{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3260648"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3260648","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Pushback practices in the Mediterranean under International Human Rights Law: Mechanisms, Institutions and Administrative Procedures","abstract":"Η Μεσόγειος αποτελεί δίοδο για μικτές μεταναστευτικές ροές, προερχόμενες κυρίως από την Αφρική και Κεντρική Ασία και κατευθυνόμενες προς την Ευρώπη. Η ιδιαίτερα αυξημένη προσέλευση μεταναστών κλιμακώθηκε το 2015, και κατόπιν των πολιτικών αναταραχών, της αυξανόμενης γεωπολιτικής αστάθειας και των συγκρούσεων στις χώρες προσέλευσης. Από την έναρξη της 'προσφυγικής κρίσης' του 2015 και έπειτα, μία μεγάλης κλίμακας μεταναστευτική ροή κατευθύνθηκε προς τα κράτη που βρίσκονται στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ. Η πίεση που ασκήθηκε στα κράτη της Μεσογείου, τα οποία δεν ήταν καταλλήλως προετοιμασμένα να δεχτούν και να διαχειριστούν τον αυξανόμενο αριθμό μεταναστών, η ανεπάρκεια των υπαρχόντων μηχανισμών και η πολλαπλότητα των φορέων που δραστηριοποιούνται στη Μεσόγειο οδήγησαν σε πρακτικές συνδεόμενες με σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συνεπακόλουθη αποποίηση ευθυνών των κρατών για τις τελευταίες. Η παρούσα διπλωματική εργασία συνιστά μια προσπάθεια εξέτασης των πρακτικών επαναπροώθησης (pushbacks) στη Μεσόγειο υπό το πρίσμα του Διεθνούς Δικαίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και ιδίως μία προσπάθεια παράθεσης και αξιολόγησης των, σχετιζόμενων με αυτές, θεσμών, μηχανισμών και διοικητικών διαδικασιών. Η σύγχρονη διενέργεια πρακτικών επαναπροωθήσεων από τα κράτη, εκδηλώνεται με την έμμεση επιστροφή των αιτούντων άσυλο στις χώρες προέλευσης και προκύπτουν ως αποτέλεσμα μιας ευρύτερης κρατικής πολιτικής διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών. Οι παράνομες επαναπροωθήσεις έγκεινται στην επιστροφή ατόμων κατευθυνόμενων προς την ΕΕ σε εδάφη όπου κινδυνεύουν να υποστούν διώξεις ή κακομεταχείριση, χωρίς πρόσβαση σε παροχή διεθνούς προστασίας στο κράτος προορισμού. Καίτοι η εφαρμογή τέτοιων πρακτικών συνεπάγεται την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η διεθνής κοινότητα τις έχει καταδικάσει, οι επαναπροωθήσεις πραγματοποιούνται ως συνεχόμενη κρατική πρακτική, επικεντρωμένη κυρίως σε εξωτερικευμένες πρακτικές ελέγχου των μεταναστευτικών ροών, που οδηγούν στη μη απόδοση ευθυνών στους υπεύθυνους φορείς. Ως εκ τούτου, οι επαναπροωθήσεις που διενεργούνται ως μέρος των εθνικών πολιτικών διαχείρισης της μετανάστευσης, εγείρουν αυτομάτως ζητήματα λογοδοσίας των φορέων και ευθύνης βάσει του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου. Τα Κράτη, εκτός από διεθνείς υποχρεώσεις ουσιαστικού δικαίου, φέρουν και υποχρεώσεις που σχετίζονται με τον σχεδιασμό του θεσμικού και διοικητικού πλαισίου για την παροχή εγγυήσεων για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στο πλαίσιο αυτό προκύπτει η ανάγκη για ενεργοποίηση αποτελεσματικών μηχανισμών αξιολόγησης και λογοδοσίας. Εκτός από την αναγνώριση παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενώπιον εθνικών ή διεθνών δικαστηρίων είναι απαραίτητη η διασφάλιση της ακώλυτης πρόσβασης σε διαφανείς και ανεξάρτητους μηχανισμούς, οι οποίοι θα λειτουργούν ως διαδικαστικές εγγυήσεις για την πρόληψη ενδεχόμενων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για την δυνατότητα υποβολής παραπόνων στους προσήκοντες φορείς.","abstract_html":"Η Μεσόγειος αποτελεί δίοδο για μικτές μεταναστευτικές ροές, προερχόμενες κυρίως από την Αφρική και Κεντρική Ασία και κατευθυνόμενες προς την Ευρώπη. Η ιδιαίτερα αυξημένη προσέλευση μεταναστών κλιμακώθηκε το 2015, και κατόπιν των πολιτικών αναταραχών, της αυξανόμενης γεωπολιτικής αστάθειας και των συγκρούσεων στις χώρες προσέλευσης. Από την έναρξη της &#x27;προσφυγικής κρίσης&#x27; του 2015 και έπειτα, μία μεγάλης κλίμακας μεταναστευτική ροή κατευθύνθηκε προς τα κράτη που βρίσκονται στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ. Η πίεση που ασκήθηκε στα κράτη της Μεσογείου, τα οποία δεν ήταν καταλλήλως προετοιμασμένα να δεχτούν και να διαχειριστούν τον αυξανόμενο αριθμό μεταναστών, η ανεπάρκεια των υπαρχόντων μηχανισμών και η πολλαπλότητα των φορέων που δραστηριοποιούνται στη Μεσόγειο οδήγησαν σε πρακτικές συνδεόμενες με σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συνεπακόλουθη αποποίηση ευθυνών των κρατών για τις τελευταίες. Η παρούσα διπλωματική εργασία συνιστά μια προσπάθεια εξέτασης των πρακτικών επαναπροώθησης (pushbacks) στη Μεσόγειο υπό το πρίσμα του Διεθνούς Δικαίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και ιδίως μία προσπάθεια παράθεσης και αξιολόγησης των, σχετιζόμενων με αυτές, θεσμών, μηχανισμών και διοικητικών διαδικασιών. Η σύγχρονη διενέργεια πρακτικών επαναπροωθήσεων από τα κράτη, εκδηλώνεται με την έμμεση επιστροφή των αιτούντων άσυλο στις χώρες προέλευσης και προκύπτουν ως αποτέλεσμα μιας ευρύτερης κρατικής πολιτικής διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών. Οι παράνομες επαναπροωθήσεις έγκεινται στην επιστροφή ατόμων κατευθυνόμενων προς την ΕΕ σε εδάφη όπου κινδυνεύουν να υποστούν διώξεις ή κακομεταχείριση, χωρίς πρόσβαση σε παροχή διεθνούς προστασίας στο κράτος προορισμού. Καίτοι η εφαρμογή τέτοιων πρακτικών συνεπάγεται την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η διεθνής κοινότητα τις έχει καταδικάσει, οι επαναπροωθήσεις πραγματοποιούνται ως συνεχόμενη κρατική πρακτική, επικεντρωμένη κυρίως σε εξωτερικευμένες πρακτικές ελέγχου των μεταναστευτικών ροών, που οδηγούν στη μη απόδοση ευθυνών στους υπεύθυνους φορείς. Ως εκ τούτου, οι επαναπροωθήσεις που διενεργούνται ως μέρος των εθνικών πολιτικών διαχείρισης της μετανάστευσης, εγείρουν αυτομάτως ζητήματα λογοδοσίας των φορέων και ευθύνης βάσει του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου. Τα Κράτη, εκτός από διεθνείς υποχρεώσεις ουσιαστικού δικαίου, φέρουν και υποχρεώσεις που σχετίζονται με τον σχεδιασμό του θεσμικού και διοικητικού πλαισίου για την παροχή εγγυήσεων για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στο πλαίσιο αυτό προκύπτει η ανάγκη για ενεργοποίηση αποτελεσματικών μηχανισμών αξιολόγησης και λογοδοσίας. Εκτός από την αναγνώριση παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενώπιον εθνικών ή διεθνών δικαστηρίων είναι απαραίτητη η διασφάλιση της ακώλυτης πρόσβασης σε διαφανείς και ανεξάρτητους μηχανισμούς, οι οποίοι θα λειτουργούν ως διαδικαστικές εγγυήσεις για την πρόληψη ενδεχόμενων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για την δυνατότητα υποβολής παραπόνων στους προσήκοντες φορείς.","abstract_has_math":false,"creators":["Συρρή Ελένη","Sirri Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:15Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3260648"],"render_values":[{"text":"uoadl:3260648","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3260648","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3260648","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3260648","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Συρρή Ελένη","Sirri Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3260648","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3260648"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Μεσόγειος αποτελεί δίοδο για μικτές μεταναστευτικές ροές, προερχόμενες κυρίως από την Αφρική και Κεντρική Ασία και κατευθυνόμενες προς την Ευρώπη. Η ιδιαίτερα αυξημένη προσέλευση μεταναστών κλιμακώθηκε το 2015, και κατόπιν των πολιτικών αναταραχών, της αυξανόμενης γεωπολιτικής αστάθειας και των συγκρούσεων στις χώρες προσέλευσης. Από την έναρξη της 'προσφυγικής κρίσης' του 2015 και έπειτα, μία μεγάλης κλίμακας μεταναστευτική ροή κατευθύνθηκε προς τα κράτη που βρίσκονται στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ. Η πίεση που ασκήθηκε στα κράτη της Μεσογείου, τα οποία δεν ήταν καταλλήλως προετοιμασμένα να δεχτούν και να διαχειριστούν τον αυξανόμενο αριθμό μεταναστών, η ανεπάρκεια των υπαρχόντων μηχανισμών και η πολλαπλότητα των φορέων που δραστηριοποιούνται στη Μεσόγειο οδήγησαν σε πρακτικές συνδεόμενες με σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συνεπακόλουθη αποποίηση ευθυνών των κρατών για τις τελευταίες. Η παρούσα διπλωματική εργασία συνιστά μια προσπάθεια εξέτασης των πρακτικών επαναπροώθησης (pushbacks) στη Μεσόγειο υπό το πρίσμα του Διεθνούς Δικαίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και ιδίως μία προσπάθεια παράθεσης και αξιολόγησης των, σχετιζόμενων με αυτές, θεσμών, μηχανισμών και διοικητικών διαδικασιών. Η σύγχρονη διενέργεια πρακτικών επαναπροωθήσεων από τα κράτη, εκδηλώνεται με την έμμεση επιστροφή των αιτούντων άσυλο στις χώρες προέλευσης και προκύπτουν ως αποτέλεσμα μιας ευρύτερης κρατικής πολιτικής διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών. Οι παράνομες επαναπροωθήσεις έγκεινται στην επιστροφή ατόμων κατευθυνόμενων προς την ΕΕ σε εδάφη όπου κινδυνεύουν να υποστούν διώξεις ή κακομεταχείριση, χωρίς πρόσβαση σε παροχή διεθνούς προστασίας στο κράτος προορισμού. Καίτοι η εφαρμογή τέτοιων πρακτικών συνεπάγεται την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η διεθνής κοινότητα τις έχει καταδικάσει, οι επαναπροωθήσεις πραγματοποιούνται ως συνεχόμενη κρατική πρακτική, επικεντρωμένη κυρίως σε εξωτερικευμένες πρακτικές ελέγχου των μεταναστευτικών ροών, που οδηγούν στη μη απόδοση ευθυνών στους υπεύθυνους φορείς. Ως εκ τούτου, οι επαναπροωθήσεις που διενεργούνται ως μέρος των εθνικών πολιτικών διαχείρισης της μετανάστευσης, εγείρουν αυτομάτως ζητήματα λογοδοσίας των φορέων και ευθύνης βάσει του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου. Τα Κράτη, εκτός από διεθνείς υποχρεώσεις ουσιαστικού δικαίου, φέρουν και υποχρεώσεις που σχετίζονται με τον σχεδιασμό του θεσμικού και διοικητικού πλαισίου για την παροχή εγγυήσεων για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στο πλαίσιο αυτό προκύπτει η ανάγκη για ενεργοποίηση αποτελεσματικών μηχανισμών αξιολόγησης και λογοδοσίας. Εκτός από την αναγνώριση παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενώπιον εθνικών ή διεθνών δικαστηρίων είναι απαραίτητη η διασφάλιση της ακώλυτης πρόσβασης σε διαφανείς και ανεξάρτητους μηχανισμούς, οι οποίοι θα λειτουργούν ως διαδικαστικές εγγυήσεις για την πρόληψη ενδεχόμενων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για την δυνατότητα υποβολής παραπόνων στους προσήκοντες φορείς.","The Mediterranean has long constituted a passage for mixed migration flows to access Europe. Since the ‘migration crisis’ of 2015 erupted, a large-scale migration influx headed towards States located at the external borders of the EU. The pressure imposed upon coastal Mediterranean States, the multiplicity and diversity of actors operating in the Mediterranean and the ineffectiveness of mechanisms entrusted with managing the arrivals led to practices resulting in grave human rights violations and loss of lives in the Mediterranean. The present thesis represents an effort in examining pushbacks in the Mediterranean under International Human Rights Law, focalizing in assessing the Institutions, Mechanisms and Administrative procedures related to these practices. The latter interfere with fundamental rights of individuals, which EU Member States are bound to respect under International and EU law. These practices, referred to as ‘pushbacks’, concern returning individuals heading to the EU to ask for international protection to a territory where they are in danger of facing persecution or ill-treatment, depriving them from claiming international protection to the destination State. Despite the fact that the performance of such practices involves the violation of several human rights which EU Member States are bound to respect and that the international community has condemned them, pushbacks are performed as a continuous State practice followed by non-accountability of the responsible actors, thus forming the first point of analysis of this thesis. In the above presented context, the need for establishing effective monitoring and accountability mechanisms, or strengthening the already existing ones is prominent. The latter leads to the second and focal point examined by the present study, concerning the contribution or lack thereof of proper administrative mechanisms and the related required standards to be met, in addressing the issue of unlawful pushbacks. Apart from claiming human rights violations before national or International Courts and tribunals, individuals have to be granted access to transparent and independent human rights mechanisms, which will operate as procedural safeguards in order to prevent possible human rights violations in the context of pushback operations and allow them access in claiming such violations, should they eventually occur. In order to understand the importance of establishing a robust administrative framework enriched with monitoring and accountability mechanisms dealing with unlawful pushbacks, the present study considers of paramount importance the thorough description of the framework and the factors generating the said practices. Hence, after describing the main migratory routes of the Mediterranean and the relations between destination EU Member States and third countries of origin (Chapter 1), the present thesis proceeds with defining the basic conceptual elements of the term ‘pushback’ (Chapter 2). Following, in order to examine whether there exists a lacuna in human rights protection concerning pushbacks, this contribution examines the legal framework concerning pushback practices, from the scope of International and EU law (Chapter 3). After outlining the general framework, and due to the complexity and variety of contemporary pushback challenges, this study proceeds with describing the most common practices during which unlawful pushbacks and consequently human rights violations may occur. Chapter 4 is mostly targeted in externalized migration control practices and their relationship with pushbacks. The issue of pushbacks being used as part of national migration management policies, automatically raises questions of accountability of actors and responsibility under International and EU Law, a question which the present thesis tries to answer in Chapter 5. The above-mentioned parameters create the necessary context in order to address the core issue of this study, related with the administrative institutions and mechanisms and their contribution in effectively addressing pushbacks. The analysis commences with examining the fundamental components for an effective mechanism to be put in place and continues with assessing the already existing and/or proposed mechanisms (Chapter 6)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Pushback practices in the Mediterranean under International Human Rights Law: Mechanisms, Institutions and Administrative Procedures"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Συρρή Ελένη","Sirri Eleni"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η Μεσόγειος αποτελεί δίοδο για μικτές μεταναστευτικές ροές, προερχόμενες κυρίως από την Αφρική και Κεντρική Ασία και κατευθυνόμενες προς την Ευρώπη. Η ιδιαίτερα αυξημένη προσέλευση μεταναστών κλιμακώθηκε το 2015, και κατόπιν των πολιτικών αναταραχών, της αυξανόμενης γεωπολιτικής αστάθειας και των συγκρούσεων στις χώρες προσέλευσης. Από την έναρξη της 'προσφυγικής κρίσης' του 2015 και έπειτα, μία μεγάλης κλίμακας μεταναστευτική ροή κατευθύνθηκε προς τα κράτη που βρίσκονται στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ. Η πίεση που ασκήθηκε στα κράτη της Μεσογείου, τα οποία δεν ήταν καταλλήλως προετοιμασμένα να δεχτούν και να διαχειριστούν τον αυξανόμενο αριθμό μεταναστών, η ανεπάρκεια των υπαρχόντων μηχανισμών και η πολλαπλότητα των φορέων που δραστηριοποιούνται στη Μεσόγειο οδήγησαν σε πρακτικές συνδεόμενες με σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συνεπακόλουθη αποποίηση ευθυνών των κρατών για τις τελευταίες. Η παρούσα διπλωματική εργασία συνιστά μια προσπάθεια εξέτασης των πρακτικών επαναπροώθησης (pushbacks) στη Μεσόγειο υπό το πρίσμα του Διεθνούς Δικαίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και ιδίως μία προσπάθεια παράθεσης και αξιολόγησης των, σχετιζόμενων με αυτές, θεσμών, μηχανισμών και διοικητικών διαδικασιών. Η σύγχρονη διενέργεια πρακτικών επαναπροωθήσεων από τα κράτη, εκδηλώνεται με την έμμεση επιστροφή των αιτούντων άσυλο στις χώρες προέλευσης και προκύπτουν ως αποτέλεσμα μιας ευρύτερης κρατικής πολιτικής διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών. Οι παράνομες επαναπροωθήσεις έγκεινται στην επιστροφή ατόμων κατευθυνόμενων προς την ΕΕ σε εδάφη όπου κινδυνεύουν να υποστούν διώξεις ή κακομεταχείριση, χωρίς πρόσβαση σε παροχή διεθνούς προστασίας στο κράτος προορισμού. Καίτοι η εφαρμογή τέτοιων πρακτικών συνεπάγεται την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η διεθνής κοινότητα τις έχει καταδικάσει, οι επαναπροωθήσεις πραγματοποιούνται ως συνεχόμενη κρατική πρακτική, επικεντρωμένη κυρίως σε εξωτερικευμένες πρακτικές ελέγχου των μεταναστευτικών ροών, που οδηγούν στη μη απόδοση ευθυνών στους υπεύθυνους φορείς. Ως εκ τούτου, οι επαναπροωθήσεις που διενεργούνται ως μέρος των εθνικών πολιτικών διαχείρισης της μετανάστευσης, εγείρουν αυτομάτως ζητήματα λογοδοσίας των φορέων και ευθύνης βάσει του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου. Τα Κράτη, εκτός από διεθνείς υποχρεώσεις ουσιαστικού δικαίου, φέρουν και υποχρεώσεις που σχετίζονται με τον σχεδιασμό του θεσμικού και διοικητικού πλαισίου για την παροχή εγγυήσεων για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στο πλαίσιο αυτό προκύπτει η ανάγκη για ενεργοποίηση αποτελεσματικών μηχανισμών αξιολόγησης και λογοδοσίας. Εκτός από την αναγνώριση παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενώπιον εθνικών ή διεθνών δικαστηρίων είναι απαραίτητη η διασφάλιση της ακώλυτης πρόσβασης σε διαφανείς και ανεξάρτητους μηχανισμούς, οι οποίοι θα λειτουργούν ως διαδικαστικές εγγυήσεις για την πρόληψη ενδεχόμενων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για την δυνατότητα υποβολής παραπόνων στους προσήκοντες φορείς.","The Mediterranean has long constituted a passage for mixed migration flows to access Europe. Since the ‘migration crisis’ of 2015 erupted, a large-scale migration influx headed towards States located at the external borders of the EU. The pressure imposed upon coastal Mediterranean States, the multiplicity and diversity of actors operating in the Mediterranean and the ineffectiveness of mechanisms entrusted with managing the arrivals led to practices resulting in grave human rights violations and loss of lives in the Mediterranean. The present thesis represents an effort in examining pushbacks in the Mediterranean under International Human Rights Law, focalizing in assessing the Institutions, Mechanisms and Administrative procedures related to these practices. The latter interfere with fundamental rights of individuals, which EU Member States are bound to respect under International and EU law. These practices, referred to as ‘pushbacks’, concern returning individuals heading to the EU to ask for international protection to a territory where they are in danger of facing persecution or ill-treatment, depriving them from claiming international protection to the destination State. Despite the fact that the performance of such practices involves the violation of several human rights which EU Member States are bound to respect and that the international community has condemned them, pushbacks are performed as a continuous State practice followed by non-accountability of the responsible actors, thus forming the first point of analysis of this thesis. In the above presented context, the need for establishing effective monitoring and accountability mechanisms, or strengthening the already existing ones is prominent. The latter leads to the second and focal point examined by the present study, concerning the contribution or lack thereof of proper administrative mechanisms and the related required standards to be met, in addressing the issue of unlawful pushbacks. Apart from claiming human rights violations before national or International Courts and tribunals, individuals have to be granted access to transparent and independent human rights mechanisms, which will operate as procedural safeguards in order to prevent possible human rights violations in the context of pushback operations and allow them access in claiming such violations, should they eventually occur. In order to understand the importance of establishing a robust administrative framework enriched with monitoring and accountability mechanisms dealing with unlawful pushbacks, the present study considers of paramount importance the thorough description of the framework and the factors generating the said practices. Hence, after describing the main migratory routes of the Mediterranean and the relations between destination EU Member States and third countries of origin (Chapter 1), the present thesis proceeds with defining the basic conceptual elements of the term ‘pushback’ (Chapter 2). Following, in order to examine whether there exists a lacuna in human rights protection concerning pushbacks, this contribution examines the legal framework concerning pushback practices, from the scope of International and EU law (Chapter 3). After outlining the general framework, and due to the complexity and variety of contemporary pushback challenges, this study proceeds with describing the most common practices during which unlawful pushbacks and consequently human rights violations may occur. Chapter 4 is mostly targeted in externalized migration control practices and their relationship with pushbacks. The issue of pushbacks being used as part of national migration management policies, automatically raises questions of accountability of actors and responsibility under International and EU Law, a question which the present thesis tries to answer in Chapter 5. The above-mentioned parameters create the necessary context in order to address the core issue of this study, related with the administrative institutions and mechanisms and their contribution in effectively addressing pushbacks. The analysis commences with examining the fundamental components for an effective mechanism to be put in place and continues with assessing the already existing and/or proposed mechanisms (Chapter 6)."],"dc:identifier":["uoadl:3260648","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3260648"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Pushback practices in the Mediterranean under International Human Rights Law: Mechanisms, Institutions and Administrative Procedures"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:15Z"}