At a time when demographic ageing is constantly intensifying, practical and multidimensional policies are needed as it becomes clear, which also requires the removal of long-standing rigidities. Social protection, in this light, in order to be able to have long-term sustainability and at the same time effectiveness, should adopt a model that links the economy to the labour market, that is, with policies that lead to increased employment and adaptability."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Δημογραφική γήρανση και κοινωνική προστασία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ταμιωλάκης Ελευθέριος","Tamiolakis Eleftherios"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Τις τελευταίες δεκαετίες, ένα από τα πιο σημαντικά οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα που αναδύονται είναι αυτό της δημογραφικής γήρανσης, δηλαδή η ολοένα και αυξανόμενη αναλογία των ηλικιωμένων στο γενικό πληθυσμό. Αποτέλεσμα της υφιστάμενης συνθήκης είναι να αναδεικνύεται έντονα η αναγκαιότητα ανασχεδιασμού και προσαρμογής των συστημάτων κοινωνικής προστασίας, προκειμένου να γίνουν πιο ανθεκτικά στις έντονες δημογραφικές πιέσεις. Αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτελεί η δημογραφική γήρανση και ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζει τα σύγχρονα κοινωνικά συστήματα προστασίας, ιδίως ως προς το σκέλος της κοινωνικής ασφάλισης. Οι αναπτυγμένες κοινωνίες έχουν έρθει αντιμέτωπες με μια πολύ σοβαρή πρόκληση, όπως είναι το ζήτημα της δημογραφικής γήρανσης. Αποτελεί μια συνθήκη που προοδευτικά τείνει να αποτελέσει ένα από τα πιο κρίσιμα προβλήματα σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Κατά την άποψή μου εκείνο που αποτελεί το πιο ουσιαστικό κίνδυνο, είναι η μονόπλευρη αλληλεγγύη των γενεών που τείνει να δημιουργηθεί υπέρ των ηλικιωμένων σε βάρος των νεότερων γενεών. Η αρχή της κοινωνικής αλληλεγγύης που αποτελεί και το θεμέλιο λίθο κάθε συστήματος κοινωνικής ασφάλισης πλέον αμφισβητείται εκ των πραγμάτων και απειλεί στην ουσία και την ίδια την νομιμοποίηση των συστημάτων κοινωνικής προστασίας. Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να τεθεί στο προσκήνιο η ανάγκη για την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, με σκοπό αφενός την εξασφάλιση επαρκών συντάξεων και αφετέρου την επαρκή ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών του ενεργού πληθυσμού. Επομένως, το ζητούμενο είναι ο επανασχεδιασμός της δομής των συστημάτων, που θα είναι πιο φιλικά προς την εργασία και παράλληλα θα ανταποκρίνονται στις νέες δημογραφικές προκλήσεις. Με αυτό το τρόπο θα διασφαλιστεί ο κοινωνικός σκοπός της κοινωνικής προστασίας καθώς και ο αναδιανεμητικός χαρακτήρας της. Είναι δύο στοιχεία που είναι απαραίτητα για την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής. Η μετατόπιση από ένα σύστημα που χαρακτηρίζεται εντόνως συνταξιοκεντρικό προς ένα πιο αναπτυξιακό, συμβάλλει στην μεγαλύτερη εξασφάλιση πόρων για την χορήγηση και άλλων παροχών κοινωνικού χαρακτήρα, όπως είναι η υγεία, η πρόνοια και η στέγαση. Θεσπίζονται οι βάσεις για την πιο ενεργητική αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού και της φτώχειας, ιδίως της παιδικής, ενώ την ίδια στιγμή η κοινωνική αλληλεγγύη αποκτά περισσότερο ουσιαστικό νόημα. Σε μια περίοδο όπου η δημογραφική γήρανση συνεχώς εντείνεται, απαιτούνται πρακτικές και πολυδιάστατες πολιτικές όπως καθίσταται σαφές, κάτι που προϋποθέτει και την άρση διαχρονικών αγκυλώσεων. Η κοινωνική προστασία, υπό αυτό το πρίσμα για να μπορεί να έχει μακροχρόνια βιωσιμότητα και την ίδια στιγμή αποτελεσματικότητα, θα πρέπει να υιοθετήσει ένα μοντέλο που θα συνδέει την οικονομία με την αγορά εργασίας, δηλαδή με πολιτικές που θα οδηγούν σε αύξηση της απασχόλησης και προσαρμοστικότητας.","In recent decades, one of the most important economic, political and social problems emerging has been that of demographic ageing, i.e. the ever-increasing proportion of older people in the general population. As a result of the current situation, the need to redesign and adapt social protection systems in order to make them more resilient to strong demographic pressures is strongly highlighted. The subject of this paper is demographic ageing and how it affects modern social protection systems, especially in the field of social security. Developed societies have faced a very serious challenge, such as the issue of demographic ageing. It is a treaty that is gradually becoming one of the most critical problems in social and economic terms. n my view, what is the most real danger is the one-sided solidarity of the generations that tends to be created in favour of the elderly at the expense of the younger generations. The principle of social solidarity, which is the cornerstone of any social security system, is now de facto called into question and threatens in essence the very legitimacy of social protection systems. It is in this light that the need to implement reforms must be put at the forefront, with a view, on the one hand, to ensuring adequate pensions and, on the other, to adequately meeting the social needs of the active population. It is therefore a question of redesigning the structure of systems that are more work-friendly while responding to new demographic challenges. This will ensure the social purpose of social protection as well as its redistributive nature. They are two elements that are necessary for the maintaining of social cohesion. The shift away from a highly pension-centred system towards a more developmental one contributes to greater resources for the granting of other social benefits, such as health, welfare and housing. The foundations are being laid for a more active approach to social exclusion and poverty, especially child poverty, while at the same time social solidarity is becoming more meaningful. At a time when demographic ageing is constantly intensifying, practical and multidimensional policies are needed as it becomes clear, which also requires the removal of long-standing rigidities. Social protection, in this light, in order to be able to have long-term sustainability and at the same time effectiveness, should adopt a model that links the economy to the labour market, that is, with policies that lead to increased employment and adaptability."],"dc:identifier":["uoadl:3260526","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3260526"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Δημογραφική γήρανση και κοινωνική προστασία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:15Z"}