{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3274242"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3274242","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Bad faith in trademark law","abstract":"Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ερμηνεία της έννοιας της κακόπιστης κατάθεσης των εμπορικών σημάτων. Το περιεχόμενο της κακής πίστης έχει διαμορφωθεί εξ ολοκλήρου από την ερμηνεία που της αποδίδουν το Ευρωπαϊκό Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας και τα δικαστήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά από μία ad hoc εξέταση κάθε φορά. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να ερμηνεύσει μέσα από τη νομολογία των ευρωπαϊκών δικαστηρίων, του ΔΕΚ και του Γενικού Δικαστηρίου, το νομολογιακά διαμορφωμένο περιεχόμενο που έχει αποδοθεί στην έννοια της κακής πίστης και πώς αυτό έχει εξελιχθεί με τα χρόνια. Ενώ σε ευρωπαϊκό επίπεδο η κακή πίστη προβλέπεται μόνο ως απόλυτος λόγος ακυρότητας, και στο εθνικό δίκαιο κάθε κράτους μέλους μπορεί επίσης να προβλεφθεί τόσο ως απόλυτος λόγος απαραδέκτου όσο και ως σχετικός λόγος όταν πρόκειται για ξένα εμπορικά σήματα, στην κακή πίστη έχει δοθεί ενιαία ερμηνεία σε όλο το εύρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέσα από την εμπορική πρακτική, τα ευρωπαϊκά δικαστήρια έχουν εντοπίσει παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά την εξέταση της ύπαρξης κακής πίστης. Οι παράγοντες που αναγνωρίστηκαν πρώτοι έπειτα από μία δικαστική διαμάχη που οδήγησε στην συγκεκριμένη υπόθεση να αποτελεί το θεμέλιο της προσπάθειας αποσαφήνισης της έννοιας της κακής πίστης , της υπόθεσης 529/07 του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, είναι ο κίνδυνος σύγχυσης, η γνώση της ύπαρξης προγενέστερων δικαιωμάτων, η πρόθεση του αιτούντος και το επίπεδο νομικής προστασίας των σημείων. Εφόσον δεν υπάρχει συγκεκριμένος ορισμός της κακής πίστης, ούτε οι συνθήκες και οι συμπεριφορές που δύνανται να καταστήσουν μία αίτηση γενόμενη σε κακή πίστη ειναι συγκεκριμένες. Έχουν επίσης εντοπιστεί και άλλοι παράγοντες, όπως τα γεγονότα πριν από την καταχώριση, η εμπορική λογική πίσω από την καταχώριση και ο χρόνος της, η φήμη του υπάρχοντος σημείου, το ανέντιμο στοιχείο της πρόθεσης κατά την αίτηση για το σήμα. Η ανέντιμη πρόθεση του αιτούντος είναι η ουσία της κακής πίστης. Η εργασία διερευνά τις διάφορες τακτικές που έχουν χρησιμοποιηθεί όλα αυτά τα χρόνια και έχουν αποδώσει στις αιτήσεις που κατατέθηκαν το κακόπιστο στοιχείο. Μεταξύ άλλων, ένας καταθέτης ενεργεί κακόπιστα όταν, καταθέτωντας ένα σχεδόν ίδιο σήμα με ενός ανταγωνιστή, προσπαθεί να επωφεληθεί από την φήμη του ανταγωνιστικού προϊόντος δημιουργώντας κίνδυνο σύγχυσης. Η εργασία προσπαθεί επίσης να προτείνει εν συντομία πιθανές λύσεις που θα μπορούσαν να μετριάσουν τα προβλήματα που ανακύπτουν από την απροσδιόριστη έννοια της κακής πίστης ως προϋπόθεσης για μία ολοκληρωμένη αίτηση για την ισορροπία των συμφερόντων των ενδιαφερομένων μερών και του συστήματος των εμπορικών σημάτων.","abstract_html":"Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ερμηνεία της έννοιας της κακόπιστης κατάθεσης των εμπορικών σημάτων. Το περιεχόμενο της κακής πίστης έχει διαμορφωθεί εξ ολοκλήρου από την ερμηνεία που της αποδίδουν το Ευρωπαϊκό Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας και τα δικαστήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά από μία ad hoc εξέταση κάθε φορά. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να ερμηνεύσει μέσα από τη νομολογία των ευρωπαϊκών δικαστηρίων, του ΔΕΚ και του Γενικού Δικαστηρίου, το νομολογιακά διαμορφωμένο περιεχόμενο που έχει αποδοθεί στην έννοια της κακής πίστης και πώς αυτό έχει εξελιχθεί με τα χρόνια. Ενώ σε ευρωπαϊκό επίπεδο η κακή πίστη προβλέπεται μόνο ως απόλυτος λόγος ακυρότητας, και στο εθνικό δίκαιο κάθε κράτους μέλους μπορεί επίσης να προβλεφθεί τόσο ως απόλυτος λόγος απαραδέκτου όσο και ως σχετικός λόγος όταν πρόκειται για ξένα εμπορικά σήματα, στην κακή πίστη έχει δοθεί ενιαία ερμηνεία σε όλο το εύρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέσα από την εμπορική πρακτική, τα ευρωπαϊκά δικαστήρια έχουν εντοπίσει παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά την εξέταση της ύπαρξης κακής πίστης. Οι παράγοντες που αναγνωρίστηκαν πρώτοι έπειτα από μία δικαστική διαμάχη που οδήγησε στην συγκεκριμένη υπόθεση να αποτελεί το θεμέλιο της προσπάθειας αποσαφήνισης της έννοιας της κακής πίστης , της υπόθεσης 529/07 του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, είναι ο κίνδυνος σύγχυσης, η γνώση της ύπαρξης προγενέστερων δικαιωμάτων, η πρόθεση του αιτούντος και το επίπεδο νομικής προστασίας των σημείων. Εφόσον δεν υπάρχει συγκεκριμένος ορισμός της κακής πίστης, ούτε οι συνθήκες και οι συμπεριφορές που δύνανται να καταστήσουν μία αίτηση γενόμενη σε κακή πίστη ειναι συγκεκριμένες. Έχουν επίσης εντοπιστεί και άλλοι παράγοντες, όπως τα γεγονότα πριν από την καταχώριση, η εμπορική λογική πίσω από την καταχώριση και ο χρόνος της, η φήμη του υπάρχοντος σημείου, το ανέντιμο στοιχείο της πρόθεσης κατά την αίτηση για το σήμα. Η ανέντιμη πρόθεση του αιτούντος είναι η ουσία της κακής πίστης. Η εργασία διερευνά τις διάφορες τακτικές που έχουν χρησιμοποιηθεί όλα αυτά τα χρόνια και έχουν αποδώσει στις αιτήσεις που κατατέθηκαν το κακόπιστο στοιχείο. Μεταξύ άλλων, ένας καταθέτης ενεργεί κακόπιστα όταν, καταθέτωντας ένα σχεδόν ίδιο σήμα με ενός ανταγωνιστή, προσπαθεί να επωφεληθεί από την φήμη του ανταγωνιστικού προϊόντος δημιουργώντας κίνδυνο σύγχυσης. Η εργασία προσπαθεί επίσης να προτείνει εν συντομία πιθανές λύσεις που θα μπορούσαν να μετριάσουν τα προβλήματα που ανακύπτουν από την απροσδιόριστη έννοια της κακής πίστης ως προϋπόθεσης για μία ολοκληρωμένη αίτηση για την ισορροπία των συμφερόντων των ενδιαφερομένων μερών και του συστήματος των εμπορικών σημάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Πιπίδη-Καλογήρου Ιωάννα","Pipidi-Kalogirou Ioanna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:29Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3274242"],"render_values":[{"text":"uoadl:3274242","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3274242","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3274242","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3274242","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πιπίδη-Καλογήρου Ιωάννα","Pipidi-Kalogirou Ioanna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3274242","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3274242"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ερμηνεία της έννοιας της κακόπιστης κατάθεσης των εμπορικών σημάτων. Το περιεχόμενο της κακής πίστης έχει διαμορφωθεί εξ ολοκλήρου από την ερμηνεία που της αποδίδουν το Ευρωπαϊκό Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας και τα δικαστήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά από μία ad hoc εξέταση κάθε φορά. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να ερμηνεύσει μέσα από τη νομολογία των ευρωπαϊκών δικαστηρίων, του ΔΕΚ και του Γενικού Δικαστηρίου, το νομολογιακά διαμορφωμένο περιεχόμενο που έχει αποδοθεί στην έννοια της κακής πίστης και πώς αυτό έχει εξελιχθεί με τα χρόνια. Ενώ σε ευρωπαϊκό επίπεδο η κακή πίστη προβλέπεται μόνο ως απόλυτος λόγος ακυρότητας, και στο εθνικό δίκαιο κάθε κράτους μέλους μπορεί επίσης να προβλεφθεί τόσο ως απόλυτος λόγος απαραδέκτου όσο και ως σχετικός λόγος όταν πρόκειται για ξένα εμπορικά σήματα, στην κακή πίστη έχει δοθεί ενιαία ερμηνεία σε όλο το εύρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέσα από την εμπορική πρακτική, τα ευρωπαϊκά δικαστήρια έχουν εντοπίσει παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά την εξέταση της ύπαρξης κακής πίστης. Οι παράγοντες που αναγνωρίστηκαν πρώτοι έπειτα από μία δικαστική διαμάχη που οδήγησε στην συγκεκριμένη υπόθεση να αποτελεί το θεμέλιο της προσπάθειας αποσαφήνισης της έννοιας της κακής πίστης , της υπόθεσης 529/07 του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, είναι ο κίνδυνος σύγχυσης, η γνώση της ύπαρξης προγενέστερων δικαιωμάτων, η πρόθεση του αιτούντος και το επίπεδο νομικής προστασίας των σημείων. Εφόσον δεν υπάρχει συγκεκριμένος ορισμός της κακής πίστης, ούτε οι συνθήκες και οι συμπεριφορές που δύνανται να καταστήσουν μία αίτηση γενόμενη σε κακή πίστη ειναι συγκεκριμένες. Έχουν επίσης εντοπιστεί και άλλοι παράγοντες, όπως τα γεγονότα πριν από την καταχώριση, η εμπορική λογική πίσω από την καταχώριση και ο χρόνος της, η φήμη του υπάρχοντος σημείου, το ανέντιμο στοιχείο της πρόθεσης κατά την αίτηση για το σήμα. Η ανέντιμη πρόθεση του αιτούντος είναι η ουσία της κακής πίστης. Η εργασία διερευνά τις διάφορες τακτικές που έχουν χρησιμοποιηθεί όλα αυτά τα χρόνια και έχουν αποδώσει στις αιτήσεις που κατατέθηκαν το κακόπιστο στοιχείο. Μεταξύ άλλων, ένας καταθέτης ενεργεί κακόπιστα όταν, καταθέτωντας ένα σχεδόν ίδιο σήμα με ενός ανταγωνιστή, προσπαθεί να επωφεληθεί από την φήμη του ανταγωνιστικού προϊόντος δημιουργώντας κίνδυνο σύγχυσης. Η εργασία προσπαθεί επίσης να προτείνει εν συντομία πιθανές λύσεις που θα μπορούσαν να μετριάσουν τα προβλήματα που ανακύπτουν από την απροσδιόριστη έννοια της κακής πίστης ως προϋπόθεσης για μία ολοκληρωμένη αίτηση για την ισορροπία των συμφερόντων των ενδιαφερομένων μερών και του συστήματος των εμπορικών σημάτων.","There is not a concrete definition on what constitutes bad faith. It is a notion entirely driven by the interpretation that the Office and EU courts attribute to it on a case-by-case assessment. The thesis tries to explore through the jurisprudence of the European courts, of the ECJ annd of the General Court, the interpretation that has been given to the requirement of bad faith and how it has been shaped over the years. Whereas, on an EU level bad faith is considered only as an absolute ground for invalidity, and under national law it can also be considered both as an absolute ground for refusal and/or relative ground where foreign trade marks are involved, bad faith is given a uniform interpretation in the European Union. Through the jurisprudence, the european courts have identified factors that must be taken into account when examining the existence of bad faith; likelihood of confusion, knowledge of prior rights, (dishonest) intention of the party, level of legal protection of the sign. The list is not exhaustive. Other factors have also been identified such as the events prior to the registration, the commercial logic behind the registration and its timing, the reputation of the existing sign, any legitimate reason dictating the contested registration for business purposes, the nature of the sign, the dishonest element of one’s intention when applying for the mark. The dishonest intention of the party is the essence of bad faith; an abusive element against the purposes of the trade mark system. The paper explores the various tactics that have been used over the years and recognised as applications made in bad faith by the Office and the Courts. Among others, a party is acting in bad faith when trying to free ride from the reputation of another party or to establish a perpetual monopoly by refiling applications in order to circumvent the consequences of no use . The thesis also tries to tackle the problematics of this undefined notion and briefly proposes potential solutions that could alleviate ex post and ex ante, both the trademark depository and the litigation triggers between interesting parties."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Bad faith in trademark law"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πιπίδη-Καλογήρου Ιωάννα","Pipidi-Kalogirou Ioanna"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ερμηνεία της έννοιας της κακόπιστης κατάθεσης των εμπορικών σημάτων. Το περιεχόμενο της κακής πίστης έχει διαμορφωθεί εξ ολοκλήρου από την ερμηνεία που της αποδίδουν το Ευρωπαϊκό Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας και τα δικαστήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά από μία ad hoc εξέταση κάθε φορά. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να ερμηνεύσει μέσα από τη νομολογία των ευρωπαϊκών δικαστηρίων, του ΔΕΚ και του Γενικού Δικαστηρίου, το νομολογιακά διαμορφωμένο περιεχόμενο που έχει αποδοθεί στην έννοια της κακής πίστης και πώς αυτό έχει εξελιχθεί με τα χρόνια. Ενώ σε ευρωπαϊκό επίπεδο η κακή πίστη προβλέπεται μόνο ως απόλυτος λόγος ακυρότητας, και στο εθνικό δίκαιο κάθε κράτους μέλους μπορεί επίσης να προβλεφθεί τόσο ως απόλυτος λόγος απαραδέκτου όσο και ως σχετικός λόγος όταν πρόκειται για ξένα εμπορικά σήματα, στην κακή πίστη έχει δοθεί ενιαία ερμηνεία σε όλο το εύρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέσα από την εμπορική πρακτική, τα ευρωπαϊκά δικαστήρια έχουν εντοπίσει παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά την εξέταση της ύπαρξης κακής πίστης. Οι παράγοντες που αναγνωρίστηκαν πρώτοι έπειτα από μία δικαστική διαμάχη που οδήγησε στην συγκεκριμένη υπόθεση να αποτελεί το θεμέλιο της προσπάθειας αποσαφήνισης της έννοιας της κακής πίστης , της υπόθεσης 529/07 του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, είναι ο κίνδυνος σύγχυσης, η γνώση της ύπαρξης προγενέστερων δικαιωμάτων, η πρόθεση του αιτούντος και το επίπεδο νομικής προστασίας των σημείων. Εφόσον δεν υπάρχει συγκεκριμένος ορισμός της κακής πίστης, ούτε οι συνθήκες και οι συμπεριφορές που δύνανται να καταστήσουν μία αίτηση γενόμενη σε κακή πίστη ειναι συγκεκριμένες. Έχουν επίσης εντοπιστεί και άλλοι παράγοντες, όπως τα γεγονότα πριν από την καταχώριση, η εμπορική λογική πίσω από την καταχώριση και ο χρόνος της, η φήμη του υπάρχοντος σημείου, το ανέντιμο στοιχείο της πρόθεσης κατά την αίτηση για το σήμα. Η ανέντιμη πρόθεση του αιτούντος είναι η ουσία της κακής πίστης. Η εργασία διερευνά τις διάφορες τακτικές που έχουν χρησιμοποιηθεί όλα αυτά τα χρόνια και έχουν αποδώσει στις αιτήσεις που κατατέθηκαν το κακόπιστο στοιχείο. Μεταξύ άλλων, ένας καταθέτης ενεργεί κακόπιστα όταν, καταθέτωντας ένα σχεδόν ίδιο σήμα με ενός ανταγωνιστή, προσπαθεί να επωφεληθεί από την φήμη του ανταγωνιστικού προϊόντος δημιουργώντας κίνδυνο σύγχυσης. Η εργασία προσπαθεί επίσης να προτείνει εν συντομία πιθανές λύσεις που θα μπορούσαν να μετριάσουν τα προβλήματα που ανακύπτουν από την απροσδιόριστη έννοια της κακής πίστης ως προϋπόθεσης για μία ολοκληρωμένη αίτηση για την ισορροπία των συμφερόντων των ενδιαφερομένων μερών και του συστήματος των εμπορικών σημάτων.","There is not a concrete definition on what constitutes bad faith. It is a notion entirely driven by the interpretation that the Office and EU courts attribute to it on a case-by-case assessment. The thesis tries to explore through the jurisprudence of the European courts, of the ECJ annd of the General Court, the interpretation that has been given to the requirement of bad faith and how it has been shaped over the years. Whereas, on an EU level bad faith is considered only as an absolute ground for invalidity, and under national law it can also be considered both as an absolute ground for refusal and/or relative ground where foreign trade marks are involved, bad faith is given a uniform interpretation in the European Union. Through the jurisprudence, the european courts have identified factors that must be taken into account when examining the existence of bad faith; likelihood of confusion, knowledge of prior rights, (dishonest) intention of the party, level of legal protection of the sign. The list is not exhaustive. Other factors have also been identified such as the events prior to the registration, the commercial logic behind the registration and its timing, the reputation of the existing sign, any legitimate reason dictating the contested registration for business purposes, the nature of the sign, the dishonest element of one’s intention when applying for the mark. The dishonest intention of the party is the essence of bad faith; an abusive element against the purposes of the trade mark system. The paper explores the various tactics that have been used over the years and recognised as applications made in bad faith by the Office and the Courts. Among others, a party is acting in bad faith when trying to free ride from the reputation of another party or to establish a perpetual monopoly by refiling applications in order to circumvent the consequences of no use . The thesis also tries to tackle the problematics of this undefined notion and briefly proposes potential solutions that could alleviate ex post and ex ante, both the trademark depository and the litigation triggers between interesting parties."],"dc:identifier":["uoadl:3274242","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3274242"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Bad faith in trademark law"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:29Z"}