{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3276404"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3276404","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ship Recycling under the light of the EU legal framework","abstract":"Προ των προσφάτων καταγεγραμμένων περιπτώσεων διάλυσης πλοίων, η συντριπτική πλειοψηφία των πλοίων είτε υποβάλλονταν σε καταστροφές από φωτιά ή άλλα ατυχήματα, ενώ εκτελούσαν πλόες στη θάλασσα, ή χάνονταν πλήρως. Ως εκ τούτου, η έννοια της ανακύκλωσης των πλοίων, προκειμένου για την επαναχρησιμοποίηση τμημάτων τους, ήταν εκτός της εξίσωσης. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να υπογραμμίσει την εξαιρετική σημασία της αγοράς της ανακύκλωσης των πλοίων, ως ξεχωριστός τομέας αγοράς της ναυτιλιακής βιομηχανίας, ο οποίος αναπόφευκτα συνδέεται με την ιδέα της βιώσιμης ανάπτυξης και της οικονομικής εξέλιξης, οι οποίες προστατεύονται από το πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ και να «βουτήξει» στο Διεθνές και Ευρωπαϊκό ρυθμιστικό πλαίσιο, το οποίο επί της ουσίας επιχειρεί να καταπολεμήσει τα τρομερά αρνητικά αποτελέσματα στην ανθρώπινη υγεία, ην εργασιακή ασφάλεια και την περιβαλλοντική υποβάθμιση. Επιπλέον, να εξετάσει την αποτελεσματικότητα, την εφαρμογή, τις ανεπάρκειες και τις αποκλίσεις από τα προαναφερόμενα νομικά πλαίσια στην πράξη και να απαντήσει στο ερώτημα περί του εάν υπάρχουν ακόμη βήματα που θα πρέπει να γίνουν, προκειμένου για την ασφαλή και περιβαλλοντικά ορθή ανακύκλωση πλοίων παγκοσμίως, λαμβάνοντας βέβαια υπόψιν τις ιδιαιτερότητες της εξισορρόπησης των αντιτιθέμενων συμφερόντων. Τα ερευνητικά ερωτήματα υπέδειξαν τη δομή της παρούσας εργασίας, η οποία χωρίζεται σε δύο μέρη, καθένα από τα οποία συμπληρώνει το άλλο, διαμορφώνοντας ένα συνεκτικό σύνολο, το οποίο εξετάζει το νομοθετικό πλαίσιο της ανακύκλωσης των πλοίων, των υποχρεώσεων που επιβάλλονται, ιδίως στους πλοιοκτήτες, του πλαισίου ευθύνης σε Διεθνές και Ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς και της αρμοδιότητας των Διεθνών και Ευρωπαϊκών θεσμών ρύθμισης της βιομηχανίας της ανακύκλωσης πλοίων. Από τις κοινές προσπάθειες διεθνών παραγόντων, ΜΚΟ, καθώς και από την επιθυμία να προστατευθεί το περιβάλλον από τα αρνητικά αποτελέσματα της δραστηριότητας της διάλυσης των πλοίων, υιοθετήθηκαν δύο διεθνή μέσα, ήτοι η Διεθνής Σύμβαση της Βασιλείας για την διασυνοριακή μεταφορά επικίνδυνων αποβλήτων και η Διεθνής Σύμβαση του Χονγκ Κονγκ, η οποία ρυθμίζει ειδικώς την ανακύκλωση των πλοίων. Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως σημαντικός διεθνής παράγοντας στη ναυτιλιακή βιομηχανία έγινε πιο εμφανής από τη συνεχή συνεισφορά στη διαμόρφωση ενός νομοθετικού ρυθμιστικού πλαισίου σχετικά με την περιβαλλοντικά ασφαλή και ορθή ανακύκλωση των πλοίων. Έτσι, η Ένωση υιοθέτησε το 2006 τον Κανονισμό (ΕΚ) 1013/2006 για την μεταφορά αποβλήτων, ενώ τον Νοέμβριο του 2013, η Ένωση υιοθέτησε τον Κανονισμό (ΕΚ) 1257/2013 ειδικά για την ανακύκλωση των πλοίων, αντικαθιστώντας εν μέρει τον προηγούμενο Κανονισμό (WSR) και μεταφέροντας τη Διεθνή Σύμβαση του Χονγκ Κονγκ. Ο κύριος σκοπός του Κανονισμού (SRR) είναι να ‘αποτρέψει, μειώσει, ελαχιστοποιήσει και εξαλείψει τα ατυχήματα, τους τραυματισμούς και άλλα αποτελέσματα στην ανθρώπινη υγεία και στο περιβάλλον ως αποτέλεσμα της ανακύκλωσης πλοίων […], να βελτιώσει την ασφάλεια, […] η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος της Ένωσης καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής ενός πλοίου, ιδίως να διασφαλίσει ότι τα επικίνδυνα απόβλητα από την ανακύκλωση των πλοίων θα διαχειρίζονται περιβαλλοντικά ορθά’, προκειμένου να διασφαλίσει πως η ανακύκλωση θα διεξάγεται με ‘πράσινο’ τρόπο, να μειώσει ή απαγορεύσει τη χρήση επικίνδυνων υλικών στα πλοία και να εγκαθιδρυθεί μια Ευρωπαϊκή λίστα εγκαταστάσεων ανακύκλωσης πλοίων. Τέλος αλλά εξίσου σημαντικό, οι κύριοι στόχοι της παρούσας εργασίας ήταν να υπογραμμιστεί ο σημαντικός ρόλος της βιομηχανίας της διάλυσης πλοίων στην βιώσιμη ανάπτυξη και οικονομική ευημερία, να κατανοηθεί καλύτερα το νομοθετικό πλαίσιο (Διεθνές και Ευρωπαϊκό) στην αποστολή του να αντιμετωπίσει τα αρνητικά αποτελέσματα στην ανθρώπινη υγεία, την εργασιακή ασφάλεια και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και να τεθούν τα ερωτήματα περί του εάν αυτά τα συστήματα κανόνων είναι αρκετά και αποτελεσματικά, αν εφαρμόζονται ορθώς, να εξεταστούν οι ανεπάρκειές τους, καθώς και να εξαχθεί το συμπέρασμα για το εάν χρειάζονται περαιτέρω βήματα για την περιβαλλοντικά ασφαλή και ορθή ανακύκλωση πλοίων.","abstract_html":"Προ των προσφάτων καταγεγραμμένων περιπτώσεων διάλυσης πλοίων, η συντριπτική πλειοψηφία των πλοίων είτε υποβάλλονταν σε καταστροφές από φωτιά ή άλλα ατυχήματα, ενώ εκτελούσαν πλόες στη θάλασσα, ή χάνονταν πλήρως. Ως εκ τούτου, η έννοια της ανακύκλωσης των πλοίων, προκειμένου για την επαναχρησιμοποίηση τμημάτων τους, ήταν εκτός της εξίσωσης. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να υπογραμμίσει την εξαιρετική σημασία της αγοράς της ανακύκλωσης των πλοίων, ως ξεχωριστός τομέας αγοράς της ναυτιλιακής βιομηχανίας, ο οποίος αναπόφευκτα συνδέεται με την ιδέα της βιώσιμης ανάπτυξης και της οικονομικής εξέλιξης, οι οποίες προστατεύονται από το πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ και να «βουτήξει» στο Διεθνές και Ευρωπαϊκό ρυθμιστικό πλαίσιο, το οποίο επί της ουσίας επιχειρεί να καταπολεμήσει τα τρομερά αρνητικά αποτελέσματα στην ανθρώπινη υγεία, ην εργασιακή ασφάλεια και την περιβαλλοντική υποβάθμιση. Επιπλέον, να εξετάσει την αποτελεσματικότητα, την εφαρμογή, τις ανεπάρκειες και τις αποκλίσεις από τα προαναφερόμενα νομικά πλαίσια στην πράξη και να απαντήσει στο ερώτημα περί του εάν υπάρχουν ακόμη βήματα που θα πρέπει να γίνουν, προκειμένου για την ασφαλή και περιβαλλοντικά ορθή ανακύκλωση πλοίων παγκοσμίως, λαμβάνοντας βέβαια υπόψιν τις ιδιαιτερότητες της εξισορρόπησης των αντιτιθέμενων συμφερόντων. Τα ερευνητικά ερωτήματα υπέδειξαν τη δομή της παρούσας εργασίας, η οποία χωρίζεται σε δύο μέρη, καθένα από τα οποία συμπληρώνει το άλλο, διαμορφώνοντας ένα συνεκτικό σύνολο, το οποίο εξετάζει το νομοθετικό πλαίσιο της ανακύκλωσης των πλοίων, των υποχρεώσεων που επιβάλλονται, ιδίως στους πλοιοκτήτες, του πλαισίου ευθύνης σε Διεθνές και Ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς και της αρμοδιότητας των Διεθνών και Ευρωπαϊκών θεσμών ρύθμισης της βιομηχανίας της ανακύκλωσης πλοίων. Από τις κοινές προσπάθειες διεθνών παραγόντων, ΜΚΟ, καθώς και από την επιθυμία να προστατευθεί το περιβάλλον από τα αρνητικά αποτελέσματα της δραστηριότητας της διάλυσης των πλοίων, υιοθετήθηκαν δύο διεθνή μέσα, ήτοι η Διεθνής Σύμβαση της Βασιλείας για την διασυνοριακή μεταφορά επικίνδυνων αποβλήτων και η Διεθνής Σύμβαση του Χονγκ Κονγκ, η οποία ρυθμίζει ειδικώς την ανακύκλωση των πλοίων. Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως σημαντικός διεθνής παράγοντας στη ναυτιλιακή βιομηχανία έγινε πιο εμφανής από τη συνεχή συνεισφορά στη διαμόρφωση ενός νομοθετικού ρυθμιστικού πλαισίου σχετικά με την περιβαλλοντικά ασφαλή και ορθή ανακύκλωση των πλοίων. Έτσι, η Ένωση υιοθέτησε το 2006 τον Κανονισμό (ΕΚ) 1013/2006 για την μεταφορά αποβλήτων, ενώ τον Νοέμβριο του 2013, η Ένωση υιοθέτησε τον Κανονισμό (ΕΚ) 1257/2013 ειδικά για την ανακύκλωση των πλοίων, αντικαθιστώντας εν μέρει τον προηγούμενο Κανονισμό (WSR) και μεταφέροντας τη Διεθνή Σύμβαση του Χονγκ Κονγκ. Ο κύριος σκοπός του Κανονισμού (SRR) είναι να ‘αποτρέψει, μειώσει, ελαχιστοποιήσει και εξαλείψει τα ατυχήματα, τους τραυματισμούς και άλλα αποτελέσματα στην ανθρώπινη υγεία και στο περιβάλλον ως αποτέλεσμα της ανακύκλωσης πλοίων […], να βελτιώσει την ασφάλεια, […] η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος της Ένωσης καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής ενός πλοίου, ιδίως να διασφαλίσει ότι τα επικίνδυνα απόβλητα από την ανακύκλωση των πλοίων θα διαχειρίζονται περιβαλλοντικά ορθά’, προκειμένου να διασφαλίσει πως η ανακύκλωση θα διεξάγεται με ‘πράσινο’ τρόπο, να μειώσει ή απαγορεύσει τη χρήση επικίνδυνων υλικών στα πλοία και να εγκαθιδρυθεί μια Ευρωπαϊκή λίστα εγκαταστάσεων ανακύκλωσης πλοίων. Τέλος αλλά εξίσου σημαντικό, οι κύριοι στόχοι της παρούσας εργασίας ήταν να υπογραμμιστεί ο σημαντικός ρόλος της βιομηχανίας της διάλυσης πλοίων στην βιώσιμη ανάπτυξη και οικονομική ευημερία, να κατανοηθεί καλύτερα το νομοθετικό πλαίσιο (Διεθνές και Ευρωπαϊκό) στην αποστολή του να αντιμετωπίσει τα αρνητικά αποτελέσματα στην ανθρώπινη υγεία, την εργασιακή ασφάλεια και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και να τεθούν τα ερωτήματα περί του εάν αυτά τα συστήματα κανόνων είναι αρκετά και αποτελεσματικά, αν εφαρμόζονται ορθώς, να εξεταστούν οι ανεπάρκειές τους, καθώς και να εξαχθεί το συμπέρασμα για το εάν χρειάζονται περαιτέρω βήματα για την περιβαλλοντικά ασφαλή και ορθή ανακύκλωση πλοίων.","abstract_has_math":false,"creators":["Αναγνωστοπούλου Μαρία-Λίζα","Anagnostopoulou Maria-Liza"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:31Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3276404"],"render_values":[{"text":"uoadl:3276404","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3276404","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3276404","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3276404","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αναγνωστοπούλου Μαρία-Λίζα","Anagnostopoulou Maria-Liza"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3276404","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3276404"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Προ των προσφάτων καταγεγραμμένων περιπτώσεων διάλυσης πλοίων, η συντριπτική πλειοψηφία των πλοίων είτε υποβάλλονταν σε καταστροφές από φωτιά ή άλλα ατυχήματα, ενώ εκτελούσαν πλόες στη θάλασσα, ή χάνονταν πλήρως. Ως εκ τούτου, η έννοια της ανακύκλωσης των πλοίων, προκειμένου για την επαναχρησιμοποίηση τμημάτων τους, ήταν εκτός της εξίσωσης. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να υπογραμμίσει την εξαιρετική σημασία της αγοράς της ανακύκλωσης των πλοίων, ως ξεχωριστός τομέας αγοράς της ναυτιλιακής βιομηχανίας, ο οποίος αναπόφευκτα συνδέεται με την ιδέα της βιώσιμης ανάπτυξης και της οικονομικής εξέλιξης, οι οποίες προστατεύονται από το πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ και να «βουτήξει» στο Διεθνές και Ευρωπαϊκό ρυθμιστικό πλαίσιο, το οποίο επί της ουσίας επιχειρεί να καταπολεμήσει τα τρομερά αρνητικά αποτελέσματα στην ανθρώπινη υγεία, ην εργασιακή ασφάλεια και την περιβαλλοντική υποβάθμιση. Επιπλέον, να εξετάσει την αποτελεσματικότητα, την εφαρμογή, τις ανεπάρκειες και τις αποκλίσεις από τα προαναφερόμενα νομικά πλαίσια στην πράξη και να απαντήσει στο ερώτημα περί του εάν υπάρχουν ακόμη βήματα που θα πρέπει να γίνουν, προκειμένου για την ασφαλή και περιβαλλοντικά ορθή ανακύκλωση πλοίων παγκοσμίως, λαμβάνοντας βέβαια υπόψιν τις ιδιαιτερότητες της εξισορρόπησης των αντιτιθέμενων συμφερόντων. Τα ερευνητικά ερωτήματα υπέδειξαν τη δομή της παρούσας εργασίας, η οποία χωρίζεται σε δύο μέρη, καθένα από τα οποία συμπληρώνει το άλλο, διαμορφώνοντας ένα συνεκτικό σύνολο, το οποίο εξετάζει το νομοθετικό πλαίσιο της ανακύκλωσης των πλοίων, των υποχρεώσεων που επιβάλλονται, ιδίως στους πλοιοκτήτες, του πλαισίου ευθύνης σε Διεθνές και Ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς και της αρμοδιότητας των Διεθνών και Ευρωπαϊκών θεσμών ρύθμισης της βιομηχανίας της ανακύκλωσης πλοίων. Από τις κοινές προσπάθειες διεθνών παραγόντων, ΜΚΟ, καθώς και από την επιθυμία να προστατευθεί το περιβάλλον από τα αρνητικά αποτελέσματα της δραστηριότητας της διάλυσης των πλοίων, υιοθετήθηκαν δύο διεθνή μέσα, ήτοι η Διεθνής Σύμβαση της Βασιλείας για την διασυνοριακή μεταφορά επικίνδυνων αποβλήτων και η Διεθνής Σύμβαση του Χονγκ Κονγκ, η οποία ρυθμίζει ειδικώς την ανακύκλωση των πλοίων. Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως σημαντικός διεθνής παράγοντας στη ναυτιλιακή βιομηχανία έγινε πιο εμφανής από τη συνεχή συνεισφορά στη διαμόρφωση ενός νομοθετικού ρυθμιστικού πλαισίου σχετικά με την περιβαλλοντικά ασφαλή και ορθή ανακύκλωση των πλοίων. Έτσι, η Ένωση υιοθέτησε το 2006 τον Κανονισμό (ΕΚ) 1013/2006 για την μεταφορά αποβλήτων, ενώ τον Νοέμβριο του 2013, η Ένωση υιοθέτησε τον Κανονισμό (ΕΚ) 1257/2013 ειδικά για την ανακύκλωση των πλοίων, αντικαθιστώντας εν μέρει τον προηγούμενο Κανονισμό (WSR) και μεταφέροντας τη Διεθνή Σύμβαση του Χονγκ Κονγκ. Ο κύριος σκοπός του Κανονισμού (SRR) είναι να ‘αποτρέψει, μειώσει, ελαχιστοποιήσει και εξαλείψει τα ατυχήματα, τους τραυματισμούς και άλλα αποτελέσματα στην ανθρώπινη υγεία και στο περιβάλλον ως αποτέλεσμα της ανακύκλωσης πλοίων […], να βελτιώσει την ασφάλεια, […] η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος της Ένωσης καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής ενός πλοίου, ιδίως να διασφαλίσει ότι τα επικίνδυνα απόβλητα από την ανακύκλωση των πλοίων θα διαχειρίζονται περιβαλλοντικά ορθά’, προκειμένου να διασφαλίσει πως η ανακύκλωση θα διεξάγεται με ‘πράσινο’ τρόπο, να μειώσει ή απαγορεύσει τη χρήση επικίνδυνων υλικών στα πλοία και να εγκαθιδρυθεί μια Ευρωπαϊκή λίστα εγκαταστάσεων ανακύκλωσης πλοίων. Τέλος αλλά εξίσου σημαντικό, οι κύριοι στόχοι της παρούσας εργασίας ήταν να υπογραμμιστεί ο σημαντικός ρόλος της βιομηχανίας της διάλυσης πλοίων στην βιώσιμη ανάπτυξη και οικονομική ευημερία, να κατανοηθεί καλύτερα το νομοθετικό πλαίσιο (Διεθνές και Ευρωπαϊκό) στην αποστολή του να αντιμετωπίσει τα αρνητικά αποτελέσματα στην ανθρώπινη υγεία, την εργασιακή ασφάλεια και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και να τεθούν τα ερωτήματα περί του εάν αυτά τα συστήματα κανόνων είναι αρκετά και αποτελεσματικά, αν εφαρμόζονται ορθώς, να εξεταστούν οι ανεπάρκειές τους, καθώς και να εξαχθεί το συμπέρασμα για το εάν χρειάζονται περαιτέρω βήματα για την περιβαλλοντικά ασφαλή και ορθή ανακύκλωση πλοίων.","Prior to the earliest recorded ship breaking cases, the vast majority of vessels either suffered damages caused by fire or other accidents, while operating at seas, or were completely lost. Thus, the concept of recycling a ship, in order to reuse her parts, was out of the equation. The present research attempts to underline the importance of the ship - recycling business, as a distinct market within the shipping industry, which inevitably is interlinked with the concept of sustainable development and economic growth, which both are to be safeguarded from the primary EU law and to dive into its International and European regulatory framework, which in its very essence yearns to combat all of the tremendous and negative adverse effects on human health, occupational safety and environmental degradation. Moreover, to scrutinize the efficiency, implementation, deficiencies, circumventions of the aforementioned legal frameworks in practice and to answer to the question of whether there are still steps to be taken for safe and environmentally sound ship – recycling worldwide that take into account the peculiarities of the balance of the conflicting interests. The research questions imposed the structure of the present paper, which was constructed in two parts, each one of which complemented the other, forming a cohesive whole that examines the ship – recycling regulatory regime, the duties imposed primarily to shipowners and the liability regime at International and European level, as well as the competence of International and European Institutions to regulate the ship – recycling industry. From the joint efforts of international actors, NGO’s and the willingness to protect and preserve the environment from the adverse effects of the activity of ship – recycling, two International instruments were adopted, thus the Basel Convention on the transboundary movements of hazardous wastes and the Hong Kong Convention which regulates specifically the recycling of vessels. The European Union’s role as key international actor in the shipping industry became more obvious from its continuous contribution to a formation of a legal regulatory framework concerning environmentally safe and sound ship - recycling. Hence, the Union adopted in 2006 the Regulation (EC) No 1013/2006 on shipments of waste, while on November 2013, the Union adopted a Regulation (EU) 1257/2013 specialized on ship recycling, partly replacing the WSR and transposing the Hong Kong Convention. The main purpose of the SRR was to ‘prevent, reduce, minimize and eliminate accidents, injuries and other adverse effects on human health and the environment caused by ship recycling […] to enhance safety, […] the protection of the Union marine environment throughout a ship’s life-cycle, in particular to ensure that hazardous waste from such ship recycling is subject to environmentally sound management’, so as to ensure that recycling is conducted in a ‘green’ manner, to restrict or prohibit the use of hazardous materials on ships and to establish a European list of ship - recycling facilities. Last but not least, the main objectives of this research are to highlight the key role that ship - recycling industry holds in sustainable development and economic growth, to have an insight and a better understanding concerning its regulatory framework (International and European) in its mission to tackle the negative adverse effects on human health, occupational safety and environmental degradation and to question whether these sets of rules are sufficient and efficient or implemented properly, to scrutinize their deficiencies and to examine whether there are still steps to be taken for safe and environmentally sound ship – recycling."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ship Recycling under the light of the EU legal framework"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αναγνωστοπούλου Μαρία-Λίζα","Anagnostopoulou Maria-Liza"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Προ των προσφάτων καταγεγραμμένων περιπτώσεων διάλυσης πλοίων, η συντριπτική πλειοψηφία των πλοίων είτε υποβάλλονταν σε καταστροφές από φωτιά ή άλλα ατυχήματα, ενώ εκτελούσαν πλόες στη θάλασσα, ή χάνονταν πλήρως. Ως εκ τούτου, η έννοια της ανακύκλωσης των πλοίων, προκειμένου για την επαναχρησιμοποίηση τμημάτων τους, ήταν εκτός της εξίσωσης. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να υπογραμμίσει την εξαιρετική σημασία της αγοράς της ανακύκλωσης των πλοίων, ως ξεχωριστός τομέας αγοράς της ναυτιλιακής βιομηχανίας, ο οποίος αναπόφευκτα συνδέεται με την ιδέα της βιώσιμης ανάπτυξης και της οικονομικής εξέλιξης, οι οποίες προστατεύονται από το πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ και να «βουτήξει» στο Διεθνές και Ευρωπαϊκό ρυθμιστικό πλαίσιο, το οποίο επί της ουσίας επιχειρεί να καταπολεμήσει τα τρομερά αρνητικά αποτελέσματα στην ανθρώπινη υγεία, ην εργασιακή ασφάλεια και την περιβαλλοντική υποβάθμιση. Επιπλέον, να εξετάσει την αποτελεσματικότητα, την εφαρμογή, τις ανεπάρκειες και τις αποκλίσεις από τα προαναφερόμενα νομικά πλαίσια στην πράξη και να απαντήσει στο ερώτημα περί του εάν υπάρχουν ακόμη βήματα που θα πρέπει να γίνουν, προκειμένου για την ασφαλή και περιβαλλοντικά ορθή ανακύκλωση πλοίων παγκοσμίως, λαμβάνοντας βέβαια υπόψιν τις ιδιαιτερότητες της εξισορρόπησης των αντιτιθέμενων συμφερόντων. Τα ερευνητικά ερωτήματα υπέδειξαν τη δομή της παρούσας εργασίας, η οποία χωρίζεται σε δύο μέρη, καθένα από τα οποία συμπληρώνει το άλλο, διαμορφώνοντας ένα συνεκτικό σύνολο, το οποίο εξετάζει το νομοθετικό πλαίσιο της ανακύκλωσης των πλοίων, των υποχρεώσεων που επιβάλλονται, ιδίως στους πλοιοκτήτες, του πλαισίου ευθύνης σε Διεθνές και Ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς και της αρμοδιότητας των Διεθνών και Ευρωπαϊκών θεσμών ρύθμισης της βιομηχανίας της ανακύκλωσης πλοίων. Από τις κοινές προσπάθειες διεθνών παραγόντων, ΜΚΟ, καθώς και από την επιθυμία να προστατευθεί το περιβάλλον από τα αρνητικά αποτελέσματα της δραστηριότητας της διάλυσης των πλοίων, υιοθετήθηκαν δύο διεθνή μέσα, ήτοι η Διεθνής Σύμβαση της Βασιλείας για την διασυνοριακή μεταφορά επικίνδυνων αποβλήτων και η Διεθνής Σύμβαση του Χονγκ Κονγκ, η οποία ρυθμίζει ειδικώς την ανακύκλωση των πλοίων. Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως σημαντικός διεθνής παράγοντας στη ναυτιλιακή βιομηχανία έγινε πιο εμφανής από τη συνεχή συνεισφορά στη διαμόρφωση ενός νομοθετικού ρυθμιστικού πλαισίου σχετικά με την περιβαλλοντικά ασφαλή και ορθή ανακύκλωση των πλοίων. Έτσι, η Ένωση υιοθέτησε το 2006 τον Κανονισμό (ΕΚ) 1013/2006 για την μεταφορά αποβλήτων, ενώ τον Νοέμβριο του 2013, η Ένωση υιοθέτησε τον Κανονισμό (ΕΚ) 1257/2013 ειδικά για την ανακύκλωση των πλοίων, αντικαθιστώντας εν μέρει τον προηγούμενο Κανονισμό (WSR) και μεταφέροντας τη Διεθνή Σύμβαση του Χονγκ Κονγκ. Ο κύριος σκοπός του Κανονισμού (SRR) είναι να ‘αποτρέψει, μειώσει, ελαχιστοποιήσει και εξαλείψει τα ατυχήματα, τους τραυματισμούς και άλλα αποτελέσματα στην ανθρώπινη υγεία και στο περιβάλλον ως αποτέλεσμα της ανακύκλωσης πλοίων […], να βελτιώσει την ασφάλεια, […] η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος της Ένωσης καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής ενός πλοίου, ιδίως να διασφαλίσει ότι τα επικίνδυνα απόβλητα από την ανακύκλωση των πλοίων θα διαχειρίζονται περιβαλλοντικά ορθά’, προκειμένου να διασφαλίσει πως η ανακύκλωση θα διεξάγεται με ‘πράσινο’ τρόπο, να μειώσει ή απαγορεύσει τη χρήση επικίνδυνων υλικών στα πλοία και να εγκαθιδρυθεί μια Ευρωπαϊκή λίστα εγκαταστάσεων ανακύκλωσης πλοίων. Τέλος αλλά εξίσου σημαντικό, οι κύριοι στόχοι της παρούσας εργασίας ήταν να υπογραμμιστεί ο σημαντικός ρόλος της βιομηχανίας της διάλυσης πλοίων στην βιώσιμη ανάπτυξη και οικονομική ευημερία, να κατανοηθεί καλύτερα το νομοθετικό πλαίσιο (Διεθνές και Ευρωπαϊκό) στην αποστολή του να αντιμετωπίσει τα αρνητικά αποτελέσματα στην ανθρώπινη υγεία, την εργασιακή ασφάλεια και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και να τεθούν τα ερωτήματα περί του εάν αυτά τα συστήματα κανόνων είναι αρκετά και αποτελεσματικά, αν εφαρμόζονται ορθώς, να εξεταστούν οι ανεπάρκειές τους, καθώς και να εξαχθεί το συμπέρασμα για το εάν χρειάζονται περαιτέρω βήματα για την περιβαλλοντικά ασφαλή και ορθή ανακύκλωση πλοίων.","Prior to the earliest recorded ship breaking cases, the vast majority of vessels either suffered damages caused by fire or other accidents, while operating at seas, or were completely lost. Thus, the concept of recycling a ship, in order to reuse her parts, was out of the equation. The present research attempts to underline the importance of the ship - recycling business, as a distinct market within the shipping industry, which inevitably is interlinked with the concept of sustainable development and economic growth, which both are to be safeguarded from the primary EU law and to dive into its International and European regulatory framework, which in its very essence yearns to combat all of the tremendous and negative adverse effects on human health, occupational safety and environmental degradation. Moreover, to scrutinize the efficiency, implementation, deficiencies, circumventions of the aforementioned legal frameworks in practice and to answer to the question of whether there are still steps to be taken for safe and environmentally sound ship – recycling worldwide that take into account the peculiarities of the balance of the conflicting interests. The research questions imposed the structure of the present paper, which was constructed in two parts, each one of which complemented the other, forming a cohesive whole that examines the ship – recycling regulatory regime, the duties imposed primarily to shipowners and the liability regime at International and European level, as well as the competence of International and European Institutions to regulate the ship – recycling industry. From the joint efforts of international actors, NGO’s and the willingness to protect and preserve the environment from the adverse effects of the activity of ship – recycling, two International instruments were adopted, thus the Basel Convention on the transboundary movements of hazardous wastes and the Hong Kong Convention which regulates specifically the recycling of vessels. The European Union’s role as key international actor in the shipping industry became more obvious from its continuous contribution to a formation of a legal regulatory framework concerning environmentally safe and sound ship - recycling. Hence, the Union adopted in 2006 the Regulation (EC) No 1013/2006 on shipments of waste, while on November 2013, the Union adopted a Regulation (EU) 1257/2013 specialized on ship recycling, partly replacing the WSR and transposing the Hong Kong Convention. The main purpose of the SRR was to ‘prevent, reduce, minimize and eliminate accidents, injuries and other adverse effects on human health and the environment caused by ship recycling […] to enhance safety, […] the protection of the Union marine environment throughout a ship’s life-cycle, in particular to ensure that hazardous waste from such ship recycling is subject to environmentally sound management’, so as to ensure that recycling is conducted in a ‘green’ manner, to restrict or prohibit the use of hazardous materials on ships and to establish a European list of ship - recycling facilities. Last but not least, the main objectives of this research are to highlight the key role that ship - recycling industry holds in sustainable development and economic growth, to have an insight and a better understanding concerning its regulatory framework (International and European) in its mission to tackle the negative adverse effects on human health, occupational safety and environmental degradation and to question whether these sets of rules are sufficient and efficient or implemented properly, to scrutinize their deficiencies and to examine whether there are still steps to be taken for safe and environmentally sound ship – recycling."],"dc:identifier":["uoadl:3276404","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3276404"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Ship Recycling under the light of the EU legal framework"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:31Z"}