{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3268755"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3268755","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η έννοια του κινδύνου στην παροχή θαλάσσιας αρωγής","abstract":"Κεντρικό άξονα της παρούσας ερευνητικής εργασίας αποτελεί η σκιαγράφηση του ορισμού του κινδύνου στο πλαίσιο της παροχής υπηρεσιών θαλάσσιας αρωγής. Στο πρώτο μέρος της εργασίας, παρουσιάζονται συνοπτικά τα βασικά χαρακτηριστικά του θεσμού της θαλάσσιας αρωγής, η ύπαρξη του οποίου ανάγεται ήδη στην αρχαιότητα. Στις αρχές του 20ου αιώνα γίνεται το πρώτο βήμα για τη συστηματική προσέγγιση των κανόνων δικαίου που θα διέπουν τον χώρο της θαλάσσιας αρωγής με την κύρωση της Διεθνούς Σύμβασης των Βρυξελλών του 1910, η οποία κυρώθηκε και από τη χώρα μας με το Ν. ΓΩΠΣΤ/1911. Λόγω των ραγδαίων τεχνολογικών επιτευγμάτων που ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες αλλά συγχρόνως και των τεράστιων επιπτώσεων των ναυτικών ατυχημάτων που έλαβαν χώρα κατά τις δεκαετίες του 60’, 70’, 80’, η ως άνω Σύμβαση αντικαταστάθηκε από την ισχύουσα μέχρι και σήμερα Διεθνή Σύμβαση του Λονδίνου του 1989, η οποία έχει κυρωθεί επίσης από τη χώρα μας με το Ν.2391/1996 και η οποία θέτει στο προσκήνιο την αποτροπή κινδύνου για το θαλάσσιο περιβάλλον. Συνεπώς η έννοια του κινδύνου εξετάζεται υπό το πρίσμα της ισχύουσας νομοθεσίας, χωρίς να λείπουν οι παραπομπές σε κρίσιμα σημεία παλαιότερης νομολογίας. Ο κίνδυνος αποτελεί το βασικότερο χαρακτηριστικό στοιχείο της θαλάσσιας αρωγής, καθώς σε περίπτωση που δεν υφίσταται κίνδυνος δεν θεμελιώνεται αξίωση από σύμβαση θαλάσσιας αρωγής. Διαχωρίζει με αυτό τον τρόπο την έννοια της θαλάσσιας αρωγής από τη ρυμούλκηση, κατά την οποία δεν προϋποτίθεται η ύπαρξη κινδύνου για το πλοίο ή και το φορτίο του. Η διάκριση των δύο αυτών συγγενών συμβάσεων όπως θα εκτεθεί αναλυτικά στο Κεφάλαιο 5 της παρούσας έχει απασχολήσει κατά κόρον τη διεθνή νομολογία, καθώς η θαλάσσια αρωγή παρέχει στον πλοιοκτήτη δικαίωμα κατά τι μεγαλύτερης αμοιβής από αυτή της σύμβασης ρυμούλκησης και εξοπλίζει την απαίτησή του με ναυτικό προνόμιο. Κεντρικό βάρος στο Μέρος Β’ δίδεται στα βασικά χαρακτηριστικά του κινδύνου και στα είδη αυτού, καθώς και στον κίνδυνο ουσιώδους φυσικής βλάβης στην ανθρώπινη υγεία ή στη θαλάσσια ζωή ή στον πλούτο στα παράλια ή στα εσωτερικά ύδατα ή στις παρακείμενες περιοχές, η οποία προκαλείται από ρύπανση, μόλυνση, φωτιά, έκρηξη ή παρόμοια σοβαρά περιστατικά (ά. 14 της ΔΣ Λονδίνου 1989). Τέλος ιδιαίτερη βαρύτητα δίδεται στην διάκριση των υπηρεσιών της θαλάσσιας αρωγής από τα προληπτικά μέτρα που προβλέπονται από τη CLC 1992.","abstract_html":"Κεντρικό άξονα της παρούσας ερευνητικής εργασίας αποτελεί η σκιαγράφηση του ορισμού του κινδύνου στο πλαίσιο της παροχής υπηρεσιών θαλάσσιας αρωγής. Στο πρώτο μέρος της εργασίας, παρουσιάζονται συνοπτικά τα βασικά χαρακτηριστικά του θεσμού της θαλάσσιας αρωγής, η ύπαρξη του οποίου ανάγεται ήδη στην αρχαιότητα. Στις αρχές του 20ου αιώνα γίνεται το πρώτο βήμα για τη συστηματική προσέγγιση των κανόνων δικαίου που θα διέπουν τον χώρο της θαλάσσιας αρωγής με την κύρωση της Διεθνούς Σύμβασης των Βρυξελλών του 1910, η οποία κυρώθηκε και από τη χώρα μας με το Ν. ΓΩΠΣΤ/1911. Λόγω των ραγδαίων τεχνολογικών επιτευγμάτων που ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες αλλά συγχρόνως και των τεράστιων επιπτώσεων των ναυτικών ατυχημάτων που έλαβαν χώρα κατά τις δεκαετίες του 60’, 70’, 80’, η ως άνω Σύμβαση αντικαταστάθηκε από την ισχύουσα μέχρι και σήμερα Διεθνή Σύμβαση του Λονδίνου του 1989, η οποία έχει κυρωθεί επίσης από τη χώρα μας με το Ν.2391/1996 και η οποία θέτει στο προσκήνιο την αποτροπή κινδύνου για το θαλάσσιο περιβάλλον. Συνεπώς η έννοια του κινδύνου εξετάζεται υπό το πρίσμα της ισχύουσας νομοθεσίας, χωρίς να λείπουν οι παραπομπές σε κρίσιμα σημεία παλαιότερης νομολογίας. Ο κίνδυνος αποτελεί το βασικότερο χαρακτηριστικό στοιχείο της θαλάσσιας αρωγής, καθώς σε περίπτωση που δεν υφίσταται κίνδυνος δεν θεμελιώνεται αξίωση από σύμβαση θαλάσσιας αρωγής. Διαχωρίζει με αυτό τον τρόπο την έννοια της θαλάσσιας αρωγής από τη ρυμούλκηση, κατά την οποία δεν προϋποτίθεται η ύπαρξη κινδύνου για το πλοίο ή και το φορτίο του. Η διάκριση των δύο αυτών συγγενών συμβάσεων όπως θα εκτεθεί αναλυτικά στο Κεφάλαιο 5 της παρούσας έχει απασχολήσει κατά κόρον τη διεθνή νομολογία, καθώς η θαλάσσια αρωγή παρέχει στον πλοιοκτήτη δικαίωμα κατά τι μεγαλύτερης αμοιβής από αυτή της σύμβασης ρυμούλκησης και εξοπλίζει την απαίτησή του με ναυτικό προνόμιο. Κεντρικό βάρος στο Μέρος Β’ δίδεται στα βασικά χαρακτηριστικά του κινδύνου και στα είδη αυτού, καθώς και στον κίνδυνο ουσιώδους φυσικής βλάβης στην ανθρώπινη υγεία ή στη θαλάσσια ζωή ή στον πλούτο στα παράλια ή στα εσωτερικά ύδατα ή στις παρακείμενες περιοχές, η οποία προκαλείται από ρύπανση, μόλυνση, φωτιά, έκρηξη ή παρόμοια σοβαρά περιστατικά (ά. 14 της ΔΣ Λονδίνου 1989). Τέλος ιδιαίτερη βαρύτητα δίδεται στην διάκριση των υπηρεσιών της θαλάσσιας αρωγής από τα προληπτικά μέτρα που προβλέπονται από τη CLC 1992.","abstract_has_math":false,"creators":["Λογιάκη Καλλιόπη","Logiaki Kalliopi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:23Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3268755"],"render_values":[{"text":"uoadl:3268755","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3268755","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3268755","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3268755","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λογιάκη Καλλιόπη","Logiaki Kalliopi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3268755","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3268755"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Κεντρικό άξονα της παρούσας ερευνητικής εργασίας αποτελεί η σκιαγράφηση του ορισμού του κινδύνου στο πλαίσιο της παροχής υπηρεσιών θαλάσσιας αρωγής. Στο πρώτο μέρος της εργασίας, παρουσιάζονται συνοπτικά τα βασικά χαρακτηριστικά του θεσμού της θαλάσσιας αρωγής, η ύπαρξη του οποίου ανάγεται ήδη στην αρχαιότητα. Στις αρχές του 20ου αιώνα γίνεται το πρώτο βήμα για τη συστηματική προσέγγιση των κανόνων δικαίου που θα διέπουν τον χώρο της θαλάσσιας αρωγής με την κύρωση της Διεθνούς Σύμβασης των Βρυξελλών του 1910, η οποία κυρώθηκε και από τη χώρα μας με το Ν. ΓΩΠΣΤ/1911. Λόγω των ραγδαίων τεχνολογικών επιτευγμάτων που ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες αλλά συγχρόνως και των τεράστιων επιπτώσεων των ναυτικών ατυχημάτων που έλαβαν χώρα κατά τις δεκαετίες του 60’, 70’, 80’, η ως άνω Σύμβαση αντικαταστάθηκε από την ισχύουσα μέχρι και σήμερα Διεθνή Σύμβαση του Λονδίνου του 1989, η οποία έχει κυρωθεί επίσης από τη χώρα μας με το Ν.2391/1996 και η οποία θέτει στο προσκήνιο την αποτροπή κινδύνου για το θαλάσσιο περιβάλλον. Συνεπώς η έννοια του κινδύνου εξετάζεται υπό το πρίσμα της ισχύουσας νομοθεσίας, χωρίς να λείπουν οι παραπομπές σε κρίσιμα σημεία παλαιότερης νομολογίας. Ο κίνδυνος αποτελεί το βασικότερο χαρακτηριστικό στοιχείο της θαλάσσιας αρωγής, καθώς σε περίπτωση που δεν υφίσταται κίνδυνος δεν θεμελιώνεται αξίωση από σύμβαση θαλάσσιας αρωγής. Διαχωρίζει με αυτό τον τρόπο την έννοια της θαλάσσιας αρωγής από τη ρυμούλκηση, κατά την οποία δεν προϋποτίθεται η ύπαρξη κινδύνου για το πλοίο ή και το φορτίο του. Η διάκριση των δύο αυτών συγγενών συμβάσεων όπως θα εκτεθεί αναλυτικά στο Κεφάλαιο 5 της παρούσας έχει απασχολήσει κατά κόρον τη διεθνή νομολογία, καθώς η θαλάσσια αρωγή παρέχει στον πλοιοκτήτη δικαίωμα κατά τι μεγαλύτερης αμοιβής από αυτή της σύμβασης ρυμούλκησης και εξοπλίζει την απαίτησή του με ναυτικό προνόμιο. Κεντρικό βάρος στο Μέρος Β’ δίδεται στα βασικά χαρακτηριστικά του κινδύνου και στα είδη αυτού, καθώς και στον κίνδυνο ουσιώδους φυσικής βλάβης στην ανθρώπινη υγεία ή στη θαλάσσια ζωή ή στον πλούτο στα παράλια ή στα εσωτερικά ύδατα ή στις παρακείμενες περιοχές, η οποία προκαλείται από ρύπανση, μόλυνση, φωτιά, έκρηξη ή παρόμοια σοβαρά περιστατικά (ά. 14 της ΔΣ Λονδίνου 1989). Τέλος ιδιαίτερη βαρύτητα δίδεται στην διάκριση των υπηρεσιών της θαλάσσιας αρωγής από τα προληπτικά μέτρα που προβλέπονται από τη CLC 1992.","The basic purpose of the following thesis is to outline the definition of danger in the terms of salvage. At the first part of this thesis are to be presented briefly the basic characteristics of salvage, the existence of which already dates back to antiquity. At the beginning of the 20th century, the first step was taken towards a systematic approach of the rules of law that will apply on the area of salvage with the ratification of the International Convention of Brussels 1910, which was passed by our country with the Law No. ΓΩΠΣΤ/1911. Due to the rapid technological achievements that took place in the following decades and at the same time the enormous effects of the huge maritime accidents that took place over the decades 60’, 70’, 80’, the above mentioned Convention was replaced by the International Convention of London 1989, which was ratified by our country with the Law No. 2391/1996 and focuses on preventing the risks for the marine environment. Thus the definition of danger is considered under the light of current legislation, without missing references to crucial points of earlier jurisprudence. Danger is the most crucial characteristic of salvage, because in the absence of danger to the ship or its cargo there can be no claim for salvage. That is also the main difference between salvage and towage, in which no danger to the ship or its cargo is assumed. The distinction between these two similar contracts, as will be explained in detail in Chapter 5 of the present thesis, has been of major concern to international jurisprudence, as salvage entitles the ship-owner to a higher remuneration than that of the towage contract and equips his claim with a maritime lien. Part B focuses on the basic characteristics of the hazard and its types, as well as the risk of substantial physical harm to human health or marine life or to coastal or inland waters or adjacent areas caused by pollution, contamination, fire, explosion or similar serious incidents (a. 14 the International Convention of London 1989). In conclusion crucial is the reference to the differences between salvage services and preventive measures provided by the Civil Liability Convention of 1992."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η έννοια του κινδύνου στην παροχή θαλάσσιας αρωγής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λογιάκη Καλλιόπη","Logiaki Kalliopi"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Κεντρικό άξονα της παρούσας ερευνητικής εργασίας αποτελεί η σκιαγράφηση του ορισμού του κινδύνου στο πλαίσιο της παροχής υπηρεσιών θαλάσσιας αρωγής. Στο πρώτο μέρος της εργασίας, παρουσιάζονται συνοπτικά τα βασικά χαρακτηριστικά του θεσμού της θαλάσσιας αρωγής, η ύπαρξη του οποίου ανάγεται ήδη στην αρχαιότητα. Στις αρχές του 20ου αιώνα γίνεται το πρώτο βήμα για τη συστηματική προσέγγιση των κανόνων δικαίου που θα διέπουν τον χώρο της θαλάσσιας αρωγής με την κύρωση της Διεθνούς Σύμβασης των Βρυξελλών του 1910, η οποία κυρώθηκε και από τη χώρα μας με το Ν. ΓΩΠΣΤ/1911. Λόγω των ραγδαίων τεχνολογικών επιτευγμάτων που ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες αλλά συγχρόνως και των τεράστιων επιπτώσεων των ναυτικών ατυχημάτων που έλαβαν χώρα κατά τις δεκαετίες του 60’, 70’, 80’, η ως άνω Σύμβαση αντικαταστάθηκε από την ισχύουσα μέχρι και σήμερα Διεθνή Σύμβαση του Λονδίνου του 1989, η οποία έχει κυρωθεί επίσης από τη χώρα μας με το Ν.2391/1996 και η οποία θέτει στο προσκήνιο την αποτροπή κινδύνου για το θαλάσσιο περιβάλλον. Συνεπώς η έννοια του κινδύνου εξετάζεται υπό το πρίσμα της ισχύουσας νομοθεσίας, χωρίς να λείπουν οι παραπομπές σε κρίσιμα σημεία παλαιότερης νομολογίας. Ο κίνδυνος αποτελεί το βασικότερο χαρακτηριστικό στοιχείο της θαλάσσιας αρωγής, καθώς σε περίπτωση που δεν υφίσταται κίνδυνος δεν θεμελιώνεται αξίωση από σύμβαση θαλάσσιας αρωγής. Διαχωρίζει με αυτό τον τρόπο την έννοια της θαλάσσιας αρωγής από τη ρυμούλκηση, κατά την οποία δεν προϋποτίθεται η ύπαρξη κινδύνου για το πλοίο ή και το φορτίο του. Η διάκριση των δύο αυτών συγγενών συμβάσεων όπως θα εκτεθεί αναλυτικά στο Κεφάλαιο 5 της παρούσας έχει απασχολήσει κατά κόρον τη διεθνή νομολογία, καθώς η θαλάσσια αρωγή παρέχει στον πλοιοκτήτη δικαίωμα κατά τι μεγαλύτερης αμοιβής από αυτή της σύμβασης ρυμούλκησης και εξοπλίζει την απαίτησή του με ναυτικό προνόμιο. Κεντρικό βάρος στο Μέρος Β’ δίδεται στα βασικά χαρακτηριστικά του κινδύνου και στα είδη αυτού, καθώς και στον κίνδυνο ουσιώδους φυσικής βλάβης στην ανθρώπινη υγεία ή στη θαλάσσια ζωή ή στον πλούτο στα παράλια ή στα εσωτερικά ύδατα ή στις παρακείμενες περιοχές, η οποία προκαλείται από ρύπανση, μόλυνση, φωτιά, έκρηξη ή παρόμοια σοβαρά περιστατικά (ά. 14 της ΔΣ Λονδίνου 1989). Τέλος ιδιαίτερη βαρύτητα δίδεται στην διάκριση των υπηρεσιών της θαλάσσιας αρωγής από τα προληπτικά μέτρα που προβλέπονται από τη CLC 1992.","The basic purpose of the following thesis is to outline the definition of danger in the terms of salvage. At the first part of this thesis are to be presented briefly the basic characteristics of salvage, the existence of which already dates back to antiquity. At the beginning of the 20th century, the first step was taken towards a systematic approach of the rules of law that will apply on the area of salvage with the ratification of the International Convention of Brussels 1910, which was passed by our country with the Law No. ΓΩΠΣΤ/1911. Due to the rapid technological achievements that took place in the following decades and at the same time the enormous effects of the huge maritime accidents that took place over the decades 60’, 70’, 80’, the above mentioned Convention was replaced by the International Convention of London 1989, which was ratified by our country with the Law No. 2391/1996 and focuses on preventing the risks for the marine environment. Thus the definition of danger is considered under the light of current legislation, without missing references to crucial points of earlier jurisprudence. Danger is the most crucial characteristic of salvage, because in the absence of danger to the ship or its cargo there can be no claim for salvage. That is also the main difference between salvage and towage, in which no danger to the ship or its cargo is assumed. The distinction between these two similar contracts, as will be explained in detail in Chapter 5 of the present thesis, has been of major concern to international jurisprudence, as salvage entitles the ship-owner to a higher remuneration than that of the towage contract and equips his claim with a maritime lien. Part B focuses on the basic characteristics of the hazard and its types, as well as the risk of substantial physical harm to human health or marine life or to coastal or inland waters or adjacent areas caused by pollution, contamination, fire, explosion or similar serious incidents (a. 14 the International Convention of London 1989). In conclusion crucial is the reference to the differences between salvage services and preventive measures provided by the Civil Liability Convention of 1992."],"dc:identifier":["uoadl:3268755","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3268755"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η έννοια του κινδύνου στην παροχή θαλάσσιας αρωγής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:23Z"}