{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3277874"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3277874","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Απόδοση ευθύνης στα απολύτως αυτόνομα όπλα","abstract":"Ο σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να αναλυθεί μία νέα πρόκληση του μοντέρνου πολέμου, τα απολύτως αυτόνομα όπλα. Τα πλήρως αυτόνομα όπλα δεν συνιστούν όπλα που χειρίζονται από απόσταση, καθώς βασίζονται στους αλγόριθμους και στην τεχνητή νοημοσύνη. Θα μπορούσαν να περιγραφούν ως αυτά τα συστήματα όπου αφού προγραμματιστούν και παραταχθούν στο πεδίο μάχης, δε μπορούν να σταματηθούν, έτσι ώστε να εμποδιστεί μία παράνομη επίθεση. Σε αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να διερευνηθεί ποιος είναι υπεύθυνος για την παράνομη χρήση τους. Στη διεθνή κοινότητα υπάρχουν διαφορετικοί ορισμοί και μία πληθώρα διαφορετικών όρων χρησιμοποιείται από τα κράτη, τις ΜΚΟ, τους διεθνείς οργανισμούς και τους δικηγόρους που ασχολούνται με το διεθνές δίκαιο. Αυτό είναι σημαντικό εξαιτίας του γεγονότος ότι πολλοί υποστηρίζουν ότι μία απόλυτη απαγόρευση αυτών των όπλων συνιστά την πιο κατάλληλη λύση απέναντι στους κινδύνους που αυτά τα όπλα εγείρουν. Άλλοι πάλι απορρίπτουν αυτή την άποψη και επισημαίνουν ότι είναι προτιμότερη η ρύθμιση τους. Μία επισκόπηση της ρύθμισης τους επίσης παρέχεται· αν πραγματικά υπάρχει ρύθμιση για αυτά και αν δεν υπάρχει, ποιο ρυθμιστικό πλαίσιο είναι το καταλληλότερο, ποιες είναι οι σκέψεις τις διεθνούς κοινότητας για τη ρύθμισή τους. Η διπλωματική εργασία παράλληλα ερευνά το κατά πόσο αυτά τα όπλα είναι συμβατά με τους κανόνες του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου. Τα απολύτως αυτόνομα όπλα συνιστούν νέα όπλα, τα οποία με τη σειρά τους συνεπάγονται νέες προκλήσεις στο πεδίο μάχης. Το τελευταίο μέρος της διπλωματικής εργασίας χωρίζεται σε δύο μέρη και ερευνά την κρατική ευθύνη και τη ατομική ποινική ευθύνη. Αρχικά, η διπλωματική εργασία ερευνά εάν τα κράτη είναι υπεύθυνα για τη χρήση τους και πως αυτά τα όπλα συνιστούν παραβίαση διεθνούς υποχρέωσης και πως αυτή η παραβίαση καταλογίζεται στο κράτος. Το δεύτερο μέρος ερευνά εάν ένα ‘κενό ευθύνης’ πράγματι υπάρχει και εκτός από την κρατική ευθύνη, αν μαζί με τους στρατιωτικούς διοικητές, πρέπει να θεωρηθούν υπόλογοι και όλοι όσοι συμπεριλαμβάνονται στην παραγωγή, το σχεδιασμό και τον προγραμματισμό αυτών των όπλων.","abstract_html":"Ο σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να αναλυθεί μία νέα πρόκληση του μοντέρνου πολέμου, τα απολύτως αυτόνομα όπλα. Τα πλήρως αυτόνομα όπλα δεν συνιστούν όπλα που χειρίζονται από απόσταση, καθώς βασίζονται στους αλγόριθμους και στην τεχνητή νοημοσύνη. Θα μπορούσαν να περιγραφούν ως αυτά τα συστήματα όπου αφού προγραμματιστούν και παραταχθούν στο πεδίο μάχης, δε μπορούν να σταματηθούν, έτσι ώστε να εμποδιστεί μία παράνομη επίθεση. Σε αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να διερευνηθεί ποιος είναι υπεύθυνος για την παράνομη χρήση τους. Στη διεθνή κοινότητα υπάρχουν διαφορετικοί ορισμοί και μία πληθώρα διαφορετικών όρων χρησιμοποιείται από τα κράτη, τις ΜΚΟ, τους διεθνείς οργανισμούς και τους δικηγόρους που ασχολούνται με το διεθνές δίκαιο. Αυτό είναι σημαντικό εξαιτίας του γεγονότος ότι πολλοί υποστηρίζουν ότι μία απόλυτη απαγόρευση αυτών των όπλων συνιστά την πιο κατάλληλη λύση απέναντι στους κινδύνους που αυτά τα όπλα εγείρουν. Άλλοι πάλι απορρίπτουν αυτή την άποψη και επισημαίνουν ότι είναι προτιμότερη η ρύθμιση τους. Μία επισκόπηση της ρύθμισης τους επίσης παρέχεται· αν πραγματικά υπάρχει ρύθμιση για αυτά και αν δεν υπάρχει, ποιο ρυθμιστικό πλαίσιο είναι το καταλληλότερο, ποιες είναι οι σκέψεις τις διεθνούς κοινότητας για τη ρύθμισή τους. Η διπλωματική εργασία παράλληλα ερευνά το κατά πόσο αυτά τα όπλα είναι συμβατά με τους κανόνες του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου. Τα απολύτως αυτόνομα όπλα συνιστούν νέα όπλα, τα οποία με τη σειρά τους συνεπάγονται νέες προκλήσεις στο πεδίο μάχης. Το τελευταίο μέρος της διπλωματικής εργασίας χωρίζεται σε δύο μέρη και ερευνά την κρατική ευθύνη και τη ατομική ποινική ευθύνη. Αρχικά, η διπλωματική εργασία ερευνά εάν τα κράτη είναι υπεύθυνα για τη χρήση τους και πως αυτά τα όπλα συνιστούν παραβίαση διεθνούς υποχρέωσης και πως αυτή η παραβίαση καταλογίζεται στο κράτος. Το δεύτερο μέρος ερευνά εάν ένα ‘κενό ευθύνης’ πράγματι υπάρχει και εκτός από την κρατική ευθύνη, αν μαζί με τους στρατιωτικούς διοικητές, πρέπει να θεωρηθούν υπόλογοι και όλοι όσοι συμπεριλαμβάνονται στην παραγωγή, το σχεδιασμό και τον προγραμματισμό αυτών των όπλων.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραγκούνη Κωνσταντίνα","Karagkouni Konstantina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:32Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3277874"],"render_values":[{"text":"uoadl:3277874","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3277874","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3277874","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3277874","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραγκούνη Κωνσταντίνα","Karagkouni Konstantina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3277874","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3277874"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να αναλυθεί μία νέα πρόκληση του μοντέρνου πολέμου, τα απολύτως αυτόνομα όπλα. Τα πλήρως αυτόνομα όπλα δεν συνιστούν όπλα που χειρίζονται από απόσταση, καθώς βασίζονται στους αλγόριθμους και στην τεχνητή νοημοσύνη. Θα μπορούσαν να περιγραφούν ως αυτά τα συστήματα όπου αφού προγραμματιστούν και παραταχθούν στο πεδίο μάχης, δε μπορούν να σταματηθούν, έτσι ώστε να εμποδιστεί μία παράνομη επίθεση. Σε αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να διερευνηθεί ποιος είναι υπεύθυνος για την παράνομη χρήση τους. Στη διεθνή κοινότητα υπάρχουν διαφορετικοί ορισμοί και μία πληθώρα διαφορετικών όρων χρησιμοποιείται από τα κράτη, τις ΜΚΟ, τους διεθνείς οργανισμούς και τους δικηγόρους που ασχολούνται με το διεθνές δίκαιο. Αυτό είναι σημαντικό εξαιτίας του γεγονότος ότι πολλοί υποστηρίζουν ότι μία απόλυτη απαγόρευση αυτών των όπλων συνιστά την πιο κατάλληλη λύση απέναντι στους κινδύνους που αυτά τα όπλα εγείρουν. Άλλοι πάλι απορρίπτουν αυτή την άποψη και επισημαίνουν ότι είναι προτιμότερη η ρύθμιση τους. Μία επισκόπηση της ρύθμισης τους επίσης παρέχεται· αν πραγματικά υπάρχει ρύθμιση για αυτά και αν δεν υπάρχει, ποιο ρυθμιστικό πλαίσιο είναι το καταλληλότερο, ποιες είναι οι σκέψεις τις διεθνούς κοινότητας για τη ρύθμισή τους. Η διπλωματική εργασία παράλληλα ερευνά το κατά πόσο αυτά τα όπλα είναι συμβατά με τους κανόνες του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου. Τα απολύτως αυτόνομα όπλα συνιστούν νέα όπλα, τα οποία με τη σειρά τους συνεπάγονται νέες προκλήσεις στο πεδίο μάχης. Το τελευταίο μέρος της διπλωματικής εργασίας χωρίζεται σε δύο μέρη και ερευνά την κρατική ευθύνη και τη ατομική ποινική ευθύνη. Αρχικά, η διπλωματική εργασία ερευνά εάν τα κράτη είναι υπεύθυνα για τη χρήση τους και πως αυτά τα όπλα συνιστούν παραβίαση διεθνούς υποχρέωσης και πως αυτή η παραβίαση καταλογίζεται στο κράτος. Το δεύτερο μέρος ερευνά εάν ένα ‘κενό ευθύνης’ πράγματι υπάρχει και εκτός από την κρατική ευθύνη, αν μαζί με τους στρατιωτικούς διοικητές, πρέπει να θεωρηθούν υπόλογοι και όλοι όσοι συμπεριλαμβάνονται στην παραγωγή, το σχεδιασμό και τον προγραμματισμό αυτών των όπλων.","The purpose of the present thesis is to discuss one of the current challenges of modern warfare; fully autonomous weapon systems. Fully autonomous weapon systems do not constitute remotely operated weapons and they depend on algorithms and Artificial Intelligence (AI). They could be described as those systems who after being programmed and deployed they cannot be haltered in order to prevent an unlawful attack. In such situations, it should be explored who is responsible for their unlawful conduct. In the international community many different definitions exist and a variety of different terms is being used by states, NGOs, IOs and international lawyers. Firstly, this thesis will provide an overview of the different definitions and also will explore both the arguments and counterarguments regarding their usage. This is important due to the fact that many support that a total ban constitutes the most suitable solution towards the dangers that this malicious technology might cause, whereas others have their fair share of rejecting this view; more regulation less banning. An overview of their regulation will also be provided; if they are indeed regulated and if they are not, which framework is the most suitable to regulate them, what is the international community’s thoughts on regulation. The thesis also deals with the compatibility of these systems with IHL. FAWS constitute new weapons, which entail new threats and their compatibility with the laws of war is explored. The last part of the thesis is divided into two parts; state responsibility and individual criminal liability. Firstly, it researches whether states are responsible for their usage and how these systems could constitute a breach of international obligations and how these obligations are attributed to the state. The second part argues if the ‘responsibility gap’ indeed exists, and, -apart from holding the state accountable- whether all those involved in the production, designing and programming phase should be held accountable alongside with military commanders."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Απόδοση ευθύνης στα απολύτως αυτόνομα όπλα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραγκούνη Κωνσταντίνα","Karagkouni Konstantina"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Ο σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να αναλυθεί μία νέα πρόκληση του μοντέρνου πολέμου, τα απολύτως αυτόνομα όπλα. Τα πλήρως αυτόνομα όπλα δεν συνιστούν όπλα που χειρίζονται από απόσταση, καθώς βασίζονται στους αλγόριθμους και στην τεχνητή νοημοσύνη. Θα μπορούσαν να περιγραφούν ως αυτά τα συστήματα όπου αφού προγραμματιστούν και παραταχθούν στο πεδίο μάχης, δε μπορούν να σταματηθούν, έτσι ώστε να εμποδιστεί μία παράνομη επίθεση. Σε αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να διερευνηθεί ποιος είναι υπεύθυνος για την παράνομη χρήση τους. Στη διεθνή κοινότητα υπάρχουν διαφορετικοί ορισμοί και μία πληθώρα διαφορετικών όρων χρησιμοποιείται από τα κράτη, τις ΜΚΟ, τους διεθνείς οργανισμούς και τους δικηγόρους που ασχολούνται με το διεθνές δίκαιο. Αυτό είναι σημαντικό εξαιτίας του γεγονότος ότι πολλοί υποστηρίζουν ότι μία απόλυτη απαγόρευση αυτών των όπλων συνιστά την πιο κατάλληλη λύση απέναντι στους κινδύνους που αυτά τα όπλα εγείρουν. Άλλοι πάλι απορρίπτουν αυτή την άποψη και επισημαίνουν ότι είναι προτιμότερη η ρύθμιση τους. Μία επισκόπηση της ρύθμισης τους επίσης παρέχεται· αν πραγματικά υπάρχει ρύθμιση για αυτά και αν δεν υπάρχει, ποιο ρυθμιστικό πλαίσιο είναι το καταλληλότερο, ποιες είναι οι σκέψεις τις διεθνούς κοινότητας για τη ρύθμισή τους. Η διπλωματική εργασία παράλληλα ερευνά το κατά πόσο αυτά τα όπλα είναι συμβατά με τους κανόνες του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου. Τα απολύτως αυτόνομα όπλα συνιστούν νέα όπλα, τα οποία με τη σειρά τους συνεπάγονται νέες προκλήσεις στο πεδίο μάχης. Το τελευταίο μέρος της διπλωματικής εργασίας χωρίζεται σε δύο μέρη και ερευνά την κρατική ευθύνη και τη ατομική ποινική ευθύνη. Αρχικά, η διπλωματική εργασία ερευνά εάν τα κράτη είναι υπεύθυνα για τη χρήση τους και πως αυτά τα όπλα συνιστούν παραβίαση διεθνούς υποχρέωσης και πως αυτή η παραβίαση καταλογίζεται στο κράτος. Το δεύτερο μέρος ερευνά εάν ένα ‘κενό ευθύνης’ πράγματι υπάρχει και εκτός από την κρατική ευθύνη, αν μαζί με τους στρατιωτικούς διοικητές, πρέπει να θεωρηθούν υπόλογοι και όλοι όσοι συμπεριλαμβάνονται στην παραγωγή, το σχεδιασμό και τον προγραμματισμό αυτών των όπλων.","The purpose of the present thesis is to discuss one of the current challenges of modern warfare; fully autonomous weapon systems. Fully autonomous weapon systems do not constitute remotely operated weapons and they depend on algorithms and Artificial Intelligence (AI). They could be described as those systems who after being programmed and deployed they cannot be haltered in order to prevent an unlawful attack. In such situations, it should be explored who is responsible for their unlawful conduct. In the international community many different definitions exist and a variety of different terms is being used by states, NGOs, IOs and international lawyers. Firstly, this thesis will provide an overview of the different definitions and also will explore both the arguments and counterarguments regarding their usage. This is important due to the fact that many support that a total ban constitutes the most suitable solution towards the dangers that this malicious technology might cause, whereas others have their fair share of rejecting this view; more regulation less banning. An overview of their regulation will also be provided; if they are indeed regulated and if they are not, which framework is the most suitable to regulate them, what is the international community’s thoughts on regulation. The thesis also deals with the compatibility of these systems with IHL. FAWS constitute new weapons, which entail new threats and their compatibility with the laws of war is explored. The last part of the thesis is divided into two parts; state responsibility and individual criminal liability. Firstly, it researches whether states are responsible for their usage and how these systems could constitute a breach of international obligations and how these obligations are attributed to the state. The second part argues if the ‘responsibility gap’ indeed exists, and, -apart from holding the state accountable- whether all those involved in the production, designing and programming phase should be held accountable alongside with military commanders."],"dc:identifier":["uoadl:3277874","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3277874"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Απόδοση ευθύνης στα απολύτως αυτόνομα όπλα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:32Z"}