{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3282833"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3282833","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"“Assessment of the pH-effect on the toxicity, uptake & bioaccumulation of pharmaceuticals Propranolol & Naproxen in Zebrafish (Danio rerio) embryos, utilizing LC-ESI-QTOFMS”","abstract":"Οι αναδυόμενοι ρύποι αποτελούν καίρια ανησυχία για τον παγκόσμιο πληθυσμό τα τελευταία χρόνια, λόγω των πιθανών κινδύνων που εγκυμονούν για το περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία. Οι φαρμακευτικές ενώσεις, αποτελούν βασική κατηγορία αναδυόμενων ρύπων, καθώς η χρήση τους έχει αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες κα καταλήγουν στο υδάτινο οικοσύστημα, λόγω ατελούς απομάκρυνσης από τα κέντρα επεξεργασίας λυμάτων. Οι περισσότερες φαρμακευτικές ενώσεις ανήκουν σε ιονίζουσες οργανικές ενώσεις και ο τρόπος δράσης τους εξαρτάται από τις διάφορες τιμές του pH. H ουδέτερη μορφή μιας ουσίας αυξάνει την πρόσληψη και τη βιοσυσσώρευση και συνεπώς την τοξικότητα. H αναλογία ουδέτερης ή ιοντικής μορφής καθορίζεται από το pH. Η πρόσληψη των ιονίζουσων ουσιών και ως εκ τούτου, η τοξικότητα τους επηρεάζεται από τις διαφορετικές τιμές pH. Μεταξύ των ιονίζουσων ουσιών, είναι η Προπρανολόλη και η Ναπροξένη. Η Προπρανολόλη είναι μια ασθενής βάση, ένας β-αναστολέας που χρησιμοποιείται για θεραπείες καρδιαγγειακών παθήσεων. Το ποσοστό της ουδέτερης μορφής είναι υψηλότερο όταν η τιμή του pH είναι σε αλκαλικές τιμές. Από την άλλη πλευρά, η Ναπροξένη ανήκει στα ασθενή οξέα, ένα μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο , το οποίο χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και άλλων ρευματικών μυοσκελετικών παθήσεων. Η Ναπροξένη, έχει υψηλότερο ποσοστό της ουδέτερης μορφής σε χαμηλότερες τιμές pH, γεγονός που ευθύνεται για αυξημένη πρόσληψη, βιοσυσσώρευση και τοξικότητα. Ωστόσο, η τοξικότητα και η βιοσυσσώρευση που εξαρτάται από το pH δεν έχουν μελετηθεί εκτενώς. Το ψάρι ζέβρα αποτελεί έναν εξέχον πρότυπο οργανισμό με μια ποικιλία εφαρμογών και πεδίων, όπως η βιολογική έρευνα, η ανακάλυψη φαρμάκων, η έρευνα ανθρώπινων ασθενειών και η οικοτοξικολογία. Τα έμβρυα ψάρια ζέβρα χρησιμοποιούνται κυρίως ως προγνωστικό μοντέλο σε οξεία και χρόνια τοξικότητα. Επιπλέον, τα έμβρυα ζέβρα έχουν μεγάλη ικανότητα βιομετασχηματισμού ξενοβιοτικών μέσω αντιδράσεων Φάσης Ι και Φάσης ΙΙ. Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω, ο κύριος στόχος αυτής της μεταπτυχιακής διατριβής ήταν η εκτίμηση των επιδράσεων του pH σε διάφορα επίπεδα, στην τοξικότητα, στην πρόσληψη και στη πιθανή βιοσυσσώρευση σε υδάτινα περιβάλλοντα. Για το σκοπό αυτό, η δοκιμή εμβρύου ψαριού πραγματοποιήθηκε σε τρεις διαφορετικές τιμές pH για κάθε αναλύτη. Για την Προπρανολόλη σε pH 5,6,8 και για τη Ναπροξένη σε pH 6,8,9. Τα έμβρυα ψάρια εκτέθηκαν σε αναλυτές για 96 ώρες σε διαφορετικές συγκεντρώσεις για κάθε τιμή pH ώστε να προσδιοριστεί η LC50. Τα έμβρυα εκτέθηκαν σε Προπρανολόλη και Ναπροξένη ξεχωριστά για 96 ώρες. Τα δείγματα νερού από πειράματα έκθεσης εμβρύων ψαριών αναλύθηκαν χρησιμοποιώντας LC-ESI-QTOF-MS, με πολικότητα αρνητικού και θετικού ιονισμού. Συνεχίζοντας, τα επακόλουθα δεδομένα επεξεργάστηκαν χρησιμοποιώντας τα προγράμματα Data analysis 5.1 και TASQ 2.1. Συνεπώς, παρατηρήθηκε ότι η τοξικότητα εξαρτάται από το pH, για την Προπρανολόλη και τη Ναπροξένη. Για την Προπρανολόλη η τοξικότητα σε pH 8 ήταν σχεδόν 178 υψηλότερη από ότι σε χαμηλότερα pH. Για τη Ναπροξένη, η τοξικότητα σε pH 6 είναι σχεδόν 113 φορές χαμηλότερη από ότι στο pH 9. Αυτές οι παρατηρούμενες διαφορές στην τοξικότητα μπορούν να εξηγηθούν από το γεγονός ότι σε pH 6 το προβλεπόμενο ποσοστό της αφόρτιστης μορφής είναι υψηλότερο από το pH 8. Ως αποτέλεσμα , η τοξικότητα αυξάνεται σε χαμηλότερες τιμές pH. Επιπλέον, προσδιορίστηκαν οι εσωτερικές συγκεντρώσεις στα έμβρυα ζέβρα και η πιθανή βιοσυσσώρευση για την Προπρανολόλη και την Ναπροξένη αξιολογήθηκε για το προσδιορισμό παραγόντων βιοσυγκέντρωσης. Οι εσωτερικές συγκεντρώσεις στα δείγματα ψαριών ζέβρα έχουν μικρές διακυμάνσεις παρόλο τις διαφορετικές τιμές pH, παρόλο που οι συγκεντρώσεις εξωτερικής συγκέντρωσης έχουν σημαντικές διακυμάνσεις μεταξύ των τριών τιμών pH. Επομένως, η εσωτερική συγκέντρωση φαίνεται να είναι ανεξάρτητη από το pH σε αυτή τη μελέτη. Για την Προπρανολόλη, το BCFaverage σε pH 8 είναι υψηλότερο σε σύγκριση με τις άλλες τιμές BCF και είναι σχεδόν 302 φορές υψηλότερο από το BCFaverage σε pH 5. Ως αποτέλεσμα, το υψηλότερο ποσοστό % ουδέτερων ειδών Προπρανολόλης σε pH 8, θα οδηγήσει σε υψηλότερη πρόσληψη και συνεπώς υψηλότερη βιοσυσσώρευση (υψηλότερο BCF σε αντίθεση με το pH 5 και το pH 6). Τα αποτελέσματα της Ναπροξένης υποδεικνύουν υψηλότερη τιμή βιοσυσσώρευσης σε χαμηλότερο pH, επομένως καταδεικνύουν την εξάρτηση από το pH των BCFs. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της μελέτης μας επιβεβαιώνουν την εξάρτηση από το pH στην τοξικότητα και τη βιοσυσσώρευση της Προπρανολόλης και Ναπροξένης. Επιπλέον, τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία του pH ως σημαντικού παράγοντα στις τοξικοκινητικές αναλύσεις. Αυτό θα βοηθήσει επίσης στην αξιολόγηση των επιδράσεων του pH στην πρόσληψη, τη βιοσυσσώρευση και την τοξικότητα. Διαφορετικά, εγκυμονεί κίνδυνος υποεκτίμησης ή υπερεκτίμησης των κινδύνων της τοξικότητας στα υδάτινα οικοσυστήματα.","abstract_html":"Οι αναδυόμενοι ρύποι αποτελούν καίρια ανησυχία για τον παγκόσμιο πληθυσμό τα τελευταία χρόνια, λόγω των πιθανών κινδύνων που εγκυμονούν για το περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία. Οι φαρμακευτικές ενώσεις, αποτελούν βασική κατηγορία αναδυόμενων ρύπων, καθώς η χρήση τους έχει αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες κα καταλήγουν στο υδάτινο οικοσύστημα, λόγω ατελούς απομάκρυνσης από τα κέντρα επεξεργασίας λυμάτων. Οι περισσότερες φαρμακευτικές ενώσεις ανήκουν σε ιονίζουσες οργανικές ενώσεις και ο τρόπος δράσης τους εξαρτάται από τις διάφορες τιμές του pH. H ουδέτερη μορφή μιας ουσίας αυξάνει την πρόσληψη και τη βιοσυσσώρευση και συνεπώς την τοξικότητα. H αναλογία ουδέτερης ή ιοντικής μορφής καθορίζεται από το pH. Η πρόσληψη των ιονίζουσων ουσιών και ως εκ τούτου, η τοξικότητα τους επηρεάζεται από τις διαφορετικές τιμές pH. Μεταξύ των ιονίζουσων ουσιών, είναι η Προπρανολόλη και η Ναπροξένη. Η Προπρανολόλη είναι μια ασθενής βάση, ένας β-αναστολέας που χρησιμοποιείται για θεραπείες καρδιαγγειακών παθήσεων. Το ποσοστό της ουδέτερης μορφής είναι υψηλότερο όταν η τιμή του pH είναι σε αλκαλικές τιμές. Από την άλλη πλευρά, η Ναπροξένη ανήκει στα ασθενή οξέα, ένα μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο , το οποίο χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και άλλων ρευματικών μυοσκελετικών παθήσεων. Η Ναπροξένη, έχει υψηλότερο ποσοστό της ουδέτερης μορφής σε χαμηλότερες τιμές pH, γεγονός που ευθύνεται για αυξημένη πρόσληψη, βιοσυσσώρευση και τοξικότητα. Ωστόσο, η τοξικότητα και η βιοσυσσώρευση που εξαρτάται από το pH δεν έχουν μελετηθεί εκτενώς. Το ψάρι ζέβρα αποτελεί έναν εξέχον πρότυπο οργανισμό με μια ποικιλία εφαρμογών και πεδίων, όπως η βιολογική έρευνα, η ανακάλυψη φαρμάκων, η έρευνα ανθρώπινων ασθενειών και η οικοτοξικολογία. Τα έμβρυα ψάρια ζέβρα χρησιμοποιούνται κυρίως ως προγνωστικό μοντέλο σε οξεία και χρόνια τοξικότητα. Επιπλέον, τα έμβρυα ζέβρα έχουν μεγάλη ικανότητα βιομετασχηματισμού ξενοβιοτικών μέσω αντιδράσεων Φάσης Ι και Φάσης ΙΙ. Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω, ο κύριος στόχος αυτής της μεταπτυχιακής διατριβής ήταν η εκτίμηση των επιδράσεων του pH σε διάφορα επίπεδα, στην τοξικότητα, στην πρόσληψη και στη πιθανή βιοσυσσώρευση σε υδάτινα περιβάλλοντα. Για το σκοπό αυτό, η δοκιμή εμβρύου ψαριού πραγματοποιήθηκε σε τρεις διαφορετικές τιμές pH για κάθε αναλύτη. Για την Προπρανολόλη σε pH 5,6,8 και για τη Ναπροξένη σε pH 6,8,9. Τα έμβρυα ψάρια εκτέθηκαν σε αναλυτές για 96 ώρες σε διαφορετικές συγκεντρώσεις για κάθε τιμή pH ώστε να προσδιοριστεί η LC50. Τα έμβρυα εκτέθηκαν σε Προπρανολόλη και Ναπροξένη ξεχωριστά για 96 ώρες. Τα δείγματα νερού από πειράματα έκθεσης εμβρύων ψαριών αναλύθηκαν χρησιμοποιώντας LC-ESI-QTOF-MS, με πολικότητα αρνητικού και θετικού ιονισμού. Συνεχίζοντας, τα επακόλουθα δεδομένα επεξεργάστηκαν χρησιμοποιώντας τα προγράμματα Data analysis 5.1 και TASQ 2.1. Συνεπώς, παρατηρήθηκε ότι η τοξικότητα εξαρτάται από το pH, για την Προπρανολόλη και τη Ναπροξένη. Για την Προπρανολόλη η τοξικότητα σε pH 8 ήταν σχεδόν 178 υψηλότερη από ότι σε χαμηλότερα pH. Για τη Ναπροξένη, η τοξικότητα σε pH 6 είναι σχεδόν 113 φορές χαμηλότερη από ότι στο pH 9. Αυτές οι παρατηρούμενες διαφορές στην τοξικότητα μπορούν να εξηγηθούν από το γεγονός ότι σε pH 6 το προβλεπόμενο ποσοστό της αφόρτιστης μορφής είναι υψηλότερο από το pH 8. Ως αποτέλεσμα , η τοξικότητα αυξάνεται σε χαμηλότερες τιμές pH. Επιπλέον, προσδιορίστηκαν οι εσωτερικές συγκεντρώσεις στα έμβρυα ζέβρα και η πιθανή βιοσυσσώρευση για την Προπρανολόλη και την Ναπροξένη αξιολογήθηκε για το προσδιορισμό παραγόντων βιοσυγκέντρωσης. Οι εσωτερικές συγκεντρώσεις στα δείγματα ψαριών ζέβρα έχουν μικρές διακυμάνσεις παρόλο τις διαφορετικές τιμές pH, παρόλο που οι συγκεντρώσεις εξωτερικής συγκέντρωσης έχουν σημαντικές διακυμάνσεις μεταξύ των τριών τιμών pH. Επομένως, η εσωτερική συγκέντρωση φαίνεται να είναι ανεξάρτητη από το pH σε αυτή τη μελέτη. Για την Προπρανολόλη, το BCFaverage σε pH 8 είναι υψηλότερο σε σύγκριση με τις άλλες τιμές BCF και είναι σχεδόν 302 φορές υψηλότερο από το BCFaverage σε pH 5. Ως αποτέλεσμα, το υψηλότερο ποσοστό % ουδέτερων ειδών Προπρανολόλης σε pH 8, θα οδηγήσει σε υψηλότερη πρόσληψη και συνεπώς υψηλότερη βιοσυσσώρευση (υψηλότερο BCF σε αντίθεση με το pH 5 και το pH 6). Τα αποτελέσματα της Ναπροξένης υποδεικνύουν υψηλότερη τιμή βιοσυσσώρευσης σε χαμηλότερο pH, επομένως καταδεικνύουν την εξάρτηση από το pH των BCFs. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της μελέτης μας επιβεβαιώνουν την εξάρτηση από το pH στην τοξικότητα και τη βιοσυσσώρευση της Προπρανολόλης και Ναπροξένης. Επιπλέον, τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία του pH ως σημαντικού παράγοντα στις τοξικοκινητικές αναλύσεις. Αυτό θα βοηθήσει επίσης στην αξιολόγηση των επιδράσεων του pH στην πρόσληψη, τη βιοσυσσώρευση και την τοξικότητα. Διαφορετικά, εγκυμονεί κίνδυνος υποεκτίμησης ή υπερεκτίμησης των κινδύνων της τοξικότητας στα υδάτινα οικοσυστήματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Δρεμπέλα Αθανασία","Drempela Athanasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:37Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3282833"],"render_values":[{"text":"uoadl:3282833","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3282833","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3282833","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3282833","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δρεμπέλα Αθανασία","Drempela Athanasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3282833","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3282833"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι αναδυόμενοι ρύποι αποτελούν καίρια ανησυχία για τον παγκόσμιο πληθυσμό τα τελευταία χρόνια, λόγω των πιθανών κινδύνων που εγκυμονούν για το περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία. Οι φαρμακευτικές ενώσεις, αποτελούν βασική κατηγορία αναδυόμενων ρύπων, καθώς η χρήση τους έχει αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες κα καταλήγουν στο υδάτινο οικοσύστημα, λόγω ατελούς απομάκρυνσης από τα κέντρα επεξεργασίας λυμάτων. Οι περισσότερες φαρμακευτικές ενώσεις ανήκουν σε ιονίζουσες οργανικές ενώσεις και ο τρόπος δράσης τους εξαρτάται από τις διάφορες τιμές του pH. H ουδέτερη μορφή μιας ουσίας αυξάνει την πρόσληψη και τη βιοσυσσώρευση και συνεπώς την τοξικότητα. H αναλογία ουδέτερης ή ιοντικής μορφής καθορίζεται από το pH. Η πρόσληψη των ιονίζουσων ουσιών και ως εκ τούτου, η τοξικότητα τους επηρεάζεται από τις διαφορετικές τιμές pH. Μεταξύ των ιονίζουσων ουσιών, είναι η Προπρανολόλη και η Ναπροξένη. Η Προπρανολόλη είναι μια ασθενής βάση, ένας β-αναστολέας που χρησιμοποιείται για θεραπείες καρδιαγγειακών παθήσεων. Το ποσοστό της ουδέτερης μορφής είναι υψηλότερο όταν η τιμή του pH είναι σε αλκαλικές τιμές. Από την άλλη πλευρά, η Ναπροξένη ανήκει στα ασθενή οξέα, ένα μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο , το οποίο χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και άλλων ρευματικών μυοσκελετικών παθήσεων. Η Ναπροξένη, έχει υψηλότερο ποσοστό της ουδέτερης μορφής σε χαμηλότερες τιμές pH, γεγονός που ευθύνεται για αυξημένη πρόσληψη, βιοσυσσώρευση και τοξικότητα. Ωστόσο, η τοξικότητα και η βιοσυσσώρευση που εξαρτάται από το pH δεν έχουν μελετηθεί εκτενώς. Το ψάρι ζέβρα αποτελεί έναν εξέχον πρότυπο οργανισμό με μια ποικιλία εφαρμογών και πεδίων, όπως η βιολογική έρευνα, η ανακάλυψη φαρμάκων, η έρευνα ανθρώπινων ασθενειών και η οικοτοξικολογία. Τα έμβρυα ψάρια ζέβρα χρησιμοποιούνται κυρίως ως προγνωστικό μοντέλο σε οξεία και χρόνια τοξικότητα. Επιπλέον, τα έμβρυα ζέβρα έχουν μεγάλη ικανότητα βιομετασχηματισμού ξενοβιοτικών μέσω αντιδράσεων Φάσης Ι και Φάσης ΙΙ. Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω, ο κύριος στόχος αυτής της μεταπτυχιακής διατριβής ήταν η εκτίμηση των επιδράσεων του pH σε διάφορα επίπεδα, στην τοξικότητα, στην πρόσληψη και στη πιθανή βιοσυσσώρευση σε υδάτινα περιβάλλοντα. Για το σκοπό αυτό, η δοκιμή εμβρύου ψαριού πραγματοποιήθηκε σε τρεις διαφορετικές τιμές pH για κάθε αναλύτη. Για την Προπρανολόλη σε pH 5,6,8 και για τη Ναπροξένη σε pH 6,8,9. Τα έμβρυα ψάρια εκτέθηκαν σε αναλυτές για 96 ώρες σε διαφορετικές συγκεντρώσεις για κάθε τιμή pH ώστε να προσδιοριστεί η LC50. Τα έμβρυα εκτέθηκαν σε Προπρανολόλη και Ναπροξένη ξεχωριστά για 96 ώρες. Τα δείγματα νερού από πειράματα έκθεσης εμβρύων ψαριών αναλύθηκαν χρησιμοποιώντας LC-ESI-QTOF-MS, με πολικότητα αρνητικού και θετικού ιονισμού. Συνεχίζοντας, τα επακόλουθα δεδομένα επεξεργάστηκαν χρησιμοποιώντας τα προγράμματα Data analysis 5.1 και TASQ 2.1. Συνεπώς, παρατηρήθηκε ότι η τοξικότητα εξαρτάται από το pH, για την Προπρανολόλη και τη Ναπροξένη. Για την Προπρανολόλη η τοξικότητα σε pH 8 ήταν σχεδόν 178 υψηλότερη από ότι σε χαμηλότερα pH. Για τη Ναπροξένη, η τοξικότητα σε pH 6 είναι σχεδόν 113 φορές χαμηλότερη από ότι στο pH 9. Αυτές οι παρατηρούμενες διαφορές στην τοξικότητα μπορούν να εξηγηθούν από το γεγονός ότι σε pH 6 το προβλεπόμενο ποσοστό της αφόρτιστης μορφής είναι υψηλότερο από το pH 8. Ως αποτέλεσμα , η τοξικότητα αυξάνεται σε χαμηλότερες τιμές pH. Επιπλέον, προσδιορίστηκαν οι εσωτερικές συγκεντρώσεις στα έμβρυα ζέβρα και η πιθανή βιοσυσσώρευση για την Προπρανολόλη και την Ναπροξένη αξιολογήθηκε για το προσδιορισμό παραγόντων βιοσυγκέντρωσης. Οι εσωτερικές συγκεντρώσεις στα δείγματα ψαριών ζέβρα έχουν μικρές διακυμάνσεις παρόλο τις διαφορετικές τιμές pH, παρόλο που οι συγκεντρώσεις εξωτερικής συγκέντρωσης έχουν σημαντικές διακυμάνσεις μεταξύ των τριών τιμών pH. Επομένως, η εσωτερική συγκέντρωση φαίνεται να είναι ανεξάρτητη από το pH σε αυτή τη μελέτη. Για την Προπρανολόλη, το BCFaverage σε pH 8 είναι υψηλότερο σε σύγκριση με τις άλλες τιμές BCF και είναι σχεδόν 302 φορές υψηλότερο από το BCFaverage σε pH 5. Ως αποτέλεσμα, το υψηλότερο ποσοστό % ουδέτερων ειδών Προπρανολόλης σε pH 8, θα οδηγήσει σε υψηλότερη πρόσληψη και συνεπώς υψηλότερη βιοσυσσώρευση (υψηλότερο BCF σε αντίθεση με το pH 5 και το pH 6). Τα αποτελέσματα της Ναπροξένης υποδεικνύουν υψηλότερη τιμή βιοσυσσώρευσης σε χαμηλότερο pH, επομένως καταδεικνύουν την εξάρτηση από το pH των BCFs. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της μελέτης μας επιβεβαιώνουν την εξάρτηση από το pH στην τοξικότητα και τη βιοσυσσώρευση της Προπρανολόλης και Ναπροξένης. Επιπλέον, τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία του pH ως σημαντικού παράγοντα στις τοξικοκινητικές αναλύσεις. Αυτό θα βοηθήσει επίσης στην αξιολόγηση των επιδράσεων του pH στην πρόσληψη, τη βιοσυσσώρευση και την τοξικότητα. Διαφορετικά, εγκυμονεί κίνδυνος υποεκτίμησης ή υπερεκτίμησης των κινδύνων της τοξικότητας στα υδάτινα οικοσυστήματα.","Emerging contaminants present a significant concern for the global population in recent years, owing to the possible dangers posed to the environment and human health. Pharmaceutical compounds are one of the main categories of emerging contaminants and their consumption has significantly increased in the last decades. Pharmaceutical compounds end up in the aquatic environment, due to their inefficient removal from the conventional WWTPs. Most pharmaceuticals belong to the group of ionizable organic compounds (IOCs) and their mode of action depends on the pH values of the exposure medium. Neutral form of a substance increases uptake and bioaccumulation increase and thereby toxicity. The ratio of neutral or ionic form is determined by pH value. The uptake of the IOCs, and as a result their toxicity, is strongly affected by their speciation, and hence by the different pH values. Among IOCs, are Propranolol (PRO) and Naproxen (NPX). Propranolol is a weak base, a β-blocker which is utilized for cardiovascular diseases treatments. The percentage of neutral form is higher when pH value is more alkaline. On the other hand, Naproxen belongs to weak acids, a non-steroidal anti-inflammatory drug (NSAID), which is utilized for treatment of rheumatoid arthritis and other rheumatic musculoskeletal disorders. Naproxen has a higher percentage of the neutral form at lower pH values, which accounts for increased uptake, bioaccumulation, and toxicity. Nevertheless, their pH-dependent toxicity and bioaccumulation have not extensively studied. The zebrafish (Danio rerio) is a prominent model organism in a variety of applications and fields, including biological research, drug discovery, human disease research, and ecotoxicology. Zebrafish embryos (ZFE) are mostly used as predictive model in acute and chronic toxicity. Moreover, ZFE have a large capacity for bio transforming xenobiotics via Phase I and Phase II reactions. Overall, the main objective of this master thesis was the estimation of the influence of three different environmentally relevant pH values on the uptake, potential bioaccumulation and toxicity of Propranolol and Naproxen in ZFE. For this purpose, the fish embryo test was conducted at three different pH values for each propranolol (at pH 5,6,8) and Naproxen (at pH 6,8,9). The ZFE were exposed to analytes for 96h in different concentrations for each pH value to determine the LC50. The embryos were exposed to propranolol and naproxen for 96 h. Water samples from the exposure experiments and the ZFE extracts were analysed utilizing LC-ESI-QTOF-MS in both polarities (negative & positive). After, acquisition of mass spectra and the subsequent data was processed by using Data Analysis 5.1 and TASQ 2.1. The estimation of pH-dependent toxicity for propranolol and naproxen was observed. For propranolol toxicity at pH 8 was almost 178 higher than toxicity in pH 5. As a result, at higher pH8, LC50 has a lower value. For naproxen, the toxicity at pH 6 is almost 113 times lower than pH 9. These observed differences in toxicity can be explained by the fact that at pH 6 the predicted percentage of the uncharged naproxen species is higher than at pH 8. Moreover, the internal concentrations (Cint) in ZFE were determined and the potential bioaccumulation of Propranolol and Naproxen was evaluated by determining the bioconcentration factors (BCFs). The measured internal concentrations in the ZFE samples have slight variations at the different pH values, even though the external exposure concentrations (LC50 values) have significant variations among the three pH values. Therefore, internal concentration seems to be pH-independent in this study. For Propranolol, the BCFaverage at pH 8 is higher in comparison with the other BCF values and is almost 302 times higher than BCFaverage at pH 5. As a result, the higher percentage of % neutral species of Propranolol at pH 8, will lead to higher uptake and therefore higher bioaccumulation (higher BCF contrary to pH 5 and pH 6). Naproxen results indicate higher bioaccumulation potential in lower pH, hence demonstrate the pH-dependency of BCFs. In conclusion, the results of our study confirm the pH-dependent toxicity and bioaccumulation of PRO and NPX. The overall results highlight the significance of including pH as a significant factor in toxicokinetic tests. This will make it easier to assess how pH affects uptake, bioaccumulation, and toxicity. Otherwise, there is a risk of under-or over-estimate the toxicity of IOCs in aquatic environments."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["“Assessment of the pH-effect on the toxicity, uptake & bioaccumulation of pharmaceuticals Propranolol & Naproxen in Zebrafish (Danio rerio) embryos, utilizing LC-ESI-QTOFMS”"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δρεμπέλα Αθανασία","Drempela Athanasia"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Οι αναδυόμενοι ρύποι αποτελούν καίρια ανησυχία για τον παγκόσμιο πληθυσμό τα τελευταία χρόνια, λόγω των πιθανών κινδύνων που εγκυμονούν για το περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία. Οι φαρμακευτικές ενώσεις, αποτελούν βασική κατηγορία αναδυόμενων ρύπων, καθώς η χρήση τους έχει αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες κα καταλήγουν στο υδάτινο οικοσύστημα, λόγω ατελούς απομάκρυνσης από τα κέντρα επεξεργασίας λυμάτων. Οι περισσότερες φαρμακευτικές ενώσεις ανήκουν σε ιονίζουσες οργανικές ενώσεις και ο τρόπος δράσης τους εξαρτάται από τις διάφορες τιμές του pH. H ουδέτερη μορφή μιας ουσίας αυξάνει την πρόσληψη και τη βιοσυσσώρευση και συνεπώς την τοξικότητα. H αναλογία ουδέτερης ή ιοντικής μορφής καθορίζεται από το pH. Η πρόσληψη των ιονίζουσων ουσιών και ως εκ τούτου, η τοξικότητα τους επηρεάζεται από τις διαφορετικές τιμές pH. Μεταξύ των ιονίζουσων ουσιών, είναι η Προπρανολόλη και η Ναπροξένη. Η Προπρανολόλη είναι μια ασθενής βάση, ένας β-αναστολέας που χρησιμοποιείται για θεραπείες καρδιαγγειακών παθήσεων. Το ποσοστό της ουδέτερης μορφής είναι υψηλότερο όταν η τιμή του pH είναι σε αλκαλικές τιμές. Από την άλλη πλευρά, η Ναπροξένη ανήκει στα ασθενή οξέα, ένα μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο , το οποίο χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και άλλων ρευματικών μυοσκελετικών παθήσεων. Η Ναπροξένη, έχει υψηλότερο ποσοστό της ουδέτερης μορφής σε χαμηλότερες τιμές pH, γεγονός που ευθύνεται για αυξημένη πρόσληψη, βιοσυσσώρευση και τοξικότητα. Ωστόσο, η τοξικότητα και η βιοσυσσώρευση που εξαρτάται από το pH δεν έχουν μελετηθεί εκτενώς. Το ψάρι ζέβρα αποτελεί έναν εξέχον πρότυπο οργανισμό με μια ποικιλία εφαρμογών και πεδίων, όπως η βιολογική έρευνα, η ανακάλυψη φαρμάκων, η έρευνα ανθρώπινων ασθενειών και η οικοτοξικολογία. Τα έμβρυα ψάρια ζέβρα χρησιμοποιούνται κυρίως ως προγνωστικό μοντέλο σε οξεία και χρόνια τοξικότητα. Επιπλέον, τα έμβρυα ζέβρα έχουν μεγάλη ικανότητα βιομετασχηματισμού ξενοβιοτικών μέσω αντιδράσεων Φάσης Ι και Φάσης ΙΙ. Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω, ο κύριος στόχος αυτής της μεταπτυχιακής διατριβής ήταν η εκτίμηση των επιδράσεων του pH σε διάφορα επίπεδα, στην τοξικότητα, στην πρόσληψη και στη πιθανή βιοσυσσώρευση σε υδάτινα περιβάλλοντα. Για το σκοπό αυτό, η δοκιμή εμβρύου ψαριού πραγματοποιήθηκε σε τρεις διαφορετικές τιμές pH για κάθε αναλύτη. Για την Προπρανολόλη σε pH 5,6,8 και για τη Ναπροξένη σε pH 6,8,9. Τα έμβρυα ψάρια εκτέθηκαν σε αναλυτές για 96 ώρες σε διαφορετικές συγκεντρώσεις για κάθε τιμή pH ώστε να προσδιοριστεί η LC50. Τα έμβρυα εκτέθηκαν σε Προπρανολόλη και Ναπροξένη ξεχωριστά για 96 ώρες. Τα δείγματα νερού από πειράματα έκθεσης εμβρύων ψαριών αναλύθηκαν χρησιμοποιώντας LC-ESI-QTOF-MS, με πολικότητα αρνητικού και θετικού ιονισμού. Συνεχίζοντας, τα επακόλουθα δεδομένα επεξεργάστηκαν χρησιμοποιώντας τα προγράμματα Data analysis 5.1 και TASQ 2.1. Συνεπώς, παρατηρήθηκε ότι η τοξικότητα εξαρτάται από το pH, για την Προπρανολόλη και τη Ναπροξένη. Για την Προπρανολόλη η τοξικότητα σε pH 8 ήταν σχεδόν 178 υψηλότερη από ότι σε χαμηλότερα pH. Για τη Ναπροξένη, η τοξικότητα σε pH 6 είναι σχεδόν 113 φορές χαμηλότερη από ότι στο pH 9. Αυτές οι παρατηρούμενες διαφορές στην τοξικότητα μπορούν να εξηγηθούν από το γεγονός ότι σε pH 6 το προβλεπόμενο ποσοστό της αφόρτιστης μορφής είναι υψηλότερο από το pH 8. Ως αποτέλεσμα , η τοξικότητα αυξάνεται σε χαμηλότερες τιμές pH. Επιπλέον, προσδιορίστηκαν οι εσωτερικές συγκεντρώσεις στα έμβρυα ζέβρα και η πιθανή βιοσυσσώρευση για την Προπρανολόλη και την Ναπροξένη αξιολογήθηκε για το προσδιορισμό παραγόντων βιοσυγκέντρωσης. Οι εσωτερικές συγκεντρώσεις στα δείγματα ψαριών ζέβρα έχουν μικρές διακυμάνσεις παρόλο τις διαφορετικές τιμές pH, παρόλο που οι συγκεντρώσεις εξωτερικής συγκέντρωσης έχουν σημαντικές διακυμάνσεις μεταξύ των τριών τιμών pH. Επομένως, η εσωτερική συγκέντρωση φαίνεται να είναι ανεξάρτητη από το pH σε αυτή τη μελέτη. Για την Προπρανολόλη, το BCFaverage σε pH 8 είναι υψηλότερο σε σύγκριση με τις άλλες τιμές BCF και είναι σχεδόν 302 φορές υψηλότερο από το BCFaverage σε pH 5. Ως αποτέλεσμα, το υψηλότερο ποσοστό % ουδέτερων ειδών Προπρανολόλης σε pH 8, θα οδηγήσει σε υψηλότερη πρόσληψη και συνεπώς υψηλότερη βιοσυσσώρευση (υψηλότερο BCF σε αντίθεση με το pH 5 και το pH 6). Τα αποτελέσματα της Ναπροξένης υποδεικνύουν υψηλότερη τιμή βιοσυσσώρευσης σε χαμηλότερο pH, επομένως καταδεικνύουν την εξάρτηση από το pH των BCFs. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της μελέτης μας επιβεβαιώνουν την εξάρτηση από το pH στην τοξικότητα και τη βιοσυσσώρευση της Προπρανολόλης και Ναπροξένης. Επιπλέον, τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία του pH ως σημαντικού παράγοντα στις τοξικοκινητικές αναλύσεις. Αυτό θα βοηθήσει επίσης στην αξιολόγηση των επιδράσεων του pH στην πρόσληψη, τη βιοσυσσώρευση και την τοξικότητα. Διαφορετικά, εγκυμονεί κίνδυνος υποεκτίμησης ή υπερεκτίμησης των κινδύνων της τοξικότητας στα υδάτινα οικοσυστήματα.","Emerging contaminants present a significant concern for the global population in recent years, owing to the possible dangers posed to the environment and human health. Pharmaceutical compounds are one of the main categories of emerging contaminants and their consumption has significantly increased in the last decades. Pharmaceutical compounds end up in the aquatic environment, due to their inefficient removal from the conventional WWTPs. Most pharmaceuticals belong to the group of ionizable organic compounds (IOCs) and their mode of action depends on the pH values of the exposure medium. Neutral form of a substance increases uptake and bioaccumulation increase and thereby toxicity. The ratio of neutral or ionic form is determined by pH value. The uptake of the IOCs, and as a result their toxicity, is strongly affected by their speciation, and hence by the different pH values. Among IOCs, are Propranolol (PRO) and Naproxen (NPX). Propranolol is a weak base, a β-blocker which is utilized for cardiovascular diseases treatments. The percentage of neutral form is higher when pH value is more alkaline. On the other hand, Naproxen belongs to weak acids, a non-steroidal anti-inflammatory drug (NSAID), which is utilized for treatment of rheumatoid arthritis and other rheumatic musculoskeletal disorders. Naproxen has a higher percentage of the neutral form at lower pH values, which accounts for increased uptake, bioaccumulation, and toxicity. Nevertheless, their pH-dependent toxicity and bioaccumulation have not extensively studied. The zebrafish (Danio rerio) is a prominent model organism in a variety of applications and fields, including biological research, drug discovery, human disease research, and ecotoxicology. Zebrafish embryos (ZFE) are mostly used as predictive model in acute and chronic toxicity. Moreover, ZFE have a large capacity for bio transforming xenobiotics via Phase I and Phase II reactions. Overall, the main objective of this master thesis was the estimation of the influence of three different environmentally relevant pH values on the uptake, potential bioaccumulation and toxicity of Propranolol and Naproxen in ZFE. For this purpose, the fish embryo test was conducted at three different pH values for each propranolol (at pH 5,6,8) and Naproxen (at pH 6,8,9). The ZFE were exposed to analytes for 96h in different concentrations for each pH value to determine the LC50. The embryos were exposed to propranolol and naproxen for 96 h. Water samples from the exposure experiments and the ZFE extracts were analysed utilizing LC-ESI-QTOF-MS in both polarities (negative & positive). After, acquisition of mass spectra and the subsequent data was processed by using Data Analysis 5.1 and TASQ 2.1. The estimation of pH-dependent toxicity for propranolol and naproxen was observed. For propranolol toxicity at pH 8 was almost 178 higher than toxicity in pH 5. As a result, at higher pH8, LC50 has a lower value. For naproxen, the toxicity at pH 6 is almost 113 times lower than pH 9. These observed differences in toxicity can be explained by the fact that at pH 6 the predicted percentage of the uncharged naproxen species is higher than at pH 8. Moreover, the internal concentrations (Cint) in ZFE were determined and the potential bioaccumulation of Propranolol and Naproxen was evaluated by determining the bioconcentration factors (BCFs). The measured internal concentrations in the ZFE samples have slight variations at the different pH values, even though the external exposure concentrations (LC50 values) have significant variations among the three pH values. Therefore, internal concentration seems to be pH-independent in this study. For Propranolol, the BCFaverage at pH 8 is higher in comparison with the other BCF values and is almost 302 times higher than BCFaverage at pH 5. As a result, the higher percentage of % neutral species of Propranolol at pH 8, will lead to higher uptake and therefore higher bioaccumulation (higher BCF contrary to pH 5 and pH 6). Naproxen results indicate higher bioaccumulation potential in lower pH, hence demonstrate the pH-dependency of BCFs. In conclusion, the results of our study confirm the pH-dependent toxicity and bioaccumulation of PRO and NPX. The overall results highlight the significance of including pH as a significant factor in toxicokinetic tests. This will make it easier to assess how pH affects uptake, bioaccumulation, and toxicity. Otherwise, there is a risk of under-or over-estimate the toxicity of IOCs in aquatic environments."],"dc:identifier":["uoadl:3282833","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3282833"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["“Assessment of the pH-effect on the toxicity, uptake & bioaccumulation of pharmaceuticals Propranolol & Naproxen in Zebrafish (Danio rerio) embryos, utilizing LC-ESI-QTOFMS”"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:37Z"}