{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3261397"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3261397","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Μήδεια ως «ζώο» στην ευριπίδεια τραγωδία.","abstract":"Η «Μήδεια», ως παρουσία και υπόσταση, αποτέλεσε ένα μεγάλο κεφάλαιο και ταυτόχρονα ένα μεγάλο αίνιγμα της ελληνικής μυθολογίας και της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας, καθώς επιφορτίστηκε μέσα από το ρόλο της το στίγμα της παιδοκτόνου, της βάρβαρης, της μάγισσας, της ανένταχτης γυναίκας στον καθωσπρεπισμό μιας καθαρά ανδροκρατούμενης κοινωνίας. Η Μήδεια, όμως, δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και μια οντική παρουσία ανθρώπινη που με σημείο εκκίνησης το θυμό και το μίσος για την προδοσία που υφίσταται από τον Ιάσονα, ξεπερνά το ανθρώπινο και μεταβαίνει σ’ ένα φυσικό καθεστώς και γίνεται «ζώο», μαινόμενος «ταύρος», άγρια «λέαινα» και ακόμα σε ένα υπερβατικό/υπερφυσικό καθεστώς γίνεται «Ερινύα» και «Σκύλλα», όπως το γνωστό τέρας της μυθολογίας. Τα όντα αυτά δεν αντανακλούν τυχαία το θυμικό της Μήδειας, καθώς χαρακτηρίζονται από μανία, θυμό και εκδικητικότητα. Μάλιστα, μετά και την τέλεση της παιδοκτονίας, η ίδια ξεπερνά ακόμα και το στάδιο του υπερφυσικού καθεστώτος, καθώς ακόμα και η λέαινα αλλά ακόμα και η Σκύλλα δεν έχουν καταγεγραμμένη στη φύση τους την ορμή να σκοτώνουν τα παιδιά τους. Αυτή η νέα μετάβασή της που εκκινείται μέσα από τη σφαγή των παιδιών της και την ένταξή τους στη μυητική τελετή της κατακρυπτείας, προκειμένου να αναγεννηθούν, σε συνδυασμό και με τη θεϊκή και μυθολογική τη καταβολή, ως εγγονή του θεού Ήλιου και συγγενής της Εκάτης και της Κίρκης, την εντάσσει σε ένα νέο καθεστώς, αυτό της αδιαχώριστης οργανικής ολότητας ανθρώπου-Φύσης/Κόσμου. Συνεπώς, η Μήδεια είναι ένα «ζώο» της φύσης, του κοσμικού και φυσικού όλου, ενσωματωμένου στη φυσική νομοτέλεια της δημιουργίας και φθοράς των όντων, υποσκελίζοντας τη μονοδιάστατη έποψη της ανθρώπινης υπόστασης.","abstract_html":"Η «Μήδεια», ως παρουσία και υπόσταση, αποτέλεσε ένα μεγάλο κεφάλαιο και ταυτόχρονα ένα μεγάλο αίνιγμα της ελληνικής μυθολογίας και της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας, καθώς επιφορτίστηκε μέσα από το ρόλο της το στίγμα της παιδοκτόνου, της βάρβαρης, της μάγισσας, της ανένταχτης γυναίκας στον καθωσπρεπισμό μιας καθαρά ανδροκρατούμενης κοινωνίας. Η Μήδεια, όμως, δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και μια οντική παρουσία ανθρώπινη που με σημείο εκκίνησης το θυμό και το μίσος για την προδοσία που υφίσταται από τον Ιάσονα, ξεπερνά το ανθρώπινο και μεταβαίνει σ’ ένα φυσικό καθεστώς και γίνεται «ζώο», μαινόμενος «ταύρος», άγρια «λέαινα» και ακόμα σε ένα υπερβατικό/υπερφυσικό καθεστώς γίνεται «Ερινύα» και «Σκύλλα», όπως το γνωστό τέρας της μυθολογίας. Τα όντα αυτά δεν αντανακλούν τυχαία το θυμικό της Μήδειας, καθώς χαρακτηρίζονται από μανία, θυμό και εκδικητικότητα. Μάλιστα, μετά και την τέλεση της παιδοκτονίας, η ίδια ξεπερνά ακόμα και το στάδιο του υπερφυσικού καθεστώτος, καθώς ακόμα και η λέαινα αλλά ακόμα και η Σκύλλα δεν έχουν καταγεγραμμένη στη φύση τους την ορμή να σκοτώνουν τα παιδιά τους. Αυτή η νέα μετάβασή της που εκκινείται μέσα από τη σφαγή των παιδιών της και την ένταξή τους στη μυητική τελετή της κατακρυπτείας, προκειμένου να αναγεννηθούν, σε συνδυασμό και με τη θεϊκή και μυθολογική τη καταβολή, ως εγγονή του θεού Ήλιου και συγγενής της Εκάτης και της Κίρκης, την εντάσσει σε ένα νέο καθεστώς, αυτό της αδιαχώριστης οργανικής ολότητας ανθρώπου-Φύσης/Κόσμου. Συνεπώς, η Μήδεια είναι ένα «ζώο» της φύσης, του κοσμικού και φυσικού όλου, ενσωματωμένου στη φυσική νομοτέλεια της δημιουργίας και φθοράς των όντων, υποσκελίζοντας τη μονοδιάστατη έποψη της ανθρώπινης υπόστασης.","abstract_has_math":false,"creators":["Δούλου Ειρηνη","Δούλου Eirini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:20Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3261397"],"render_values":[{"text":"uoadl:3261397","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3261397","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3261397","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3261397","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δούλου Ειρηνη","Δούλου Eirini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3261397","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3261397"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η «Μήδεια», ως παρουσία και υπόσταση, αποτέλεσε ένα μεγάλο κεφάλαιο και ταυτόχρονα ένα μεγάλο αίνιγμα της ελληνικής μυθολογίας και της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας, καθώς επιφορτίστηκε μέσα από το ρόλο της το στίγμα της παιδοκτόνου, της βάρβαρης, της μάγισσας, της ανένταχτης γυναίκας στον καθωσπρεπισμό μιας καθαρά ανδροκρατούμενης κοινωνίας. Η Μήδεια, όμως, δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και μια οντική παρουσία ανθρώπινη που με σημείο εκκίνησης το θυμό και το μίσος για την προδοσία που υφίσταται από τον Ιάσονα, ξεπερνά το ανθρώπινο και μεταβαίνει σ’ ένα φυσικό καθεστώς και γίνεται «ζώο», μαινόμενος «ταύρος», άγρια «λέαινα» και ακόμα σε ένα υπερβατικό/υπερφυσικό καθεστώς γίνεται «Ερινύα» και «Σκύλλα», όπως το γνωστό τέρας της μυθολογίας. Τα όντα αυτά δεν αντανακλούν τυχαία το θυμικό της Μήδειας, καθώς χαρακτηρίζονται από μανία, θυμό και εκδικητικότητα. Μάλιστα, μετά και την τέλεση της παιδοκτονίας, η ίδια ξεπερνά ακόμα και το στάδιο του υπερφυσικού καθεστώτος, καθώς ακόμα και η λέαινα αλλά ακόμα και η Σκύλλα δεν έχουν καταγεγραμμένη στη φύση τους την ορμή να σκοτώνουν τα παιδιά τους. Αυτή η νέα μετάβασή της που εκκινείται μέσα από τη σφαγή των παιδιών της και την ένταξή τους στη μυητική τελετή της κατακρυπτείας, προκειμένου να αναγεννηθούν, σε συνδυασμό και με τη θεϊκή και μυθολογική τη καταβολή, ως εγγονή του θεού Ήλιου και συγγενής της Εκάτης και της Κίρκης, την εντάσσει σε ένα νέο καθεστώς, αυτό της αδιαχώριστης οργανικής ολότητας ανθρώπου-Φύσης/Κόσμου. Συνεπώς, η Μήδεια είναι ένα «ζώο» της φύσης, του κοσμικού και φυσικού όλου, ενσωματωμένου στη φυσική νομοτέλεια της δημιουργίας και φθοράς των όντων, υποσκελίζοντας τη μονοδιάστατη έποψη της ανθρώπινης υπόστασης.","\"Medea\", as a presence and existence, has led to a profound chapter and simultaneously a great enigma of Greek mythology and ancient Greek drama, as she was burdened through her role with the stigma of a child murderer, a barbarian, a witch, an outcast woman in the prudery of a purely male-dominated society. But, Medea is not solely that. She is also an ontic human presence that, starting from the anger and hatred for the betrayal suffered by Jason, transcends the human and passes into a physical status and becomes an \"animal\", a raging \"bull\", a wild \"lioness” and even in a transcendental/supernatural status she becomes a “Scylla”, the well-known monster of mythology. These creatures may have inspired the mood of Medea, as they are characterized by fury, rage, vengeance. In fact, after committing infanticide, she even surpassing the stage of the supernatural status, as even the lioness and even more Scylla lack in their nature the urge to kill their children. As this new transition of hers that begins through the slaughter of her children and their inclusion in the initiation ceremony of the concealment, in order to be reborn, in combination with her divine and mythological testimony, as the granddaughter of the god of Sun and relative of Hekate and Circe, the integration into an aced status, that of the inseparable organic wholeness of man-nature/world. Thus, Medea is an \"animal\" of nature, of the cosmic and natural whole, integrated into the natural laws of the creation and corruption of creatures, underscoring the one-dimensional epopsis of human existence."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Μήδεια ως «ζώο» στην ευριπίδεια τραγωδία."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δούλου Ειρηνη","Δούλου Eirini"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η «Μήδεια», ως παρουσία και υπόσταση, αποτέλεσε ένα μεγάλο κεφάλαιο και ταυτόχρονα ένα μεγάλο αίνιγμα της ελληνικής μυθολογίας και της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας, καθώς επιφορτίστηκε μέσα από το ρόλο της το στίγμα της παιδοκτόνου, της βάρβαρης, της μάγισσας, της ανένταχτης γυναίκας στον καθωσπρεπισμό μιας καθαρά ανδροκρατούμενης κοινωνίας. Η Μήδεια, όμως, δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και μια οντική παρουσία ανθρώπινη που με σημείο εκκίνησης το θυμό και το μίσος για την προδοσία που υφίσταται από τον Ιάσονα, ξεπερνά το ανθρώπινο και μεταβαίνει σ’ ένα φυσικό καθεστώς και γίνεται «ζώο», μαινόμενος «ταύρος», άγρια «λέαινα» και ακόμα σε ένα υπερβατικό/υπερφυσικό καθεστώς γίνεται «Ερινύα» και «Σκύλλα», όπως το γνωστό τέρας της μυθολογίας. Τα όντα αυτά δεν αντανακλούν τυχαία το θυμικό της Μήδειας, καθώς χαρακτηρίζονται από μανία, θυμό και εκδικητικότητα. Μάλιστα, μετά και την τέλεση της παιδοκτονίας, η ίδια ξεπερνά ακόμα και το στάδιο του υπερφυσικού καθεστώτος, καθώς ακόμα και η λέαινα αλλά ακόμα και η Σκύλλα δεν έχουν καταγεγραμμένη στη φύση τους την ορμή να σκοτώνουν τα παιδιά τους. Αυτή η νέα μετάβασή της που εκκινείται μέσα από τη σφαγή των παιδιών της και την ένταξή τους στη μυητική τελετή της κατακρυπτείας, προκειμένου να αναγεννηθούν, σε συνδυασμό και με τη θεϊκή και μυθολογική τη καταβολή, ως εγγονή του θεού Ήλιου και συγγενής της Εκάτης και της Κίρκης, την εντάσσει σε ένα νέο καθεστώς, αυτό της αδιαχώριστης οργανικής ολότητας ανθρώπου-Φύσης/Κόσμου. Συνεπώς, η Μήδεια είναι ένα «ζώο» της φύσης, του κοσμικού και φυσικού όλου, ενσωματωμένου στη φυσική νομοτέλεια της δημιουργίας και φθοράς των όντων, υποσκελίζοντας τη μονοδιάστατη έποψη της ανθρώπινης υπόστασης.","\"Medea\", as a presence and existence, has led to a profound chapter and simultaneously a great enigma of Greek mythology and ancient Greek drama, as she was burdened through her role with the stigma of a child murderer, a barbarian, a witch, an outcast woman in the prudery of a purely male-dominated society. But, Medea is not solely that. She is also an ontic human presence that, starting from the anger and hatred for the betrayal suffered by Jason, transcends the human and passes into a physical status and becomes an \"animal\", a raging \"bull\", a wild \"lioness” and even in a transcendental/supernatural status she becomes a “Scylla”, the well-known monster of mythology. These creatures may have inspired the mood of Medea, as they are characterized by fury, rage, vengeance. In fact, after committing infanticide, she even surpassing the stage of the supernatural status, as even the lioness and even more Scylla lack in their nature the urge to kill their children. As this new transition of hers that begins through the slaughter of her children and their inclusion in the initiation ceremony of the concealment, in order to be reborn, in combination with her divine and mythological testimony, as the granddaughter of the god of Sun and relative of Hekate and Circe, the integration into an aced status, that of the inseparable organic wholeness of man-nature/world. Thus, Medea is an \"animal\" of nature, of the cosmic and natural whole, integrated into the natural laws of the creation and corruption of creatures, underscoring the one-dimensional epopsis of human existence."],"dc:identifier":["uoadl:3261397","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3261397"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Η Μήδεια ως «ζώο» στην ευριπίδεια τραγωδία."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:20Z"}