{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3279592"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3279592","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το δικαίωμα στη λήθη","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τα θεμέλια και την ιστορική εξέλιξη του δικαιώματος στη λήθη με ορόσημα την απόφαση Lebach του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου το 1973, την απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην υπόθεση Google Spain v. AEPD & M. C. Gonzalez, τη ρητή κατοχύρωσή του στο άρθρο 17 του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και τέλος τη διεύρυνση της εφαρμογής του, σε επίπεδο ΕΣΔΑ, από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην υπόθεση Hubain κατά Βελγίου της 22ας Ιουνίου 2021. Στην εισαγωγή παρατίθενται τα οφέλη της λήθης, όπως εξάγονται από τη μυθολογία, τη λογοτεχνία, τη βιολογία, τη θρησκεία και την κοινωνιολογία αλλά και η ανάγκη ύπαρξης της λήθης, ενόψει της ευρείας διακίνησης των προσωπικών δεδομένων στο διαδίκτυο, γεγονός που οδηγεί σε στιγματισμό και επαυξάνει τον κίνδυνο να θιγεί ο πυρήνας της ιδιωτικότητας του ατόμου. Δίνεται επίσης η έννοια του δικαιώματος στη λήθη ως δικαίωμα του ατόμου να λησμονήσει και να λησμονηθεί ως προς τα γεγονότα που επιλέγει αλλά και ως δικαίωμα να διαγράψει δεδομένα του που δε θεωρεί πια κρίσιμα για την ταυτότητά του. Στο πρώτο μέρος διερευνώνται τα συνταγματικά, διεθνή, ευρωπαϊκά καθώς και τα ιστορικά θεμέλια του δικαιώματος στη λήθη, με έμφαση στο δικαίωμα του υποκειμένου να ελέγχει τα δεδομένα που το αφορούν, ήτοι στο δικαίωμά του στον πληροφοριακό αυτοκαθορισμό. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζεται το δικαίωμα στη λήθη, όπως διαμορφώθηκε προ του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, πριν δηλαδή τη ρητή κατοχύρωσή του από τον ευρωπαίο νομοθέτη. Γίνεται επισκόπηση των βασικών ορισμών της οδηγίας 95/46/ΕΚ, του ν. 2472/1997 που την ενσωμάτωσε σε εθνικό επίπεδο και των σχετικών με την διαγραφή δεδομένων διατάξεων που περιελάμβαναν. Παρουσιάζεται η θεμελιώδης για το δικαίωμα στη λήθη απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση στην υπόθεση Google Spain v. AEPD & M. C. Gonzalez και ο αντίκτυπος αυτής σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Στο τρίτο μέρος παρουσιάζονται οι βασικές διατάξεις του ΓΚΠΔ, η ρητή κατοχύρωση σε αυτόν του δικαιώματος στη λήθη και ο τρόπος που επηρέασε την εθνική και ευρωπαϊκή νομολογία καθώς και τη νομολογία του ΕΔΔΑ. Γίνεται αναφορά στην εξωεδαφικότητα του δικαιώματος στη λήθη, όπως την όρισε το ΔΕΕ, έννοια που παρ’ ολίγον να αποτελέσει σημείο σύγκρουσης με τις ΗΠΑ. Στα συμπεράσματα της παρούσας διπλωματικής υπογραμμίζονται οι σταθμίσεις που πρέπει να λαμβάνουν χώρα για την ομαλή εφαρμογή του δικαιώματος στη λήθη, αναδεικνύεται η σύγκρουση του ευρωπαϊκού και του αμερικανικού νομικού πολιτισμού ως προς την προστασία του δικαιώματος και εξετάζεται η ανάγκη της συνέχισης εκλέπτυνσης και της επέκτασης της κατοχύρωσης του δικαιώματος στη λήθη.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τα θεμέλια και την ιστορική εξέλιξη του δικαιώματος στη λήθη με ορόσημα την απόφαση Lebach του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου το 1973, την απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην υπόθεση Google Spain v. AEPD &amp; M. C. Gonzalez, τη ρητή κατοχύρωσή του στο άρθρο 17 του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και τέλος τη διεύρυνση της εφαρμογής του, σε επίπεδο ΕΣΔΑ, από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην υπόθεση Hubain κατά Βελγίου της 22ας Ιουνίου 2021. Στην εισαγωγή παρατίθενται τα οφέλη της λήθης, όπως εξάγονται από τη μυθολογία, τη λογοτεχνία, τη βιολογία, τη θρησκεία και την κοινωνιολογία αλλά και η ανάγκη ύπαρξης της λήθης, ενόψει της ευρείας διακίνησης των προσωπικών δεδομένων στο διαδίκτυο, γεγονός που οδηγεί σε στιγματισμό και επαυξάνει τον κίνδυνο να θιγεί ο πυρήνας της ιδιωτικότητας του ατόμου. Δίνεται επίσης η έννοια του δικαιώματος στη λήθη ως δικαίωμα του ατόμου να λησμονήσει και να λησμονηθεί ως προς τα γεγονότα που επιλέγει αλλά και ως δικαίωμα να διαγράψει δεδομένα του που δε θεωρεί πια κρίσιμα για την ταυτότητά του. Στο πρώτο μέρος διερευνώνται τα συνταγματικά, διεθνή, ευρωπαϊκά καθώς και τα ιστορικά θεμέλια του δικαιώματος στη λήθη, με έμφαση στο δικαίωμα του υποκειμένου να ελέγχει τα δεδομένα που το αφορούν, ήτοι στο δικαίωμά του στον πληροφοριακό αυτοκαθορισμό. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζεται το δικαίωμα στη λήθη, όπως διαμορφώθηκε προ του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, πριν δηλαδή τη ρητή κατοχύρωσή του από τον ευρωπαίο νομοθέτη. Γίνεται επισκόπηση των βασικών ορισμών της οδηγίας 95/46/ΕΚ, του ν. 2472/1997 που την ενσωμάτωσε σε εθνικό επίπεδο και των σχετικών με την διαγραφή δεδομένων διατάξεων που περιελάμβαναν. Παρουσιάζεται η θεμελιώδης για το δικαίωμα στη λήθη απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση στην υπόθεση Google Spain v. AEPD &amp; M. C. Gonzalez και ο αντίκτυπος αυτής σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Στο τρίτο μέρος παρουσιάζονται οι βασικές διατάξεις του ΓΚΠΔ, η ρητή κατοχύρωση σε αυτόν του δικαιώματος στη λήθη και ο τρόπος που επηρέασε την εθνική και ευρωπαϊκή νομολογία καθώς και τη νομολογία του ΕΔΔΑ. Γίνεται αναφορά στην εξωεδαφικότητα του δικαιώματος στη λήθη, όπως την όρισε το ΔΕΕ, έννοια που παρ’ ολίγον να αποτελέσει σημείο σύγκρουσης με τις ΗΠΑ. Στα συμπεράσματα της παρούσας διπλωματικής υπογραμμίζονται οι σταθμίσεις που πρέπει να λαμβάνουν χώρα για την ομαλή εφαρμογή του δικαιώματος στη λήθη, αναδεικνύεται η σύγκρουση του ευρωπαϊκού και του αμερικανικού νομικού πολιτισμού ως προς την προστασία του δικαιώματος και εξετάζεται η ανάγκη της συνέχισης εκλέπτυνσης και της επέκτασης της κατοχύρωσης του δικαιώματος στη λήθη.","abstract_has_math":false,"creators":["Βλάχου Λήδα","Vlachou Lida"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:32Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3279592"],"render_values":[{"text":"uoadl:3279592","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279592","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279592","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3279592","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βλάχου Λήδα","Vlachou Lida"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3279592","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279592"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τα θεμέλια και την ιστορική εξέλιξη του δικαιώματος στη λήθη με ορόσημα την απόφαση Lebach του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου το 1973, την απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην υπόθεση Google Spain v. AEPD & M. C. Gonzalez, τη ρητή κατοχύρωσή του στο άρθρο 17 του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και τέλος τη διεύρυνση της εφαρμογής του, σε επίπεδο ΕΣΔΑ, από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην υπόθεση Hubain κατά Βελγίου της 22ας Ιουνίου 2021. Στην εισαγωγή παρατίθενται τα οφέλη της λήθης, όπως εξάγονται από τη μυθολογία, τη λογοτεχνία, τη βιολογία, τη θρησκεία και την κοινωνιολογία αλλά και η ανάγκη ύπαρξης της λήθης, ενόψει της ευρείας διακίνησης των προσωπικών δεδομένων στο διαδίκτυο, γεγονός που οδηγεί σε στιγματισμό και επαυξάνει τον κίνδυνο να θιγεί ο πυρήνας της ιδιωτικότητας του ατόμου. Δίνεται επίσης η έννοια του δικαιώματος στη λήθη ως δικαίωμα του ατόμου να λησμονήσει και να λησμονηθεί ως προς τα γεγονότα που επιλέγει αλλά και ως δικαίωμα να διαγράψει δεδομένα του που δε θεωρεί πια κρίσιμα για την ταυτότητά του. Στο πρώτο μέρος διερευνώνται τα συνταγματικά, διεθνή, ευρωπαϊκά καθώς και τα ιστορικά θεμέλια του δικαιώματος στη λήθη, με έμφαση στο δικαίωμα του υποκειμένου να ελέγχει τα δεδομένα που το αφορούν, ήτοι στο δικαίωμά του στον πληροφοριακό αυτοκαθορισμό. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζεται το δικαίωμα στη λήθη, όπως διαμορφώθηκε προ του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, πριν δηλαδή τη ρητή κατοχύρωσή του από τον ευρωπαίο νομοθέτη. Γίνεται επισκόπηση των βασικών ορισμών της οδηγίας 95/46/ΕΚ, του ν. 2472/1997 που την ενσωμάτωσε σε εθνικό επίπεδο και των σχετικών με την διαγραφή δεδομένων διατάξεων που περιελάμβαναν. Παρουσιάζεται η θεμελιώδης για το δικαίωμα στη λήθη απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση στην υπόθεση Google Spain v. AEPD & M. C. Gonzalez και ο αντίκτυπος αυτής σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Στο τρίτο μέρος παρουσιάζονται οι βασικές διατάξεις του ΓΚΠΔ, η ρητή κατοχύρωση σε αυτόν του δικαιώματος στη λήθη και ο τρόπος που επηρέασε την εθνική και ευρωπαϊκή νομολογία καθώς και τη νομολογία του ΕΔΔΑ. Γίνεται αναφορά στην εξωεδαφικότητα του δικαιώματος στη λήθη, όπως την όρισε το ΔΕΕ, έννοια που παρ’ ολίγον να αποτελέσει σημείο σύγκρουσης με τις ΗΠΑ. Στα συμπεράσματα της παρούσας διπλωματικής υπογραμμίζονται οι σταθμίσεις που πρέπει να λαμβάνουν χώρα για την ομαλή εφαρμογή του δικαιώματος στη λήθη, αναδεικνύεται η σύγκρουση του ευρωπαϊκού και του αμερικανικού νομικού πολιτισμού ως προς την προστασία του δικαιώματος και εξετάζεται η ανάγκη της συνέχισης εκλέπτυνσης και της επέκτασης της κατοχύρωσης του δικαιώματος στη λήθη.","This thesis explores the foundations and historical development of the right to be forgotten with the milestones of the Lebach decision of the German Constitutional Court in 1973, the decision of the Court of Justice of the European Union in Google Spain v. AEPD & M. C. Gonzalez, its explicit enshrining in article 17 of the General Data Protection Regulation and finally the expansion of its scope by the European Court of Human Rights in the Hurbain v. Belgium case of June 22, 2021. The introduction lists the benefits of forgetting, as drawn from mythology, literature, biology, religion and sociology, but also the need for forgetting, in view of the widespread circulation of personal data on the internet, which leads to stigmatization and increases the risk of violating the core of the subject's privacy. The concept of the right to be forgotten is also given as the right of the subject to forget and to be forgotten in terms of the events they choose but also as the right to delete their data that they no longer consider critical for their identity. In the first part, the constitutional, international, european as well as the historical foundations of the right to be forgotten are explored, with an emphasis on the subject's right to control the data concerning them meaning their right to informational self-determination. The second part presents the right to be forgotten, as it was established before the General Data Protection Regulation, i.e. before its explicit establishment by the european legislator. An overview is given of the basic definitions of Directive 95/46/EC, of Law 2472/1997 that incorporated it at the national level, and of the provisions related to data deletion that they included. The fundamental right to be forgotten decision of the CJEU is presented in the Google Spain v. AEPD & M. C. Gonzalez and its national and international impact. The third part presents the basic provisions of the GDPR, the explicit provision in it of the right to be forgotten and the way it influenced national and european jurisprudence as well as the jurisprudence of the ECtHR. Reference is made to the extraterritoriality of the right to be forgotten, as defined by the CJEU, a concept that almost became a point of conflict with the U.S. The conclusions of this dissertation highlight the considerations that must be made for the smooth implementation of the right to be forgotten, also highlight the conflict between European and American legal cultures in terms of protecting the right, and examine the need for continuing refinement and extension of the right to be forgotten."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το δικαίωμα στη λήθη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βλάχου Λήδα","Vlachou Lida"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τα θεμέλια και την ιστορική εξέλιξη του δικαιώματος στη λήθη με ορόσημα την απόφαση Lebach του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου το 1973, την απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην υπόθεση Google Spain v. AEPD & M. C. Gonzalez, τη ρητή κατοχύρωσή του στο άρθρο 17 του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και τέλος τη διεύρυνση της εφαρμογής του, σε επίπεδο ΕΣΔΑ, από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην υπόθεση Hubain κατά Βελγίου της 22ας Ιουνίου 2021. Στην εισαγωγή παρατίθενται τα οφέλη της λήθης, όπως εξάγονται από τη μυθολογία, τη λογοτεχνία, τη βιολογία, τη θρησκεία και την κοινωνιολογία αλλά και η ανάγκη ύπαρξης της λήθης, ενόψει της ευρείας διακίνησης των προσωπικών δεδομένων στο διαδίκτυο, γεγονός που οδηγεί σε στιγματισμό και επαυξάνει τον κίνδυνο να θιγεί ο πυρήνας της ιδιωτικότητας του ατόμου. Δίνεται επίσης η έννοια του δικαιώματος στη λήθη ως δικαίωμα του ατόμου να λησμονήσει και να λησμονηθεί ως προς τα γεγονότα που επιλέγει αλλά και ως δικαίωμα να διαγράψει δεδομένα του που δε θεωρεί πια κρίσιμα για την ταυτότητά του. Στο πρώτο μέρος διερευνώνται τα συνταγματικά, διεθνή, ευρωπαϊκά καθώς και τα ιστορικά θεμέλια του δικαιώματος στη λήθη, με έμφαση στο δικαίωμα του υποκειμένου να ελέγχει τα δεδομένα που το αφορούν, ήτοι στο δικαίωμά του στον πληροφοριακό αυτοκαθορισμό. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζεται το δικαίωμα στη λήθη, όπως διαμορφώθηκε προ του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, πριν δηλαδή τη ρητή κατοχύρωσή του από τον ευρωπαίο νομοθέτη. Γίνεται επισκόπηση των βασικών ορισμών της οδηγίας 95/46/ΕΚ, του ν. 2472/1997 που την ενσωμάτωσε σε εθνικό επίπεδο και των σχετικών με την διαγραφή δεδομένων διατάξεων που περιελάμβαναν. Παρουσιάζεται η θεμελιώδης για το δικαίωμα στη λήθη απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση στην υπόθεση Google Spain v. AEPD & M. C. Gonzalez και ο αντίκτυπος αυτής σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Στο τρίτο μέρος παρουσιάζονται οι βασικές διατάξεις του ΓΚΠΔ, η ρητή κατοχύρωση σε αυτόν του δικαιώματος στη λήθη και ο τρόπος που επηρέασε την εθνική και ευρωπαϊκή νομολογία καθώς και τη νομολογία του ΕΔΔΑ. Γίνεται αναφορά στην εξωεδαφικότητα του δικαιώματος στη λήθη, όπως την όρισε το ΔΕΕ, έννοια που παρ’ ολίγον να αποτελέσει σημείο σύγκρουσης με τις ΗΠΑ. Στα συμπεράσματα της παρούσας διπλωματικής υπογραμμίζονται οι σταθμίσεις που πρέπει να λαμβάνουν χώρα για την ομαλή εφαρμογή του δικαιώματος στη λήθη, αναδεικνύεται η σύγκρουση του ευρωπαϊκού και του αμερικανικού νομικού πολιτισμού ως προς την προστασία του δικαιώματος και εξετάζεται η ανάγκη της συνέχισης εκλέπτυνσης και της επέκτασης της κατοχύρωσης του δικαιώματος στη λήθη.","This thesis explores the foundations and historical development of the right to be forgotten with the milestones of the Lebach decision of the German Constitutional Court in 1973, the decision of the Court of Justice of the European Union in Google Spain v. AEPD & M. C. Gonzalez, its explicit enshrining in article 17 of the General Data Protection Regulation and finally the expansion of its scope by the European Court of Human Rights in the Hurbain v. Belgium case of June 22, 2021. The introduction lists the benefits of forgetting, as drawn from mythology, literature, biology, religion and sociology, but also the need for forgetting, in view of the widespread circulation of personal data on the internet, which leads to stigmatization and increases the risk of violating the core of the subject's privacy. The concept of the right to be forgotten is also given as the right of the subject to forget and to be forgotten in terms of the events they choose but also as the right to delete their data that they no longer consider critical for their identity. In the first part, the constitutional, international, european as well as the historical foundations of the right to be forgotten are explored, with an emphasis on the subject's right to control the data concerning them meaning their right to informational self-determination. The second part presents the right to be forgotten, as it was established before the General Data Protection Regulation, i.e. before its explicit establishment by the european legislator. An overview is given of the basic definitions of Directive 95/46/EC, of Law 2472/1997 that incorporated it at the national level, and of the provisions related to data deletion that they included. The fundamental right to be forgotten decision of the CJEU is presented in the Google Spain v. AEPD & M. C. Gonzalez and its national and international impact. The third part presents the basic provisions of the GDPR, the explicit provision in it of the right to be forgotten and the way it influenced national and european jurisprudence as well as the jurisprudence of the ECtHR. Reference is made to the extraterritoriality of the right to be forgotten, as defined by the CJEU, a concept that almost became a point of conflict with the U.S. The conclusions of this dissertation highlight the considerations that must be made for the smooth implementation of the right to be forgotten, also highlight the conflict between European and American legal cultures in terms of protecting the right, and examine the need for continuing refinement and extension of the right to be forgotten."],"dc:identifier":["uoadl:3279592","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279592"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Το δικαίωμα στη λήθη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:32Z"}