{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3261046"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3261046","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το φαινόμενο του εργασιακού εκφοβισμού (Mobbing) σε ιατρονοσηλευτικό προσωπικό δημόσιων νοσοκομείων του δήμου Πειραιά και η συσχέτιση με τον τρόπο αξιολόγησης εαυτού, κόσμου και μέλλοντος του ατόμου","abstract":"Εισαγωγή: Το τελευταίο διάστημα και συγκεκριμένα την τελευταία δεκαετία, το φαινόμενο του εργασιακού εκφοβισμού (mobbing) έχει πάρει διεθνώς επιδημικές διαστάσεις. Τα κοινωνικό φαινόμενο αυτό μεταβάλλεται με τον καιρό διαμορφώνοντας τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (ποιοτικά και ποσοτικά), τη συχνότητα, την ένταση και τις μορφές με τις οποίες εμφανίζεται. Οι εκφοβιστικές συμπεριφορές αυτές, καθιστούν τον εργασιακό χώρο, ένα εχθρικό και τοξικό περιβάλλον, στον οποίο καταπατούνται τα εργασιακά δικαιώματα. Η παρενόχληση συγκεκριμένα στον χώρο εργασίας, έχει πολλές μορφές και εκτός από το να διαταράσσει το εργασιακό περιβάλλον, βάζει σε κίνδυνο την εργασία του ατόμου, μέσα από την οποία το ίδιο και η οικογένειά του επιβιώνει αλλά και δραστηριοποιείται, προκαλώντας ένα «domino» ψυχοφθόρων καταστάσεων στην ζωή των εργαζομένων, που σύμφωνα με την θεωρία συστημάτων, μεταδίδεται σε βάθος από την οικογένεια έως και την κοινωνία. Μια ομάδα ατόμων που βιώνουν έντονα το φαινόμενου του εργασιακού εκφοβισμού, είναι το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, καθώς το ίδιο το νοσοκομειακό περιβάλλον, είναι τοξικό εκ φύσεως (ασθένεια, θάνατος, συγγενείς, δύσκολα ωράρια, βάρδιες κτλ.). Πέρα όμως από τους κοινωνικούς παράγοντες που επιτρέπουν την εμφάνιση στο φαινόμενο, εμπλέκεται και ο τρόπος με τον οποίο το εκφοβισμένο άτομο, αντιλαμβάνεται και αξιολογεί την πραγματικότητά του (εαυτό, κόσμο και μέλλον). Μέσα από όλα αυτά κρίνεται απαραίτητος, ένας ολιστικός τρόπος σκέψης, συνεργασίας και αντιμετώπισης του φαινομένου του εκφοβισμού, που θα περιλαμβάνει ατομική παρέμβαση κυρίως, άλλα και ομαδική, η οποία με την σειρά της θα οδηγήσει σε περαιτέρω νομοθετήσεις του θέματος, ειδικά αν εμπλακεί και ο παράγοντας της κοινωνικής ευαισθητοποίησης. Η Κοινωνική Παιδαγωγική είναι μια επιστήμη, η οποία εξαιτίας της διεπιστημονικότητάς της και του ολιστικού τρόπου προσέγγισης γύρω από το θέμα του εκφοβισμού, της βίας και γενικότερα κάθε προβληματικής-παραβατικής και αντικοινωνικής συμπεριφοράς, θα μπορούσε να προσφέρει στην αντιμετώπιση του εκφοβισμού και στον χώρο εργασίας, καθώς ο ρόλος της σχετίζεται άμεσα με το φαινόμενο. Σκοπός: Η παρούσα έρευνα φιλοδοξεί να διερευνήσει τις ποικίλες εκφάνσεις του φαινομένου, με την διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο το εκφοβισμένο θύμα αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, τον κόσμο και το μέλλον του, μια διερεύνηση δηλαδή και διαχείριση των δυσλειτουργικών αξιολογικών σχημάτων που θα προκύψουν από το δείγμα αναφοράς και σχετίζονται με την εκδήλωση του mobbing, στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό δημόσιων νοσοκομείων του δήμου Πειραιά, και τέλος η καταγραφή της ύπαρξης του φαινομένου του εκφοβισμού στο προσωπικό, καθώς επίσης τέλος να αναδειχθεί ο ρόλος της Κοινωνικής Παιδαγωγικής απέναντι στο φαινόμενο. Υλικό και μέθοδος: Πρόκειται για μια ποσοτική ερευνητική προσέγγιση, που είναι μια συγχρονική μελέτη επισκόπησης και συσχέτισης. Σε πρώτη φάση διερευνήθηκαν έρευνες και επιστημονικά άρθρα σε πλατφόρμες αναζήτησης όπως το PubMed, το BMJ και το Google Scholar και σε δεύτερη φάση για την εκπόνηση της ερευνητικής διαδικασίας πραγματοποιήθηκε δειγματοληψία ευκολίας (Convenience Sampling) όπου το δείγμα επιλέγεται από ένα τμήμα του πληθυσμού, στο οποίο υπάρχει εύκολη πρόσβαση. Ο διαμοιρασμός των ερωτηματολογίων που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα, έγινε με διαμοιρασμό στο διαδίκτυο μέσω κοινωνικών δικτύων, με την μορφή google form. Δημιουργήθηκε σύνδεσμος (link) και τοποθετήθηκε και γνωστοποιήθηκε, σε διάφορους ιστότοπους κοινωνικών δικτύων. Οι απαντήσεις, συγκεντρώθηκαν μετά από 3 μήνες, με αριθμό συμμετεχόντων Ν= 176, αποτελούμενο από ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν στην παρούσα μελέτη, είναι δύο ερωτηματολόγια εκ των οποίων το πρώτο είναι για την μέτρηση του εργασιακού εκφοβισμού (βαθμός και είδος) Negative Acts Questionnaire (Einarsen, Hoel & Notelaers, 2009) και το δεύτερο, αφορά την αξιολόγηση του εαυτού, κόσμου και μέλλοντος του ατόμου : (α) ταυτότητα, β) προσαρμοστικότητα/κοινωνικότητα, γ) δημιουργικότητα του θύματος DPQ (Dysfunctional Preconceptions Questionnaire) (Vassiliadou & Goldberg, 2006). Για την στατιστική ανάλυση και επεξεργασία των δεδομένων-αποτελεσμάτων, χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πρόγραμμα spss. Αποτελέσματα: Αυτό που γίνεται άμεσα αντιληπτό αρχικά, είναι η συχνότητα του φαινομένου στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, που είναι ιδιαίτερα υψηλή, με ένα ποσοστό 56,8% των συμμετεχόντων να έχει πέσει θύμα του mobbing. Η συχνότητα του mobbing, σχετίζεται με πιο αρνητικές αξιολογήσεις και όσο πιο έντονο είναι το mobbing, τόσο πιο αρνητικές οι αξιολογήσεις των ιατρών και των νοσηλευτών για τον εαυτό τους, το μέλλον και τον κόσμο, με αποτέλεσμα να υπάρχει θετική συσχέτιση μεταξύ των δυσλειτουργικών αξιολογήσεων των ατόμων που σχετίζονται, με το αν κάποιος είναι εύκολο στο να υποστεί mobbing. Οι σημαντικότεροι παράγοντες που επηρεάζουν την σκέψη του ατόμου και τον καθιστούν επιρρεπή απέναντι στον εργασιακό εκφοβισμό, είναι κυρίως η ηλικία και η επίγνωση του φαινομένου, καθώς με βάση τα αποτελέσματα της έρευνας, φάνηκε ότι οι νεότεροι σε ηλικία ιατροί και νοσηλευτές, γίνονται με μεγαλύτερη ευκολία θύματα του mobbing και παράλληλα οι δυσλειτουργικές αξιολογήσεις, φάνηκε να είναι πιο έντονες στους νεότερους σε ηλικία ιατρούς και νοσηλευτές. Τέλος, και σε ότι αφορά την γνώση σχετικά με το mobbing, σχετίζεται με πιο χαμηλές τιμές αρνητικών αξιολογήσεων, καθώς το 40% που δεν είχε καμία γνώση επί του φαινομένου, σε σχέση με το 60%, είχε τις υψηλότερες τιμές δυσλειτουργικών αξιολογήσεων όσον αφορά τον εαυτό, τον κόσμο και το μέλλον. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, η παρούσα έρευνα, καταλήγει σε ορισμένες διαπιστώσεις σύμφωνες με την προγενέστερη βιβλιογραφία, όπως ότι το φαινόμενο του εργασιακού εκφοβισμού έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, που το καθιστούν ένα ακόμα κοινωνικό φαινόμενο, σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί να συνεχίζει να είναι αδιάφορο, τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο και επίσης αυτό της θετικής συσχέτισης των δύο μεταβλητών, του mobbing και των αρνητικών αξιολογήσεων, των ιατρών και των νοσηλευτών για τον εαυτό τους, το μέλλον και τον κόσμο του ατόμου, πράγμα που θα μας βοηθήσει στο να εστιάσουμε ακόμα περισσότερο, στην κατάλληλη εκπαίδευση όλων των εργαζομένων, στο πως δηλαδή να καταφέρουν οι ίδιοι να αλλάξουν μια δύσκολη κατάσταση, αντιμετωπίζοντάς την, που ίσως τις περισσότερες φορές θεωρούν ότι τα πάντα είναι ζήτημα εργασιακής και κρατικής οργάνωσης, περιμένοντας με αυτόν τον τρόπο την «σωτηρία» εκ των έξω ή κρατώντας μια στάση παθητική, διατηρώντας έτσι παράλληλα και τις δυσλειτουργικές αξιολογήσεις τους. Φυσικά μιλώντας για εκπαίδευση, μεγάλη ευθύνη φέρουν και τα ανώτερα στελέχη ενός νοσοκομείου. Επιπλέον θα πρέπει να γίνει εξέταση των προστατευτικών μηχανισμών που κινητοποιούνται από τους επαγγελματίες υγείας του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ώστε να προστατεύονται από τον εργασιακό εκφοβισμό και τις αρνητικές του επιδράσεις και επίσης, να υιοθετηθούν από τα συστήματα υγείας ψυχολογικού τύπου παρεμβάσεις. Οφείλουν επίσης, να αναπτυχθούν εκπαιδευτικές παρεμβάσεις, προκειμένου να αυξηθεί η γνώση των ιατρών και των νοσηλευτών για το mobbing. Τέλος όσον αφορά τον ρόλο της Κοινωνικής Παιδαγωγικής, γίνεται σαφές με βάση την σχετική βιβλιογραφία, ότι αξιοποιώντας μοντέλα της και κάποιες συγκεκριμένες τεχνικές, μπορεί να δημιουργήσει κοινωνικοπαιδαγωγικά προγράμματα, τα οποία θα μπορούσαν να βοηθήσουν τα μέλη μιας ομάδας σε έναν χώρο όπως ο χώρος της εργασίας, να αντιληφθούν τα βαθύτερα αίτια του φαινομένου του εκφοβισμού και μέσα από την κατανόηση αυτών να φτάσουν στην βελτίωση και την αλλαγή που οι ίδιοι θα επιθυμούσαν.","abstract_html":"Εισαγωγή: Το τελευταίο διάστημα και συγκεκριμένα την τελευταία δεκαετία, το φαινόμενο του εργασιακού εκφοβισμού (mobbing) έχει πάρει διεθνώς επιδημικές διαστάσεις. Τα κοινωνικό φαινόμενο αυτό μεταβάλλεται με τον καιρό διαμορφώνοντας τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (ποιοτικά και ποσοτικά), τη συχνότητα, την ένταση και τις μορφές με τις οποίες εμφανίζεται. Οι εκφοβιστικές συμπεριφορές αυτές, καθιστούν τον εργασιακό χώρο, ένα εχθρικό και τοξικό περιβάλλον, στον οποίο καταπατούνται τα εργασιακά δικαιώματα. Η παρενόχληση συγκεκριμένα στον χώρο εργασίας, έχει πολλές μορφές και εκτός από το να διαταράσσει το εργασιακό περιβάλλον, βάζει σε κίνδυνο την εργασία του ατόμου, μέσα από την οποία το ίδιο και η οικογένειά του επιβιώνει αλλά και δραστηριοποιείται, προκαλώντας ένα «domino» ψυχοφθόρων καταστάσεων στην ζωή των εργαζομένων, που σύμφωνα με την θεωρία συστημάτων, μεταδίδεται σε βάθος από την οικογένεια έως και την κοινωνία. Μια ομάδα ατόμων που βιώνουν έντονα το φαινόμενου του εργασιακού εκφοβισμού, είναι το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, καθώς το ίδιο το νοσοκομειακό περιβάλλον, είναι τοξικό εκ φύσεως (ασθένεια, θάνατος, συγγενείς, δύσκολα ωράρια, βάρδιες κτλ.). Πέρα όμως από τους κοινωνικούς παράγοντες που επιτρέπουν την εμφάνιση στο φαινόμενο, εμπλέκεται και ο τρόπος με τον οποίο το εκφοβισμένο άτομο, αντιλαμβάνεται και αξιολογεί την πραγματικότητά του (εαυτό, κόσμο και μέλλον). Μέσα από όλα αυτά κρίνεται απαραίτητος, ένας ολιστικός τρόπος σκέψης, συνεργασίας και αντιμετώπισης του φαινομένου του εκφοβισμού, που θα περιλαμβάνει ατομική παρέμβαση κυρίως, άλλα και ομαδική, η οποία με την σειρά της θα οδηγήσει σε περαιτέρω νομοθετήσεις του θέματος, ειδικά αν εμπλακεί και ο παράγοντας της κοινωνικής ευαισθητοποίησης. Η Κοινωνική Παιδαγωγική είναι μια επιστήμη, η οποία εξαιτίας της διεπιστημονικότητάς της και του ολιστικού τρόπου προσέγγισης γύρω από το θέμα του εκφοβισμού, της βίας και γενικότερα κάθε προβληματικής-παραβατικής και αντικοινωνικής συμπεριφοράς, θα μπορούσε να προσφέρει στην αντιμετώπιση του εκφοβισμού και στον χώρο εργασίας, καθώς ο ρόλος της σχετίζεται άμεσα με το φαινόμενο. Σκοπός: Η παρούσα έρευνα φιλοδοξεί να διερευνήσει τις ποικίλες εκφάνσεις του φαινομένου, με την διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο το εκφοβισμένο θύμα αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, τον κόσμο και το μέλλον του, μια διερεύνηση δηλαδή και διαχείριση των δυσλειτουργικών αξιολογικών σχημάτων που θα προκύψουν από το δείγμα αναφοράς και σχετίζονται με την εκδήλωση του mobbing, στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό δημόσιων νοσοκομείων του δήμου Πειραιά, και τέλος η καταγραφή της ύπαρξης του φαινομένου του εκφοβισμού στο προσωπικό, καθώς επίσης τέλος να αναδειχθεί ο ρόλος της Κοινωνικής Παιδαγωγικής απέναντι στο φαινόμενο. Υλικό και μέθοδος: Πρόκειται για μια ποσοτική ερευνητική προσέγγιση, που είναι μια συγχρονική μελέτη επισκόπησης και συσχέτισης. Σε πρώτη φάση διερευνήθηκαν έρευνες και επιστημονικά άρθρα σε πλατφόρμες αναζήτησης όπως το PubMed, το BMJ και το Google Scholar και σε δεύτερη φάση για την εκπόνηση της ερευνητικής διαδικασίας πραγματοποιήθηκε δειγματοληψία ευκολίας (Convenience Sampling) όπου το δείγμα επιλέγεται από ένα τμήμα του πληθυσμού, στο οποίο υπάρχει εύκολη πρόσβαση. Ο διαμοιρασμός των ερωτηματολογίων που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα, έγινε με διαμοιρασμό στο διαδίκτυο μέσω κοινωνικών δικτύων, με την μορφή google form. Δημιουργήθηκε σύνδεσμος (link) και τοποθετήθηκε και γνωστοποιήθηκε, σε διάφορους ιστότοπους κοινωνικών δικτύων. Οι απαντήσεις, συγκεντρώθηκαν μετά από 3 μήνες, με αριθμό συμμετεχόντων Ν= 176, αποτελούμενο από ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν στην παρούσα μελέτη, είναι δύο ερωτηματολόγια εκ των οποίων το πρώτο είναι για την μέτρηση του εργασιακού εκφοβισμού (βαθμός και είδος) Negative Acts Questionnaire (Einarsen, Hoel &amp; Notelaers, 2009) και το δεύτερο, αφορά την αξιολόγηση του εαυτού, κόσμου και μέλλοντος του ατόμου : (α) ταυτότητα, β) προσαρμοστικότητα/κοινωνικότητα, γ) δημιουργικότητα του θύματος DPQ (Dysfunctional Preconceptions Questionnaire) (Vassiliadou &amp; Goldberg, 2006). Για την στατιστική ανάλυση και επεξεργασία των δεδομένων-αποτελεσμάτων, χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πρόγραμμα spss. Αποτελέσματα: Αυτό που γίνεται άμεσα αντιληπτό αρχικά, είναι η συχνότητα του φαινομένου στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, που είναι ιδιαίτερα υψηλή, με ένα ποσοστό 56,8% των συμμετεχόντων να έχει πέσει θύμα του mobbing. Η συχνότητα του mobbing, σχετίζεται με πιο αρνητικές αξιολογήσεις και όσο πιο έντονο είναι το mobbing, τόσο πιο αρνητικές οι αξιολογήσεις των ιατρών και των νοσηλευτών για τον εαυτό τους, το μέλλον και τον κόσμο, με αποτέλεσμα να υπάρχει θετική συσχέτιση μεταξύ των δυσλειτουργικών αξιολογήσεων των ατόμων που σχετίζονται, με το αν κάποιος είναι εύκολο στο να υποστεί mobbing. Οι σημαντικότεροι παράγοντες που επηρεάζουν την σκέψη του ατόμου και τον καθιστούν επιρρεπή απέναντι στον εργασιακό εκφοβισμό, είναι κυρίως η ηλικία και η επίγνωση του φαινομένου, καθώς με βάση τα αποτελέσματα της έρευνας, φάνηκε ότι οι νεότεροι σε ηλικία ιατροί και νοσηλευτές, γίνονται με μεγαλύτερη ευκολία θύματα του mobbing και παράλληλα οι δυσλειτουργικές αξιολογήσεις, φάνηκε να είναι πιο έντονες στους νεότερους σε ηλικία ιατρούς και νοσηλευτές. Τέλος, και σε ότι αφορά την γνώση σχετικά με το mobbing, σχετίζεται με πιο χαμηλές τιμές αρνητικών αξιολογήσεων, καθώς το 40% που δεν είχε καμία γνώση επί του φαινομένου, σε σχέση με το 60%, είχε τις υψηλότερες τιμές δυσλειτουργικών αξιολογήσεων όσον αφορά τον εαυτό, τον κόσμο και το μέλλον. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, η παρούσα έρευνα, καταλήγει σε ορισμένες διαπιστώσεις σύμφωνες με την προγενέστερη βιβλιογραφία, όπως ότι το φαινόμενο του εργασιακού εκφοβισμού έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, που το καθιστούν ένα ακόμα κοινωνικό φαινόμενο, σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί να συνεχίζει να είναι αδιάφορο, τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο και επίσης αυτό της θετικής συσχέτισης των δύο μεταβλητών, του mobbing και των αρνητικών αξιολογήσεων, των ιατρών και των νοσηλευτών για τον εαυτό τους, το μέλλον και τον κόσμο του ατόμου, πράγμα που θα μας βοηθήσει στο να εστιάσουμε ακόμα περισσότερο, στην κατάλληλη εκπαίδευση όλων των εργαζομένων, στο πως δηλαδή να καταφέρουν οι ίδιοι να αλλάξουν μια δύσκολη κατάσταση, αντιμετωπίζοντάς την, που ίσως τις περισσότερες φορές θεωρούν ότι τα πάντα είναι ζήτημα εργασιακής και κρατικής οργάνωσης, περιμένοντας με αυτόν τον τρόπο την «σωτηρία» εκ των έξω ή κρατώντας μια στάση παθητική, διατηρώντας έτσι παράλληλα και τις δυσλειτουργικές αξιολογήσεις τους. Φυσικά μιλώντας για εκπαίδευση, μεγάλη ευθύνη φέρουν και τα ανώτερα στελέχη ενός νοσοκομείου. Επιπλέον θα πρέπει να γίνει εξέταση των προστατευτικών μηχανισμών που κινητοποιούνται από τους επαγγελματίες υγείας του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ώστε να προστατεύονται από τον εργασιακό εκφοβισμό και τις αρνητικές του επιδράσεις και επίσης, να υιοθετηθούν από τα συστήματα υγείας ψυχολογικού τύπου παρεμβάσεις. Οφείλουν επίσης, να αναπτυχθούν εκπαιδευτικές παρεμβάσεις, προκειμένου να αυξηθεί η γνώση των ιατρών και των νοσηλευτών για το mobbing. Τέλος όσον αφορά τον ρόλο της Κοινωνικής Παιδαγωγικής, γίνεται σαφές με βάση την σχετική βιβλιογραφία, ότι αξιοποιώντας μοντέλα της και κάποιες συγκεκριμένες τεχνικές, μπορεί να δημιουργήσει κοινωνικοπαιδαγωγικά προγράμματα, τα οποία θα μπορούσαν να βοηθήσουν τα μέλη μιας ομάδας σε έναν χώρο όπως ο χώρος της εργασίας, να αντιληφθούν τα βαθύτερα αίτια του φαινομένου του εκφοβισμού και μέσα από την κατανόηση αυτών να φτάσουν στην βελτίωση και την αλλαγή που οι ίδιοι θα επιθυμούσαν.","abstract_has_math":false,"creators":["Νικολάου Δημήτριος","Nikolaou Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:19Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3261046"],"render_values":[{"text":"uoadl:3261046","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3261046","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3261046","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3261046","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νικολάου Δημήτριος","Nikolaou Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3261046","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3261046"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Το τελευταίο διάστημα και συγκεκριμένα την τελευταία δεκαετία, το φαινόμενο του εργασιακού εκφοβισμού (mobbing) έχει πάρει διεθνώς επιδημικές διαστάσεις. Τα κοινωνικό φαινόμενο αυτό μεταβάλλεται με τον καιρό διαμορφώνοντας τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (ποιοτικά και ποσοτικά), τη συχνότητα, την ένταση και τις μορφές με τις οποίες εμφανίζεται. Οι εκφοβιστικές συμπεριφορές αυτές, καθιστούν τον εργασιακό χώρο, ένα εχθρικό και τοξικό περιβάλλον, στον οποίο καταπατούνται τα εργασιακά δικαιώματα. Η παρενόχληση συγκεκριμένα στον χώρο εργασίας, έχει πολλές μορφές και εκτός από το να διαταράσσει το εργασιακό περιβάλλον, βάζει σε κίνδυνο την εργασία του ατόμου, μέσα από την οποία το ίδιο και η οικογένειά του επιβιώνει αλλά και δραστηριοποιείται, προκαλώντας ένα «domino» ψυχοφθόρων καταστάσεων στην ζωή των εργαζομένων, που σύμφωνα με την θεωρία συστημάτων, μεταδίδεται σε βάθος από την οικογένεια έως και την κοινωνία. Μια ομάδα ατόμων που βιώνουν έντονα το φαινόμενου του εργασιακού εκφοβισμού, είναι το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, καθώς το ίδιο το νοσοκομειακό περιβάλλον, είναι τοξικό εκ φύσεως (ασθένεια, θάνατος, συγγενείς, δύσκολα ωράρια, βάρδιες κτλ.). Πέρα όμως από τους κοινωνικούς παράγοντες που επιτρέπουν την εμφάνιση στο φαινόμενο, εμπλέκεται και ο τρόπος με τον οποίο το εκφοβισμένο άτομο, αντιλαμβάνεται και αξιολογεί την πραγματικότητά του (εαυτό, κόσμο και μέλλον). Μέσα από όλα αυτά κρίνεται απαραίτητος, ένας ολιστικός τρόπος σκέψης, συνεργασίας και αντιμετώπισης του φαινομένου του εκφοβισμού, που θα περιλαμβάνει ατομική παρέμβαση κυρίως, άλλα και ομαδική, η οποία με την σειρά της θα οδηγήσει σε περαιτέρω νομοθετήσεις του θέματος, ειδικά αν εμπλακεί και ο παράγοντας της κοινωνικής ευαισθητοποίησης. Η Κοινωνική Παιδαγωγική είναι μια επιστήμη, η οποία εξαιτίας της διεπιστημονικότητάς της και του ολιστικού τρόπου προσέγγισης γύρω από το θέμα του εκφοβισμού, της βίας και γενικότερα κάθε προβληματικής-παραβατικής και αντικοινωνικής συμπεριφοράς, θα μπορούσε να προσφέρει στην αντιμετώπιση του εκφοβισμού και στον χώρο εργασίας, καθώς ο ρόλος της σχετίζεται άμεσα με το φαινόμενο. Σκοπός: Η παρούσα έρευνα φιλοδοξεί να διερευνήσει τις ποικίλες εκφάνσεις του φαινομένου, με την διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο το εκφοβισμένο θύμα αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, τον κόσμο και το μέλλον του, μια διερεύνηση δηλαδή και διαχείριση των δυσλειτουργικών αξιολογικών σχημάτων που θα προκύψουν από το δείγμα αναφοράς και σχετίζονται με την εκδήλωση του mobbing, στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό δημόσιων νοσοκομείων του δήμου Πειραιά, και τέλος η καταγραφή της ύπαρξης του φαινομένου του εκφοβισμού στο προσωπικό, καθώς επίσης τέλος να αναδειχθεί ο ρόλος της Κοινωνικής Παιδαγωγικής απέναντι στο φαινόμενο. Υλικό και μέθοδος: Πρόκειται για μια ποσοτική ερευνητική προσέγγιση, που είναι μια συγχρονική μελέτη επισκόπησης και συσχέτισης. Σε πρώτη φάση διερευνήθηκαν έρευνες και επιστημονικά άρθρα σε πλατφόρμες αναζήτησης όπως το PubMed, το BMJ και το Google Scholar και σε δεύτερη φάση για την εκπόνηση της ερευνητικής διαδικασίας πραγματοποιήθηκε δειγματοληψία ευκολίας (Convenience Sampling) όπου το δείγμα επιλέγεται από ένα τμήμα του πληθυσμού, στο οποίο υπάρχει εύκολη πρόσβαση. Ο διαμοιρασμός των ερωτηματολογίων που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα, έγινε με διαμοιρασμό στο διαδίκτυο μέσω κοινωνικών δικτύων, με την μορφή google form. Δημιουργήθηκε σύνδεσμος (link) και τοποθετήθηκε και γνωστοποιήθηκε, σε διάφορους ιστότοπους κοινωνικών δικτύων. Οι απαντήσεις, συγκεντρώθηκαν μετά από 3 μήνες, με αριθμό συμμετεχόντων Ν= 176, αποτελούμενο από ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν στην παρούσα μελέτη, είναι δύο ερωτηματολόγια εκ των οποίων το πρώτο είναι για την μέτρηση του εργασιακού εκφοβισμού (βαθμός και είδος) Negative Acts Questionnaire (Einarsen, Hoel & Notelaers, 2009) και το δεύτερο, αφορά την αξιολόγηση του εαυτού, κόσμου και μέλλοντος του ατόμου : (α) ταυτότητα, β) προσαρμοστικότητα/κοινωνικότητα, γ) δημιουργικότητα του θύματος DPQ (Dysfunctional Preconceptions Questionnaire) (Vassiliadou & Goldberg, 2006). Για την στατιστική ανάλυση και επεξεργασία των δεδομένων-αποτελεσμάτων, χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πρόγραμμα spss. Αποτελέσματα: Αυτό που γίνεται άμεσα αντιληπτό αρχικά, είναι η συχνότητα του φαινομένου στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, που είναι ιδιαίτερα υψηλή, με ένα ποσοστό 56,8% των συμμετεχόντων να έχει πέσει θύμα του mobbing. Η συχνότητα του mobbing, σχετίζεται με πιο αρνητικές αξιολογήσεις και όσο πιο έντονο είναι το mobbing, τόσο πιο αρνητικές οι αξιολογήσεις των ιατρών και των νοσηλευτών για τον εαυτό τους, το μέλλον και τον κόσμο, με αποτέλεσμα να υπάρχει θετική συσχέτιση μεταξύ των δυσλειτουργικών αξιολογήσεων των ατόμων που σχετίζονται, με το αν κάποιος είναι εύκολο στο να υποστεί mobbing. Οι σημαντικότεροι παράγοντες που επηρεάζουν την σκέψη του ατόμου και τον καθιστούν επιρρεπή απέναντι στον εργασιακό εκφοβισμό, είναι κυρίως η ηλικία και η επίγνωση του φαινομένου, καθώς με βάση τα αποτελέσματα της έρευνας, φάνηκε ότι οι νεότεροι σε ηλικία ιατροί και νοσηλευτές, γίνονται με μεγαλύτερη ευκολία θύματα του mobbing και παράλληλα οι δυσλειτουργικές αξιολογήσεις, φάνηκε να είναι πιο έντονες στους νεότερους σε ηλικία ιατρούς και νοσηλευτές. Τέλος, και σε ότι αφορά την γνώση σχετικά με το mobbing, σχετίζεται με πιο χαμηλές τιμές αρνητικών αξιολογήσεων, καθώς το 40% που δεν είχε καμία γνώση επί του φαινομένου, σε σχέση με το 60%, είχε τις υψηλότερες τιμές δυσλειτουργικών αξιολογήσεων όσον αφορά τον εαυτό, τον κόσμο και το μέλλον. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, η παρούσα έρευνα, καταλήγει σε ορισμένες διαπιστώσεις σύμφωνες με την προγενέστερη βιβλιογραφία, όπως ότι το φαινόμενο του εργασιακού εκφοβισμού έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, που το καθιστούν ένα ακόμα κοινωνικό φαινόμενο, σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί να συνεχίζει να είναι αδιάφορο, τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο και επίσης αυτό της θετικής συσχέτισης των δύο μεταβλητών, του mobbing και των αρνητικών αξιολογήσεων, των ιατρών και των νοσηλευτών για τον εαυτό τους, το μέλλον και τον κόσμο του ατόμου, πράγμα που θα μας βοηθήσει στο να εστιάσουμε ακόμα περισσότερο, στην κατάλληλη εκπαίδευση όλων των εργαζομένων, στο πως δηλαδή να καταφέρουν οι ίδιοι να αλλάξουν μια δύσκολη κατάσταση, αντιμετωπίζοντάς την, που ίσως τις περισσότερες φορές θεωρούν ότι τα πάντα είναι ζήτημα εργασιακής και κρατικής οργάνωσης, περιμένοντας με αυτόν τον τρόπο την «σωτηρία» εκ των έξω ή κρατώντας μια στάση παθητική, διατηρώντας έτσι παράλληλα και τις δυσλειτουργικές αξιολογήσεις τους. Φυσικά μιλώντας για εκπαίδευση, μεγάλη ευθύνη φέρουν και τα ανώτερα στελέχη ενός νοσοκομείου. Επιπλέον θα πρέπει να γίνει εξέταση των προστατευτικών μηχανισμών που κινητοποιούνται από τους επαγγελματίες υγείας του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ώστε να προστατεύονται από τον εργασιακό εκφοβισμό και τις αρνητικές του επιδράσεις και επίσης, να υιοθετηθούν από τα συστήματα υγείας ψυχολογικού τύπου παρεμβάσεις. Οφείλουν επίσης, να αναπτυχθούν εκπαιδευτικές παρεμβάσεις, προκειμένου να αυξηθεί η γνώση των ιατρών και των νοσηλευτών για το mobbing. Τέλος όσον αφορά τον ρόλο της Κοινωνικής Παιδαγωγικής, γίνεται σαφές με βάση την σχετική βιβλιογραφία, ότι αξιοποιώντας μοντέλα της και κάποιες συγκεκριμένες τεχνικές, μπορεί να δημιουργήσει κοινωνικοπαιδαγωγικά προγράμματα, τα οποία θα μπορούσαν να βοηθήσουν τα μέλη μιας ομάδας σε έναν χώρο όπως ο χώρος της εργασίας, να αντιληφθούν τα βαθύτερα αίτια του φαινομένου του εκφοβισμού και μέσα από την κατανόηση αυτών να φτάσουν στην βελτίωση και την αλλαγή που οι ίδιοι θα επιθυμούσαν.","Introduction: Recently, and specifically in the last decade, the phenomenon of workplace bullying (mobbing) has taken on international epidemic proportions. This social phenomenon changes over time, shaping its own particular characteristics (qualitative and quantitative), the frequency, intensity and forms in which it occurs. These bullying behaviors make the workplace a hostile and toxic environment in which labor rights are violated. Harassment in the workplace in particular has many forms and in addition to disrupting the work environment, endangers the work of the individual, through which he and his family survive and operate, causing a \"domino\" of psychologically destructive situations, in the lives of employees, which according to systems theory is transmitted in depth, from the family to society. A group of people who strongly experience the phenomenon of mobbing, is the medical staff, as the hospital environment itself is toxic in nature (illness, death, relatives, difficult hours, shifts, etc.). But beyond the social factors that allow the phenomenon to appear, the way in which the bullied person perceives and evaluates reality (self, world and future) is also involved. Through all this, a holistic way of thinking, cooperating and dealing with the phenomenon of mobbing is considered necessary, which will include individual intervention mainly, but also group intervention, which in turn will lead to further legislation on the subject, especially if involved and the factor of social awareness. Social Pedagogy is a science which, due to its interdisciplinary nature and holistic approach to the subject of bullying, violence and in general any problematic-delinquent and anti-social behavior, could contribute to dealing with bullying in the workplace as well, as its role is directly related to the phenomenon. Purpose: The present research aspires to investigate the various aspects of the phenomenon, by investigating the way in which the bullied victim perceives himself, the world and his future, an investigation that is to say and management of the dysfunctional conceptions schemes that will emerge from the sample of reference and are related to the manifestation of mobbing, in the medical and nursing staff of public hospitals of the municipality of Piraeus, and finally the recording of the existence of the phenomenon of intimidation among the staff, as well as finally to highlight the role of Social Pedagogy against the phenomenon. Material and method: This is a quantitative research approach that is a simultaneous review and correlation study. In the first phase, research and scientific articles were researched on search platforms such as PubMed, BMJ and Google Scholar, and in the second phase, convenience sampling was carried out where the sample is selected from a part of the population that is easily accessible. The distribution of the questionnaires used in the research was done by sharing on the internet through social networks, in the form of google form. A link was created and posted and posted on various social networking sites. The answers were collected after 3 months, with a number of participants N = 176, consisting of medical staff. The tools than have been used in the present study are two questionnaires, the first of which is to measure work bullying (grade and type) Negative Acts Questionnaire (Einarsen, Hoel & Notelaers, 2009) and the second, will be about self-assessment (psychopathology): (a) identity, b) adaptability / sociability, c) creativity of the DPQ victim (Dysfunctional Preconceptions Questionnaire) (Vassiliadou & Goldberg, 2006). For the statistical analysis and processing of the data-results, the statistical program spss was used. Results: What is immediately apparent at first is the frequency of the phenomenon in the medical staff which is very high, with a percentage of 56,8% of the participants who have been a victim of mobbing. The frequency of victimization is associated with more intense mobbing and more negative conceptions, as well as, the more intense the mobbing, the more negative the conceptions of doctors and nurses about themselves, the future and the world, resulting in a positive correlation. Among the personality traits of individuals related to whether one is easy to fall victim of mobbing in the future. The most important factors that affect a person's thinking based on self-assessment and make him prone to mobbing are mainly age and awareness of the phenomenon, as based on the results of the research, it appeared that younger doctors and Nurses fall more easily victims of mobbing and at the same time the dysfunctional conceptions seemed to be more pronounced in the younger doctors and nurses. And in terms of knowledge about mobbing, it is associated with lower values of negative representations, as 40% who had no knowledge of the phenomenon, compared to 60%, had the highest values of dysfunctional representations of self, the world, and the future. Conclusions: In conclusion, the present study concludes with some findings consistent with the previous literature, such as that the phenomenon of mobbing has become so large, that it makes it another social phenomenon, to such an extent that it cannot continue to be indifferent, both personally and socially, regardless of the possible pandemic variable and also that of the positive correlation of personality traits with mobbing, which will help us to focus even more on the proper training of all employees, that is, on how to manage to change a difficult situation on themselves, facing it, which most of the time, they consider that everything is a matter of work and state organization, thus waiting for the \"salvation\" from the outside or keeping a passive attitude, thus maintaining at the same time their dysfunctional conceptions. Of course, when talking about education, the senior executives of a company have a great responsibility, such as hospitals and every company in general. In addition, there must be an examine to the protective mechanisms mobilized by the health professionals of the National Health System, in order to protect them from work-related bullying and its negative effects, and also to adopt interventions of the psychological type of health systems. Therefore, educational interventions should be developed in order to increase the awareness of doctors and nurses about mobbing. Finally, regarding the role of Social Pedagogy, it becomes clear based on the relevant literature, that by utilizing its models and some specific techniques, it can create socio-pedagogical programs, which could help the members of a group in a place such as the workplace, to perceive the deeper causes of the phenomenon of bullying and through understanding them to reach the improvement and change that they themselves would like."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το φαινόμενο του εργασιακού εκφοβισμού (Mobbing) σε ιατρονοσηλευτικό προσωπικό δημόσιων νοσοκομείων του δήμου Πειραιά και η συσχέτιση με τον τρόπο αξιολόγησης εαυτού, κόσμου και μέλλοντος του ατόμου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νικολάου Δημήτριος","Nikolaou Dimitrios"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Εισαγωγή: Το τελευταίο διάστημα και συγκεκριμένα την τελευταία δεκαετία, το φαινόμενο του εργασιακού εκφοβισμού (mobbing) έχει πάρει διεθνώς επιδημικές διαστάσεις. Τα κοινωνικό φαινόμενο αυτό μεταβάλλεται με τον καιρό διαμορφώνοντας τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (ποιοτικά και ποσοτικά), τη συχνότητα, την ένταση και τις μορφές με τις οποίες εμφανίζεται. Οι εκφοβιστικές συμπεριφορές αυτές, καθιστούν τον εργασιακό χώρο, ένα εχθρικό και τοξικό περιβάλλον, στον οποίο καταπατούνται τα εργασιακά δικαιώματα. Η παρενόχληση συγκεκριμένα στον χώρο εργασίας, έχει πολλές μορφές και εκτός από το να διαταράσσει το εργασιακό περιβάλλον, βάζει σε κίνδυνο την εργασία του ατόμου, μέσα από την οποία το ίδιο και η οικογένειά του επιβιώνει αλλά και δραστηριοποιείται, προκαλώντας ένα «domino» ψυχοφθόρων καταστάσεων στην ζωή των εργαζομένων, που σύμφωνα με την θεωρία συστημάτων, μεταδίδεται σε βάθος από την οικογένεια έως και την κοινωνία. Μια ομάδα ατόμων που βιώνουν έντονα το φαινόμενου του εργασιακού εκφοβισμού, είναι το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, καθώς το ίδιο το νοσοκομειακό περιβάλλον, είναι τοξικό εκ φύσεως (ασθένεια, θάνατος, συγγενείς, δύσκολα ωράρια, βάρδιες κτλ.). Πέρα όμως από τους κοινωνικούς παράγοντες που επιτρέπουν την εμφάνιση στο φαινόμενο, εμπλέκεται και ο τρόπος με τον οποίο το εκφοβισμένο άτομο, αντιλαμβάνεται και αξιολογεί την πραγματικότητά του (εαυτό, κόσμο και μέλλον). Μέσα από όλα αυτά κρίνεται απαραίτητος, ένας ολιστικός τρόπος σκέψης, συνεργασίας και αντιμετώπισης του φαινομένου του εκφοβισμού, που θα περιλαμβάνει ατομική παρέμβαση κυρίως, άλλα και ομαδική, η οποία με την σειρά της θα οδηγήσει σε περαιτέρω νομοθετήσεις του θέματος, ειδικά αν εμπλακεί και ο παράγοντας της κοινωνικής ευαισθητοποίησης. Η Κοινωνική Παιδαγωγική είναι μια επιστήμη, η οποία εξαιτίας της διεπιστημονικότητάς της και του ολιστικού τρόπου προσέγγισης γύρω από το θέμα του εκφοβισμού, της βίας και γενικότερα κάθε προβληματικής-παραβατικής και αντικοινωνικής συμπεριφοράς, θα μπορούσε να προσφέρει στην αντιμετώπιση του εκφοβισμού και στον χώρο εργασίας, καθώς ο ρόλος της σχετίζεται άμεσα με το φαινόμενο. Σκοπός: Η παρούσα έρευνα φιλοδοξεί να διερευνήσει τις ποικίλες εκφάνσεις του φαινομένου, με την διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο το εκφοβισμένο θύμα αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, τον κόσμο και το μέλλον του, μια διερεύνηση δηλαδή και διαχείριση των δυσλειτουργικών αξιολογικών σχημάτων που θα προκύψουν από το δείγμα αναφοράς και σχετίζονται με την εκδήλωση του mobbing, στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό δημόσιων νοσοκομείων του δήμου Πειραιά, και τέλος η καταγραφή της ύπαρξης του φαινομένου του εκφοβισμού στο προσωπικό, καθώς επίσης τέλος να αναδειχθεί ο ρόλος της Κοινωνικής Παιδαγωγικής απέναντι στο φαινόμενο. Υλικό και μέθοδος: Πρόκειται για μια ποσοτική ερευνητική προσέγγιση, που είναι μια συγχρονική μελέτη επισκόπησης και συσχέτισης. Σε πρώτη φάση διερευνήθηκαν έρευνες και επιστημονικά άρθρα σε πλατφόρμες αναζήτησης όπως το PubMed, το BMJ και το Google Scholar και σε δεύτερη φάση για την εκπόνηση της ερευνητικής διαδικασίας πραγματοποιήθηκε δειγματοληψία ευκολίας (Convenience Sampling) όπου το δείγμα επιλέγεται από ένα τμήμα του πληθυσμού, στο οποίο υπάρχει εύκολη πρόσβαση. Ο διαμοιρασμός των ερωτηματολογίων που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα, έγινε με διαμοιρασμό στο διαδίκτυο μέσω κοινωνικών δικτύων, με την μορφή google form. Δημιουργήθηκε σύνδεσμος (link) και τοποθετήθηκε και γνωστοποιήθηκε, σε διάφορους ιστότοπους κοινωνικών δικτύων. Οι απαντήσεις, συγκεντρώθηκαν μετά από 3 μήνες, με αριθμό συμμετεχόντων Ν= 176, αποτελούμενο από ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν στην παρούσα μελέτη, είναι δύο ερωτηματολόγια εκ των οποίων το πρώτο είναι για την μέτρηση του εργασιακού εκφοβισμού (βαθμός και είδος) Negative Acts Questionnaire (Einarsen, Hoel & Notelaers, 2009) και το δεύτερο, αφορά την αξιολόγηση του εαυτού, κόσμου και μέλλοντος του ατόμου : (α) ταυτότητα, β) προσαρμοστικότητα/κοινωνικότητα, γ) δημιουργικότητα του θύματος DPQ (Dysfunctional Preconceptions Questionnaire) (Vassiliadou & Goldberg, 2006). Για την στατιστική ανάλυση και επεξεργασία των δεδομένων-αποτελεσμάτων, χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πρόγραμμα spss. Αποτελέσματα: Αυτό που γίνεται άμεσα αντιληπτό αρχικά, είναι η συχνότητα του φαινομένου στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, που είναι ιδιαίτερα υψηλή, με ένα ποσοστό 56,8% των συμμετεχόντων να έχει πέσει θύμα του mobbing. Η συχνότητα του mobbing, σχετίζεται με πιο αρνητικές αξιολογήσεις και όσο πιο έντονο είναι το mobbing, τόσο πιο αρνητικές οι αξιολογήσεις των ιατρών και των νοσηλευτών για τον εαυτό τους, το μέλλον και τον κόσμο, με αποτέλεσμα να υπάρχει θετική συσχέτιση μεταξύ των δυσλειτουργικών αξιολογήσεων των ατόμων που σχετίζονται, με το αν κάποιος είναι εύκολο στο να υποστεί mobbing. Οι σημαντικότεροι παράγοντες που επηρεάζουν την σκέψη του ατόμου και τον καθιστούν επιρρεπή απέναντι στον εργασιακό εκφοβισμό, είναι κυρίως η ηλικία και η επίγνωση του φαινομένου, καθώς με βάση τα αποτελέσματα της έρευνας, φάνηκε ότι οι νεότεροι σε ηλικία ιατροί και νοσηλευτές, γίνονται με μεγαλύτερη ευκολία θύματα του mobbing και παράλληλα οι δυσλειτουργικές αξιολογήσεις, φάνηκε να είναι πιο έντονες στους νεότερους σε ηλικία ιατρούς και νοσηλευτές. Τέλος, και σε ότι αφορά την γνώση σχετικά με το mobbing, σχετίζεται με πιο χαμηλές τιμές αρνητικών αξιολογήσεων, καθώς το 40% που δεν είχε καμία γνώση επί του φαινομένου, σε σχέση με το 60%, είχε τις υψηλότερες τιμές δυσλειτουργικών αξιολογήσεων όσον αφορά τον εαυτό, τον κόσμο και το μέλλον. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, η παρούσα έρευνα, καταλήγει σε ορισμένες διαπιστώσεις σύμφωνες με την προγενέστερη βιβλιογραφία, όπως ότι το φαινόμενο του εργασιακού εκφοβισμού έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, που το καθιστούν ένα ακόμα κοινωνικό φαινόμενο, σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί να συνεχίζει να είναι αδιάφορο, τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο και επίσης αυτό της θετικής συσχέτισης των δύο μεταβλητών, του mobbing και των αρνητικών αξιολογήσεων, των ιατρών και των νοσηλευτών για τον εαυτό τους, το μέλλον και τον κόσμο του ατόμου, πράγμα που θα μας βοηθήσει στο να εστιάσουμε ακόμα περισσότερο, στην κατάλληλη εκπαίδευση όλων των εργαζομένων, στο πως δηλαδή να καταφέρουν οι ίδιοι να αλλάξουν μια δύσκολη κατάσταση, αντιμετωπίζοντάς την, που ίσως τις περισσότερες φορές θεωρούν ότι τα πάντα είναι ζήτημα εργασιακής και κρατικής οργάνωσης, περιμένοντας με αυτόν τον τρόπο την «σωτηρία» εκ των έξω ή κρατώντας μια στάση παθητική, διατηρώντας έτσι παράλληλα και τις δυσλειτουργικές αξιολογήσεις τους. Φυσικά μιλώντας για εκπαίδευση, μεγάλη ευθύνη φέρουν και τα ανώτερα στελέχη ενός νοσοκομείου. Επιπλέον θα πρέπει να γίνει εξέταση των προστατευτικών μηχανισμών που κινητοποιούνται από τους επαγγελματίες υγείας του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ώστε να προστατεύονται από τον εργασιακό εκφοβισμό και τις αρνητικές του επιδράσεις και επίσης, να υιοθετηθούν από τα συστήματα υγείας ψυχολογικού τύπου παρεμβάσεις. Οφείλουν επίσης, να αναπτυχθούν εκπαιδευτικές παρεμβάσεις, προκειμένου να αυξηθεί η γνώση των ιατρών και των νοσηλευτών για το mobbing. Τέλος όσον αφορά τον ρόλο της Κοινωνικής Παιδαγωγικής, γίνεται σαφές με βάση την σχετική βιβλιογραφία, ότι αξιοποιώντας μοντέλα της και κάποιες συγκεκριμένες τεχνικές, μπορεί να δημιουργήσει κοινωνικοπαιδαγωγικά προγράμματα, τα οποία θα μπορούσαν να βοηθήσουν τα μέλη μιας ομάδας σε έναν χώρο όπως ο χώρος της εργασίας, να αντιληφθούν τα βαθύτερα αίτια του φαινομένου του εκφοβισμού και μέσα από την κατανόηση αυτών να φτάσουν στην βελτίωση και την αλλαγή που οι ίδιοι θα επιθυμούσαν.","Introduction: Recently, and specifically in the last decade, the phenomenon of workplace bullying (mobbing) has taken on international epidemic proportions. This social phenomenon changes over time, shaping its own particular characteristics (qualitative and quantitative), the frequency, intensity and forms in which it occurs. These bullying behaviors make the workplace a hostile and toxic environment in which labor rights are violated. Harassment in the workplace in particular has many forms and in addition to disrupting the work environment, endangers the work of the individual, through which he and his family survive and operate, causing a \"domino\" of psychologically destructive situations, in the lives of employees, which according to systems theory is transmitted in depth, from the family to society. A group of people who strongly experience the phenomenon of mobbing, is the medical staff, as the hospital environment itself is toxic in nature (illness, death, relatives, difficult hours, shifts, etc.). But beyond the social factors that allow the phenomenon to appear, the way in which the bullied person perceives and evaluates reality (self, world and future) is also involved. Through all this, a holistic way of thinking, cooperating and dealing with the phenomenon of mobbing is considered necessary, which will include individual intervention mainly, but also group intervention, which in turn will lead to further legislation on the subject, especially if involved and the factor of social awareness. Social Pedagogy is a science which, due to its interdisciplinary nature and holistic approach to the subject of bullying, violence and in general any problematic-delinquent and anti-social behavior, could contribute to dealing with bullying in the workplace as well, as its role is directly related to the phenomenon. Purpose: The present research aspires to investigate the various aspects of the phenomenon, by investigating the way in which the bullied victim perceives himself, the world and his future, an investigation that is to say and management of the dysfunctional conceptions schemes that will emerge from the sample of reference and are related to the manifestation of mobbing, in the medical and nursing staff of public hospitals of the municipality of Piraeus, and finally the recording of the existence of the phenomenon of intimidation among the staff, as well as finally to highlight the role of Social Pedagogy against the phenomenon. Material and method: This is a quantitative research approach that is a simultaneous review and correlation study. In the first phase, research and scientific articles were researched on search platforms such as PubMed, BMJ and Google Scholar, and in the second phase, convenience sampling was carried out where the sample is selected from a part of the population that is easily accessible. The distribution of the questionnaires used in the research was done by sharing on the internet through social networks, in the form of google form. A link was created and posted and posted on various social networking sites. The answers were collected after 3 months, with a number of participants N = 176, consisting of medical staff. The tools than have been used in the present study are two questionnaires, the first of which is to measure work bullying (grade and type) Negative Acts Questionnaire (Einarsen, Hoel & Notelaers, 2009) and the second, will be about self-assessment (psychopathology): (a) identity, b) adaptability / sociability, c) creativity of the DPQ victim (Dysfunctional Preconceptions Questionnaire) (Vassiliadou & Goldberg, 2006). For the statistical analysis and processing of the data-results, the statistical program spss was used. Results: What is immediately apparent at first is the frequency of the phenomenon in the medical staff which is very high, with a percentage of 56,8% of the participants who have been a victim of mobbing. The frequency of victimization is associated with more intense mobbing and more negative conceptions, as well as, the more intense the mobbing, the more negative the conceptions of doctors and nurses about themselves, the future and the world, resulting in a positive correlation. Among the personality traits of individuals related to whether one is easy to fall victim of mobbing in the future. The most important factors that affect a person's thinking based on self-assessment and make him prone to mobbing are mainly age and awareness of the phenomenon, as based on the results of the research, it appeared that younger doctors and Nurses fall more easily victims of mobbing and at the same time the dysfunctional conceptions seemed to be more pronounced in the younger doctors and nurses. And in terms of knowledge about mobbing, it is associated with lower values of negative representations, as 40% who had no knowledge of the phenomenon, compared to 60%, had the highest values of dysfunctional representations of self, the world, and the future. Conclusions: In conclusion, the present study concludes with some findings consistent with the previous literature, such as that the phenomenon of mobbing has become so large, that it makes it another social phenomenon, to such an extent that it cannot continue to be indifferent, both personally and socially, regardless of the possible pandemic variable and also that of the positive correlation of personality traits with mobbing, which will help us to focus even more on the proper training of all employees, that is, on how to manage to change a difficult situation on themselves, facing it, which most of the time, they consider that everything is a matter of work and state organization, thus waiting for the \"salvation\" from the outside or keeping a passive attitude, thus maintaining at the same time their dysfunctional conceptions. Of course, when talking about education, the senior executives of a company have a great responsibility, such as hospitals and every company in general. In addition, there must be an examine to the protective mechanisms mobilized by the health professionals of the National Health System, in order to protect them from work-related bullying and its negative effects, and also to adopt interventions of the psychological type of health systems. Therefore, educational interventions should be developed in order to increase the awareness of doctors and nurses about mobbing. Finally, regarding the role of Social Pedagogy, it becomes clear based on the relevant literature, that by utilizing its models and some specific techniques, it can create socio-pedagogical programs, which could help the members of a group in a place such as the workplace, to perceive the deeper causes of the phenomenon of bullying and through understanding them to reach the improvement and change that they themselves would like."],"dc:identifier":["uoadl:3261046","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3261046"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Το φαινόμενο του εργασιακού εκφοβισμού (Mobbing) σε ιατρονοσηλευτικό προσωπικό δημόσιων νοσοκομείων του δήμου Πειραιά και η συσχέτιση με τον τρόπο αξιολόγησης εαυτού, κόσμου και μέλλοντος του ατόμου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:19Z"}