{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3261101"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3261101","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Γυναίκες εργάτριες στο συνοικισμό της Νέας Ιωνίας: όψεις της εργατικής και της προσφυγικής τους ταυτότητας από το Μεσοπόλεμο έως τη Μεταπολίτευση","abstract":"Το θέμα της παρούσας μελέτης αφορά γυναίκες που εργάστηκαν σε εργοστάσια και σε βιοτεχνίες κλωστοϋφαντουργίας στο συνοικισμό της Νέας Ιωνίας από την περίοδο του Μεσοπολέμου έως τη Μεταπολίτευση. Το αρχειακό υλικό που χρησιμοποιείται, σε μεγάλο βαθμό, αφορά το αρχείο του εργοστασίου «Μουταλάσκη». Ο συνοικισμός των «Ποδαράδων» ιδρύεται το 1923 ως αμιγώς προσφυγικός, με πρώτους οικιστές ανθρώπους από τη Σπάρτη της Πισιδίας. Για το λόγο αυτό εξετάζονται μαρτυρίες που πραγματοποιήθηκαν από το ΚΜΣ (Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών) στη Νέα Ιωνία, τη δεκαετία του 1950 και του 1960, αναζητώντας γυναίκες που εργάστηκαν στην ταπητουργία της Πισιδίας και ύστερα απασχολήθηκαν στα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας της Νέας Ιωνίας. Ύστερα αξιοποιήσαμε δύο συνεντεύξεις από εργάτριες προσφύγισσες του συνοικισμού την δεκαετία του 2000 από το ΚΕΜΙΠΟ (Κέντρο Σπουδής και Ανάδειξης Μικρασιατικού Πολιτισμού) της Νέας Ιωνίας. Οι εμπειρίες των εργατριών μέσω των πηγών στο μεγαλύτερο μέρος της έρευνας περνούν σε εμάς διαμεσολαβημένες και επομένως με σαφή όρια ανάλυσης. Για τον λόγο αυτό επιλέχθηκε η πραγματοποίηση προφορικών συνεντεύξεων με εργάτριες της μεταπολεμικής περιόδου, έχοντας ως στόχο να προσδώσουμε περισσότερη ορατότητα στην εμπειρία των υποκειμένων. Η δομή και τα ερωτήματα της συγκεκριμένης ΜΔΕ χωρίζονται σε τρία κεφάλαια. Το πρώτο κεφάλαιο ασχολείται με ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας της Νέας Ιωνίας, την Ανώνυμη Υφαντουργική Εταιρεία «Μουταλάσκη». Για το σκοπό αυτό, ερευνήθηκε εξ ολοκλήρου το μητρώο των εργαζομένων, μέσω των προσλήψεων που καταγράφονται από το 1927 έως το 1941. Ύστερα, χρησιμοποιούμε δειγματοληπτικά ένα μέρος των προσωπικών καρτελών των εργατριών και των εργατών, με σκοπό να εξετάσουμε αρχικά την ηλικιακή σύνθεση του εργοστασίου, τον τόπο προέλευσης των εργαζομένων και τις ενδεχόμενες αλλαγές που συναντούμε μεταπολεμικά σε αυτά τα δυο πλαίσια. Ύστερα, όσον αφορά την προπολεμική περίοδο, η έρευνα εξετάζει σε ένα πρώτο βαθμό τις διαφορές στην εργασιακή αμοιβή των γυναικών έναντι των ανδρών. Η μελέτη αυτή δεν αφορά τα χρόνια της κατοχής και του πολέμου στην Ελλάδα, καθώς το εργοστάσιο υπολειτουργεί, και επιπλέον θεωρούμε πως η έκταση των γεγονότων υπερβαίνει το πλαίσιο της μελέτης αυτής. Το δεύτερο κεφάλαιο αναλύει τις παρατηρήσεις που δέχονται οι εργαζόμενοι από τους επιστάτες και καταγράφονται στο μητρώο των εργαζομένων προπολεμικά και αναζητεί τις εργοδοτικές πρακτικές που υιοθέτησε η επιχείρηση με σκοπό την εγκαθίδρυση της εργοστασιακής πειθαρχίας. Το τρίτο κεφάλαιο χρησιμοποιεί τη μεθοδολογία της προφορικής ιστορίας και αναλύει συνολικά τις συνεντεύξεις των εργατριών κλωστοϋφαντουργίας στο συνοικισμό σε τρεις διαφορετικές χρονικές στιγμές, όπως αναφέραμε και προηγουμένως. Στόχος του κεφαλαίου αυτού είναι να αναζητήσει συνέχειες και ασυνέχειες στον εργασιακό κύκλο των εργατριών. Συμπερασματικά, καταλήγουμε πως το εργοστάσιο χρησιμοποίησε σε μεγάλο βαθμό ανειδίκευτη γυναικεία και νεανική εργασία, χαμηλά αμειβόμενη συγκριτικά με αυτή των αντρών. Τα οικογενειακά δίκτυα διαδραμάτισαν σημαίνοντα ρόλο τόσο στις προσλήψεις όσο και στις αμοιβές του εργατικού δυναμικού. Μέσω των εργοδοτικών πρακτικών που συναντήσαμε συμπεραίνουμε πως το εργοστάσιο στην προπολεμική περίοδο υιοθέτησε έναν διαπαιδαγωγικό χαρακτήρα απέναντι στους εργαζομένους του. Η άτυπη οικονομία ακολούθησε τις εργάτριες σε όλες τις φάσεις που τις εντοπίσαμε. Αρχικά στις οικοτεχνίες της Πισιδίας, ύστερα στα εργοστάσια της περιοχής προπολεμικά και τέλος στη μεταπολεμική περίοδο έως τη μεταπολίτευση. Κλείνοντας, εντοπίσαμε επιπλέον κοινά μοτίβα στον εργασιακό κύκλο των υποκειμένων όπως το θεσμό της μαθητείας, τους λόγους εισόδου και εξόδου από τα εργοστάσια, και σε κάποιες περιπτώσεις, τη μετέπειτα ενασχόλησή τους με τη τέχνη της μοδιστρικής.","abstract_html":"Το θέμα της παρούσας μελέτης αφορά γυναίκες που εργάστηκαν σε εργοστάσια και σε βιοτεχνίες κλωστοϋφαντουργίας στο συνοικισμό της Νέας Ιωνίας από την περίοδο του Μεσοπολέμου έως τη Μεταπολίτευση. Το αρχειακό υλικό που χρησιμοποιείται, σε μεγάλο βαθμό, αφορά το αρχείο του εργοστασίου «Μουταλάσκη». Ο συνοικισμός των «Ποδαράδων» ιδρύεται το 1923 ως αμιγώς προσφυγικός, με πρώτους οικιστές ανθρώπους από τη Σπάρτη της Πισιδίας. Για το λόγο αυτό εξετάζονται μαρτυρίες που πραγματοποιήθηκαν από το ΚΜΣ (Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών) στη Νέα Ιωνία, τη δεκαετία του 1950 και του 1960, αναζητώντας γυναίκες που εργάστηκαν στην ταπητουργία της Πισιδίας και ύστερα απασχολήθηκαν στα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας της Νέας Ιωνίας. Ύστερα αξιοποιήσαμε δύο συνεντεύξεις από εργάτριες προσφύγισσες του συνοικισμού την δεκαετία του 2000 από το ΚΕΜΙΠΟ (Κέντρο Σπουδής και Ανάδειξης Μικρασιατικού Πολιτισμού) της Νέας Ιωνίας. Οι εμπειρίες των εργατριών μέσω των πηγών στο μεγαλύτερο μέρος της έρευνας περνούν σε εμάς διαμεσολαβημένες και επομένως με σαφή όρια ανάλυσης. Για τον λόγο αυτό επιλέχθηκε η πραγματοποίηση προφορικών συνεντεύξεων με εργάτριες της μεταπολεμικής περιόδου, έχοντας ως στόχο να προσδώσουμε περισσότερη ορατότητα στην εμπειρία των υποκειμένων. Η δομή και τα ερωτήματα της συγκεκριμένης ΜΔΕ χωρίζονται σε τρία κεφάλαια. Το πρώτο κεφάλαιο ασχολείται με ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας της Νέας Ιωνίας, την Ανώνυμη Υφαντουργική Εταιρεία «Μουταλάσκη». Για το σκοπό αυτό, ερευνήθηκε εξ ολοκλήρου το μητρώο των εργαζομένων, μέσω των προσλήψεων που καταγράφονται από το 1927 έως το 1941. Ύστερα, χρησιμοποιούμε δειγματοληπτικά ένα μέρος των προσωπικών καρτελών των εργατριών και των εργατών, με σκοπό να εξετάσουμε αρχικά την ηλικιακή σύνθεση του εργοστασίου, τον τόπο προέλευσης των εργαζομένων και τις ενδεχόμενες αλλαγές που συναντούμε μεταπολεμικά σε αυτά τα δυο πλαίσια. Ύστερα, όσον αφορά την προπολεμική περίοδο, η έρευνα εξετάζει σε ένα πρώτο βαθμό τις διαφορές στην εργασιακή αμοιβή των γυναικών έναντι των ανδρών. Η μελέτη αυτή δεν αφορά τα χρόνια της κατοχής και του πολέμου στην Ελλάδα, καθώς το εργοστάσιο υπολειτουργεί, και επιπλέον θεωρούμε πως η έκταση των γεγονότων υπερβαίνει το πλαίσιο της μελέτης αυτής. Το δεύτερο κεφάλαιο αναλύει τις παρατηρήσεις που δέχονται οι εργαζόμενοι από τους επιστάτες και καταγράφονται στο μητρώο των εργαζομένων προπολεμικά και αναζητεί τις εργοδοτικές πρακτικές που υιοθέτησε η επιχείρηση με σκοπό την εγκαθίδρυση της εργοστασιακής πειθαρχίας. Το τρίτο κεφάλαιο χρησιμοποιεί τη μεθοδολογία της προφορικής ιστορίας και αναλύει συνολικά τις συνεντεύξεις των εργατριών κλωστοϋφαντουργίας στο συνοικισμό σε τρεις διαφορετικές χρονικές στιγμές, όπως αναφέραμε και προηγουμένως. Στόχος του κεφαλαίου αυτού είναι να αναζητήσει συνέχειες και ασυνέχειες στον εργασιακό κύκλο των εργατριών. Συμπερασματικά, καταλήγουμε πως το εργοστάσιο χρησιμοποίησε σε μεγάλο βαθμό ανειδίκευτη γυναικεία και νεανική εργασία, χαμηλά αμειβόμενη συγκριτικά με αυτή των αντρών. Τα οικογενειακά δίκτυα διαδραμάτισαν σημαίνοντα ρόλο τόσο στις προσλήψεις όσο και στις αμοιβές του εργατικού δυναμικού. Μέσω των εργοδοτικών πρακτικών που συναντήσαμε συμπεραίνουμε πως το εργοστάσιο στην προπολεμική περίοδο υιοθέτησε έναν διαπαιδαγωγικό χαρακτήρα απέναντι στους εργαζομένους του. Η άτυπη οικονομία ακολούθησε τις εργάτριες σε όλες τις φάσεις που τις εντοπίσαμε. Αρχικά στις οικοτεχνίες της Πισιδίας, ύστερα στα εργοστάσια της περιοχής προπολεμικά και τέλος στη μεταπολεμική περίοδο έως τη μεταπολίτευση. Κλείνοντας, εντοπίσαμε επιπλέον κοινά μοτίβα στον εργασιακό κύκλο των υποκειμένων όπως το θεσμό της μαθητείας, τους λόγους εισόδου και εξόδου από τα εργοστάσια, και σε κάποιες περιπτώσεις, τη μετέπειτα ενασχόλησή τους με τη τέχνη της μοδιστρικής.","abstract_has_math":false,"creators":["Πηρούνια Βασιλική","Pirounia Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:19Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3261101"],"render_values":[{"text":"uoadl:3261101","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3261101","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3261101","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3261101","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πηρούνια Βασιλική","Pirounia Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3261101","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3261101"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το θέμα της παρούσας μελέτης αφορά γυναίκες που εργάστηκαν σε εργοστάσια και σε βιοτεχνίες κλωστοϋφαντουργίας στο συνοικισμό της Νέας Ιωνίας από την περίοδο του Μεσοπολέμου έως τη Μεταπολίτευση. Το αρχειακό υλικό που χρησιμοποιείται, σε μεγάλο βαθμό, αφορά το αρχείο του εργοστασίου «Μουταλάσκη». Ο συνοικισμός των «Ποδαράδων» ιδρύεται το 1923 ως αμιγώς προσφυγικός, με πρώτους οικιστές ανθρώπους από τη Σπάρτη της Πισιδίας. Για το λόγο αυτό εξετάζονται μαρτυρίες που πραγματοποιήθηκαν από το ΚΜΣ (Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών) στη Νέα Ιωνία, τη δεκαετία του 1950 και του 1960, αναζητώντας γυναίκες που εργάστηκαν στην ταπητουργία της Πισιδίας και ύστερα απασχολήθηκαν στα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας της Νέας Ιωνίας. Ύστερα αξιοποιήσαμε δύο συνεντεύξεις από εργάτριες προσφύγισσες του συνοικισμού την δεκαετία του 2000 από το ΚΕΜΙΠΟ (Κέντρο Σπουδής και Ανάδειξης Μικρασιατικού Πολιτισμού) της Νέας Ιωνίας. Οι εμπειρίες των εργατριών μέσω των πηγών στο μεγαλύτερο μέρος της έρευνας περνούν σε εμάς διαμεσολαβημένες και επομένως με σαφή όρια ανάλυσης. Για τον λόγο αυτό επιλέχθηκε η πραγματοποίηση προφορικών συνεντεύξεων με εργάτριες της μεταπολεμικής περιόδου, έχοντας ως στόχο να προσδώσουμε περισσότερη ορατότητα στην εμπειρία των υποκειμένων. Η δομή και τα ερωτήματα της συγκεκριμένης ΜΔΕ χωρίζονται σε τρία κεφάλαια. Το πρώτο κεφάλαιο ασχολείται με ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας της Νέας Ιωνίας, την Ανώνυμη Υφαντουργική Εταιρεία «Μουταλάσκη». Για το σκοπό αυτό, ερευνήθηκε εξ ολοκλήρου το μητρώο των εργαζομένων, μέσω των προσλήψεων που καταγράφονται από το 1927 έως το 1941. Ύστερα, χρησιμοποιούμε δειγματοληπτικά ένα μέρος των προσωπικών καρτελών των εργατριών και των εργατών, με σκοπό να εξετάσουμε αρχικά την ηλικιακή σύνθεση του εργοστασίου, τον τόπο προέλευσης των εργαζομένων και τις ενδεχόμενες αλλαγές που συναντούμε μεταπολεμικά σε αυτά τα δυο πλαίσια. Ύστερα, όσον αφορά την προπολεμική περίοδο, η έρευνα εξετάζει σε ένα πρώτο βαθμό τις διαφορές στην εργασιακή αμοιβή των γυναικών έναντι των ανδρών. Η μελέτη αυτή δεν αφορά τα χρόνια της κατοχής και του πολέμου στην Ελλάδα, καθώς το εργοστάσιο υπολειτουργεί, και επιπλέον θεωρούμε πως η έκταση των γεγονότων υπερβαίνει το πλαίσιο της μελέτης αυτής. Το δεύτερο κεφάλαιο αναλύει τις παρατηρήσεις που δέχονται οι εργαζόμενοι από τους επιστάτες και καταγράφονται στο μητρώο των εργαζομένων προπολεμικά και αναζητεί τις εργοδοτικές πρακτικές που υιοθέτησε η επιχείρηση με σκοπό την εγκαθίδρυση της εργοστασιακής πειθαρχίας. Το τρίτο κεφάλαιο χρησιμοποιεί τη μεθοδολογία της προφορικής ιστορίας και αναλύει συνολικά τις συνεντεύξεις των εργατριών κλωστοϋφαντουργίας στο συνοικισμό σε τρεις διαφορετικές χρονικές στιγμές, όπως αναφέραμε και προηγουμένως. Στόχος του κεφαλαίου αυτού είναι να αναζητήσει συνέχειες και ασυνέχειες στον εργασιακό κύκλο των εργατριών. Συμπερασματικά, καταλήγουμε πως το εργοστάσιο χρησιμοποίησε σε μεγάλο βαθμό ανειδίκευτη γυναικεία και νεανική εργασία, χαμηλά αμειβόμενη συγκριτικά με αυτή των αντρών. Τα οικογενειακά δίκτυα διαδραμάτισαν σημαίνοντα ρόλο τόσο στις προσλήψεις όσο και στις αμοιβές του εργατικού δυναμικού. Μέσω των εργοδοτικών πρακτικών που συναντήσαμε συμπεραίνουμε πως το εργοστάσιο στην προπολεμική περίοδο υιοθέτησε έναν διαπαιδαγωγικό χαρακτήρα απέναντι στους εργαζομένους του. Η άτυπη οικονομία ακολούθησε τις εργάτριες σε όλες τις φάσεις που τις εντοπίσαμε. Αρχικά στις οικοτεχνίες της Πισιδίας, ύστερα στα εργοστάσια της περιοχής προπολεμικά και τέλος στη μεταπολεμική περίοδο έως τη μεταπολίτευση. Κλείνοντας, εντοπίσαμε επιπλέον κοινά μοτίβα στον εργασιακό κύκλο των υποκειμένων όπως το θεσμό της μαθητείας, τους λόγους εισόδου και εξόδου από τα εργοστάσια, και σε κάποιες περιπτώσεις, τη μετέπειτα ενασχόλησή τους με τη τέχνη της μοδιστρικής.","The subject of this thesis concerns the women who worked in factories and in textile mills in the district of Nea Ionia from the Interwar period to the Metapolitefsi era. The archival material utilised throughout this study references the archive of the Moutalaski factory to a large extent. The \"Podarades\" settlement was established in 1923 as a purely refugee settlement, with the first settlers coming from Sparta of Pisidia. Testimonies carried out by the Center for Asia Minor Studies (Kentro Mikrasiatikon Spoudon – KMS) located in Nea Ionia in the 1950s and 1960s, looked for women who worked in the cottage industries of tapestry in Pisidia and who were later employed in the textile factories of Nea Ionia. Subsequently, we used two interviews from refugee workers of the district that were conducted in the 2000s from the Center for the Study and Promotion of Asia Minor Studies (Kentro Spoudis kai Anadixis Mikrasiatikou Politismou – KEMIPO) of Nea Ionia. The experiences of the workers are mediated through secondary sources in most of the research, and therefore have clear limitations for analysis. For this reason, we chose to conduct present day oral interviews with women workers of the post-war period, aiming to provide more visibility to their experiences. The structure and direction of enquiry of this master thesis is divided into three chapters. The first chapter deals with one of the largest textile factories of Nea Ionia, the Textile Anonymous Company (Public Limited Company) \"Moutalaski\". For this purpose, we researched the entire recruitment registry of workers recorded for the period of 1927 to 1941. From this resource, we sampled a portion of the personal employee records of female and male workers in order to examine the age and place of origin of the workers. We then studied the changes that we encountered during the post-war period of these two demographics. Regarding the pre-war period, the research examines the disparities of labor remuneration of women compared to men. This study does not include the years of occupation and war in Greece, as the factory was under-functioning, and furthermore we consider that the extent of the events exceeds the scope of this study. The second chapter analyses the remarks the workers received from their supervisors that were recorded in the pre-war worker’s register and searches for the employment practices adopted by the company in order to establish discipline in the factory. The third chapter uses the oral history methodology to analyse the interviews of the textile workers in the district during the three different periods we previously mentioned. The aim of this chapter is to search for continuities and discontinuities in the working life of female workers. We concluded that the factory largely used unskilled female and youth labor which was low paid compared to that of men. Family networks played an important role in both the recruitment and remuneration of the workforce. Through the employer practices we encountered, we concluded that the factory in the pre-war period adopted a pedagogical character towards its workers. The informal labor economy followed women workers through all the phases we identified. Initially in the cottage industries of Pisidia, then in the pre-war factories of the region and finally in the post-war period until the Metapolitefsi era. Finally, we identified additional common patterns in the subjects' work life, such as the institution of apprenticeship, the reasons for entering and leaving the factories and in some cases their subsequent employment as seamstresses."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Γυναίκες εργάτριες στο συνοικισμό της Νέας Ιωνίας: όψεις της εργατικής και της προσφυγικής τους ταυτότητας από το Μεσοπόλεμο έως τη Μεταπολίτευση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πηρούνια Βασιλική","Pirounia Vasiliki"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Το θέμα της παρούσας μελέτης αφορά γυναίκες που εργάστηκαν σε εργοστάσια και σε βιοτεχνίες κλωστοϋφαντουργίας στο συνοικισμό της Νέας Ιωνίας από την περίοδο του Μεσοπολέμου έως τη Μεταπολίτευση. Το αρχειακό υλικό που χρησιμοποιείται, σε μεγάλο βαθμό, αφορά το αρχείο του εργοστασίου «Μουταλάσκη». Ο συνοικισμός των «Ποδαράδων» ιδρύεται το 1923 ως αμιγώς προσφυγικός, με πρώτους οικιστές ανθρώπους από τη Σπάρτη της Πισιδίας. Για το λόγο αυτό εξετάζονται μαρτυρίες που πραγματοποιήθηκαν από το ΚΜΣ (Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών) στη Νέα Ιωνία, τη δεκαετία του 1950 και του 1960, αναζητώντας γυναίκες που εργάστηκαν στην ταπητουργία της Πισιδίας και ύστερα απασχολήθηκαν στα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας της Νέας Ιωνίας. Ύστερα αξιοποιήσαμε δύο συνεντεύξεις από εργάτριες προσφύγισσες του συνοικισμού την δεκαετία του 2000 από το ΚΕΜΙΠΟ (Κέντρο Σπουδής και Ανάδειξης Μικρασιατικού Πολιτισμού) της Νέας Ιωνίας. Οι εμπειρίες των εργατριών μέσω των πηγών στο μεγαλύτερο μέρος της έρευνας περνούν σε εμάς διαμεσολαβημένες και επομένως με σαφή όρια ανάλυσης. Για τον λόγο αυτό επιλέχθηκε η πραγματοποίηση προφορικών συνεντεύξεων με εργάτριες της μεταπολεμικής περιόδου, έχοντας ως στόχο να προσδώσουμε περισσότερη ορατότητα στην εμπειρία των υποκειμένων. Η δομή και τα ερωτήματα της συγκεκριμένης ΜΔΕ χωρίζονται σε τρία κεφάλαια. Το πρώτο κεφάλαιο ασχολείται με ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας της Νέας Ιωνίας, την Ανώνυμη Υφαντουργική Εταιρεία «Μουταλάσκη». Για το σκοπό αυτό, ερευνήθηκε εξ ολοκλήρου το μητρώο των εργαζομένων, μέσω των προσλήψεων που καταγράφονται από το 1927 έως το 1941. Ύστερα, χρησιμοποιούμε δειγματοληπτικά ένα μέρος των προσωπικών καρτελών των εργατριών και των εργατών, με σκοπό να εξετάσουμε αρχικά την ηλικιακή σύνθεση του εργοστασίου, τον τόπο προέλευσης των εργαζομένων και τις ενδεχόμενες αλλαγές που συναντούμε μεταπολεμικά σε αυτά τα δυο πλαίσια. Ύστερα, όσον αφορά την προπολεμική περίοδο, η έρευνα εξετάζει σε ένα πρώτο βαθμό τις διαφορές στην εργασιακή αμοιβή των γυναικών έναντι των ανδρών. Η μελέτη αυτή δεν αφορά τα χρόνια της κατοχής και του πολέμου στην Ελλάδα, καθώς το εργοστάσιο υπολειτουργεί, και επιπλέον θεωρούμε πως η έκταση των γεγονότων υπερβαίνει το πλαίσιο της μελέτης αυτής. Το δεύτερο κεφάλαιο αναλύει τις παρατηρήσεις που δέχονται οι εργαζόμενοι από τους επιστάτες και καταγράφονται στο μητρώο των εργαζομένων προπολεμικά και αναζητεί τις εργοδοτικές πρακτικές που υιοθέτησε η επιχείρηση με σκοπό την εγκαθίδρυση της εργοστασιακής πειθαρχίας. Το τρίτο κεφάλαιο χρησιμοποιεί τη μεθοδολογία της προφορικής ιστορίας και αναλύει συνολικά τις συνεντεύξεις των εργατριών κλωστοϋφαντουργίας στο συνοικισμό σε τρεις διαφορετικές χρονικές στιγμές, όπως αναφέραμε και προηγουμένως. Στόχος του κεφαλαίου αυτού είναι να αναζητήσει συνέχειες και ασυνέχειες στον εργασιακό κύκλο των εργατριών. Συμπερασματικά, καταλήγουμε πως το εργοστάσιο χρησιμοποίησε σε μεγάλο βαθμό ανειδίκευτη γυναικεία και νεανική εργασία, χαμηλά αμειβόμενη συγκριτικά με αυτή των αντρών. Τα οικογενειακά δίκτυα διαδραμάτισαν σημαίνοντα ρόλο τόσο στις προσλήψεις όσο και στις αμοιβές του εργατικού δυναμικού. Μέσω των εργοδοτικών πρακτικών που συναντήσαμε συμπεραίνουμε πως το εργοστάσιο στην προπολεμική περίοδο υιοθέτησε έναν διαπαιδαγωγικό χαρακτήρα απέναντι στους εργαζομένους του. Η άτυπη οικονομία ακολούθησε τις εργάτριες σε όλες τις φάσεις που τις εντοπίσαμε. Αρχικά στις οικοτεχνίες της Πισιδίας, ύστερα στα εργοστάσια της περιοχής προπολεμικά και τέλος στη μεταπολεμική περίοδο έως τη μεταπολίτευση. Κλείνοντας, εντοπίσαμε επιπλέον κοινά μοτίβα στον εργασιακό κύκλο των υποκειμένων όπως το θεσμό της μαθητείας, τους λόγους εισόδου και εξόδου από τα εργοστάσια, και σε κάποιες περιπτώσεις, τη μετέπειτα ενασχόλησή τους με τη τέχνη της μοδιστρικής.","The subject of this thesis concerns the women who worked in factories and in textile mills in the district of Nea Ionia from the Interwar period to the Metapolitefsi era. The archival material utilised throughout this study references the archive of the Moutalaski factory to a large extent. The \"Podarades\" settlement was established in 1923 as a purely refugee settlement, with the first settlers coming from Sparta of Pisidia. Testimonies carried out by the Center for Asia Minor Studies (Kentro Mikrasiatikon Spoudon – KMS) located in Nea Ionia in the 1950s and 1960s, looked for women who worked in the cottage industries of tapestry in Pisidia and who were later employed in the textile factories of Nea Ionia. Subsequently, we used two interviews from refugee workers of the district that were conducted in the 2000s from the Center for the Study and Promotion of Asia Minor Studies (Kentro Spoudis kai Anadixis Mikrasiatikou Politismou – KEMIPO) of Nea Ionia. The experiences of the workers are mediated through secondary sources in most of the research, and therefore have clear limitations for analysis. For this reason, we chose to conduct present day oral interviews with women workers of the post-war period, aiming to provide more visibility to their experiences. The structure and direction of enquiry of this master thesis is divided into three chapters. The first chapter deals with one of the largest textile factories of Nea Ionia, the Textile Anonymous Company (Public Limited Company) \"Moutalaski\". For this purpose, we researched the entire recruitment registry of workers recorded for the period of 1927 to 1941. From this resource, we sampled a portion of the personal employee records of female and male workers in order to examine the age and place of origin of the workers. We then studied the changes that we encountered during the post-war period of these two demographics. Regarding the pre-war period, the research examines the disparities of labor remuneration of women compared to men. This study does not include the years of occupation and war in Greece, as the factory was under-functioning, and furthermore we consider that the extent of the events exceeds the scope of this study. The second chapter analyses the remarks the workers received from their supervisors that were recorded in the pre-war worker’s register and searches for the employment practices adopted by the company in order to establish discipline in the factory. The third chapter uses the oral history methodology to analyse the interviews of the textile workers in the district during the three different periods we previously mentioned. The aim of this chapter is to search for continuities and discontinuities in the working life of female workers. We concluded that the factory largely used unskilled female and youth labor which was low paid compared to that of men. Family networks played an important role in both the recruitment and remuneration of the workforce. Through the employer practices we encountered, we concluded that the factory in the pre-war period adopted a pedagogical character towards its workers. The informal labor economy followed women workers through all the phases we identified. Initially in the cottage industries of Pisidia, then in the pre-war factories of the region and finally in the post-war period until the Metapolitefsi era. Finally, we identified additional common patterns in the subjects' work life, such as the institution of apprenticeship, the reasons for entering and leaving the factories and in some cases their subsequent employment as seamstresses."],"dc:identifier":["uoadl:3261101","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3261101"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Γυναίκες εργάτριες στο συνοικισμό της Νέας Ιωνίας: όψεις της εργατικής και της προσφυγικής τους ταυτότητας από το Μεσοπόλεμο έως τη Μεταπολίτευση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:19Z"}