{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3288283"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3288283","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Περιγραφική αποτίμηση δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών του ρετινοβλαστώματος σε ελληνικό πληθυσμό και διερεύνηση πιθανών παραγόντων που σχετίζονται με την υποτροπή μετά από θεραπεία.","abstract":"Στόχοι: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η μελέτη και αποτύπωση των δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών των παιδιών με ρετινοβλάστωμα στην Ελλάδα καθώς, και η διερεύνηση της συσχέτισής τους με την υποτροπή της νόσου. Παράλληλα, επιχειρείται η διερεύνηση του βαθμού πληρότητας των πληροφοριών του ιατρικού φακέλου αυτών των ασθενών στην πορεία του χρόνου. Μέθοδοι: Διερευνήθηκαν αναδρομικά οι ιατρικοί φάκελοι των ασθενών με ρετινοβλάστωμα που παρουσιάστηκαν στο Νοσοκομείο Παίδων ‘Η Αγία Σοφία’ στην Αθήνα κατά το διάστημα 2001-2022. Αναζητήθηκαν πληροφορίες για όλα τα δημογραφικά και κλινικά δεδομένα των περιστατικών καθώς, και την υποτροπή ή όχι του περιστατικού. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 77 ασθενείς και 108 οφθαλμοί, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε πρώτης γραμμής θεραπεία με ενδοφλέβια χημειοθεραπεία (+/- εστιακή θεραπεία ) (43; 46.7%), ενδοαρτηριακή χημειοθεραπεία (+/- εστιακή θεραπεία) (13; 14.1%), τοπική θεραπεία (4; 4.4%), ή εξόρυξη (32, 34.8%). Μεταξύ αυτών, 19 (59.4%) οφθαλμοί παρουσιάστηκαν με προχωρημένο στάδιο D-E κατά ICRB. Από τους 77 ασθενείς (άνδρες: 46.8%), το 76.8% ήταν ηλικίας ≤ 2 ετών. Περίπου το 77.0% των ασθενών (n=39) είχαν κληρονομικό ρετινοβλάστωμα, εκ των οποίων το 33.3% (n=13) είχε θετικό οικογενειακό ιστορικό. Tο 17.4% των ασθενών με ετερόπλευρη νόσο είχαν κληρονομικό ρετινοβλάστωμα (n=8). Το συχνότερο κλινικό σημείο του ρετινοβλαστώματος κατά τη διάγνωση ήταν η λευκοκορία (34.2% των ασθενών), ενώ σε 23.7% των ασθενών η διάγνωση τέθηκε κατά τη διάρκεια τυχαίου οφθαλμολογικού ελέγχου. Υποτροπή της νόσου σημειώθηκε σε 28 (51.9%) ασθενείς (43.0% των οφθαλμών). Η υποτροπή συσχετίστηκε στατιστικά σημαντικά με την εντόπιση και συγκεκριμένα με την αμφοτερόπλευρη εντόπιση (p-value: 0.004) και πιθανώς με την μικρότερη ηλικία (p-value: 0.052). Ωστόσο, όταν τα δεδομένα στρωματοποιήθηκαν ανά φύλο η επίδραση της αμφοτερόπλευρης νόσου στην υποτροπή ήταν στατιστικά σημαντική μόνο στις γυναίκες (p-value: 0.006) και η ηλικία δε συσχετίστηκε σημαντικά με την υποτροπή. Η θεραπεία πρώτης γραμμής του ρετινοβλαστώματος φάνηκε να είναι προγνωστικός παράγοντας για την υποτροπή της νόσου (p-value: <0.001). Η πληρότητα των δεδομένων των ασθενών σχετικά με το πρώτο σημείο ή σύμπτωμα, το στάδιο και την υποτροπή του ρετινοβλαστώματος εξακολουθεί να είναι σχετικά χαμηλή τα τελευταία χρόνια (2019-2022). Συμπεράσματα: Η μελέτη αυτή ανέδειξε τη μεγάλη σημασία της δημιουργίας ενός εθνικού μητρώου καρκίνου για το ρετινοβλάστωμα, με διασφάλιση της συλλογής υψηλής ποιότητας και πληρότητας πληροφοριών με σκοπό τη διεξαγωγή έρευνας και την τροφοδότηση της πολιτικής υγείας. Η μελλοντική πλήρης καταγραφή και παρακολούθηση των ασθενών με ρετινοβλάστωμα στην Ελλάδα θα επιτρέψει τη διερεύνηση και τον εντοπισμό των παραγόντων κινδύνου του ρετινοβλαστώματος και κυρίως όσων σχετίζονται με την υποτροπή του.","abstract_html":"Στόχοι: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η μελέτη και αποτύπωση των δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών των παιδιών με ρετινοβλάστωμα στην Ελλάδα καθώς, και η διερεύνηση της συσχέτισής τους με την υποτροπή της νόσου. Παράλληλα, επιχειρείται η διερεύνηση του βαθμού πληρότητας των πληροφοριών του ιατρικού φακέλου αυτών των ασθενών στην πορεία του χρόνου. Μέθοδοι: Διερευνήθηκαν αναδρομικά οι ιατρικοί φάκελοι των ασθενών με ρετινοβλάστωμα που παρουσιάστηκαν στο Νοσοκομείο Παίδων ‘Η Αγία Σοφία’ στην Αθήνα κατά το διάστημα 2001-2022. Αναζητήθηκαν πληροφορίες για όλα τα δημογραφικά και κλινικά δεδομένα των περιστατικών καθώς, και την υποτροπή ή όχι του περιστατικού. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 77 ασθενείς και 108 οφθαλμοί, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε πρώτης γραμμής θεραπεία με ενδοφλέβια χημειοθεραπεία (+/- εστιακή θεραπεία ) (43; 46.7%), ενδοαρτηριακή χημειοθεραπεία (+/- εστιακή θεραπεία) (13; 14.1%), τοπική θεραπεία (4; 4.4%), ή εξόρυξη (32, 34.8%). Μεταξύ αυτών, 19 (59.4%) οφθαλμοί παρουσιάστηκαν με προχωρημένο στάδιο D-E κατά ICRB. Από τους 77 ασθενείς (άνδρες: 46.8%), το 76.8% ήταν ηλικίας ≤ 2 ετών. Περίπου το 77.0% των ασθενών (n=39) είχαν κληρονομικό ρετινοβλάστωμα, εκ των οποίων το 33.3% (n=13) είχε θετικό οικογενειακό ιστορικό. Tο 17.4% των ασθενών με ετερόπλευρη νόσο είχαν κληρονομικό ρετινοβλάστωμα (n=8). Το συχνότερο κλινικό σημείο του ρετινοβλαστώματος κατά τη διάγνωση ήταν η λευκοκορία (34.2% των ασθενών), ενώ σε 23.7% των ασθενών η διάγνωση τέθηκε κατά τη διάρκεια τυχαίου οφθαλμολογικού ελέγχου. Υποτροπή της νόσου σημειώθηκε σε 28 (51.9%) ασθενείς (43.0% των οφθαλμών). Η υποτροπή συσχετίστηκε στατιστικά σημαντικά με την εντόπιση και συγκεκριμένα με την αμφοτερόπλευρη εντόπιση (p-value: 0.004) και πιθανώς με την μικρότερη ηλικία (p-value: 0.052). Ωστόσο, όταν τα δεδομένα στρωματοποιήθηκαν ανά φύλο η επίδραση της αμφοτερόπλευρης νόσου στην υποτροπή ήταν στατιστικά σημαντική μόνο στις γυναίκες (p-value: 0.006) και η ηλικία δε συσχετίστηκε σημαντικά με την υποτροπή. Η θεραπεία πρώτης γραμμής του ρετινοβλαστώματος φάνηκε να είναι προγνωστικός παράγοντας για την υποτροπή της νόσου (p-value: &lt;0.001). Η πληρότητα των δεδομένων των ασθενών σχετικά με το πρώτο σημείο ή σύμπτωμα, το στάδιο και την υποτροπή του ρετινοβλαστώματος εξακολουθεί να είναι σχετικά χαμηλή τα τελευταία χρόνια (2019-2022). Συμπεράσματα: Η μελέτη αυτή ανέδειξε τη μεγάλη σημασία της δημιουργίας ενός εθνικού μητρώου καρκίνου για το ρετινοβλάστωμα, με διασφάλιση της συλλογής υψηλής ποιότητας και πληρότητας πληροφοριών με σκοπό τη διεξαγωγή έρευνας και την τροφοδότηση της πολιτικής υγείας. Η μελλοντική πλήρης καταγραφή και παρακολούθηση των ασθενών με ρετινοβλάστωμα στην Ελλάδα θα επιτρέψει τη διερεύνηση και τον εντοπισμό των παραγόντων κινδύνου του ρετινοβλαστώματος και κυρίως όσων σχετίζονται με την υποτροπή του.","abstract_has_math":false,"creators":["Σαββίδη Μαρία-Εμμανουέλα","Savvidi Maria-Emmanouela"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:40Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3288283"],"render_values":[{"text":"uoadl:3288283","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3288283","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3288283","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3288283","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σαββίδη Μαρία-Εμμανουέλα","Savvidi Maria-Emmanouela"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3288283","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3288283"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στόχοι: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η μελέτη και αποτύπωση των δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών των παιδιών με ρετινοβλάστωμα στην Ελλάδα καθώς, και η διερεύνηση της συσχέτισής τους με την υποτροπή της νόσου. Παράλληλα, επιχειρείται η διερεύνηση του βαθμού πληρότητας των πληροφοριών του ιατρικού φακέλου αυτών των ασθενών στην πορεία του χρόνου. Μέθοδοι: Διερευνήθηκαν αναδρομικά οι ιατρικοί φάκελοι των ασθενών με ρετινοβλάστωμα που παρουσιάστηκαν στο Νοσοκομείο Παίδων ‘Η Αγία Σοφία’ στην Αθήνα κατά το διάστημα 2001-2022. Αναζητήθηκαν πληροφορίες για όλα τα δημογραφικά και κλινικά δεδομένα των περιστατικών καθώς, και την υποτροπή ή όχι του περιστατικού. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 77 ασθενείς και 108 οφθαλμοί, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε πρώτης γραμμής θεραπεία με ενδοφλέβια χημειοθεραπεία (+/- εστιακή θεραπεία ) (43; 46.7%), ενδοαρτηριακή χημειοθεραπεία (+/- εστιακή θεραπεία) (13; 14.1%), τοπική θεραπεία (4; 4.4%), ή εξόρυξη (32, 34.8%). Μεταξύ αυτών, 19 (59.4%) οφθαλμοί παρουσιάστηκαν με προχωρημένο στάδιο D-E κατά ICRB. Από τους 77 ασθενείς (άνδρες: 46.8%), το 76.8% ήταν ηλικίας ≤ 2 ετών. Περίπου το 77.0% των ασθενών (n=39) είχαν κληρονομικό ρετινοβλάστωμα, εκ των οποίων το 33.3% (n=13) είχε θετικό οικογενειακό ιστορικό. Tο 17.4% των ασθενών με ετερόπλευρη νόσο είχαν κληρονομικό ρετινοβλάστωμα (n=8). Το συχνότερο κλινικό σημείο του ρετινοβλαστώματος κατά τη διάγνωση ήταν η λευκοκορία (34.2% των ασθενών), ενώ σε 23.7% των ασθενών η διάγνωση τέθηκε κατά τη διάρκεια τυχαίου οφθαλμολογικού ελέγχου. Υποτροπή της νόσου σημειώθηκε σε 28 (51.9%) ασθενείς (43.0% των οφθαλμών). Η υποτροπή συσχετίστηκε στατιστικά σημαντικά με την εντόπιση και συγκεκριμένα με την αμφοτερόπλευρη εντόπιση (p-value: 0.004) και πιθανώς με την μικρότερη ηλικία (p-value: 0.052). Ωστόσο, όταν τα δεδομένα στρωματοποιήθηκαν ανά φύλο η επίδραση της αμφοτερόπλευρης νόσου στην υποτροπή ήταν στατιστικά σημαντική μόνο στις γυναίκες (p-value: 0.006) και η ηλικία δε συσχετίστηκε σημαντικά με την υποτροπή. Η θεραπεία πρώτης γραμμής του ρετινοβλαστώματος φάνηκε να είναι προγνωστικός παράγοντας για την υποτροπή της νόσου (p-value: <0.001). Η πληρότητα των δεδομένων των ασθενών σχετικά με το πρώτο σημείο ή σύμπτωμα, το στάδιο και την υποτροπή του ρετινοβλαστώματος εξακολουθεί να είναι σχετικά χαμηλή τα τελευταία χρόνια (2019-2022). Συμπεράσματα: Η μελέτη αυτή ανέδειξε τη μεγάλη σημασία της δημιουργίας ενός εθνικού μητρώου καρκίνου για το ρετινοβλάστωμα, με διασφάλιση της συλλογής υψηλής ποιότητας και πληρότητας πληροφοριών με σκοπό τη διεξαγωγή έρευνας και την τροφοδότηση της πολιτικής υγείας. Η μελλοντική πλήρης καταγραφή και παρακολούθηση των ασθενών με ρετινοβλάστωμα στην Ελλάδα θα επιτρέψει τη διερεύνηση και τον εντοπισμό των παραγόντων κινδύνου του ρετινοβλαστώματος και κυρίως όσων σχετίζονται με την υποτροπή του.","Objectives: Retinoblastoma is a relatively rare ocular malignancy that arises from the retina and requires prompt diagnosis and treatment, otherwise can lead to death. The aim of this study was to report upon the demographic and clinical characteristics of children with retinoblastoma for the first time in Greece, and investigate their association with recurrent disease. An approach to the time trends of medical record completeness of these patients was also attempted. Methods: A retrospective review of the medical records of patients with a medically confirmed retinoblastoma, evaluated in Agia Sofia Children’s Hospital in Athens, Greece, from 2001 to 2022, was conducted. Information on demographic and clinical characteristics as well as relapse was recorded from the medical files. Results: Overall, 77 patients and 108 eyes were evaluated, initially treated with intravenous chemotherapy (+/- focal therapy) (43; 46.7%), intra-arterial chemotherapy (+/- focal therapy) (13; 14.1%), focal treatment (4; 4.4%), or enucleation (32; 34.8%). A total of 19 (59.4%) eyes presented with advanced stage D-E (ICRB). Among 77 patients (male: 46.8%), 76.8% were ≤ 2 years of age at presentation. Approximately 77.0% of patients (n=39) had heritable retinoblastoma, of whom 33.3% (n=13) had a family history of the disease. Among the unilateral cases of retinoblastoma, 17.4% (n=8) were identified as hereditary retinoblastoma. The most common sign of retinoblastoma at the time of diagnosis was leukocoria (34.2% of patients), while retinoblastoma was incidentally diagnosed in 23.7% of patients. Relapse of retinoblastoma was noted in 28 (51.9%) patients (43.0% of eyes). Relapse was significantly more frequent among patients with bilateral compared to unilateral retinoblastoma (p-value: 0.004) and possibly more frequent in younger patients (p-value: 0.052). Nevertheless, when data were stratified by sex the association of bilateral disease with retinoblastoma relapse remained statistically significant only among females (p-value: 0.006) while, age was no longer significantly associated with relapse. Primary treatment of retinoblastoma was a prognostic factor for disease recurrence (p-value: <0.001). Completeness of patient data for the first sign/symptom, stage, and recurrence of retinoblastoma remains quite low in recent years (2019-2022). Conclusions: This study highlights the importance of establishing a national cancer registry for retinoblastoma with high quality and completeness of information to be used, for future research and formulation of national relevant health policies. Identification of risk factors for retinoblastoma, and its relapse, largely depends on regular monitoring of complete and accurate information recorded from retinoblastoma patients in Greece."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Περιγραφική αποτίμηση δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών του ρετινοβλαστώματος σε ελληνικό πληθυσμό και διερεύνηση πιθανών παραγόντων που σχετίζονται με την υποτροπή μετά από θεραπεία."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σαββίδη Μαρία-Εμμανουέλα","Savvidi Maria-Emmanouela"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Στόχοι: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η μελέτη και αποτύπωση των δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών των παιδιών με ρετινοβλάστωμα στην Ελλάδα καθώς, και η διερεύνηση της συσχέτισής τους με την υποτροπή της νόσου. Παράλληλα, επιχειρείται η διερεύνηση του βαθμού πληρότητας των πληροφοριών του ιατρικού φακέλου αυτών των ασθενών στην πορεία του χρόνου. Μέθοδοι: Διερευνήθηκαν αναδρομικά οι ιατρικοί φάκελοι των ασθενών με ρετινοβλάστωμα που παρουσιάστηκαν στο Νοσοκομείο Παίδων ‘Η Αγία Σοφία’ στην Αθήνα κατά το διάστημα 2001-2022. Αναζητήθηκαν πληροφορίες για όλα τα δημογραφικά και κλινικά δεδομένα των περιστατικών καθώς, και την υποτροπή ή όχι του περιστατικού. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 77 ασθενείς και 108 οφθαλμοί, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε πρώτης γραμμής θεραπεία με ενδοφλέβια χημειοθεραπεία (+/- εστιακή θεραπεία ) (43; 46.7%), ενδοαρτηριακή χημειοθεραπεία (+/- εστιακή θεραπεία) (13; 14.1%), τοπική θεραπεία (4; 4.4%), ή εξόρυξη (32, 34.8%). Μεταξύ αυτών, 19 (59.4%) οφθαλμοί παρουσιάστηκαν με προχωρημένο στάδιο D-E κατά ICRB. Από τους 77 ασθενείς (άνδρες: 46.8%), το 76.8% ήταν ηλικίας ≤ 2 ετών. Περίπου το 77.0% των ασθενών (n=39) είχαν κληρονομικό ρετινοβλάστωμα, εκ των οποίων το 33.3% (n=13) είχε θετικό οικογενειακό ιστορικό. Tο 17.4% των ασθενών με ετερόπλευρη νόσο είχαν κληρονομικό ρετινοβλάστωμα (n=8). Το συχνότερο κλινικό σημείο του ρετινοβλαστώματος κατά τη διάγνωση ήταν η λευκοκορία (34.2% των ασθενών), ενώ σε 23.7% των ασθενών η διάγνωση τέθηκε κατά τη διάρκεια τυχαίου οφθαλμολογικού ελέγχου. Υποτροπή της νόσου σημειώθηκε σε 28 (51.9%) ασθενείς (43.0% των οφθαλμών). Η υποτροπή συσχετίστηκε στατιστικά σημαντικά με την εντόπιση και συγκεκριμένα με την αμφοτερόπλευρη εντόπιση (p-value: 0.004) και πιθανώς με την μικρότερη ηλικία (p-value: 0.052). Ωστόσο, όταν τα δεδομένα στρωματοποιήθηκαν ανά φύλο η επίδραση της αμφοτερόπλευρης νόσου στην υποτροπή ήταν στατιστικά σημαντική μόνο στις γυναίκες (p-value: 0.006) και η ηλικία δε συσχετίστηκε σημαντικά με την υποτροπή. Η θεραπεία πρώτης γραμμής του ρετινοβλαστώματος φάνηκε να είναι προγνωστικός παράγοντας για την υποτροπή της νόσου (p-value: <0.001). Η πληρότητα των δεδομένων των ασθενών σχετικά με το πρώτο σημείο ή σύμπτωμα, το στάδιο και την υποτροπή του ρετινοβλαστώματος εξακολουθεί να είναι σχετικά χαμηλή τα τελευταία χρόνια (2019-2022). Συμπεράσματα: Η μελέτη αυτή ανέδειξε τη μεγάλη σημασία της δημιουργίας ενός εθνικού μητρώου καρκίνου για το ρετινοβλάστωμα, με διασφάλιση της συλλογής υψηλής ποιότητας και πληρότητας πληροφοριών με σκοπό τη διεξαγωγή έρευνας και την τροφοδότηση της πολιτικής υγείας. Η μελλοντική πλήρης καταγραφή και παρακολούθηση των ασθενών με ρετινοβλάστωμα στην Ελλάδα θα επιτρέψει τη διερεύνηση και τον εντοπισμό των παραγόντων κινδύνου του ρετινοβλαστώματος και κυρίως όσων σχετίζονται με την υποτροπή του.","Objectives: Retinoblastoma is a relatively rare ocular malignancy that arises from the retina and requires prompt diagnosis and treatment, otherwise can lead to death. The aim of this study was to report upon the demographic and clinical characteristics of children with retinoblastoma for the first time in Greece, and investigate their association with recurrent disease. An approach to the time trends of medical record completeness of these patients was also attempted. Methods: A retrospective review of the medical records of patients with a medically confirmed retinoblastoma, evaluated in Agia Sofia Children’s Hospital in Athens, Greece, from 2001 to 2022, was conducted. Information on demographic and clinical characteristics as well as relapse was recorded from the medical files. Results: Overall, 77 patients and 108 eyes were evaluated, initially treated with intravenous chemotherapy (+/- focal therapy) (43; 46.7%), intra-arterial chemotherapy (+/- focal therapy) (13; 14.1%), focal treatment (4; 4.4%), or enucleation (32; 34.8%). A total of 19 (59.4%) eyes presented with advanced stage D-E (ICRB). Among 77 patients (male: 46.8%), 76.8% were ≤ 2 years of age at presentation. Approximately 77.0% of patients (n=39) had heritable retinoblastoma, of whom 33.3% (n=13) had a family history of the disease. Among the unilateral cases of retinoblastoma, 17.4% (n=8) were identified as hereditary retinoblastoma. The most common sign of retinoblastoma at the time of diagnosis was leukocoria (34.2% of patients), while retinoblastoma was incidentally diagnosed in 23.7% of patients. Relapse of retinoblastoma was noted in 28 (51.9%) patients (43.0% of eyes). Relapse was significantly more frequent among patients with bilateral compared to unilateral retinoblastoma (p-value: 0.004) and possibly more frequent in younger patients (p-value: 0.052). Nevertheless, when data were stratified by sex the association of bilateral disease with retinoblastoma relapse remained statistically significant only among females (p-value: 0.006) while, age was no longer significantly associated with relapse. Primary treatment of retinoblastoma was a prognostic factor for disease recurrence (p-value: <0.001). Completeness of patient data for the first sign/symptom, stage, and recurrence of retinoblastoma remains quite low in recent years (2019-2022). Conclusions: This study highlights the importance of establishing a national cancer registry for retinoblastoma with high quality and completeness of information to be used, for future research and formulation of national relevant health policies. Identification of risk factors for retinoblastoma, and its relapse, largely depends on regular monitoring of complete and accurate information recorded from retinoblastoma patients in Greece."],"dc:identifier":["uoadl:3288283","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3288283"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Περιγραφική αποτίμηση δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών του ρετινοβλαστώματος σε ελληνικό πληθυσμό και διερεύνηση πιθανών παραγόντων που σχετίζονται με την υποτροπή μετά από θεραπεία."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:40Z"}