{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3279720"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3279720","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ευθύνη για πραγματικά και νομικά ελαττώματα του εκπλειστηριασθέντος πράγματος","abstract":"Το ζήτημα της ευθύνης για τα νομικά και πραγματικά ελαττώματα του εκπλειστηριασθέντος πράγματος, συνιστά, κατά γενική ομολογία, ένα ιδιαζόντως δυσχερές να προσεγγιστεί και να επιλυθεί ζήτημα, καθώς τέμνεται μεταξύ του ουσιαστικού και του δικονομικού δικαίου. Προς τούτο, άλλωστε, έχει παλαιόθεν αποτελέσει την αιτία ενός γόνιμου επιστημονικού διαλόγου μεταξύ θεωρίας και νομολογίας, ο οποίος μέχρι και σήμερα δεν έχει οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα. Αφετηρία της εν θέματι προβληματικής συνιστά το γεγονός ότι στην εσωτερική έννομη τάξη ο πλειστηριασμός συνιστά αιτία παραγώγου τρόπου κτήσης κυριότητας. Καθίσταται, λοιπόν, σαφές ότι ο υπερθεματιστής είναι εκτεθειμένος μπροστά στον κίνδυνο να υποστεί τις συνέπειες της εκνίκησης του εκπλειστηριασθέντος πράγματος. Αρχικά, το εν λόγω ζήτημα αντιμετωπίστηκε επί τη βάσει της νομικής φύσης του αναγκαστικού πλειστηριασμού. Στη θεωρία και τη νομολογία, όπως παρουσιάζεται αναλυτικά στην παρούσα διπλωματική, επικρατούσε εξ αρχής η άποψη ότι, ο αναγκαστικός πλειστηριασμός συνιστά πώληση του ιδιωτικού δικαίου και, συνεπώς, η προστασία του υπερθεματιστή ανατέθηκε στις σχετικές διατάξεις του ΑΚ για την πώληση. Παρά τη μέχρι σήμερα σταθερή ως άνω θέση της νομολογίας, η θεωρία γρήγορα υιοθέτησε την θεωρία του δημοσίου δικαίου κατά την οποία ο πλειστηριασμός συνιστά σύμβαση του δημοσίου δικαίου. Την θεωρία ακολούθησε και ο ιστορικός νομοθέτης ο οποίος, μετέθεσε τη ρύθμιση της ευθύνης για τα νομικά και πραγματικά ελαττώματα από τον ΑΚ εντός του συστήματος του ΚΠολΔ και δη στο άρθρο 1017 ΚΠολΔ. Η παρούσα διπλωματική ακολουθεί τη διάρθρωση των §§ 1 και 2 του ανωτέρω άρθρου, το οποίο αφενός καταλογίζει την ευθύνη προς αποζημίωση για την ύπαρξη νομικών – και όχι πραγματικών - ελαττωμάτων στο πρόσωπο του επισπεύδοντος δανειστή, αφετέρου αναγνωρίζει γενικά την ευθύνη του αδικαιολόγητου πλουτισμού. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται να παρουσιαστεί ενδελεχώς το επακόλουθο εριζόμενο ζήτημα περί της παθητικής νομιμοποίησης στην, ασκηθείσα εκ μέρους του υπερθεματιστή, αγωγή αδικαιολόγητου πλουτισμού. Τέλος, επιχειρείται η κάλυψη του νομοθετικού κενού αναφορικά με την άρνηση του υπερθεματιστή να καταβάλει το πλειστηρίασμα στον υπάλληλο του πλειστηριασμού. Ερωτάται, δηλαδή, επί τη βάσει της νομικής φύσης του πλειστηριασμού, εάν το ως άνω νομοθετικό κενό δύναται να προσπελαστεί με την κατ’ αναλογία δικαίου εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 933 ΚΠολΔ, προκειμένου να αναγνωριστεί η δυνατότητα στον υπερθεματιστή να ασκήσει ανακοπή για την ακύρωση του πλειστηριασμού ή με την – κατά πάγια νομολογία – αναλογική εφαρμογή των διατάξεων του ΑΚ για την πώληση.","abstract_html":"Το ζήτημα της ευθύνης για τα νομικά και πραγματικά ελαττώματα του εκπλειστηριασθέντος πράγματος, συνιστά, κατά γενική ομολογία, ένα ιδιαζόντως δυσχερές να προσεγγιστεί και να επιλυθεί ζήτημα, καθώς τέμνεται μεταξύ του ουσιαστικού και του δικονομικού δικαίου. Προς τούτο, άλλωστε, έχει παλαιόθεν αποτελέσει την αιτία ενός γόνιμου επιστημονικού διαλόγου μεταξύ θεωρίας και νομολογίας, ο οποίος μέχρι και σήμερα δεν έχει οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα. Αφετηρία της εν θέματι προβληματικής συνιστά το γεγονός ότι στην εσωτερική έννομη τάξη ο πλειστηριασμός συνιστά αιτία παραγώγου τρόπου κτήσης κυριότητας. Καθίσταται, λοιπόν, σαφές ότι ο υπερθεματιστής είναι εκτεθειμένος μπροστά στον κίνδυνο να υποστεί τις συνέπειες της εκνίκησης του εκπλειστηριασθέντος πράγματος. Αρχικά, το εν λόγω ζήτημα αντιμετωπίστηκε επί τη βάσει της νομικής φύσης του αναγκαστικού πλειστηριασμού. Στη θεωρία και τη νομολογία, όπως παρουσιάζεται αναλυτικά στην παρούσα διπλωματική, επικρατούσε εξ αρχής η άποψη ότι, ο αναγκαστικός πλειστηριασμός συνιστά πώληση του ιδιωτικού δικαίου και, συνεπώς, η προστασία του υπερθεματιστή ανατέθηκε στις σχετικές διατάξεις του ΑΚ για την πώληση. Παρά τη μέχρι σήμερα σταθερή ως άνω θέση της νομολογίας, η θεωρία γρήγορα υιοθέτησε την θεωρία του δημοσίου δικαίου κατά την οποία ο πλειστηριασμός συνιστά σύμβαση του δημοσίου δικαίου. Την θεωρία ακολούθησε και ο ιστορικός νομοθέτης ο οποίος, μετέθεσε τη ρύθμιση της ευθύνης για τα νομικά και πραγματικά ελαττώματα από τον ΑΚ εντός του συστήματος του ΚΠολΔ και δη στο άρθρο 1017 ΚΠολΔ. Η παρούσα διπλωματική ακολουθεί τη διάρθρωση των §§ 1 και 2 του ανωτέρω άρθρου, το οποίο αφενός καταλογίζει την ευθύνη προς αποζημίωση για την ύπαρξη νομικών – και όχι πραγματικών - ελαττωμάτων στο πρόσωπο του επισπεύδοντος δανειστή, αφετέρου αναγνωρίζει γενικά την ευθύνη του αδικαιολόγητου πλουτισμού. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται να παρουσιαστεί ενδελεχώς το επακόλουθο εριζόμενο ζήτημα περί της παθητικής νομιμοποίησης στην, ασκηθείσα εκ μέρους του υπερθεματιστή, αγωγή αδικαιολόγητου πλουτισμού. Τέλος, επιχειρείται η κάλυψη του νομοθετικού κενού αναφορικά με την άρνηση του υπερθεματιστή να καταβάλει το πλειστηρίασμα στον υπάλληλο του πλειστηριασμού. Ερωτάται, δηλαδή, επί τη βάσει της νομικής φύσης του πλειστηριασμού, εάν το ως άνω νομοθετικό κενό δύναται να προσπελαστεί με την κατ’ αναλογία δικαίου εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 933 ΚΠολΔ, προκειμένου να αναγνωριστεί η δυνατότητα στον υπερθεματιστή να ασκήσει ανακοπή για την ακύρωση του πλειστηριασμού ή με την – κατά πάγια νομολογία – αναλογική εφαρμογή των διατάξεων του ΑΚ για την πώληση.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαϊωάννου Βασιλική","Papaioannou Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:35Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3279720"],"render_values":[{"text":"uoadl:3279720","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279720","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279720","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3279720","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαϊωάννου Βασιλική","Papaioannou Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3279720","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279720"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το ζήτημα της ευθύνης για τα νομικά και πραγματικά ελαττώματα του εκπλειστηριασθέντος πράγματος, συνιστά, κατά γενική ομολογία, ένα ιδιαζόντως δυσχερές να προσεγγιστεί και να επιλυθεί ζήτημα, καθώς τέμνεται μεταξύ του ουσιαστικού και του δικονομικού δικαίου. Προς τούτο, άλλωστε, έχει παλαιόθεν αποτελέσει την αιτία ενός γόνιμου επιστημονικού διαλόγου μεταξύ θεωρίας και νομολογίας, ο οποίος μέχρι και σήμερα δεν έχει οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα. Αφετηρία της εν θέματι προβληματικής συνιστά το γεγονός ότι στην εσωτερική έννομη τάξη ο πλειστηριασμός συνιστά αιτία παραγώγου τρόπου κτήσης κυριότητας. Καθίσταται, λοιπόν, σαφές ότι ο υπερθεματιστής είναι εκτεθειμένος μπροστά στον κίνδυνο να υποστεί τις συνέπειες της εκνίκησης του εκπλειστηριασθέντος πράγματος. Αρχικά, το εν λόγω ζήτημα αντιμετωπίστηκε επί τη βάσει της νομικής φύσης του αναγκαστικού πλειστηριασμού. Στη θεωρία και τη νομολογία, όπως παρουσιάζεται αναλυτικά στην παρούσα διπλωματική, επικρατούσε εξ αρχής η άποψη ότι, ο αναγκαστικός πλειστηριασμός συνιστά πώληση του ιδιωτικού δικαίου και, συνεπώς, η προστασία του υπερθεματιστή ανατέθηκε στις σχετικές διατάξεις του ΑΚ για την πώληση. Παρά τη μέχρι σήμερα σταθερή ως άνω θέση της νομολογίας, η θεωρία γρήγορα υιοθέτησε την θεωρία του δημοσίου δικαίου κατά την οποία ο πλειστηριασμός συνιστά σύμβαση του δημοσίου δικαίου. Την θεωρία ακολούθησε και ο ιστορικός νομοθέτης ο οποίος, μετέθεσε τη ρύθμιση της ευθύνης για τα νομικά και πραγματικά ελαττώματα από τον ΑΚ εντός του συστήματος του ΚΠολΔ και δη στο άρθρο 1017 ΚΠολΔ. Η παρούσα διπλωματική ακολουθεί τη διάρθρωση των §§ 1 και 2 του ανωτέρω άρθρου, το οποίο αφενός καταλογίζει την ευθύνη προς αποζημίωση για την ύπαρξη νομικών – και όχι πραγματικών - ελαττωμάτων στο πρόσωπο του επισπεύδοντος δανειστή, αφετέρου αναγνωρίζει γενικά την ευθύνη του αδικαιολόγητου πλουτισμού. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται να παρουσιαστεί ενδελεχώς το επακόλουθο εριζόμενο ζήτημα περί της παθητικής νομιμοποίησης στην, ασκηθείσα εκ μέρους του υπερθεματιστή, αγωγή αδικαιολόγητου πλουτισμού. Τέλος, επιχειρείται η κάλυψη του νομοθετικού κενού αναφορικά με την άρνηση του υπερθεματιστή να καταβάλει το πλειστηρίασμα στον υπάλληλο του πλειστηριασμού. Ερωτάται, δηλαδή, επί τη βάσει της νομικής φύσης του πλειστηριασμού, εάν το ως άνω νομοθετικό κενό δύναται να προσπελαστεί με την κατ’ αναλογία δικαίου εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 933 ΚΠολΔ, προκειμένου να αναγνωριστεί η δυνατότητα στον υπερθεματιστή να ασκήσει ανακοπή για την ακύρωση του πλειστηριασμού ή με την – κατά πάγια νομολογία – αναλογική εφαρμογή των διατάξεων του ΑΚ για την πώληση.","The question of liability for the legal and factual defects of the auctioned thing constitutes, by general admission, a particularly difficult to approach and resolve issue, as it intersects between private and procedural law. For this reason, after all, it has long been the cause of a constructive scientific dialogue between theory and jurisprudence, which has not led until today to firm conclusions. The starting point of this issue lies in the fact that, within our internal legal order, auction is a derivative method of acquisition of ownership. Therefore, it becomes clear that the highest bidder is exposed to the risk of suffering the consequences of defeating the auctioned thing. Initially, this issue was dealt with on the basis of the legal nature of the auction. Both in the theory and jurisprudence, as presented in detail in this master thesis, the opinion prevailed from the beginning was that the auction constitutes a sale of private law and, therefore, the protection of the highest bidder was entrusted to the relevant provisions of the Civil Code on the sale. Despite the up to now stable position of jurisprudence, the theory quickly adopted the theory of public law in which the auction constitutes a contract of public law. The theory was also followed by the historical legislator who transferred the regulation of responsibility for the legal and factual defects from the Civil Code within the system of the Code of Civil Procedure, namely to article 1017 of the Code of Civil Procedure. This master thesis follows the structure of §§ 1 and 2 of the above article, which on the one hand assigns responsibility for compensation for the existence of legal - and not actual - defects to the person of the creditor seeking enforcement, on the other hand generally recognizes the responsibility of unjust enrichment. In this thesis, an attempt is made to thoroughly present the consequent disputed issue of passive legitimation in the unjust enrichment action brought by the highest bidder. Finally, an attempt is made to cover the legislative gap regarding the refusal of the highest bidder to pay the purchase price of the auction to the auctioneer. It is asked, that, on the basis of the legal nature of the auction, whether the aforementioned legislative gap can be accessed by the analogous application of the provision of article 933 of the Code of Civil Procedure, in order to recognize the possibility for the highest bidder to object to the annulment of the auction or by – according to established jurisprudence – the analogous application of the provisions of the Civil Code on the sale."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ευθύνη για πραγματικά και νομικά ελαττώματα του εκπλειστηριασθέντος πράγματος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαϊωάννου Βασιλική","Papaioannou Vasiliki"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Το ζήτημα της ευθύνης για τα νομικά και πραγματικά ελαττώματα του εκπλειστηριασθέντος πράγματος, συνιστά, κατά γενική ομολογία, ένα ιδιαζόντως δυσχερές να προσεγγιστεί και να επιλυθεί ζήτημα, καθώς τέμνεται μεταξύ του ουσιαστικού και του δικονομικού δικαίου. Προς τούτο, άλλωστε, έχει παλαιόθεν αποτελέσει την αιτία ενός γόνιμου επιστημονικού διαλόγου μεταξύ θεωρίας και νομολογίας, ο οποίος μέχρι και σήμερα δεν έχει οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα. Αφετηρία της εν θέματι προβληματικής συνιστά το γεγονός ότι στην εσωτερική έννομη τάξη ο πλειστηριασμός συνιστά αιτία παραγώγου τρόπου κτήσης κυριότητας. Καθίσταται, λοιπόν, σαφές ότι ο υπερθεματιστής είναι εκτεθειμένος μπροστά στον κίνδυνο να υποστεί τις συνέπειες της εκνίκησης του εκπλειστηριασθέντος πράγματος. Αρχικά, το εν λόγω ζήτημα αντιμετωπίστηκε επί τη βάσει της νομικής φύσης του αναγκαστικού πλειστηριασμού. Στη θεωρία και τη νομολογία, όπως παρουσιάζεται αναλυτικά στην παρούσα διπλωματική, επικρατούσε εξ αρχής η άποψη ότι, ο αναγκαστικός πλειστηριασμός συνιστά πώληση του ιδιωτικού δικαίου και, συνεπώς, η προστασία του υπερθεματιστή ανατέθηκε στις σχετικές διατάξεις του ΑΚ για την πώληση. Παρά τη μέχρι σήμερα σταθερή ως άνω θέση της νομολογίας, η θεωρία γρήγορα υιοθέτησε την θεωρία του δημοσίου δικαίου κατά την οποία ο πλειστηριασμός συνιστά σύμβαση του δημοσίου δικαίου. Την θεωρία ακολούθησε και ο ιστορικός νομοθέτης ο οποίος, μετέθεσε τη ρύθμιση της ευθύνης για τα νομικά και πραγματικά ελαττώματα από τον ΑΚ εντός του συστήματος του ΚΠολΔ και δη στο άρθρο 1017 ΚΠολΔ. Η παρούσα διπλωματική ακολουθεί τη διάρθρωση των §§ 1 και 2 του ανωτέρω άρθρου, το οποίο αφενός καταλογίζει την ευθύνη προς αποζημίωση για την ύπαρξη νομικών – και όχι πραγματικών - ελαττωμάτων στο πρόσωπο του επισπεύδοντος δανειστή, αφετέρου αναγνωρίζει γενικά την ευθύνη του αδικαιολόγητου πλουτισμού. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται να παρουσιαστεί ενδελεχώς το επακόλουθο εριζόμενο ζήτημα περί της παθητικής νομιμοποίησης στην, ασκηθείσα εκ μέρους του υπερθεματιστή, αγωγή αδικαιολόγητου πλουτισμού. Τέλος, επιχειρείται η κάλυψη του νομοθετικού κενού αναφορικά με την άρνηση του υπερθεματιστή να καταβάλει το πλειστηρίασμα στον υπάλληλο του πλειστηριασμού. Ερωτάται, δηλαδή, επί τη βάσει της νομικής φύσης του πλειστηριασμού, εάν το ως άνω νομοθετικό κενό δύναται να προσπελαστεί με την κατ’ αναλογία δικαίου εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 933 ΚΠολΔ, προκειμένου να αναγνωριστεί η δυνατότητα στον υπερθεματιστή να ασκήσει ανακοπή για την ακύρωση του πλειστηριασμού ή με την – κατά πάγια νομολογία – αναλογική εφαρμογή των διατάξεων του ΑΚ για την πώληση.","The question of liability for the legal and factual defects of the auctioned thing constitutes, by general admission, a particularly difficult to approach and resolve issue, as it intersects between private and procedural law. For this reason, after all, it has long been the cause of a constructive scientific dialogue between theory and jurisprudence, which has not led until today to firm conclusions. The starting point of this issue lies in the fact that, within our internal legal order, auction is a derivative method of acquisition of ownership. Therefore, it becomes clear that the highest bidder is exposed to the risk of suffering the consequences of defeating the auctioned thing. Initially, this issue was dealt with on the basis of the legal nature of the auction. Both in the theory and jurisprudence, as presented in detail in this master thesis, the opinion prevailed from the beginning was that the auction constitutes a sale of private law and, therefore, the protection of the highest bidder was entrusted to the relevant provisions of the Civil Code on the sale. Despite the up to now stable position of jurisprudence, the theory quickly adopted the theory of public law in which the auction constitutes a contract of public law. The theory was also followed by the historical legislator who transferred the regulation of responsibility for the legal and factual defects from the Civil Code within the system of the Code of Civil Procedure, namely to article 1017 of the Code of Civil Procedure. This master thesis follows the structure of §§ 1 and 2 of the above article, which on the one hand assigns responsibility for compensation for the existence of legal - and not actual - defects to the person of the creditor seeking enforcement, on the other hand generally recognizes the responsibility of unjust enrichment. In this thesis, an attempt is made to thoroughly present the consequent disputed issue of passive legitimation in the unjust enrichment action brought by the highest bidder. Finally, an attempt is made to cover the legislative gap regarding the refusal of the highest bidder to pay the purchase price of the auction to the auctioneer. It is asked, that, on the basis of the legal nature of the auction, whether the aforementioned legislative gap can be accessed by the analogous application of the provision of article 933 of the Code of Civil Procedure, in order to recognize the possibility for the highest bidder to object to the annulment of the auction or by – according to established jurisprudence – the analogous application of the provisions of the Civil Code on the sale."],"dc:identifier":["uoadl:3279720","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279720"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Ευθύνη για πραγματικά και νομικά ελαττώματα του εκπλειστηριασθέντος πράγματος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:35Z"}