{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3279675"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3279675","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"The duty of love in Kant’s Metaphysics of Morals : a critical review","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία καλείται ασκήσει μία εσωτερική κριτική και συγκεκριμένα να ελέγξει αν το καθήκον αγάπης προς τους άλλους ανθρώπους, όπως αυτό διατυπώνεται στην Μεταφυσική των Ηθών του Ιμμάνουελ Καντ, είναι συμβατό με την καντιανή αρχιτεκτονική της ηθικής. Υποστηρίζεται ότι για να καταφανθεί τέτοια συνοχή πρέπει το νόημα του Λόγου, των γνωμόνων, του καθήκοντος και της αγάπης στα έργα του Καντ να ερμηνευθεί με τον τρόπο που εκτίθεται στο σώμα της παρούσης εργασίας. Η θέση που εδώ αναπτύσσεται συμπλέει με την νέα θεωρία περί ορθολογικότητας, που αφετηρία έχει τις δημοσιεύσεις των Perelman-Tyteka και Toulmin και που θέλει την εκ νέου αξιολόγηση του επιχειρήματος ως κατεξοχήν μεθοδολογικής έκφρασης της ορθολογικότητας και κατ’ επέκταση της καντιανής σύλληψης του Λόγου. Ακόμη συντάσσεται με τα πορίσματα της σύγχρονης φιλοσοφικής συζήτησης στη μεταηθική περί των θεμελίων της κανονιστικότητας και συναφώς προτείνεται ο συσχετισμός γνωμόνων και λόγων προς το πράττειν. Ώστε, αν ήθελε υποτεθεί ότι η δεσμευτικότητα των καθηκόντων εδράζεται σε pro tanto συρρέοντες λόγους προς το πράττειν, ο Λόγος δεν μπορεί παρά να περιοριστεί στον ρόλο της προϋπόθεσης ώστε οι λόγοι προς το πράττειν να δύνανται να αξιώσουν επιρροή στη λήψη των αποφάσεων. Τέλος, υποστηρίζεται ότι η αγάπη στη Μεταφυσική των Ηθών αναφέρεται στις ίδιες παραστάσεις για την πραγματικότητα είτε εκλαμβάνεται ως γνώμονας είτε ως καθήκον, και ότι για τον λόγο αυτό η αγάπη είναι σε τελική ανάλυση το θεμέλιο ισχύος της ηθικής, ως ο πάντοτε αποφασιστικός εκ των pro tanto συρρεόντων λόγων προς το πράττειν, καθώς αποτελεί τη μόνη σύμφωνη εναλλακτική με τον καντιανό αφορισμό, πως ηθικός είναι όποιος πράττει λόγω καθήκοντος.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία καλείται ασκήσει μία εσωτερική κριτική και συγκεκριμένα να ελέγξει αν το καθήκον αγάπης προς τους άλλους ανθρώπους, όπως αυτό διατυπώνεται στην Μεταφυσική των Ηθών του Ιμμάνουελ Καντ, είναι συμβατό με την καντιανή αρχιτεκτονική της ηθικής. Υποστηρίζεται ότι για να καταφανθεί τέτοια συνοχή πρέπει το νόημα του Λόγου, των γνωμόνων, του καθήκοντος και της αγάπης στα έργα του Καντ να ερμηνευθεί με τον τρόπο που εκτίθεται στο σώμα της παρούσης εργασίας. Η θέση που εδώ αναπτύσσεται συμπλέει με την νέα θεωρία περί ορθολογικότητας, που αφετηρία έχει τις δημοσιεύσεις των Perelman-Tyteka και Toulmin και που θέλει την εκ νέου αξιολόγηση του επιχειρήματος ως κατεξοχήν μεθοδολογικής έκφρασης της ορθολογικότητας και κατ’ επέκταση της καντιανής σύλληψης του Λόγου. Ακόμη συντάσσεται με τα πορίσματα της σύγχρονης φιλοσοφικής συζήτησης στη μεταηθική περί των θεμελίων της κανονιστικότητας και συναφώς προτείνεται ο συσχετισμός γνωμόνων και λόγων προς το πράττειν. Ώστε, αν ήθελε υποτεθεί ότι η δεσμευτικότητα των καθηκόντων εδράζεται σε pro tanto συρρέοντες λόγους προς το πράττειν, ο Λόγος δεν μπορεί παρά να περιοριστεί στον ρόλο της προϋπόθεσης ώστε οι λόγοι προς το πράττειν να δύνανται να αξιώσουν επιρροή στη λήψη των αποφάσεων. Τέλος, υποστηρίζεται ότι η αγάπη στη Μεταφυσική των Ηθών αναφέρεται στις ίδιες παραστάσεις για την πραγματικότητα είτε εκλαμβάνεται ως γνώμονας είτε ως καθήκον, και ότι για τον λόγο αυτό η αγάπη είναι σε τελική ανάλυση το θεμέλιο ισχύος της ηθικής, ως ο πάντοτε αποφασιστικός εκ των pro tanto συρρεόντων λόγων προς το πράττειν, καθώς αποτελεί τη μόνη σύμφωνη εναλλακτική με τον καντιανό αφορισμό, πως ηθικός είναι όποιος πράττει λόγω καθήκοντος.","abstract_has_math":false,"creators":["Ντούρη Μελιτίνη","Duri Melitini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:35Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","English","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3279675"],"render_values":[{"text":"uoadl:3279675","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279675","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279675","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3279675","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ντούρη Μελιτίνη","Duri Melitini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","English","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3279675","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279675"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία καλείται ασκήσει μία εσωτερική κριτική και συγκεκριμένα να ελέγξει αν το καθήκον αγάπης προς τους άλλους ανθρώπους, όπως αυτό διατυπώνεται στην Μεταφυσική των Ηθών του Ιμμάνουελ Καντ, είναι συμβατό με την καντιανή αρχιτεκτονική της ηθικής. Υποστηρίζεται ότι για να καταφανθεί τέτοια συνοχή πρέπει το νόημα του Λόγου, των γνωμόνων, του καθήκοντος και της αγάπης στα έργα του Καντ να ερμηνευθεί με τον τρόπο που εκτίθεται στο σώμα της παρούσης εργασίας. Η θέση που εδώ αναπτύσσεται συμπλέει με την νέα θεωρία περί ορθολογικότητας, που αφετηρία έχει τις δημοσιεύσεις των Perelman-Tyteka και Toulmin και που θέλει την εκ νέου αξιολόγηση του επιχειρήματος ως κατεξοχήν μεθοδολογικής έκφρασης της ορθολογικότητας και κατ’ επέκταση της καντιανής σύλληψης του Λόγου. Ακόμη συντάσσεται με τα πορίσματα της σύγχρονης φιλοσοφικής συζήτησης στη μεταηθική περί των θεμελίων της κανονιστικότητας και συναφώς προτείνεται ο συσχετισμός γνωμόνων και λόγων προς το πράττειν. Ώστε, αν ήθελε υποτεθεί ότι η δεσμευτικότητα των καθηκόντων εδράζεται σε pro tanto συρρέοντες λόγους προς το πράττειν, ο Λόγος δεν μπορεί παρά να περιοριστεί στον ρόλο της προϋπόθεσης ώστε οι λόγοι προς το πράττειν να δύνανται να αξιώσουν επιρροή στη λήψη των αποφάσεων. Τέλος, υποστηρίζεται ότι η αγάπη στη Μεταφυσική των Ηθών αναφέρεται στις ίδιες παραστάσεις για την πραγματικότητα είτε εκλαμβάνεται ως γνώμονας είτε ως καθήκον, και ότι για τον λόγο αυτό η αγάπη είναι σε τελική ανάλυση το θεμέλιο ισχύος της ηθικής, ως ο πάντοτε αποφασιστικός εκ των pro tanto συρρεόντων λόγων προς το πράττειν, καθώς αποτελεί τη μόνη σύμφωνη εναλλακτική με τον καντιανό αφορισμό, πως ηθικός είναι όποιος πράττει λόγω καθήκοντος.","The thesis before the reader ventures an internal review, one that questions the continuity between the Kantian System of Ethics and the duty of love to other human beings in Immanuel Kant’s Metaphysics of Morals. It is argued that coherence can be preserved only on the condition that the nature of Reason, maximen, duties and love in the works of Kant is interpreted as herein presented. The position here presented is attuned to the new theory of rationality, that trails back to the publications of Perelman-Tyteka and Toulmin and propounds the re-evaluation of the argument, as Rationality’s most ardent methodological expression and, by extension, that of Kantian conception of Reason as well. Furthermore, it is aligned with the research findings of contemporary philosophical discourse in metaethics on the sources of normativity, suggesting therefor, to associate maximen with reasons to act. Hence, should the binding nature of duties rest on pro tanto concurrent reasons, it is argued that Reason cannot but settle with the role of a proviso for reasons to be able to aspire of any impact on decision making. Ultimately, it is herein argued that love in Metaphysics of Morals has the same connotation either as a maxim or as a duty, indicating that love must be the source of normativity in ethics as the ever-deciding reason of the pro tanto concurrent ones, for it provides the only alternative that is compatible with the Kantian dictum that a moral conduct must be willed for the sake of duty."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["The duty of love in Kant’s Metaphysics of Morals : a critical review"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ντούρη Μελιτίνη","Duri Melitini"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία καλείται ασκήσει μία εσωτερική κριτική και συγκεκριμένα να ελέγξει αν το καθήκον αγάπης προς τους άλλους ανθρώπους, όπως αυτό διατυπώνεται στην Μεταφυσική των Ηθών του Ιμμάνουελ Καντ, είναι συμβατό με την καντιανή αρχιτεκτονική της ηθικής. Υποστηρίζεται ότι για να καταφανθεί τέτοια συνοχή πρέπει το νόημα του Λόγου, των γνωμόνων, του καθήκοντος και της αγάπης στα έργα του Καντ να ερμηνευθεί με τον τρόπο που εκτίθεται στο σώμα της παρούσης εργασίας. Η θέση που εδώ αναπτύσσεται συμπλέει με την νέα θεωρία περί ορθολογικότητας, που αφετηρία έχει τις δημοσιεύσεις των Perelman-Tyteka και Toulmin και που θέλει την εκ νέου αξιολόγηση του επιχειρήματος ως κατεξοχήν μεθοδολογικής έκφρασης της ορθολογικότητας και κατ’ επέκταση της καντιανής σύλληψης του Λόγου. Ακόμη συντάσσεται με τα πορίσματα της σύγχρονης φιλοσοφικής συζήτησης στη μεταηθική περί των θεμελίων της κανονιστικότητας και συναφώς προτείνεται ο συσχετισμός γνωμόνων και λόγων προς το πράττειν. Ώστε, αν ήθελε υποτεθεί ότι η δεσμευτικότητα των καθηκόντων εδράζεται σε pro tanto συρρέοντες λόγους προς το πράττειν, ο Λόγος δεν μπορεί παρά να περιοριστεί στον ρόλο της προϋπόθεσης ώστε οι λόγοι προς το πράττειν να δύνανται να αξιώσουν επιρροή στη λήψη των αποφάσεων. Τέλος, υποστηρίζεται ότι η αγάπη στη Μεταφυσική των Ηθών αναφέρεται στις ίδιες παραστάσεις για την πραγματικότητα είτε εκλαμβάνεται ως γνώμονας είτε ως καθήκον, και ότι για τον λόγο αυτό η αγάπη είναι σε τελική ανάλυση το θεμέλιο ισχύος της ηθικής, ως ο πάντοτε αποφασιστικός εκ των pro tanto συρρεόντων λόγων προς το πράττειν, καθώς αποτελεί τη μόνη σύμφωνη εναλλακτική με τον καντιανό αφορισμό, πως ηθικός είναι όποιος πράττει λόγω καθήκοντος.","The thesis before the reader ventures an internal review, one that questions the continuity between the Kantian System of Ethics and the duty of love to other human beings in Immanuel Kant’s Metaphysics of Morals. It is argued that coherence can be preserved only on the condition that the nature of Reason, maximen, duties and love in the works of Kant is interpreted as herein presented. The position here presented is attuned to the new theory of rationality, that trails back to the publications of Perelman-Tyteka and Toulmin and propounds the re-evaluation of the argument, as Rationality’s most ardent methodological expression and, by extension, that of Kantian conception of Reason as well. Furthermore, it is aligned with the research findings of contemporary philosophical discourse in metaethics on the sources of normativity, suggesting therefor, to associate maximen with reasons to act. Hence, should the binding nature of duties rest on pro tanto concurrent reasons, it is argued that Reason cannot but settle with the role of a proviso for reasons to be able to aspire of any impact on decision making. Ultimately, it is herein argued that love in Metaphysics of Morals has the same connotation either as a maxim or as a duty, indicating that love must be the source of normativity in ethics as the ever-deciding reason of the pro tanto concurrent ones, for it provides the only alternative that is compatible with the Kantian dictum that a moral conduct must be willed for the sake of duty."],"dc:identifier":["uoadl:3279675","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279675"],"dc:language":["Ελληνικά","English","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["The duty of love in Kant’s Metaphysics of Morals : a critical review"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:35Z"}