{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3279840"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3279840","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της κλωνικής εξέλιξης στη Χρόνια Λεμφοκυτταρική Λευχαιμία","abstract":"Η Χρόνια Λεμφοκυτταρική Λευχαιμία (B-CLL) αποτελεί τον πιο κοινό τύπο λευχαιμίας των ενηλίκων στο δυτικό κόσμο. Όλες οι περιπτώσεις B-CLL προκύπτουν από την πρόδρομη αιματολογική κατάσταση της Μονοκλωνικής Β-Λεμφοκυττάρωσης (MBL), κατά την οποία οι ασθενείς δεν εκδηλώνουν κλινικά συμπτώματα. Μετά την εδραίωση της συμπτωματικής νόσου, υπάρχει πιθανότητα αυτή να εξελιχθεί στην επιθετική μορφή του συνδρόμου Richter (RS). Σκοπός της παρούσας εργασίας, ήταν η μελέτη της κλωνικής εξέλιξης και πιο συγκεκριμένα κυτταρογενετικών ατυπίων που, μεταξύ άλλων, φαίνεται να επηρεάζουν την κλινική μετάπτωση της MBL σε B-CLL και σε κάποιες περιπτώσεις την εξέλιξή της σε RS. Κατά την κλωνική εξέλιξη, οι καρκινικοί κλώνοι αποκτούν δευτερογενείς βλάβες ενώ παράλληλα δημιουργείται γενετική αστάθεια. Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν ασθενείς από διαφορετικές φάσεις της εξελικτικής πορείας της νόσου: με διάγνωση B-CLL, διάγνωση MBL, MBL που εξελίχθηκε σε B-CLL (MBL→B-CLL) καθώς και B-CLL που εξελίχθηκε σε RS (B-CLL→RS). Ο κυτταρογενετικός έλεγχος πραγματοποιήθηκε με τη χρήση μεσοφασικού φθορίζοντος in situ υβριδισμού (i-FISH) και ειδικά σημασμένων ιχνηθετών για εννέα κυτταρογενετικές ατυπίες: t(11;14)(q13;q32), t(14q32), t(18q21), del(13q14), del(13q34), +12, del(11q22), del(17p13) και -17. Με τη χρήση του λογισμικού προγράμματος \"GraphPad Prism 5.0\" πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση και βρέθηκε ότι η ατυπία del(17p13) εμφανίζεται συχνότερα, με στατιστικά σημαντική διαφορά, στους ασθενείς με B-CLL σε σχέση με τους ασθενείς με MBL. Η ίδια βλάβη μαζί με το del(11q22) συσχετίστηκαν, κατά ισχυρά στατιστικά σημαντικό τρόπο, με την εμφάνιση κλωνικής εξέλιξης κατά τη διάγνωση της B-CLL, κάτι που δε φάνηκε να ισχύει για την κλωνική εξέλιξη σε βάθος χρόνου. Όσον αφορά την αλλοίωση +12, παρουσίασε τάση ή ισχυρά στατιστικά σημαντική συσχέτιση με μικρότερο κίνδυνο εμφάνισης κλωνικής εξέλιξης κατά τη διάγνωση ή σε βάθος χρόνου, αντίστοιχα, σε ασθενείς με B-CLL. Το del(13q14), ήταν η συχνότερα ταυτοποιούμενη ατυπία, ανιχνεύθηκε σε όλες τις φάσεις της νόσου ενώ η ημίζυγη μορφή του φάνηκε να λειτουργεί προστατευτικά ως προς την εμφάνιση κλωνικής εξέλιξης κατά τη διάγνωση της B-CLL. Σύμφωνα με τα παραπάνω ευρήματα και τη διεθνή βιβλιογραφία, φαίνεται ότι το del(13q14) και η +12 αποτελούν κλωνικές αλλοιώσεις που εμφανίζονται νωρίς στην πορεία εξέλιξης της B-CLL και ενδεχομένως προσδίδουν κλωνικό πλεονέκτημα στα Β-κύτταρα. Την εμφάνισή τους ακολουθούν χρονικά οι ατυπίες del(11q22) και del(17p13) ως υποκλωνικές χρωμοσωμικές αλλαγές που ορίζουν πλέον την κλωνική εξέλιξη, η οποία συμβάλλει με τη σειρά της, στην παθογένεση της νόσου. Η γενετική αστάθεια φαίνεται λοιπόν να προϋπάρχει της διάγνωσης της B-CLL, ενώ η εξέλιξη της MBL σε συμπτωματική νόσο πιθανώς προκύπτει με κλιμακωτό τρόπο, μέσω σταδιακής απόκτησης γενετικών ανωμαλιών υψηλού κινδύνου στα πλαίσια της κλωνικής εξέλιξης. Για μία πιο ολιστική προσέγγιση του θέματος, θα ήταν χρήσιμη η διερεύνηση της κλωνικής εξέλιξης με συνδυασμό μεθόδων συμπεριλαμβανομένων και τεχνικών αλληλούχησης με σκοπό τον εντοπισμό γονιδιακών βλαβών. Τέλος, πρέπει να δωθεί έμφαση στις ομάδες ασθενών με MBL→B-CLL και B-CLL→RS ελέγχοντας μεγαλύτερο δείγμα ατόμων, πραγματοποιώντας διαδοχικές δειγματοληψίες και εκτενέστερη παρακολούθηση (follow-up) ώστε να εξαχθούν αξιόπιστα συμπεράσματα για την κλωνική εξέλιξη και το μηχανισμό με τον οποίο επηρεάζει την πορεία της νόσου.","abstract_html":"Η Χρόνια Λεμφοκυτταρική Λευχαιμία (B-CLL) αποτελεί τον πιο κοινό τύπο λευχαιμίας των ενηλίκων στο δυτικό κόσμο. Όλες οι περιπτώσεις B-CLL προκύπτουν από την πρόδρομη αιματολογική κατάσταση της Μονοκλωνικής Β-Λεμφοκυττάρωσης (MBL), κατά την οποία οι ασθενείς δεν εκδηλώνουν κλινικά συμπτώματα. Μετά την εδραίωση της συμπτωματικής νόσου, υπάρχει πιθανότητα αυτή να εξελιχθεί στην επιθετική μορφή του συνδρόμου Richter (RS). Σκοπός της παρούσας εργασίας, ήταν η μελέτη της κλωνικής εξέλιξης και πιο συγκεκριμένα κυτταρογενετικών ατυπίων που, μεταξύ άλλων, φαίνεται να επηρεάζουν την κλινική μετάπτωση της MBL σε B-CLL και σε κάποιες περιπτώσεις την εξέλιξή της σε RS. Κατά την κλωνική εξέλιξη, οι καρκινικοί κλώνοι αποκτούν δευτερογενείς βλάβες ενώ παράλληλα δημιουργείται γενετική αστάθεια. Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν ασθενείς από διαφορετικές φάσεις της εξελικτικής πορείας της νόσου: με διάγνωση B-CLL, διάγνωση MBL, MBL που εξελίχθηκε σε B-CLL (MBL→B-CLL) καθώς και B-CLL που εξελίχθηκε σε RS (B-CLL→RS). Ο κυτταρογενετικός έλεγχος πραγματοποιήθηκε με τη χρήση μεσοφασικού φθορίζοντος in situ υβριδισμού (i-FISH) και ειδικά σημασμένων ιχνηθετών για εννέα κυτταρογενετικές ατυπίες: t(11;14)(q13;q32), t(14q32), t(18q21), del(13q14), del(13q34), +12, del(11q22), del(17p13) και -17. Με τη χρήση του λογισμικού προγράμματος &quot;GraphPad Prism 5.0&quot; πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση και βρέθηκε ότι η ατυπία del(17p13) εμφανίζεται συχνότερα, με στατιστικά σημαντική διαφορά, στους ασθενείς με B-CLL σε σχέση με τους ασθενείς με MBL. Η ίδια βλάβη μαζί με το del(11q22) συσχετίστηκαν, κατά ισχυρά στατιστικά σημαντικό τρόπο, με την εμφάνιση κλωνικής εξέλιξης κατά τη διάγνωση της B-CLL, κάτι που δε φάνηκε να ισχύει για την κλωνική εξέλιξη σε βάθος χρόνου. Όσον αφορά την αλλοίωση +12, παρουσίασε τάση ή ισχυρά στατιστικά σημαντική συσχέτιση με μικρότερο κίνδυνο εμφάνισης κλωνικής εξέλιξης κατά τη διάγνωση ή σε βάθος χρόνου, αντίστοιχα, σε ασθενείς με B-CLL. Το del(13q14), ήταν η συχνότερα ταυτοποιούμενη ατυπία, ανιχνεύθηκε σε όλες τις φάσεις της νόσου ενώ η ημίζυγη μορφή του φάνηκε να λειτουργεί προστατευτικά ως προς την εμφάνιση κλωνικής εξέλιξης κατά τη διάγνωση της B-CLL. Σύμφωνα με τα παραπάνω ευρήματα και τη διεθνή βιβλιογραφία, φαίνεται ότι το del(13q14) και η +12 αποτελούν κλωνικές αλλοιώσεις που εμφανίζονται νωρίς στην πορεία εξέλιξης της B-CLL και ενδεχομένως προσδίδουν κλωνικό πλεονέκτημα στα Β-κύτταρα. Την εμφάνισή τους ακολουθούν χρονικά οι ατυπίες del(11q22) και del(17p13) ως υποκλωνικές χρωμοσωμικές αλλαγές που ορίζουν πλέον την κλωνική εξέλιξη, η οποία συμβάλλει με τη σειρά της, στην παθογένεση της νόσου. Η γενετική αστάθεια φαίνεται λοιπόν να προϋπάρχει της διάγνωσης της B-CLL, ενώ η εξέλιξη της MBL σε συμπτωματική νόσο πιθανώς προκύπτει με κλιμακωτό τρόπο, μέσω σταδιακής απόκτησης γενετικών ανωμαλιών υψηλού κινδύνου στα πλαίσια της κλωνικής εξέλιξης. Για μία πιο ολιστική προσέγγιση του θέματος, θα ήταν χρήσιμη η διερεύνηση της κλωνικής εξέλιξης με συνδυασμό μεθόδων συμπεριλαμβανομένων και τεχνικών αλληλούχησης με σκοπό τον εντοπισμό γονιδιακών βλαβών. Τέλος, πρέπει να δωθεί έμφαση στις ομάδες ασθενών με MBL→B-CLL και B-CLL→RS ελέγχοντας μεγαλύτερο δείγμα ατόμων, πραγματοποιώντας διαδοχικές δειγματοληψίες και εκτενέστερη παρακολούθηση (follow-up) ώστε να εξαχθούν αξιόπιστα συμπεράσματα για την κλωνική εξέλιξη και το μηχανισμό με τον οποίο επηρεάζει την πορεία της νόσου.","abstract_has_math":false,"creators":["Πάργα Άννα","Parga Anna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:37Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3279840"],"render_values":[{"text":"uoadl:3279840","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279840","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279840","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3279840","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πάργα Άννα","Parga Anna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3279840","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279840"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Χρόνια Λεμφοκυτταρική Λευχαιμία (B-CLL) αποτελεί τον πιο κοινό τύπο λευχαιμίας των ενηλίκων στο δυτικό κόσμο. Όλες οι περιπτώσεις B-CLL προκύπτουν από την πρόδρομη αιματολογική κατάσταση της Μονοκλωνικής Β-Λεμφοκυττάρωσης (MBL), κατά την οποία οι ασθενείς δεν εκδηλώνουν κλινικά συμπτώματα. Μετά την εδραίωση της συμπτωματικής νόσου, υπάρχει πιθανότητα αυτή να εξελιχθεί στην επιθετική μορφή του συνδρόμου Richter (RS). Σκοπός της παρούσας εργασίας, ήταν η μελέτη της κλωνικής εξέλιξης και πιο συγκεκριμένα κυτταρογενετικών ατυπίων που, μεταξύ άλλων, φαίνεται να επηρεάζουν την κλινική μετάπτωση της MBL σε B-CLL και σε κάποιες περιπτώσεις την εξέλιξή της σε RS. Κατά την κλωνική εξέλιξη, οι καρκινικοί κλώνοι αποκτούν δευτερογενείς βλάβες ενώ παράλληλα δημιουργείται γενετική αστάθεια. Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν ασθενείς από διαφορετικές φάσεις της εξελικτικής πορείας της νόσου: με διάγνωση B-CLL, διάγνωση MBL, MBL που εξελίχθηκε σε B-CLL (MBL→B-CLL) καθώς και B-CLL που εξελίχθηκε σε RS (B-CLL→RS). Ο κυτταρογενετικός έλεγχος πραγματοποιήθηκε με τη χρήση μεσοφασικού φθορίζοντος in situ υβριδισμού (i-FISH) και ειδικά σημασμένων ιχνηθετών για εννέα κυτταρογενετικές ατυπίες: t(11;14)(q13;q32), t(14q32), t(18q21), del(13q14), del(13q34), +12, del(11q22), del(17p13) και -17. Με τη χρήση του λογισμικού προγράμματος \"GraphPad Prism 5.0\" πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση και βρέθηκε ότι η ατυπία del(17p13) εμφανίζεται συχνότερα, με στατιστικά σημαντική διαφορά, στους ασθενείς με B-CLL σε σχέση με τους ασθενείς με MBL. Η ίδια βλάβη μαζί με το del(11q22) συσχετίστηκαν, κατά ισχυρά στατιστικά σημαντικό τρόπο, με την εμφάνιση κλωνικής εξέλιξης κατά τη διάγνωση της B-CLL, κάτι που δε φάνηκε να ισχύει για την κλωνική εξέλιξη σε βάθος χρόνου. Όσον αφορά την αλλοίωση +12, παρουσίασε τάση ή ισχυρά στατιστικά σημαντική συσχέτιση με μικρότερο κίνδυνο εμφάνισης κλωνικής εξέλιξης κατά τη διάγνωση ή σε βάθος χρόνου, αντίστοιχα, σε ασθενείς με B-CLL. Το del(13q14), ήταν η συχνότερα ταυτοποιούμενη ατυπία, ανιχνεύθηκε σε όλες τις φάσεις της νόσου ενώ η ημίζυγη μορφή του φάνηκε να λειτουργεί προστατευτικά ως προς την εμφάνιση κλωνικής εξέλιξης κατά τη διάγνωση της B-CLL. Σύμφωνα με τα παραπάνω ευρήματα και τη διεθνή βιβλιογραφία, φαίνεται ότι το del(13q14) και η +12 αποτελούν κλωνικές αλλοιώσεις που εμφανίζονται νωρίς στην πορεία εξέλιξης της B-CLL και ενδεχομένως προσδίδουν κλωνικό πλεονέκτημα στα Β-κύτταρα. Την εμφάνισή τους ακολουθούν χρονικά οι ατυπίες del(11q22) και del(17p13) ως υποκλωνικές χρωμοσωμικές αλλαγές που ορίζουν πλέον την κλωνική εξέλιξη, η οποία συμβάλλει με τη σειρά της, στην παθογένεση της νόσου. Η γενετική αστάθεια φαίνεται λοιπόν να προϋπάρχει της διάγνωσης της B-CLL, ενώ η εξέλιξη της MBL σε συμπτωματική νόσο πιθανώς προκύπτει με κλιμακωτό τρόπο, μέσω σταδιακής απόκτησης γενετικών ανωμαλιών υψηλού κινδύνου στα πλαίσια της κλωνικής εξέλιξης. Για μία πιο ολιστική προσέγγιση του θέματος, θα ήταν χρήσιμη η διερεύνηση της κλωνικής εξέλιξης με συνδυασμό μεθόδων συμπεριλαμβανομένων και τεχνικών αλληλούχησης με σκοπό τον εντοπισμό γονιδιακών βλαβών. Τέλος, πρέπει να δωθεί έμφαση στις ομάδες ασθενών με MBL→B-CLL και B-CLL→RS ελέγχοντας μεγαλύτερο δείγμα ατόμων, πραγματοποιώντας διαδοχικές δειγματοληψίες και εκτενέστερη παρακολούθηση (follow-up) ώστε να εξαχθούν αξιόπιστα συμπεράσματα για την κλωνική εξέλιξη και το μηχανισμό με τον οποίο επηρεάζει την πορεία της νόσου.","Chronic Lymphocytic Leukemia (B-CLL) is the most common type of hematopoietic cancer in the western world. All B-CLL cases result from a precursor blood condition called Monoclonal B-cell Lymphocytosis (MBL), in which patients do not develop any clinical symptoms. There is also the possibility that B-CLL will progress towards the aggressive form of Richter syndrome (RS). The purpose of this work was to study clonal evolution and cytogenetic aberrations which, among others, appear to affect the clinical transition from MBL to B-CLL and in some cases the transformation to RS. During clonal evolution, cancer clones acquire secondary hits leading to genetic instability. Patients from different evolutionary stages in the course of the disease were included in the study: patients diagnosed with B-CLL, with MBL, with MBL that developed into B-CLL (MBL→B-CLL) as well as with B-CLL that transformed into RS (B-CLL→RS). The cytogenetic evaluation was performed by Interphase Fluorescence in situ Hybridisation (i-FISH) with the use of specific probes for nine cytogenetic aberrations: t(11;14)(q13;q32), t(14q32), t(18q21), del(13q14), del(13q34), +12, del(11q22), del(17p13) and -17. The software \"Graphpad Prism 5.0\" was used in order to perform statistical analyses which revealed that del(17p13) is more common, with a statistically significant difference, in patients with B-CLL compared to patients with MBL. The aforementioned aberration along with del(11q22) presented a strong statistical association with the detection of clonal evolution in the diagnosis of B-CLL. No association was found between these abnormalities and clonal evolution in the long run. As for the alteration +12, there was a trend towards being related to decreased risk of clonal evolution in the diagnosis of B-CLL. Meanwhile, the same aberration showed a strong statistically significant correlation with clonal evolution in the long run, in patients with B-CLL. Del(13q14), was the most common alteration and was detected in all stages of the disease. Monoallelic del(13q14) appeared to be protective against the appearance of clonal evolution in the diagnosis of B-CLL. According to the above-mentioned findings and the international literature, it seems that del(13q14) and +12 are clonal aberrations that occur early in the course of B-CLL and possibly provide a clonal advantage to B-lymphocytes. Their appearance is followed by the aberrations del(11q22) and del(17p13) which act as subclonal chromosomal changes that define clonal evolution. Clonal evolution, in its turn, contributes to the pathogenesis of the disease. Overall, genetic instability seems to occur prior to the diagnosis of B-CLL, while MBL progresses to symptomatic disease, through the gradual acquisition of high-risk genetic abnormalities in the context of clonal evolution. For a more holistic approach of this issue, it would be useful to investigate clonal evolution using a combination of techniques including sequencing methods to identify genetic alterations as well. Last but not least, groups of patients with MBL→B-CLL and B-CLL→RS should be more thoroughly examined by including a larger number of individuals in the study, performing sequential sampling and ensuring a more prolonged follow-up in order to draw reliable conclusions about clonal evolution and the way it is involved in the course of the disease."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της κλωνικής εξέλιξης στη Χρόνια Λεμφοκυτταρική Λευχαιμία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πάργα Άννα","Parga Anna"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η Χρόνια Λεμφοκυτταρική Λευχαιμία (B-CLL) αποτελεί τον πιο κοινό τύπο λευχαιμίας των ενηλίκων στο δυτικό κόσμο. Όλες οι περιπτώσεις B-CLL προκύπτουν από την πρόδρομη αιματολογική κατάσταση της Μονοκλωνικής Β-Λεμφοκυττάρωσης (MBL), κατά την οποία οι ασθενείς δεν εκδηλώνουν κλινικά συμπτώματα. Μετά την εδραίωση της συμπτωματικής νόσου, υπάρχει πιθανότητα αυτή να εξελιχθεί στην επιθετική μορφή του συνδρόμου Richter (RS). Σκοπός της παρούσας εργασίας, ήταν η μελέτη της κλωνικής εξέλιξης και πιο συγκεκριμένα κυτταρογενετικών ατυπίων που, μεταξύ άλλων, φαίνεται να επηρεάζουν την κλινική μετάπτωση της MBL σε B-CLL και σε κάποιες περιπτώσεις την εξέλιξή της σε RS. Κατά την κλωνική εξέλιξη, οι καρκινικοί κλώνοι αποκτούν δευτερογενείς βλάβες ενώ παράλληλα δημιουργείται γενετική αστάθεια. Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν ασθενείς από διαφορετικές φάσεις της εξελικτικής πορείας της νόσου: με διάγνωση B-CLL, διάγνωση MBL, MBL που εξελίχθηκε σε B-CLL (MBL→B-CLL) καθώς και B-CLL που εξελίχθηκε σε RS (B-CLL→RS). Ο κυτταρογενετικός έλεγχος πραγματοποιήθηκε με τη χρήση μεσοφασικού φθορίζοντος in situ υβριδισμού (i-FISH) και ειδικά σημασμένων ιχνηθετών για εννέα κυτταρογενετικές ατυπίες: t(11;14)(q13;q32), t(14q32), t(18q21), del(13q14), del(13q34), +12, del(11q22), del(17p13) και -17. Με τη χρήση του λογισμικού προγράμματος \"GraphPad Prism 5.0\" πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση και βρέθηκε ότι η ατυπία del(17p13) εμφανίζεται συχνότερα, με στατιστικά σημαντική διαφορά, στους ασθενείς με B-CLL σε σχέση με τους ασθενείς με MBL. Η ίδια βλάβη μαζί με το del(11q22) συσχετίστηκαν, κατά ισχυρά στατιστικά σημαντικό τρόπο, με την εμφάνιση κλωνικής εξέλιξης κατά τη διάγνωση της B-CLL, κάτι που δε φάνηκε να ισχύει για την κλωνική εξέλιξη σε βάθος χρόνου. Όσον αφορά την αλλοίωση +12, παρουσίασε τάση ή ισχυρά στατιστικά σημαντική συσχέτιση με μικρότερο κίνδυνο εμφάνισης κλωνικής εξέλιξης κατά τη διάγνωση ή σε βάθος χρόνου, αντίστοιχα, σε ασθενείς με B-CLL. Το del(13q14), ήταν η συχνότερα ταυτοποιούμενη ατυπία, ανιχνεύθηκε σε όλες τις φάσεις της νόσου ενώ η ημίζυγη μορφή του φάνηκε να λειτουργεί προστατευτικά ως προς την εμφάνιση κλωνικής εξέλιξης κατά τη διάγνωση της B-CLL. Σύμφωνα με τα παραπάνω ευρήματα και τη διεθνή βιβλιογραφία, φαίνεται ότι το del(13q14) και η +12 αποτελούν κλωνικές αλλοιώσεις που εμφανίζονται νωρίς στην πορεία εξέλιξης της B-CLL και ενδεχομένως προσδίδουν κλωνικό πλεονέκτημα στα Β-κύτταρα. Την εμφάνισή τους ακολουθούν χρονικά οι ατυπίες del(11q22) και del(17p13) ως υποκλωνικές χρωμοσωμικές αλλαγές που ορίζουν πλέον την κλωνική εξέλιξη, η οποία συμβάλλει με τη σειρά της, στην παθογένεση της νόσου. Η γενετική αστάθεια φαίνεται λοιπόν να προϋπάρχει της διάγνωσης της B-CLL, ενώ η εξέλιξη της MBL σε συμπτωματική νόσο πιθανώς προκύπτει με κλιμακωτό τρόπο, μέσω σταδιακής απόκτησης γενετικών ανωμαλιών υψηλού κινδύνου στα πλαίσια της κλωνικής εξέλιξης. Για μία πιο ολιστική προσέγγιση του θέματος, θα ήταν χρήσιμη η διερεύνηση της κλωνικής εξέλιξης με συνδυασμό μεθόδων συμπεριλαμβανομένων και τεχνικών αλληλούχησης με σκοπό τον εντοπισμό γονιδιακών βλαβών. Τέλος, πρέπει να δωθεί έμφαση στις ομάδες ασθενών με MBL→B-CLL και B-CLL→RS ελέγχοντας μεγαλύτερο δείγμα ατόμων, πραγματοποιώντας διαδοχικές δειγματοληψίες και εκτενέστερη παρακολούθηση (follow-up) ώστε να εξαχθούν αξιόπιστα συμπεράσματα για την κλωνική εξέλιξη και το μηχανισμό με τον οποίο επηρεάζει την πορεία της νόσου.","Chronic Lymphocytic Leukemia (B-CLL) is the most common type of hematopoietic cancer in the western world. All B-CLL cases result from a precursor blood condition called Monoclonal B-cell Lymphocytosis (MBL), in which patients do not develop any clinical symptoms. There is also the possibility that B-CLL will progress towards the aggressive form of Richter syndrome (RS). The purpose of this work was to study clonal evolution and cytogenetic aberrations which, among others, appear to affect the clinical transition from MBL to B-CLL and in some cases the transformation to RS. During clonal evolution, cancer clones acquire secondary hits leading to genetic instability. Patients from different evolutionary stages in the course of the disease were included in the study: patients diagnosed with B-CLL, with MBL, with MBL that developed into B-CLL (MBL→B-CLL) as well as with B-CLL that transformed into RS (B-CLL→RS). The cytogenetic evaluation was performed by Interphase Fluorescence in situ Hybridisation (i-FISH) with the use of specific probes for nine cytogenetic aberrations: t(11;14)(q13;q32), t(14q32), t(18q21), del(13q14), del(13q34), +12, del(11q22), del(17p13) and -17. The software \"Graphpad Prism 5.0\" was used in order to perform statistical analyses which revealed that del(17p13) is more common, with a statistically significant difference, in patients with B-CLL compared to patients with MBL. The aforementioned aberration along with del(11q22) presented a strong statistical association with the detection of clonal evolution in the diagnosis of B-CLL. No association was found between these abnormalities and clonal evolution in the long run. As for the alteration +12, there was a trend towards being related to decreased risk of clonal evolution in the diagnosis of B-CLL. Meanwhile, the same aberration showed a strong statistically significant correlation with clonal evolution in the long run, in patients with B-CLL. Del(13q14), was the most common alteration and was detected in all stages of the disease. Monoallelic del(13q14) appeared to be protective against the appearance of clonal evolution in the diagnosis of B-CLL. According to the above-mentioned findings and the international literature, it seems that del(13q14) and +12 are clonal aberrations that occur early in the course of B-CLL and possibly provide a clonal advantage to B-lymphocytes. Their appearance is followed by the aberrations del(11q22) and del(17p13) which act as subclonal chromosomal changes that define clonal evolution. Clonal evolution, in its turn, contributes to the pathogenesis of the disease. Overall, genetic instability seems to occur prior to the diagnosis of B-CLL, while MBL progresses to symptomatic disease, through the gradual acquisition of high-risk genetic abnormalities in the context of clonal evolution. For a more holistic approach of this issue, it would be useful to investigate clonal evolution using a combination of techniques including sequencing methods to identify genetic alterations as well. Last but not least, groups of patients with MBL→B-CLL and B-CLL→RS should be more thoroughly examined by including a larger number of individuals in the study, performing sequential sampling and ensuring a more prolonged follow-up in order to draw reliable conclusions about clonal evolution and the way it is involved in the course of the disease."],"dc:identifier":["uoadl:3279840","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3279840"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη της κλωνικής εξέλιξης στη Χρόνια Λεμφοκυτταρική Λευχαιμία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:37Z"}