{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3279758"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3279758","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι κανόνες αμέσου εφαρμογής, ιδίως ελληνικοί, στη διεθνή διαιτησία","abstract":"Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι ο προσδιορισμός των κανόνων αμέσου εφαρμογής που διέπουν μια διεθνή διαιτησία με ειδικότερη αναφορά στους Ελληνικούς κανόνες. Το ζήτημα της εφαρμογής των κανόνων αμέσου εφαρμογής στο πλαίσιο της διεθνούς διαιτησίας, πολλές φορές αμφισβητείται γιατί κατά την άποψη αυτή δεν υπάρχει προφανής υποχρέωση των διαιτητικών δικαστηρίων να εφαρμόζουν κανόνες δικαίου οι οποίοι δεν ανήκουν στο δίκαιο που τα μέρη έχουν επιλέξει προκειμένου να επιλύσουν την όποια διαφορά προκύπτει από την εκτέλεση μιας σύμβασης και επιπλέον το διαιτητικό δικαστήριο δεν θεωρείται θεματοφύλακας μιας έννομης τάξης αλλά σκοπός του είναι να λάβει υπόψη τα συμφέροντα και τις δικαιολογημένες προσδοκίες των μερών. Οι απόψεις αυτές, ωστόσο, παραβλέπουν τη θεμελιώδη αντίληψη του δεσμευτικού χαρακτήρα του νόμου, η οποία αποτελεί δομικό στοιχείο κάθε έννομης τάξης, ενώ, ταυτόχρονα υποστηρίζουν, αν όχι ρητά, σίγουρα, σιωπηρά, ότι η αυτονομία των μερών συνιστά μια αρχή η οποία αποδίδει το εφαρμοστέο δίκαιο στην ουσία της διαφορά. Είναι προφανές ότι οι εν λόγω προσεγγίσεις παραβλέπουν το γεγονός ότι οι εξουσίες και τα δικαιώματα που ασκούνται από τα μέρη στο πλαίσιο της αυτονομίας τους απορρέουν από κανόνα δικαίου που ανήκει κατ' αρχάς σε μια ορισμένη έννομη τάξη. Έτσι λοιπόν, η έννοια της διαιτησία η οποία αποσυνδέεται από οποιεσδήποτε έννομες τάξεις, όσο ενδιαφέρουσα και αν είναι δεν επιβεβαιώνεται από το νόμο, ιδίως στις χώρες που έχει ισχύ ο ΠρΝ. Άλλωστε, η έννοια της υπερεθνικής διαιτησίας στην απόλυτη μορφή της, δηλαδή στο διαχωρισμό της από όλες τις έννομες τάξεις, είναι ελαττωματική εξ αρχής, δεδομένου ότι η διαιτητική συμφωνία, ως σύμβαση, παράγει έννομα αποτελέσματα μόνο ως προς τον βαθμό που αναγνωρίζεται από τους κανόνες μιας συγκεκριμένης έννομης τάξης. Έτσι λοιπόν, η σύνδεση μεταξύ της διαδικασίας διαιτησίας και της έδρας της, αρκεί για να θεωρηθεί ο τελευταίος ως τόπος διεξαγωγής της διαιτησίας. Κατά συνέπεια, η κύρια θεώρηση όσον αφορά στη μη εφαρμογή των υποχρεωτικών κανόνων της έδρας της διαιτησίας δεν υφίσταται.","abstract_html":"Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι ο προσδιορισμός των κανόνων αμέσου εφαρμογής που διέπουν μια διεθνή διαιτησία με ειδικότερη αναφορά στους Ελληνικούς κανόνες. Το ζήτημα της εφαρμογής των κανόνων αμέσου εφαρμογής στο πλαίσιο της διεθνούς διαιτησίας, πολλές φορές αμφισβητείται γιατί κατά την άποψη αυτή δεν υπάρχει προφανής υποχρέωση των διαιτητικών δικαστηρίων να εφαρμόζουν κανόνες δικαίου οι οποίοι δεν ανήκουν στο δίκαιο που τα μέρη έχουν επιλέξει προκειμένου να επιλύσουν την όποια διαφορά προκύπτει από την εκτέλεση μιας σύμβασης και επιπλέον το διαιτητικό δικαστήριο δεν θεωρείται θεματοφύλακας μιας έννομης τάξης αλλά σκοπός του είναι να λάβει υπόψη τα συμφέροντα και τις δικαιολογημένες προσδοκίες των μερών. Οι απόψεις αυτές, ωστόσο, παραβλέπουν τη θεμελιώδη αντίληψη του δεσμευτικού χαρακτήρα του νόμου, η οποία αποτελεί δομικό στοιχείο κάθε έννομης τάξης, ενώ, ταυτόχρονα υποστηρίζουν, αν όχι ρητά, σίγουρα, σιωπηρά, ότι η αυτονομία των μερών συνιστά μια αρχή η οποία αποδίδει το εφαρμοστέο δίκαιο στην ουσία της διαφορά. Είναι προφανές ότι οι εν λόγω προσεγγίσεις παραβλέπουν το γεγονός ότι οι εξουσίες και τα δικαιώματα που ασκούνται από τα μέρη στο πλαίσιο της αυτονομίας τους απορρέουν από κανόνα δικαίου που ανήκει κατ&#x27; αρχάς σε μια ορισμένη έννομη τάξη. Έτσι λοιπόν, η έννοια της διαιτησία η οποία αποσυνδέεται από οποιεσδήποτε έννομες τάξεις, όσο ενδιαφέρουσα και αν είναι δεν επιβεβαιώνεται από το νόμο, ιδίως στις χώρες που έχει ισχύ ο ΠρΝ. Άλλωστε, η έννοια της υπερεθνικής διαιτησίας στην απόλυτη μορφή της, δηλαδή στο διαχωρισμό της από όλες τις έννομες τάξεις, είναι ελαττωματική εξ αρχής, δεδομένου ότι η διαιτητική συμφωνία, ως σύμβαση, παράγει έννομα αποτελέσματα μόνο ως προς τον βαθμό που αναγνωρίζεται από τους κανόνες μιας συγκεκριμένης έννομης τάξης. Έτσι λοιπόν, η σύνδεση μεταξύ της διαδικασίας διαιτησίας και της έδρας της, αρκεί για να θεωρηθεί ο τελευταίος ως τόπος διεξαγωγής της διαιτησίας. Κατά συνέπεια, η κύρια θεώρηση όσον αφορά στη μη εφαρμογή των υποχρεωτικών κανόνων της έδρας της διαιτησίας δεν υφίσταται.","abstract_has_math":false,"creators":["Μηλόπουλος Παναγιώτης","Milopoulos Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:35Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3279758"],"render_values":[{"text":"uoadl:3279758","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279758","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279758","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3279758","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μηλόπουλος Παναγιώτης","Milopoulos Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3279758","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279758"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι ο προσδιορισμός των κανόνων αμέσου εφαρμογής που διέπουν μια διεθνή διαιτησία με ειδικότερη αναφορά στους Ελληνικούς κανόνες. Το ζήτημα της εφαρμογής των κανόνων αμέσου εφαρμογής στο πλαίσιο της διεθνούς διαιτησίας, πολλές φορές αμφισβητείται γιατί κατά την άποψη αυτή δεν υπάρχει προφανής υποχρέωση των διαιτητικών δικαστηρίων να εφαρμόζουν κανόνες δικαίου οι οποίοι δεν ανήκουν στο δίκαιο που τα μέρη έχουν επιλέξει προκειμένου να επιλύσουν την όποια διαφορά προκύπτει από την εκτέλεση μιας σύμβασης και επιπλέον το διαιτητικό δικαστήριο δεν θεωρείται θεματοφύλακας μιας έννομης τάξης αλλά σκοπός του είναι να λάβει υπόψη τα συμφέροντα και τις δικαιολογημένες προσδοκίες των μερών. Οι απόψεις αυτές, ωστόσο, παραβλέπουν τη θεμελιώδη αντίληψη του δεσμευτικού χαρακτήρα του νόμου, η οποία αποτελεί δομικό στοιχείο κάθε έννομης τάξης, ενώ, ταυτόχρονα υποστηρίζουν, αν όχι ρητά, σίγουρα, σιωπηρά, ότι η αυτονομία των μερών συνιστά μια αρχή η οποία αποδίδει το εφαρμοστέο δίκαιο στην ουσία της διαφορά. Είναι προφανές ότι οι εν λόγω προσεγγίσεις παραβλέπουν το γεγονός ότι οι εξουσίες και τα δικαιώματα που ασκούνται από τα μέρη στο πλαίσιο της αυτονομίας τους απορρέουν από κανόνα δικαίου που ανήκει κατ' αρχάς σε μια ορισμένη έννομη τάξη. Έτσι λοιπόν, η έννοια της διαιτησία η οποία αποσυνδέεται από οποιεσδήποτε έννομες τάξεις, όσο ενδιαφέρουσα και αν είναι δεν επιβεβαιώνεται από το νόμο, ιδίως στις χώρες που έχει ισχύ ο ΠρΝ. Άλλωστε, η έννοια της υπερεθνικής διαιτησίας στην απόλυτη μορφή της, δηλαδή στο διαχωρισμό της από όλες τις έννομες τάξεις, είναι ελαττωματική εξ αρχής, δεδομένου ότι η διαιτητική συμφωνία, ως σύμβαση, παράγει έννομα αποτελέσματα μόνο ως προς τον βαθμό που αναγνωρίζεται από τους κανόνες μιας συγκεκριμένης έννομης τάξης. Έτσι λοιπόν, η σύνδεση μεταξύ της διαδικασίας διαιτησίας και της έδρας της, αρκεί για να θεωρηθεί ο τελευταίος ως τόπος διεξαγωγής της διαιτησίας. Κατά συνέπεια, η κύρια θεώρηση όσον αφορά στη μη εφαρμογή των υποχρεωτικών κανόνων της έδρας της διαιτησίας δεν υφίσταται.","The purpose of this study is to identify the mandatory rules of law that govern an international arbitration with special reference to Greece. The issue of the application of mandatory rules of law in the context of international arbitration is often disputed because there is no obvious obligation for arbitral courts to apply rules of law which do not belong to the law that the parties have chosen to resolve any dispute arising from the performance of a contract. Furthermore the arbitral tribunal is not considered the guardian of a legal order but its purpose is to take into account the interests and legitimate expectations of the parties. These views, however, overlook the fundamental notion of the binding character of the law, which is a structural element of any legal order, while at the same time they argue, if not explicitly, certainly implicitly, that the autonomy of the parties constitutes a principle which attributes the applicable law to the substance of the dispute. It is obvious that these approaches overlook the fact that the powers and rights exercised by the parties in the context of their autonomy derive from a rule of law that belongs in the first place to a certain legal order. Thus, the concept of arbitration, which is disconnected from any legal orders, is not confirmed by the law, especially in the countries where the UNCITRAL model law is in force. Besides, the concept of supranational arbitration in its absolute form, i.e. in its separation from all legal orders, is flawed from the outset, since the arbitration agreement, as a contract, produces legal effects only to the extent that it is recognized by the rules of a particular legal order. Thus, the connection between the arbitration proceedings and the seat of arbitration is therefore sufficient for the latter to be considered as the place of arbitration. Consequently, the main consideration concerning the non-application of the mandatory rules of the seat of arbitration does not apply."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι κανόνες αμέσου εφαρμογής, ιδίως ελληνικοί, στη διεθνή διαιτησία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μηλόπουλος Παναγιώτης","Milopoulos Panagiotis"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι ο προσδιορισμός των κανόνων αμέσου εφαρμογής που διέπουν μια διεθνή διαιτησία με ειδικότερη αναφορά στους Ελληνικούς κανόνες. Το ζήτημα της εφαρμογής των κανόνων αμέσου εφαρμογής στο πλαίσιο της διεθνούς διαιτησίας, πολλές φορές αμφισβητείται γιατί κατά την άποψη αυτή δεν υπάρχει προφανής υποχρέωση των διαιτητικών δικαστηρίων να εφαρμόζουν κανόνες δικαίου οι οποίοι δεν ανήκουν στο δίκαιο που τα μέρη έχουν επιλέξει προκειμένου να επιλύσουν την όποια διαφορά προκύπτει από την εκτέλεση μιας σύμβασης και επιπλέον το διαιτητικό δικαστήριο δεν θεωρείται θεματοφύλακας μιας έννομης τάξης αλλά σκοπός του είναι να λάβει υπόψη τα συμφέροντα και τις δικαιολογημένες προσδοκίες των μερών. Οι απόψεις αυτές, ωστόσο, παραβλέπουν τη θεμελιώδη αντίληψη του δεσμευτικού χαρακτήρα του νόμου, η οποία αποτελεί δομικό στοιχείο κάθε έννομης τάξης, ενώ, ταυτόχρονα υποστηρίζουν, αν όχι ρητά, σίγουρα, σιωπηρά, ότι η αυτονομία των μερών συνιστά μια αρχή η οποία αποδίδει το εφαρμοστέο δίκαιο στην ουσία της διαφορά. Είναι προφανές ότι οι εν λόγω προσεγγίσεις παραβλέπουν το γεγονός ότι οι εξουσίες και τα δικαιώματα που ασκούνται από τα μέρη στο πλαίσιο της αυτονομίας τους απορρέουν από κανόνα δικαίου που ανήκει κατ' αρχάς σε μια ορισμένη έννομη τάξη. Έτσι λοιπόν, η έννοια της διαιτησία η οποία αποσυνδέεται από οποιεσδήποτε έννομες τάξεις, όσο ενδιαφέρουσα και αν είναι δεν επιβεβαιώνεται από το νόμο, ιδίως στις χώρες που έχει ισχύ ο ΠρΝ. Άλλωστε, η έννοια της υπερεθνικής διαιτησίας στην απόλυτη μορφή της, δηλαδή στο διαχωρισμό της από όλες τις έννομες τάξεις, είναι ελαττωματική εξ αρχής, δεδομένου ότι η διαιτητική συμφωνία, ως σύμβαση, παράγει έννομα αποτελέσματα μόνο ως προς τον βαθμό που αναγνωρίζεται από τους κανόνες μιας συγκεκριμένης έννομης τάξης. Έτσι λοιπόν, η σύνδεση μεταξύ της διαδικασίας διαιτησίας και της έδρας της, αρκεί για να θεωρηθεί ο τελευταίος ως τόπος διεξαγωγής της διαιτησίας. Κατά συνέπεια, η κύρια θεώρηση όσον αφορά στη μη εφαρμογή των υποχρεωτικών κανόνων της έδρας της διαιτησίας δεν υφίσταται.","The purpose of this study is to identify the mandatory rules of law that govern an international arbitration with special reference to Greece. The issue of the application of mandatory rules of law in the context of international arbitration is often disputed because there is no obvious obligation for arbitral courts to apply rules of law which do not belong to the law that the parties have chosen to resolve any dispute arising from the performance of a contract. Furthermore the arbitral tribunal is not considered the guardian of a legal order but its purpose is to take into account the interests and legitimate expectations of the parties. These views, however, overlook the fundamental notion of the binding character of the law, which is a structural element of any legal order, while at the same time they argue, if not explicitly, certainly implicitly, that the autonomy of the parties constitutes a principle which attributes the applicable law to the substance of the dispute. It is obvious that these approaches overlook the fact that the powers and rights exercised by the parties in the context of their autonomy derive from a rule of law that belongs in the first place to a certain legal order. Thus, the concept of arbitration, which is disconnected from any legal orders, is not confirmed by the law, especially in the countries where the UNCITRAL model law is in force. Besides, the concept of supranational arbitration in its absolute form, i.e. in its separation from all legal orders, is flawed from the outset, since the arbitration agreement, as a contract, produces legal effects only to the extent that it is recognized by the rules of a particular legal order. Thus, the connection between the arbitration proceedings and the seat of arbitration is therefore sufficient for the latter to be considered as the place of arbitration. Consequently, the main consideration concerning the non-application of the mandatory rules of the seat of arbitration does not apply."],"dc:identifier":["uoadl:3279758","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279758"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Οι κανόνες αμέσου εφαρμογής, ιδίως ελληνικοί, στη διεθνή διαιτησία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:35Z"}