{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3261301"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3261301","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η συναίνεση του ασθενούς στις μεταμοσχεύσεις","abstract":"Η μεταμόσχευση ανθρώπινων ιστών και οργάνων αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της ιατρικής επιστήμης, καθώς επιτρέπει σε ασθενείς με σοβαρή οργανική ανεπάρκεια την επάνοδο στην ενεργό κοινωνική ζωή ή ακόμη και την παραμονή σε αυτήν. Συνιστά, ωστόσο, παράλληλα μία ιδιαίτερα πολύπλοκη διαδικασία, δεδομένου ότι ο άνθρωπος αποτελεί ταυτόχρονα πηγή και αποδέκτη της. Ο νομοθέτης καλείται αφενός να διαφυλάξει τα δικαιώματα των εμπλεκόμενων μερών, αφετέρου να διασφαλίσει τη διαφάνεια της μεταμοσχευτικής διαδικασίας. Οι δύο μεγάλες κατηγορίες, οι οποίες εμφανίζονται στον τομέα των μεταμοσχεύσεων, είναι η ex vivo και η post mortem μεταμόσχευση ή άλλως η μεταμόσχευση από εν ζωή και από πτωματικό δότη. Κριτήριο διάκρισης αποτελεί το χρονολογικό κριτήριο επέλευσης (ή μη) του θανάτου του υποψήφιου δότη. Η εξασφάλιση μοσχευμάτων από πτωματικούς δότες αποτελεί αναμφισβήτητα τη βέλτιστη νομοθετική επιλογή, αυτή που συνεπάγεται τις λιγότερες δυσμενείς συνέπειες και στην οποία εδράζεται παγκοσμίως το μεταμοσχευτικό οικοδόμημα. Η ασάφεια, ωστόσο, του νόμου (Ν. 3984/2011) ως προς το ισχύον σύστημα συναίνεσης, η οποία επιτρέπει την υποστήριξη περισσοτέρων ερμηνευτικών εκδοχών ενισχύει τη δυσπιστία και την επιφυλακτικότητα των πολιτών στην ιδέα της μεταθανάτιας δωρεάς οργάνων. Πουθενά στον νόμο δεν διευκρινίζεται ποια πρόσωπα απαρτίζουν την οικογένεια του θανόντος, τι γίνεται σε περίπτωση αδυναμίας ανεύρεσής τους, καθώς και τι αποτελέσματα συνεπάγεται τυχόν διαφωνία τους. Μέλημα του νομοθέτη οφείλει, συνεπώς, να αποτελέσει η διασφάλιση της διαφάνειας και της ασφάλειας της υπάρχουσας μεταμοσχευτικής διαδικασίας.","abstract_html":"Η μεταμόσχευση ανθρώπινων ιστών και οργάνων αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της ιατρικής επιστήμης, καθώς επιτρέπει σε ασθενείς με σοβαρή οργανική ανεπάρκεια την επάνοδο στην ενεργό κοινωνική ζωή ή ακόμη και την παραμονή σε αυτήν. Συνιστά, ωστόσο, παράλληλα μία ιδιαίτερα πολύπλοκη διαδικασία, δεδομένου ότι ο άνθρωπος αποτελεί ταυτόχρονα πηγή και αποδέκτη της. Ο νομοθέτης καλείται αφενός να διαφυλάξει τα δικαιώματα των εμπλεκόμενων μερών, αφετέρου να διασφαλίσει τη διαφάνεια της μεταμοσχευτικής διαδικασίας. Οι δύο μεγάλες κατηγορίες, οι οποίες εμφανίζονται στον τομέα των μεταμοσχεύσεων, είναι η ex vivo και η post mortem μεταμόσχευση ή άλλως η μεταμόσχευση από εν ζωή και από πτωματικό δότη. Κριτήριο διάκρισης αποτελεί το χρονολογικό κριτήριο επέλευσης (ή μη) του θανάτου του υποψήφιου δότη. Η εξασφάλιση μοσχευμάτων από πτωματικούς δότες αποτελεί αναμφισβήτητα τη βέλτιστη νομοθετική επιλογή, αυτή που συνεπάγεται τις λιγότερες δυσμενείς συνέπειες και στην οποία εδράζεται παγκοσμίως το μεταμοσχευτικό οικοδόμημα. Η ασάφεια, ωστόσο, του νόμου (Ν. 3984/2011) ως προς το ισχύον σύστημα συναίνεσης, η οποία επιτρέπει την υποστήριξη περισσοτέρων ερμηνευτικών εκδοχών ενισχύει τη δυσπιστία και την επιφυλακτικότητα των πολιτών στην ιδέα της μεταθανάτιας δωρεάς οργάνων. Πουθενά στον νόμο δεν διευκρινίζεται ποια πρόσωπα απαρτίζουν την οικογένεια του θανόντος, τι γίνεται σε περίπτωση αδυναμίας ανεύρεσής τους, καθώς και τι αποτελέσματα συνεπάγεται τυχόν διαφωνία τους. Μέλημα του νομοθέτη οφείλει, συνεπώς, να αποτελέσει η διασφάλιση της διαφάνειας και της ασφάλειας της υπάρχουσας μεταμοσχευτικής διαδικασίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπακαλάκη Χριστίνα","Bakalaki Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:20Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3261301"],"render_values":[{"text":"uoadl:3261301","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3261301","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3261301","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3261301","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπακαλάκη Χριστίνα","Bakalaki Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3261301","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3261301"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η μεταμόσχευση ανθρώπινων ιστών και οργάνων αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της ιατρικής επιστήμης, καθώς επιτρέπει σε ασθενείς με σοβαρή οργανική ανεπάρκεια την επάνοδο στην ενεργό κοινωνική ζωή ή ακόμη και την παραμονή σε αυτήν. Συνιστά, ωστόσο, παράλληλα μία ιδιαίτερα πολύπλοκη διαδικασία, δεδομένου ότι ο άνθρωπος αποτελεί ταυτόχρονα πηγή και αποδέκτη της. Ο νομοθέτης καλείται αφενός να διαφυλάξει τα δικαιώματα των εμπλεκόμενων μερών, αφετέρου να διασφαλίσει τη διαφάνεια της μεταμοσχευτικής διαδικασίας. Οι δύο μεγάλες κατηγορίες, οι οποίες εμφανίζονται στον τομέα των μεταμοσχεύσεων, είναι η ex vivo και η post mortem μεταμόσχευση ή άλλως η μεταμόσχευση από εν ζωή και από πτωματικό δότη. Κριτήριο διάκρισης αποτελεί το χρονολογικό κριτήριο επέλευσης (ή μη) του θανάτου του υποψήφιου δότη. Η εξασφάλιση μοσχευμάτων από πτωματικούς δότες αποτελεί αναμφισβήτητα τη βέλτιστη νομοθετική επιλογή, αυτή που συνεπάγεται τις λιγότερες δυσμενείς συνέπειες και στην οποία εδράζεται παγκοσμίως το μεταμοσχευτικό οικοδόμημα. Η ασάφεια, ωστόσο, του νόμου (Ν. 3984/2011) ως προς το ισχύον σύστημα συναίνεσης, η οποία επιτρέπει την υποστήριξη περισσοτέρων ερμηνευτικών εκδοχών ενισχύει τη δυσπιστία και την επιφυλακτικότητα των πολιτών στην ιδέα της μεταθανάτιας δωρεάς οργάνων. Πουθενά στον νόμο δεν διευκρινίζεται ποια πρόσωπα απαρτίζουν την οικογένεια του θανόντος, τι γίνεται σε περίπτωση αδυναμίας ανεύρεσής τους, καθώς και τι αποτελέσματα συνεπάγεται τυχόν διαφωνία τους. Μέλημα του νομοθέτη οφείλει, συνεπώς, να αποτελέσει η διασφάλιση της διαφάνειας και της ασφάλειας της υπάρχουσας μεταμοσχευτικής διαδικασίας.","Transplantation of human tissues and organs is undoubtedly one of the most important achievements of medical science, as it allows patients with severe organ failure to return to active social life or even stay in it. It is, however, at the same time a particularly complex process, given that man is both its source and recipient. The legislator is called not only to safeguard the rights of the parties involved, but also to ensure the transparency of the transplantation process. The two major categories that appear in the field of transplantation are ex vivo and post mortem transplantation, or transplantation from a living and a deceased donor. The criterion of differentiation is the chronological criterion of the occurrence (or not) of the death of the prospective donor. Securing transplants from deceased donors is undoubtedly the best legislative option, the one with the fewest adverse consequences and on which the transplant construct is based worldwide. The ambiguity, however, of the law (L. 3984/2011) regarding the current consent system, which allows the support of more interpretive versions, reinforces the mistrust and wariness of citizens in the idea of posthumous organ donation. Nowhere in the law it is specified which persons constitute the deceased's family, what happens in the event that they cannot be found, as well as what the consequences of any disagreement between them are. The legislator's concern must be therefore to ensure the transparency and safety of the existing transplant procedure."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η συναίνεση του ασθενούς στις μεταμοσχεύσεις"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπακαλάκη Χριστίνα","Bakalaki Christina"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η μεταμόσχευση ανθρώπινων ιστών και οργάνων αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της ιατρικής επιστήμης, καθώς επιτρέπει σε ασθενείς με σοβαρή οργανική ανεπάρκεια την επάνοδο στην ενεργό κοινωνική ζωή ή ακόμη και την παραμονή σε αυτήν. Συνιστά, ωστόσο, παράλληλα μία ιδιαίτερα πολύπλοκη διαδικασία, δεδομένου ότι ο άνθρωπος αποτελεί ταυτόχρονα πηγή και αποδέκτη της. Ο νομοθέτης καλείται αφενός να διαφυλάξει τα δικαιώματα των εμπλεκόμενων μερών, αφετέρου να διασφαλίσει τη διαφάνεια της μεταμοσχευτικής διαδικασίας. Οι δύο μεγάλες κατηγορίες, οι οποίες εμφανίζονται στον τομέα των μεταμοσχεύσεων, είναι η ex vivo και η post mortem μεταμόσχευση ή άλλως η μεταμόσχευση από εν ζωή και από πτωματικό δότη. Κριτήριο διάκρισης αποτελεί το χρονολογικό κριτήριο επέλευσης (ή μη) του θανάτου του υποψήφιου δότη. Η εξασφάλιση μοσχευμάτων από πτωματικούς δότες αποτελεί αναμφισβήτητα τη βέλτιστη νομοθετική επιλογή, αυτή που συνεπάγεται τις λιγότερες δυσμενείς συνέπειες και στην οποία εδράζεται παγκοσμίως το μεταμοσχευτικό οικοδόμημα. Η ασάφεια, ωστόσο, του νόμου (Ν. 3984/2011) ως προς το ισχύον σύστημα συναίνεσης, η οποία επιτρέπει την υποστήριξη περισσοτέρων ερμηνευτικών εκδοχών ενισχύει τη δυσπιστία και την επιφυλακτικότητα των πολιτών στην ιδέα της μεταθανάτιας δωρεάς οργάνων. Πουθενά στον νόμο δεν διευκρινίζεται ποια πρόσωπα απαρτίζουν την οικογένεια του θανόντος, τι γίνεται σε περίπτωση αδυναμίας ανεύρεσής τους, καθώς και τι αποτελέσματα συνεπάγεται τυχόν διαφωνία τους. Μέλημα του νομοθέτη οφείλει, συνεπώς, να αποτελέσει η διασφάλιση της διαφάνειας και της ασφάλειας της υπάρχουσας μεταμοσχευτικής διαδικασίας.","Transplantation of human tissues and organs is undoubtedly one of the most important achievements of medical science, as it allows patients with severe organ failure to return to active social life or even stay in it. It is, however, at the same time a particularly complex process, given that man is both its source and recipient. The legislator is called not only to safeguard the rights of the parties involved, but also to ensure the transparency of the transplantation process. The two major categories that appear in the field of transplantation are ex vivo and post mortem transplantation, or transplantation from a living and a deceased donor. The criterion of differentiation is the chronological criterion of the occurrence (or not) of the death of the prospective donor. Securing transplants from deceased donors is undoubtedly the best legislative option, the one with the fewest adverse consequences and on which the transplant construct is based worldwide. The ambiguity, however, of the law (L. 3984/2011) regarding the current consent system, which allows the support of more interpretive versions, reinforces the mistrust and wariness of citizens in the idea of posthumous organ donation. Nowhere in the law it is specified which persons constitute the deceased's family, what happens in the event that they cannot be found, as well as what the consequences of any disagreement between them are. The legislator's concern must be therefore to ensure the transparency and safety of the existing transplant procedure."],"dc:identifier":["uoadl:3261301","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3261301"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η συναίνεση του ασθενούς στις μεταμοσχεύσεις"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:20Z"}