{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3272918"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3272918","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Marine spatial planning : the case of Southeast Mediterranean","abstract":"Ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός» (MSP) έχει κερδίσει μεγάλη αναγνώριση τις τελευταίες δεκαετίες λόγω της εμφάνισης νέων θαλάσσιων δραστηριοτήτων, όπως η υπεράκτια παραγωγή ενέργειας και η μεταφορά ενέργειας και η εμπλοκή των παραδοσιακών, όπως η ναυτιλία, η ναυσιπλοΐα και η αλιεία. Δεν υπάρχει ενιαίος ορισμός του MSP, ωστόσο, είναι ευρέως αποδεκτό ότι αποτελεί «μια διαδικασία ή όργανο ανάλυσης και κατανομής τμημάτων τρισδιάστατων θαλάσσιων χώρων (ή οικοσυστημάτων) σε συγκεκριμένες χρήσεις ή στόχους, για την επίτευξη οικολογικών, οικονομικών, και κοινωνικούς στόχους που συνήθως προσδιορίζονται μέσα από μια πολιτική διαδικασία». Υπάρχουν πολλά παραδείγματα και εμπειρίες επιτυχούς εφαρμογής του MSP σε όλο τον κόσμο, όπως η περίπτωση της Βαλτικής Θάλασσας, της Σκανδιναβικής Θάλασσας και του MSP στην Πολιτεία της Φλόριντα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η περίπτωση της Νοτιοανατολικής Μεσογείου αποτελεί πεδίο συνεχιζόμενων μελετών καθώς παραμένει μια περιοχή, όπου τα περισσότερα από τα όμορα κράτη δεν έχουν προχωρήσει ακόμη στην εφαρμογή ή την οριστικοποίηση Θαλάσσιων Χωρικών Σχεδίων. Οι λόγοι για να γίνει αυτό ποικίλλουν από την έλλειψη εθνικών πρωτοβουλιών έως την απουσία των απαραίτητων μέσων εφαρμογής και τις ανεπίλυτες διεθνείς υποθέσεις. Για τους σκοπούς της παρούσας μελέτης θα εξεταστεί η περίπτωση της Ελλάδας, ενός κράτους της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και ενός κράτους μέλους της Ε.Ε. Η παρούσα διατριβή παρέχει ανάλυση και ερμηνεία του «θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού» βάσει του διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου, ιδίως βάσει της Οδηγίας MSP της ΕΕ του 2014 (2014/89/ΕΕ). Το βασικό διεθνές νομικό μέσο που ρυθμίζει τη χρήση των θαλάσσιων και θαλάσσιων πόρων είναι η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), ωστόσο, δεν παρουσιάζει άμεση συσχέτιση με τον ΘΧΣ. Σκοπός της παρούσας διατριβής είναι να εξετάσει τη σχέση UNCLOS και MSP και πώς συμπίπτουν αυτά τα δύο μέσα καθώς και τη σχέση του MSP με άλλες αρχές του διεθνούς δικαίου. Όσον αφορά την Οδηγία ΘΧΣ της ΕΕ, θα στοχεύσω να παρουσιάσω μια εξέταση της φύσης και του περιεχομένου της Οδηγίας και του τρόπου με τον οποίο η τελευταία διευκολύνει αποτελεσματικά (ή όχι) τον ΘΧΣ σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Τέλος, η διατριβή θα εστιαστεί στην περίπτωση της Ελλάδας, την τρέχουσα κατάσταση των θαλάσσιων υδάτων της, την ισχύουσα νομοθεσία σχετικά με το ΘΧΣ, τα προβλήματα που προκύπτουν και τα οφέλη από την ίδρυση του ΘΧΣ.","abstract_html":"Ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός» (MSP) έχει κερδίσει μεγάλη αναγνώριση τις τελευταίες δεκαετίες λόγω της εμφάνισης νέων θαλάσσιων δραστηριοτήτων, όπως η υπεράκτια παραγωγή ενέργειας και η μεταφορά ενέργειας και η εμπλοκή των παραδοσιακών, όπως η ναυτιλία, η ναυσιπλοΐα και η αλιεία. Δεν υπάρχει ενιαίος ορισμός του MSP, ωστόσο, είναι ευρέως αποδεκτό ότι αποτελεί «μια διαδικασία ή όργανο ανάλυσης και κατανομής τμημάτων τρισδιάστατων θαλάσσιων χώρων (ή οικοσυστημάτων) σε συγκεκριμένες χρήσεις ή στόχους, για την επίτευξη οικολογικών, οικονομικών, και κοινωνικούς στόχους που συνήθως προσδιορίζονται μέσα από μια πολιτική διαδικασία». Υπάρχουν πολλά παραδείγματα και εμπειρίες επιτυχούς εφαρμογής του MSP σε όλο τον κόσμο, όπως η περίπτωση της Βαλτικής Θάλασσας, της Σκανδιναβικής Θάλασσας και του MSP στην Πολιτεία της Φλόριντα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η περίπτωση της Νοτιοανατολικής Μεσογείου αποτελεί πεδίο συνεχιζόμενων μελετών καθώς παραμένει μια περιοχή, όπου τα περισσότερα από τα όμορα κράτη δεν έχουν προχωρήσει ακόμη στην εφαρμογή ή την οριστικοποίηση Θαλάσσιων Χωρικών Σχεδίων. Οι λόγοι για να γίνει αυτό ποικίλλουν από την έλλειψη εθνικών πρωτοβουλιών έως την απουσία των απαραίτητων μέσων εφαρμογής και τις ανεπίλυτες διεθνείς υποθέσεις. Για τους σκοπούς της παρούσας μελέτης θα εξεταστεί η περίπτωση της Ελλάδας, ενός κράτους της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και ενός κράτους μέλους της Ε.Ε. Η παρούσα διατριβή παρέχει ανάλυση και ερμηνεία του «θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού» βάσει του διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου, ιδίως βάσει της Οδηγίας MSP της ΕΕ του 2014 (2014/89/ΕΕ). Το βασικό διεθνές νομικό μέσο που ρυθμίζει τη χρήση των θαλάσσιων και θαλάσσιων πόρων είναι η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), ωστόσο, δεν παρουσιάζει άμεση συσχέτιση με τον ΘΧΣ. Σκοπός της παρούσας διατριβής είναι να εξετάσει τη σχέση UNCLOS και MSP και πώς συμπίπτουν αυτά τα δύο μέσα καθώς και τη σχέση του MSP με άλλες αρχές του διεθνούς δικαίου. Όσον αφορά την Οδηγία ΘΧΣ της ΕΕ, θα στοχεύσω να παρουσιάσω μια εξέταση της φύσης και του περιεχομένου της Οδηγίας και του τρόπου με τον οποίο η τελευταία διευκολύνει αποτελεσματικά (ή όχι) τον ΘΧΣ σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Τέλος, η διατριβή θα εστιαστεί στην περίπτωση της Ελλάδας, την τρέχουσα κατάσταση των θαλάσσιων υδάτων της, την ισχύουσα νομοθεσία σχετικά με το ΘΧΣ, τα προβλήματα που προκύπτουν και τα οφέλη από την ίδρυση του ΘΧΣ.","abstract_has_math":false,"creators":["Νικολού Χριστίνα","Nikolou Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:29Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3272918"],"render_values":[{"text":"uoadl:3272918","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3272918","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3272918","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3272918","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νικολού Χριστίνα","Nikolou Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3272918","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3272918"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός» (MSP) έχει κερδίσει μεγάλη αναγνώριση τις τελευταίες δεκαετίες λόγω της εμφάνισης νέων θαλάσσιων δραστηριοτήτων, όπως η υπεράκτια παραγωγή ενέργειας και η μεταφορά ενέργειας και η εμπλοκή των παραδοσιακών, όπως η ναυτιλία, η ναυσιπλοΐα και η αλιεία. Δεν υπάρχει ενιαίος ορισμός του MSP, ωστόσο, είναι ευρέως αποδεκτό ότι αποτελεί «μια διαδικασία ή όργανο ανάλυσης και κατανομής τμημάτων τρισδιάστατων θαλάσσιων χώρων (ή οικοσυστημάτων) σε συγκεκριμένες χρήσεις ή στόχους, για την επίτευξη οικολογικών, οικονομικών, και κοινωνικούς στόχους που συνήθως προσδιορίζονται μέσα από μια πολιτική διαδικασία». Υπάρχουν πολλά παραδείγματα και εμπειρίες επιτυχούς εφαρμογής του MSP σε όλο τον κόσμο, όπως η περίπτωση της Βαλτικής Θάλασσας, της Σκανδιναβικής Θάλασσας και του MSP στην Πολιτεία της Φλόριντα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η περίπτωση της Νοτιοανατολικής Μεσογείου αποτελεί πεδίο συνεχιζόμενων μελετών καθώς παραμένει μια περιοχή, όπου τα περισσότερα από τα όμορα κράτη δεν έχουν προχωρήσει ακόμη στην εφαρμογή ή την οριστικοποίηση Θαλάσσιων Χωρικών Σχεδίων. Οι λόγοι για να γίνει αυτό ποικίλλουν από την έλλειψη εθνικών πρωτοβουλιών έως την απουσία των απαραίτητων μέσων εφαρμογής και τις ανεπίλυτες διεθνείς υποθέσεις. Για τους σκοπούς της παρούσας μελέτης θα εξεταστεί η περίπτωση της Ελλάδας, ενός κράτους της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και ενός κράτους μέλους της Ε.Ε. Η παρούσα διατριβή παρέχει ανάλυση και ερμηνεία του «θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού» βάσει του διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου, ιδίως βάσει της Οδηγίας MSP της ΕΕ του 2014 (2014/89/ΕΕ). Το βασικό διεθνές νομικό μέσο που ρυθμίζει τη χρήση των θαλάσσιων και θαλάσσιων πόρων είναι η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), ωστόσο, δεν παρουσιάζει άμεση συσχέτιση με τον ΘΧΣ. Σκοπός της παρούσας διατριβής είναι να εξετάσει τη σχέση UNCLOS και MSP και πώς συμπίπτουν αυτά τα δύο μέσα καθώς και τη σχέση του MSP με άλλες αρχές του διεθνούς δικαίου. Όσον αφορά την Οδηγία ΘΧΣ της ΕΕ, θα στοχεύσω να παρουσιάσω μια εξέταση της φύσης και του περιεχομένου της Οδηγίας και του τρόπου με τον οποίο η τελευταία διευκολύνει αποτελεσματικά (ή όχι) τον ΘΧΣ σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Τέλος, η διατριβή θα εστιαστεί στην περίπτωση της Ελλάδας, την τρέχουσα κατάσταση των θαλάσσιων υδάτων της, την ισχύουσα νομοθεσία σχετικά με το ΘΧΣ, τα προβλήματα που προκύπτουν και τα οφέλη από την ίδρυση του ΘΧΣ.","“Marine Spatial Planning” (MSP) has gained great recognition in the past few decades due to the emergence of new maritime activities, such as offshore energy production and energy transportation and the involvement of the traditional ones, such as shipping, navigation, and fisheries. There is no uniform definition of MSP, however, it is widely accepted that it constitutes “a process or instrument of analyzing and allocating parts of three-dimensional marine spaces (or ecosystems) to specific uses or objectives, to achieve ecological, economic, and social objectives that are usually specified through a political process” . There are many examples and experiences of successful implementation of MSP around the world, such as the case of the Baltic Sea, the Nordic Sea and MSP in the State of Florida in the United States of America. The case of Southeast Mediterranean constitutes a field of ongoing studies as it remains an area, where most of the adjacent states have not proceeded with implementing or finalizing Marine Spatial Plans yet. The reasons for doing so vary from the lack of national initiatives to the absence of the necessary implementation instruments and unresolved international affairs. For the purpose of this study, the case of Greece, a Southeast Mediterranean State and an EU Member State will be examined. This Dissertation provides an analysis and interpretation of “Marine Spatial Planning” under international and European law, in particular under the 2014 EU MSP Directive (2014/89/EU). The principle international legal instrument that regulates the use of the sea and sea resources is the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS), however, it does not present a direct correlation with MSP. It is the purpose of this Dissertation to examine the relation of UNCLOS and MSP and how these two instruments coincide as well as the relation of MSP with other principles of international law. As for the EU MSP Directive, I will aim to present an examination of the nature and the contents of the Directive and how the latter effectively facilitates (or not) MSP across the European Union (EU). Lastly, the focus of the Dissertation will be directed to the case of Greece, its current marine waters status, the current legislation related to MSP, the problems arising and the benefits of the establishment of MSP."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Marine spatial planning : the case of Southeast Mediterranean"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νικολού Χριστίνα","Nikolou Christina"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός» (MSP) έχει κερδίσει μεγάλη αναγνώριση τις τελευταίες δεκαετίες λόγω της εμφάνισης νέων θαλάσσιων δραστηριοτήτων, όπως η υπεράκτια παραγωγή ενέργειας και η μεταφορά ενέργειας και η εμπλοκή των παραδοσιακών, όπως η ναυτιλία, η ναυσιπλοΐα και η αλιεία. Δεν υπάρχει ενιαίος ορισμός του MSP, ωστόσο, είναι ευρέως αποδεκτό ότι αποτελεί «μια διαδικασία ή όργανο ανάλυσης και κατανομής τμημάτων τρισδιάστατων θαλάσσιων χώρων (ή οικοσυστημάτων) σε συγκεκριμένες χρήσεις ή στόχους, για την επίτευξη οικολογικών, οικονομικών, και κοινωνικούς στόχους που συνήθως προσδιορίζονται μέσα από μια πολιτική διαδικασία». Υπάρχουν πολλά παραδείγματα και εμπειρίες επιτυχούς εφαρμογής του MSP σε όλο τον κόσμο, όπως η περίπτωση της Βαλτικής Θάλασσας, της Σκανδιναβικής Θάλασσας και του MSP στην Πολιτεία της Φλόριντα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η περίπτωση της Νοτιοανατολικής Μεσογείου αποτελεί πεδίο συνεχιζόμενων μελετών καθώς παραμένει μια περιοχή, όπου τα περισσότερα από τα όμορα κράτη δεν έχουν προχωρήσει ακόμη στην εφαρμογή ή την οριστικοποίηση Θαλάσσιων Χωρικών Σχεδίων. Οι λόγοι για να γίνει αυτό ποικίλλουν από την έλλειψη εθνικών πρωτοβουλιών έως την απουσία των απαραίτητων μέσων εφαρμογής και τις ανεπίλυτες διεθνείς υποθέσεις. Για τους σκοπούς της παρούσας μελέτης θα εξεταστεί η περίπτωση της Ελλάδας, ενός κράτους της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και ενός κράτους μέλους της Ε.Ε. Η παρούσα διατριβή παρέχει ανάλυση και ερμηνεία του «θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού» βάσει του διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου, ιδίως βάσει της Οδηγίας MSP της ΕΕ του 2014 (2014/89/ΕΕ). Το βασικό διεθνές νομικό μέσο που ρυθμίζει τη χρήση των θαλάσσιων και θαλάσσιων πόρων είναι η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), ωστόσο, δεν παρουσιάζει άμεση συσχέτιση με τον ΘΧΣ. Σκοπός της παρούσας διατριβής είναι να εξετάσει τη σχέση UNCLOS και MSP και πώς συμπίπτουν αυτά τα δύο μέσα καθώς και τη σχέση του MSP με άλλες αρχές του διεθνούς δικαίου. Όσον αφορά την Οδηγία ΘΧΣ της ΕΕ, θα στοχεύσω να παρουσιάσω μια εξέταση της φύσης και του περιεχομένου της Οδηγίας και του τρόπου με τον οποίο η τελευταία διευκολύνει αποτελεσματικά (ή όχι) τον ΘΧΣ σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Τέλος, η διατριβή θα εστιαστεί στην περίπτωση της Ελλάδας, την τρέχουσα κατάσταση των θαλάσσιων υδάτων της, την ισχύουσα νομοθεσία σχετικά με το ΘΧΣ, τα προβλήματα που προκύπτουν και τα οφέλη από την ίδρυση του ΘΧΣ.","“Marine Spatial Planning” (MSP) has gained great recognition in the past few decades due to the emergence of new maritime activities, such as offshore energy production and energy transportation and the involvement of the traditional ones, such as shipping, navigation, and fisheries. There is no uniform definition of MSP, however, it is widely accepted that it constitutes “a process or instrument of analyzing and allocating parts of three-dimensional marine spaces (or ecosystems) to specific uses or objectives, to achieve ecological, economic, and social objectives that are usually specified through a political process” . There are many examples and experiences of successful implementation of MSP around the world, such as the case of the Baltic Sea, the Nordic Sea and MSP in the State of Florida in the United States of America. The case of Southeast Mediterranean constitutes a field of ongoing studies as it remains an area, where most of the adjacent states have not proceeded with implementing or finalizing Marine Spatial Plans yet. The reasons for doing so vary from the lack of national initiatives to the absence of the necessary implementation instruments and unresolved international affairs. For the purpose of this study, the case of Greece, a Southeast Mediterranean State and an EU Member State will be examined. This Dissertation provides an analysis and interpretation of “Marine Spatial Planning” under international and European law, in particular under the 2014 EU MSP Directive (2014/89/EU). The principle international legal instrument that regulates the use of the sea and sea resources is the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS), however, it does not present a direct correlation with MSP. It is the purpose of this Dissertation to examine the relation of UNCLOS and MSP and how these two instruments coincide as well as the relation of MSP with other principles of international law. As for the EU MSP Directive, I will aim to present an examination of the nature and the contents of the Directive and how the latter effectively facilitates (or not) MSP across the European Union (EU). Lastly, the focus of the Dissertation will be directed to the case of Greece, its current marine waters status, the current legislation related to MSP, the problems arising and the benefits of the establishment of MSP."],"dc:identifier":["uoadl:3272918","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3272918"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Marine spatial planning : the case of Southeast Mediterranean"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:29Z"}