{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3269303"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3269303","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το βάρος απόδειξης στις αξιώσεις για ζημία του φορτίου (Κανόνες Χάγης - Βίσμπυ)","abstract":"Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στην παρουσίαση και ανάλυση της διαμόρφωσης και κατανομής του βάρους αποδείξεως στις αξιώσεις που γεννιόνται μεταξύ των υποκειμένων της εκάστοτε σύμβασης θαλάσσιας μεταφοράς, ήτοι του δικαιούχου του φορτίου και του θαλάσσιου μεταφορέα σε περίπτωση ζημίας του μεταφερόμενου φορτίου υπό το ισχύον διεθνές καθεστώς των Κανόνων Χάγης–Βίσμπυ. Αντικείμενο έρευνας αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο κατανέμεται το βάρος αποδείξεως ανάμεσα στα υποκείμενα της υπό κρίση έννομης σχέσης, καθώς επίσης και το εύρος αυτού στο πλαίσιο της διερεύνησης της υπόθεσης που φέρεται προς διάγνωση κατά την κύρια αποδεικτική διαδικασία. Η δε εξέταση του εν λόγω θέματος επικεντρώνεται στο νομοθετικό πλαίσιο των Κανόνων Χάγης – Βίσμπυ, οι οποίοι ως κανόνες υπερνομοθετικής ισχύος τυγχάνουν εφαρμογής ανεξαρτήτως της νομικής βάσης θεμελίωσης της εκάστοτε αξίωσης, δηλαδή είτε η εγερθείσα αγωγή θεμελιώνεται στην ενδοσυμβατική είτε στην αδικοπρακτική (εξωσυμβατική) ευθύνη του θαλάσσιου μεταφορέα, ενώ καλύπτουν συγχρόνως και την περίπτωση του πραγματικού μεταφορέα, ο οποίος εντάσσεται στην ευρεία έννοια των προστηθέντων του συμβατικού θαλάσσιου μεταφορέα. Υπό το πρίσμα της επικράτησης των Κανόνων Χάγης – Βίσμπυ, σε συνδυασμό με την αποσπασματική φύση αυτών και δη της έλλειψης ενός γενικού και ομοιόμορφου κανόνα ως προς την κατανομή του βάρους αποδείξεως, η διαμόρφωση αυτού επιχειρήθηκε σε τρία επί της ουσίας επίπεδα – στάδια, τα οποία συνθέτουν την κύρια αποδεικτική διαδικασία στο πλαίσιο της ικανοποίησης των αξιώσεων για τη ζημία του φορτίου και υπό την μορφή της εναλλαγής των θέσεων επίθεσης και άμυνας μεταξύ των συμβαλλομένων μερών. Εισαγωγικά, παρουσιάζονται συνοπτικά και συγχρόνως οριοθετούνται οι βασικές έννοιες της σύμβασης θαλάσσιας μεταφοράς πραγμάτων, το πεδίο εφαρμογής των ΚΧΒ, καθώς και το καθεστώς ευθύνης του θαλάσσιου μεταφορέα, το οποίο αποτελεί την αφετηριακή βάση για την ανάλυση της διαμόρφωσης και κατανομής του βάρους αποδείξεως σύμφωνα με τους Κανόνες Χάγης – Βίσμπυ. Στο πρώτο μέρος της παρούσας μελέτης, γίνεται αναφορά στο πρώτο στάδιο της κύριας αποδεικτικής διαδικασίας, το οποίο εκκινεί ο δικαιούχος του φορτίου (ζημιωθείς – ενάγων) με την έγερση σε βάρος του θαλάσσιου μεταφορέα της σχετικής αγωγής αποζημιώσεως. Ειδικότερα, προσδιορίζεται το εύρος του βάρους αποδείξεως που φέρει ο ζημιωθείς – ενάγων, υπό ποιες προϋποθέσεις δύναται να φέρει εις πέρας το βάρος του αυτό, καθώς επίσης και τα αποδεικτικά μέσα που έχει στη διάθεσή του προς επίτευξη του σκοπού του αυτού, ενώ στο τέλος ακολουθεί και μία σύντομη συγκριτική επισκόπηση της κατανομής του βάρους αποδείξεως στο παρόν στάδιο σύμφωνα με το μεταγενέστερο καθεστώς των Κανόνων Ρότερνταμ. Έπειτα, αναλύεται το δεύτερο στάδιο της κύριας αποδεικτικής διαδικασίας, που αφορά το βάρος απόδειξης που φέρει ο θαλάσσιος μεταφορέας (εναγόμενος) στην προσπάθειά του να αμυνθεί έναντι των ήδη προβαλλόμενων ισχυρισμών του ζημιωθέντος – ενάγοντος, τους δύο εναλλακτικούς τρόπους άμυνας του προς εξασφάλιση της απαλλαγής από την ευθύνη του, τα μέσα απόδειξης που έχει στη διάθεσή του για την επίρρωση των επικληθέντων ενστάσεών του και τέλος επιχειρείται μία εξίσου συνοπτική συγκριτική παρουσίαση του βάρους αποδείξεως στο παρόν στάδιο υπό το καθεστώς των Κανόνων Ρότερνταμ. Το δεύτερο μέρος της παρούσης έχει ως αντικείμενο το τρίτο και τελευταίο στάδιο της κύριας αποδεικτικής διαδικασίας, όπου και το βάρος απόδειξης επιστρέφει στον ζημιωθέντα – ενάγοντα, ο οποίος καλείται να αντικρούσει τις προβαλλόμενες και αποδειχθείσες ενστάσεις του μεταφορέα – εναγομένου, προβάλλοντας τις αντίστοιχες αντενστάσεις του ανάλογα με το είδος της υποχρέωσης που παραβίασε ο μεταφορέας κατά την εκτέλεση της σύμβασης θαλάσσιας μεταφοράς, συνέπεια της οποίας αποτελεί η απώλεια ή βλάβη των μεταφερόμενων πραγμάτων. Εν συνεχεία, επιχειρείται η κατανομή του βάρους αποδείξεως σε περιπτώσεις συρροής πλειόνων αιτιών ζημίας, με επίκεντρο το νομοθετικό κενό που υφίσταται αναφορικά με τη δυνατότητα ή μη του επιμερισμού της ευθύνης του θαλάσσιου μεταφορέα, σε σύγκριση και με το μεταγενέστερο διεθνές καθεστώς των Κανόνων Ρότερνταμ. Επιπροσθέτως, εξετάζεται και η περίπτωση της κατανομής του βάρους αποδείξεως μετά την θεμελίωση της ευθύνης και δη υπό ποιες προϋποθέσεις ο θαλάσσιος μεταφορέας – εναγόμενος δύναται να κατοχυρώσει το δικαίωμα περιορισμού της ευθύνης του σύμφωνα με το καθεστώς των Κανόνων Χάγης – Βίσμπυ. Εν κατακλείδι, παρατίθενται τα συμπεράσματα της παρούσας μελέτης, όπου και πραγματοποιείται μια συνολική επισκόπηση του τρόπου διαμόρφωσης και κατανομής του βάρους αποδείξεως στις αξιώσεις για ζημία του φορτίου, όπως το εν λόγω θέμα προσεγγίστηκε υπό το ισχύον καθεστώτος των Κανόνων Χάγης - Βίσμπυ, ενώ συγχρόνως τίθενται και ορισμένοι προβληματισμοί που ευλόγως δύνανται να ανακύψουν λόγω της έλλειψης ρητής και ειδικής νομοθετικής διάταξης καθορισμού του βάρους αποδείξεως στο ισχύον διεθνές καθεστώς (ΚΧΒ).","abstract_html":"Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στην παρουσίαση και ανάλυση της διαμόρφωσης και κατανομής του βάρους αποδείξεως στις αξιώσεις που γεννιόνται μεταξύ των υποκειμένων της εκάστοτε σύμβασης θαλάσσιας μεταφοράς, ήτοι του δικαιούχου του φορτίου και του θαλάσσιου μεταφορέα σε περίπτωση ζημίας του μεταφερόμενου φορτίου υπό το ισχύον διεθνές καθεστώς των Κανόνων Χάγης–Βίσμπυ. Αντικείμενο έρευνας αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο κατανέμεται το βάρος αποδείξεως ανάμεσα στα υποκείμενα της υπό κρίση έννομης σχέσης, καθώς επίσης και το εύρος αυτού στο πλαίσιο της διερεύνησης της υπόθεσης που φέρεται προς διάγνωση κατά την κύρια αποδεικτική διαδικασία. Η δε εξέταση του εν λόγω θέματος επικεντρώνεται στο νομοθετικό πλαίσιο των Κανόνων Χάγης – Βίσμπυ, οι οποίοι ως κανόνες υπερνομοθετικής ισχύος τυγχάνουν εφαρμογής ανεξαρτήτως της νομικής βάσης θεμελίωσης της εκάστοτε αξίωσης, δηλαδή είτε η εγερθείσα αγωγή θεμελιώνεται στην ενδοσυμβατική είτε στην αδικοπρακτική (εξωσυμβατική) ευθύνη του θαλάσσιου μεταφορέα, ενώ καλύπτουν συγχρόνως και την περίπτωση του πραγματικού μεταφορέα, ο οποίος εντάσσεται στην ευρεία έννοια των προστηθέντων του συμβατικού θαλάσσιου μεταφορέα. Υπό το πρίσμα της επικράτησης των Κανόνων Χάγης – Βίσμπυ, σε συνδυασμό με την αποσπασματική φύση αυτών και δη της έλλειψης ενός γενικού και ομοιόμορφου κανόνα ως προς την κατανομή του βάρους αποδείξεως, η διαμόρφωση αυτού επιχειρήθηκε σε τρία επί της ουσίας επίπεδα – στάδια, τα οποία συνθέτουν την κύρια αποδεικτική διαδικασία στο πλαίσιο της ικανοποίησης των αξιώσεων για τη ζημία του φορτίου και υπό την μορφή της εναλλαγής των θέσεων επίθεσης και άμυνας μεταξύ των συμβαλλομένων μερών. Εισαγωγικά, παρουσιάζονται συνοπτικά και συγχρόνως οριοθετούνται οι βασικές έννοιες της σύμβασης θαλάσσιας μεταφοράς πραγμάτων, το πεδίο εφαρμογής των ΚΧΒ, καθώς και το καθεστώς ευθύνης του θαλάσσιου μεταφορέα, το οποίο αποτελεί την αφετηριακή βάση για την ανάλυση της διαμόρφωσης και κατανομής του βάρους αποδείξεως σύμφωνα με τους Κανόνες Χάγης – Βίσμπυ. Στο πρώτο μέρος της παρούσας μελέτης, γίνεται αναφορά στο πρώτο στάδιο της κύριας αποδεικτικής διαδικασίας, το οποίο εκκινεί ο δικαιούχος του φορτίου (ζημιωθείς – ενάγων) με την έγερση σε βάρος του θαλάσσιου μεταφορέα της σχετικής αγωγής αποζημιώσεως. Ειδικότερα, προσδιορίζεται το εύρος του βάρους αποδείξεως που φέρει ο ζημιωθείς – ενάγων, υπό ποιες προϋποθέσεις δύναται να φέρει εις πέρας το βάρος του αυτό, καθώς επίσης και τα αποδεικτικά μέσα που έχει στη διάθεσή του προς επίτευξη του σκοπού του αυτού, ενώ στο τέλος ακολουθεί και μία σύντομη συγκριτική επισκόπηση της κατανομής του βάρους αποδείξεως στο παρόν στάδιο σύμφωνα με το μεταγενέστερο καθεστώς των Κανόνων Ρότερνταμ. Έπειτα, αναλύεται το δεύτερο στάδιο της κύριας αποδεικτικής διαδικασίας, που αφορά το βάρος απόδειξης που φέρει ο θαλάσσιος μεταφορέας (εναγόμενος) στην προσπάθειά του να αμυνθεί έναντι των ήδη προβαλλόμενων ισχυρισμών του ζημιωθέντος – ενάγοντος, τους δύο εναλλακτικούς τρόπους άμυνας του προς εξασφάλιση της απαλλαγής από την ευθύνη του, τα μέσα απόδειξης που έχει στη διάθεσή του για την επίρρωση των επικληθέντων ενστάσεών του και τέλος επιχειρείται μία εξίσου συνοπτική συγκριτική παρουσίαση του βάρους αποδείξεως στο παρόν στάδιο υπό το καθεστώς των Κανόνων Ρότερνταμ. Το δεύτερο μέρος της παρούσης έχει ως αντικείμενο το τρίτο και τελευταίο στάδιο της κύριας αποδεικτικής διαδικασίας, όπου και το βάρος απόδειξης επιστρέφει στον ζημιωθέντα – ενάγοντα, ο οποίος καλείται να αντικρούσει τις προβαλλόμενες και αποδειχθείσες ενστάσεις του μεταφορέα – εναγομένου, προβάλλοντας τις αντίστοιχες αντενστάσεις του ανάλογα με το είδος της υποχρέωσης που παραβίασε ο μεταφορέας κατά την εκτέλεση της σύμβασης θαλάσσιας μεταφοράς, συνέπεια της οποίας αποτελεί η απώλεια ή βλάβη των μεταφερόμενων πραγμάτων. Εν συνεχεία, επιχειρείται η κατανομή του βάρους αποδείξεως σε περιπτώσεις συρροής πλειόνων αιτιών ζημίας, με επίκεντρο το νομοθετικό κενό που υφίσταται αναφορικά με τη δυνατότητα ή μη του επιμερισμού της ευθύνης του θαλάσσιου μεταφορέα, σε σύγκριση και με το μεταγενέστερο διεθνές καθεστώς των Κανόνων Ρότερνταμ. Επιπροσθέτως, εξετάζεται και η περίπτωση της κατανομής του βάρους αποδείξεως μετά την θεμελίωση της ευθύνης και δη υπό ποιες προϋποθέσεις ο θαλάσσιος μεταφορέας – εναγόμενος δύναται να κατοχυρώσει το δικαίωμα περιορισμού της ευθύνης του σύμφωνα με το καθεστώς των Κανόνων Χάγης – Βίσμπυ. Εν κατακλείδι, παρατίθενται τα συμπεράσματα της παρούσας μελέτης, όπου και πραγματοποιείται μια συνολική επισκόπηση του τρόπου διαμόρφωσης και κατανομής του βάρους αποδείξεως στις αξιώσεις για ζημία του φορτίου, όπως το εν λόγω θέμα προσεγγίστηκε υπό το ισχύον καθεστώτος των Κανόνων Χάγης - Βίσμπυ, ενώ συγχρόνως τίθενται και ορισμένοι προβληματισμοί που ευλόγως δύνανται να ανακύψουν λόγω της έλλειψης ρητής και ειδικής νομοθετικής διάταξης καθορισμού του βάρους αποδείξεως στο ισχύον διεθνές καθεστώς (ΚΧΒ).","abstract_has_math":false,"creators":["Λούβαρη Κωνσταντίνα","Louvari Konstantina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:25Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3269303"],"render_values":[{"text":"uoadl:3269303","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3269303","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3269303","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3269303","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λούβαρη Κωνσταντίνα","Louvari Konstantina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3269303","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3269303"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στην παρουσίαση και ανάλυση της διαμόρφωσης και κατανομής του βάρους αποδείξεως στις αξιώσεις που γεννιόνται μεταξύ των υποκειμένων της εκάστοτε σύμβασης θαλάσσιας μεταφοράς, ήτοι του δικαιούχου του φορτίου και του θαλάσσιου μεταφορέα σε περίπτωση ζημίας του μεταφερόμενου φορτίου υπό το ισχύον διεθνές καθεστώς των Κανόνων Χάγης–Βίσμπυ. Αντικείμενο έρευνας αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο κατανέμεται το βάρος αποδείξεως ανάμεσα στα υποκείμενα της υπό κρίση έννομης σχέσης, καθώς επίσης και το εύρος αυτού στο πλαίσιο της διερεύνησης της υπόθεσης που φέρεται προς διάγνωση κατά την κύρια αποδεικτική διαδικασία. Η δε εξέταση του εν λόγω θέματος επικεντρώνεται στο νομοθετικό πλαίσιο των Κανόνων Χάγης – Βίσμπυ, οι οποίοι ως κανόνες υπερνομοθετικής ισχύος τυγχάνουν εφαρμογής ανεξαρτήτως της νομικής βάσης θεμελίωσης της εκάστοτε αξίωσης, δηλαδή είτε η εγερθείσα αγωγή θεμελιώνεται στην ενδοσυμβατική είτε στην αδικοπρακτική (εξωσυμβατική) ευθύνη του θαλάσσιου μεταφορέα, ενώ καλύπτουν συγχρόνως και την περίπτωση του πραγματικού μεταφορέα, ο οποίος εντάσσεται στην ευρεία έννοια των προστηθέντων του συμβατικού θαλάσσιου μεταφορέα. Υπό το πρίσμα της επικράτησης των Κανόνων Χάγης – Βίσμπυ, σε συνδυασμό με την αποσπασματική φύση αυτών και δη της έλλειψης ενός γενικού και ομοιόμορφου κανόνα ως προς την κατανομή του βάρους αποδείξεως, η διαμόρφωση αυτού επιχειρήθηκε σε τρία επί της ουσίας επίπεδα – στάδια, τα οποία συνθέτουν την κύρια αποδεικτική διαδικασία στο πλαίσιο της ικανοποίησης των αξιώσεων για τη ζημία του φορτίου και υπό την μορφή της εναλλαγής των θέσεων επίθεσης και άμυνας μεταξύ των συμβαλλομένων μερών. Εισαγωγικά, παρουσιάζονται συνοπτικά και συγχρόνως οριοθετούνται οι βασικές έννοιες της σύμβασης θαλάσσιας μεταφοράς πραγμάτων, το πεδίο εφαρμογής των ΚΧΒ, καθώς και το καθεστώς ευθύνης του θαλάσσιου μεταφορέα, το οποίο αποτελεί την αφετηριακή βάση για την ανάλυση της διαμόρφωσης και κατανομής του βάρους αποδείξεως σύμφωνα με τους Κανόνες Χάγης – Βίσμπυ. Στο πρώτο μέρος της παρούσας μελέτης, γίνεται αναφορά στο πρώτο στάδιο της κύριας αποδεικτικής διαδικασίας, το οποίο εκκινεί ο δικαιούχος του φορτίου (ζημιωθείς – ενάγων) με την έγερση σε βάρος του θαλάσσιου μεταφορέα της σχετικής αγωγής αποζημιώσεως. Ειδικότερα, προσδιορίζεται το εύρος του βάρους αποδείξεως που φέρει ο ζημιωθείς – ενάγων, υπό ποιες προϋποθέσεις δύναται να φέρει εις πέρας το βάρος του αυτό, καθώς επίσης και τα αποδεικτικά μέσα που έχει στη διάθεσή του προς επίτευξη του σκοπού του αυτού, ενώ στο τέλος ακολουθεί και μία σύντομη συγκριτική επισκόπηση της κατανομής του βάρους αποδείξεως στο παρόν στάδιο σύμφωνα με το μεταγενέστερο καθεστώς των Κανόνων Ρότερνταμ. Έπειτα, αναλύεται το δεύτερο στάδιο της κύριας αποδεικτικής διαδικασίας, που αφορά το βάρος απόδειξης που φέρει ο θαλάσσιος μεταφορέας (εναγόμενος) στην προσπάθειά του να αμυνθεί έναντι των ήδη προβαλλόμενων ισχυρισμών του ζημιωθέντος – ενάγοντος, τους δύο εναλλακτικούς τρόπους άμυνας του προς εξασφάλιση της απαλλαγής από την ευθύνη του, τα μέσα απόδειξης που έχει στη διάθεσή του για την επίρρωση των επικληθέντων ενστάσεών του και τέλος επιχειρείται μία εξίσου συνοπτική συγκριτική παρουσίαση του βάρους αποδείξεως στο παρόν στάδιο υπό το καθεστώς των Κανόνων Ρότερνταμ. Το δεύτερο μέρος της παρούσης έχει ως αντικείμενο το τρίτο και τελευταίο στάδιο της κύριας αποδεικτικής διαδικασίας, όπου και το βάρος απόδειξης επιστρέφει στον ζημιωθέντα – ενάγοντα, ο οποίος καλείται να αντικρούσει τις προβαλλόμενες και αποδειχθείσες ενστάσεις του μεταφορέα – εναγομένου, προβάλλοντας τις αντίστοιχες αντενστάσεις του ανάλογα με το είδος της υποχρέωσης που παραβίασε ο μεταφορέας κατά την εκτέλεση της σύμβασης θαλάσσιας μεταφοράς, συνέπεια της οποίας αποτελεί η απώλεια ή βλάβη των μεταφερόμενων πραγμάτων. Εν συνεχεία, επιχειρείται η κατανομή του βάρους αποδείξεως σε περιπτώσεις συρροής πλειόνων αιτιών ζημίας, με επίκεντρο το νομοθετικό κενό που υφίσταται αναφορικά με τη δυνατότητα ή μη του επιμερισμού της ευθύνης του θαλάσσιου μεταφορέα, σε σύγκριση και με το μεταγενέστερο διεθνές καθεστώς των Κανόνων Ρότερνταμ. Επιπροσθέτως, εξετάζεται και η περίπτωση της κατανομής του βάρους αποδείξεως μετά την θεμελίωση της ευθύνης και δη υπό ποιες προϋποθέσεις ο θαλάσσιος μεταφορέας – εναγόμενος δύναται να κατοχυρώσει το δικαίωμα περιορισμού της ευθύνης του σύμφωνα με το καθεστώς των Κανόνων Χάγης – Βίσμπυ. Εν κατακλείδι, παρατίθενται τα συμπεράσματα της παρούσας μελέτης, όπου και πραγματοποιείται μια συνολική επισκόπηση του τρόπου διαμόρφωσης και κατανομής του βάρους αποδείξεως στις αξιώσεις για ζημία του φορτίου, όπως το εν λόγω θέμα προσεγγίστηκε υπό το ισχύον καθεστώτος των Κανόνων Χάγης - Βίσμπυ, ενώ συγχρόνως τίθενται και ορισμένοι προβληματισμοί που ευλόγως δύνανται να ανακύψουν λόγω της έλλειψης ρητής και ειδικής νομοθετικής διάταξης καθορισμού του βάρους αποδείξεως στο ισχύον διεθνές καθεστώς (ΚΧΒ).","The present study analyses the structure and distribution of the burden of proof regarding the claims arising between two parties of the sea transport contract, that is the cargo owner and the maritime transport operator in case of damage to the cargo transferred, in accordance with the regime of the Hague-Visby Rules, currently in force. The subject of research is the way in which the burden of proof is distributed between the parties of the contested legal relationship, as well as its range according to the research being done during the main proving process. The consideration of this matter focuses on the legislative framework of the Hague- Visby Rules , which as rules of general validity are implied regardless the legal basis of each claim, namely either the claim for damages is included in the contract liability οr the liability in tort of the maritime transport operator, who is subjected to the general term of the conventional maritime transport operator. In line with the Hague-Visby Rules, combined with their fragmentary nature and the lack of a general and consistent rule regarding the distribution of the burden of proof, the present is formed in three levels- stages, which compose the main proving process in terms of fulfilling the claims for the cargo damage in form of interchanging the positions of attack and defense of the contracting parties. To begin with, the basic terms of the contract of maritime transport are presented, as well as the scope of the Rules of Hague- Visby and the liability regime of the maritime transport operator, which is the basis for the analysis of the structure and distribution of the burden of proof, according to the Rules of Hague- Visby. The first part of the study refers to the first stage of the main evidence procedure, which is claimed by the cargo owner (the injured party- applicant) with the application against the maritime transport operator of the relevant action for damages. Specifically the range of the burden of proof is defined, the requirements under which the applicant is capable as well as the evidence for this aim. In the end follows a brief comparative overview of the distribution of this burden in the aforementioned stage according to the regime of the Rotterdam Rules. After that, the second stage of the main evidence procedure is analyzed, regarding the burden of the proof the maritime transport operator (defendant) has, in an attempt to defend against the claims of the injured party- applicant, the two alternative ways of defense regarding the release from liability, the evidence he has for the reinforcement of the appeals and lastly another brief comparative presentation of the burden of proof in the present stage according to the Rotterdam Rules. The second part of the present study comprises of the third and last stage of the main proving process, where the burden of proof returns to the injured party- applicant, who is called to contradict the appeals related to the kind of liability the cargo owner broke based on the charter party, which resulted in the loss or damage of the cargo transferred. Afterwards, an attempt is made to distribute the burden of proof in cases of existence of major damage causes focusing on the legislative gap existing regarding the possibility of shared responsibility of the maritime transport operator, in comparison with the subsequent international regime of the Rotterdam Rules. Moreover, the case of the distribution of the burden of proof is examined after establishing liability and under which requirements the maritime transport operator will be able to establish the right of limitation of liability according to the regime of the Rules of Hague- Visby. At the end, the conclusions of the present study are presented, where an overview of the way of structure and distribution of the burden of proof in the claims of cargo damage is given, approached under the current Rules of Hague- Visby. At the same time some concerns are expressed, arising from the lack of the explicit and specific legislative provision for the definition of the burden of proof in the existing international regime (Rules of Hague- Visby)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το βάρος απόδειξης στις αξιώσεις για ζημία του φορτίου (Κανόνες Χάγης - Βίσμπυ)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λούβαρη Κωνσταντίνα","Louvari Konstantina"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στην παρουσίαση και ανάλυση της διαμόρφωσης και κατανομής του βάρους αποδείξεως στις αξιώσεις που γεννιόνται μεταξύ των υποκειμένων της εκάστοτε σύμβασης θαλάσσιας μεταφοράς, ήτοι του δικαιούχου του φορτίου και του θαλάσσιου μεταφορέα σε περίπτωση ζημίας του μεταφερόμενου φορτίου υπό το ισχύον διεθνές καθεστώς των Κανόνων Χάγης–Βίσμπυ. Αντικείμενο έρευνας αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο κατανέμεται το βάρος αποδείξεως ανάμεσα στα υποκείμενα της υπό κρίση έννομης σχέσης, καθώς επίσης και το εύρος αυτού στο πλαίσιο της διερεύνησης της υπόθεσης που φέρεται προς διάγνωση κατά την κύρια αποδεικτική διαδικασία. Η δε εξέταση του εν λόγω θέματος επικεντρώνεται στο νομοθετικό πλαίσιο των Κανόνων Χάγης – Βίσμπυ, οι οποίοι ως κανόνες υπερνομοθετικής ισχύος τυγχάνουν εφαρμογής ανεξαρτήτως της νομικής βάσης θεμελίωσης της εκάστοτε αξίωσης, δηλαδή είτε η εγερθείσα αγωγή θεμελιώνεται στην ενδοσυμβατική είτε στην αδικοπρακτική (εξωσυμβατική) ευθύνη του θαλάσσιου μεταφορέα, ενώ καλύπτουν συγχρόνως και την περίπτωση του πραγματικού μεταφορέα, ο οποίος εντάσσεται στην ευρεία έννοια των προστηθέντων του συμβατικού θαλάσσιου μεταφορέα. Υπό το πρίσμα της επικράτησης των Κανόνων Χάγης – Βίσμπυ, σε συνδυασμό με την αποσπασματική φύση αυτών και δη της έλλειψης ενός γενικού και ομοιόμορφου κανόνα ως προς την κατανομή του βάρους αποδείξεως, η διαμόρφωση αυτού επιχειρήθηκε σε τρία επί της ουσίας επίπεδα – στάδια, τα οποία συνθέτουν την κύρια αποδεικτική διαδικασία στο πλαίσιο της ικανοποίησης των αξιώσεων για τη ζημία του φορτίου και υπό την μορφή της εναλλαγής των θέσεων επίθεσης και άμυνας μεταξύ των συμβαλλομένων μερών. Εισαγωγικά, παρουσιάζονται συνοπτικά και συγχρόνως οριοθετούνται οι βασικές έννοιες της σύμβασης θαλάσσιας μεταφοράς πραγμάτων, το πεδίο εφαρμογής των ΚΧΒ, καθώς και το καθεστώς ευθύνης του θαλάσσιου μεταφορέα, το οποίο αποτελεί την αφετηριακή βάση για την ανάλυση της διαμόρφωσης και κατανομής του βάρους αποδείξεως σύμφωνα με τους Κανόνες Χάγης – Βίσμπυ. Στο πρώτο μέρος της παρούσας μελέτης, γίνεται αναφορά στο πρώτο στάδιο της κύριας αποδεικτικής διαδικασίας, το οποίο εκκινεί ο δικαιούχος του φορτίου (ζημιωθείς – ενάγων) με την έγερση σε βάρος του θαλάσσιου μεταφορέα της σχετικής αγωγής αποζημιώσεως. Ειδικότερα, προσδιορίζεται το εύρος του βάρους αποδείξεως που φέρει ο ζημιωθείς – ενάγων, υπό ποιες προϋποθέσεις δύναται να φέρει εις πέρας το βάρος του αυτό, καθώς επίσης και τα αποδεικτικά μέσα που έχει στη διάθεσή του προς επίτευξη του σκοπού του αυτού, ενώ στο τέλος ακολουθεί και μία σύντομη συγκριτική επισκόπηση της κατανομής του βάρους αποδείξεως στο παρόν στάδιο σύμφωνα με το μεταγενέστερο καθεστώς των Κανόνων Ρότερνταμ. Έπειτα, αναλύεται το δεύτερο στάδιο της κύριας αποδεικτικής διαδικασίας, που αφορά το βάρος απόδειξης που φέρει ο θαλάσσιος μεταφορέας (εναγόμενος) στην προσπάθειά του να αμυνθεί έναντι των ήδη προβαλλόμενων ισχυρισμών του ζημιωθέντος – ενάγοντος, τους δύο εναλλακτικούς τρόπους άμυνας του προς εξασφάλιση της απαλλαγής από την ευθύνη του, τα μέσα απόδειξης που έχει στη διάθεσή του για την επίρρωση των επικληθέντων ενστάσεών του και τέλος επιχειρείται μία εξίσου συνοπτική συγκριτική παρουσίαση του βάρους αποδείξεως στο παρόν στάδιο υπό το καθεστώς των Κανόνων Ρότερνταμ. Το δεύτερο μέρος της παρούσης έχει ως αντικείμενο το τρίτο και τελευταίο στάδιο της κύριας αποδεικτικής διαδικασίας, όπου και το βάρος απόδειξης επιστρέφει στον ζημιωθέντα – ενάγοντα, ο οποίος καλείται να αντικρούσει τις προβαλλόμενες και αποδειχθείσες ενστάσεις του μεταφορέα – εναγομένου, προβάλλοντας τις αντίστοιχες αντενστάσεις του ανάλογα με το είδος της υποχρέωσης που παραβίασε ο μεταφορέας κατά την εκτέλεση της σύμβασης θαλάσσιας μεταφοράς, συνέπεια της οποίας αποτελεί η απώλεια ή βλάβη των μεταφερόμενων πραγμάτων. Εν συνεχεία, επιχειρείται η κατανομή του βάρους αποδείξεως σε περιπτώσεις συρροής πλειόνων αιτιών ζημίας, με επίκεντρο το νομοθετικό κενό που υφίσταται αναφορικά με τη δυνατότητα ή μη του επιμερισμού της ευθύνης του θαλάσσιου μεταφορέα, σε σύγκριση και με το μεταγενέστερο διεθνές καθεστώς των Κανόνων Ρότερνταμ. Επιπροσθέτως, εξετάζεται και η περίπτωση της κατανομής του βάρους αποδείξεως μετά την θεμελίωση της ευθύνης και δη υπό ποιες προϋποθέσεις ο θαλάσσιος μεταφορέας – εναγόμενος δύναται να κατοχυρώσει το δικαίωμα περιορισμού της ευθύνης του σύμφωνα με το καθεστώς των Κανόνων Χάγης – Βίσμπυ. Εν κατακλείδι, παρατίθενται τα συμπεράσματα της παρούσας μελέτης, όπου και πραγματοποιείται μια συνολική επισκόπηση του τρόπου διαμόρφωσης και κατανομής του βάρους αποδείξεως στις αξιώσεις για ζημία του φορτίου, όπως το εν λόγω θέμα προσεγγίστηκε υπό το ισχύον καθεστώτος των Κανόνων Χάγης - Βίσμπυ, ενώ συγχρόνως τίθενται και ορισμένοι προβληματισμοί που ευλόγως δύνανται να ανακύψουν λόγω της έλλειψης ρητής και ειδικής νομοθετικής διάταξης καθορισμού του βάρους αποδείξεως στο ισχύον διεθνές καθεστώς (ΚΧΒ).","The present study analyses the structure and distribution of the burden of proof regarding the claims arising between two parties of the sea transport contract, that is the cargo owner and the maritime transport operator in case of damage to the cargo transferred, in accordance with the regime of the Hague-Visby Rules, currently in force. The subject of research is the way in which the burden of proof is distributed between the parties of the contested legal relationship, as well as its range according to the research being done during the main proving process. The consideration of this matter focuses on the legislative framework of the Hague- Visby Rules , which as rules of general validity are implied regardless the legal basis of each claim, namely either the claim for damages is included in the contract liability οr the liability in tort of the maritime transport operator, who is subjected to the general term of the conventional maritime transport operator. In line with the Hague-Visby Rules, combined with their fragmentary nature and the lack of a general and consistent rule regarding the distribution of the burden of proof, the present is formed in three levels- stages, which compose the main proving process in terms of fulfilling the claims for the cargo damage in form of interchanging the positions of attack and defense of the contracting parties. To begin with, the basic terms of the contract of maritime transport are presented, as well as the scope of the Rules of Hague- Visby and the liability regime of the maritime transport operator, which is the basis for the analysis of the structure and distribution of the burden of proof, according to the Rules of Hague- Visby. The first part of the study refers to the first stage of the main evidence procedure, which is claimed by the cargo owner (the injured party- applicant) with the application against the maritime transport operator of the relevant action for damages. Specifically the range of the burden of proof is defined, the requirements under which the applicant is capable as well as the evidence for this aim. In the end follows a brief comparative overview of the distribution of this burden in the aforementioned stage according to the regime of the Rotterdam Rules. After that, the second stage of the main evidence procedure is analyzed, regarding the burden of the proof the maritime transport operator (defendant) has, in an attempt to defend against the claims of the injured party- applicant, the two alternative ways of defense regarding the release from liability, the evidence he has for the reinforcement of the appeals and lastly another brief comparative presentation of the burden of proof in the present stage according to the Rotterdam Rules. The second part of the present study comprises of the third and last stage of the main proving process, where the burden of proof returns to the injured party- applicant, who is called to contradict the appeals related to the kind of liability the cargo owner broke based on the charter party, which resulted in the loss or damage of the cargo transferred. Afterwards, an attempt is made to distribute the burden of proof in cases of existence of major damage causes focusing on the legislative gap existing regarding the possibility of shared responsibility of the maritime transport operator, in comparison with the subsequent international regime of the Rotterdam Rules. Moreover, the case of the distribution of the burden of proof is examined after establishing liability and under which requirements the maritime transport operator will be able to establish the right of limitation of liability according to the regime of the Rules of Hague- Visby. At the end, the conclusions of the present study are presented, where an overview of the way of structure and distribution of the burden of proof in the claims of cargo damage is given, approached under the current Rules of Hague- Visby. At the same time some concerns are expressed, arising from the lack of the explicit and specific legislative provision for the definition of the burden of proof in the existing international regime (Rules of Hague- Visby)."],"dc:identifier":["uoadl:3269303","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3269303"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Το βάρος απόδειξης στις αξιώσεις για ζημία του φορτίου (Κανόνες Χάγης - Βίσμπυ)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:25Z"}