{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3289867"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3289867","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αντιμετώπιση του πόνου στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Βιβλιογραφική ανασκόπηση","abstract":"Ο πόνος των βαρέως πασχόντων ασθενών, νοσηλευόμενων σε μονάδες εντατικής θεραπείας, οφείλεται σε υποκείμενη ασθένεια ή τραυματισμό ή πρόσφατο χειρουργείο ή σε επίπονα ερεθίσματα. Υποεκτιμάται και συνεπώς δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς, λόγω της αδυναμίας των ασθενών να εκφράσουν το άλγος τους. Σκοπός αυτής της ανασκόπησης είναι να μελετηθεί η χρήση και η αποτελεσματικότητα των αναλγητικών φαρμάκων σε αυτούς τους ασθενείς, στα πλαίσια της πολυπαραγοντικής αναλγησίας για την αντιμετώπιση του οξέος και χρόνιου πόνου. Αναζητήθηκαν προοπτικές, τυχαιοποιημένες, διπλές τυφλές μελέτες μέσω βάσεων δεδομένων. Επιλέχθηκαν οι μελέτες που πληρούσαν τα κριτήρια, προοπτικές, τυχαιοποιημένες, διπλές τυφλές μελέτες, που εκτιμούν την χορήγηση ενός οπιοειδούς ή συνοδού αναλγητικού φαρμάκου που χορηγήθηκε συστηματικά σε ενήλικες ασθενείς νοσηλευόμενους σε ΜΕΘ (ηλικίας &gt; 18 ετών) και τα οποία δημοσιεύτηκαν την τελευταία δεκαπενταετία. Για την αντιμετώπιση του πόνου ή της δυσφορίας σε ασθενείς σε μηχανικό αερισμό ή για το μέτριο μη νευροπαθητικό πόνο, προτιμάται η χορήγηση φεντανύλης, μορφίνης ή υδρομορφόνης, καθώς είναι τιτλοποιήσιμοι παράγοντες ταχείας δράσης για την επίτευξη ικανοποιητικής αναλγησίας χωρίς να προκαλείται σοβαρή αναπνευστική καταστολή. Σε πιθανή πρώιμη αποσωλήνωση προτιμάται η ρεμιφεντανίλη λόγω της υπερβραχείας δράσης της. Η δεξμεδετομιδίνη επιτρέπει την μείωση της κατανάλωσης οπιοειδών και των παρενεργειών τους στον βαρέα πάσχοντα ασθενή. Η αποτελεσματικότητα των αναλγητικών μπορεί να βελτιστοποιηθεί με την ενδοφλέβια χορήγηση, τα προγράμματα συνεχούς ή τακτικής χορήγησης και από την ελεγχόμενη από τον ασθενή αναλγησία. Μια πολυπαραγοντική προσέγγιση στη θεραπεία του πόνου μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη της ανάπτυξης εξάρτησης από οπιοειδή και ανοχής μετά την έξοδο από τη ΜΕΘ. Επομένως η χρήση μη οπιοειδών φαρμάκων καθώς και η περιοχική αναισθησία θα αποκτήσουν όλο και πιο σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση του πόνου στις ΜΕΘ.","abstract_html":"Ο πόνος των βαρέως πασχόντων ασθενών, νοσηλευόμενων σε μονάδες εντατικής θεραπείας, οφείλεται σε υποκείμενη ασθένεια ή τραυματισμό ή πρόσφατο χειρουργείο ή σε επίπονα ερεθίσματα. Υποεκτιμάται και συνεπώς δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς, λόγω της αδυναμίας των ασθενών να εκφράσουν το άλγος τους. Σκοπός αυτής της ανασκόπησης είναι να μελετηθεί η χρήση και η αποτελεσματικότητα των αναλγητικών φαρμάκων σε αυτούς τους ασθενείς, στα πλαίσια της πολυπαραγοντικής αναλγησίας για την αντιμετώπιση του οξέος και χρόνιου πόνου. Αναζητήθηκαν προοπτικές, τυχαιοποιημένες, διπλές τυφλές μελέτες μέσω βάσεων δεδομένων. Επιλέχθηκαν οι μελέτες που πληρούσαν τα κριτήρια, προοπτικές, τυχαιοποιημένες, διπλές τυφλές μελέτες, που εκτιμούν την χορήγηση ενός οπιοειδούς ή συνοδού αναλγητικού φαρμάκου που χορηγήθηκε συστηματικά σε ενήλικες ασθενείς νοσηλευόμενους σε ΜΕΘ (ηλικίας &amp;gt; 18 ετών) και τα οποία δημοσιεύτηκαν την τελευταία δεκαπενταετία. Για την αντιμετώπιση του πόνου ή της δυσφορίας σε ασθενείς σε μηχανικό αερισμό ή για το μέτριο μη νευροπαθητικό πόνο, προτιμάται η χορήγηση φεντανύλης, μορφίνης ή υδρομορφόνης, καθώς είναι τιτλοποιήσιμοι παράγοντες ταχείας δράσης για την επίτευξη ικανοποιητικής αναλγησίας χωρίς να προκαλείται σοβαρή αναπνευστική καταστολή. Σε πιθανή πρώιμη αποσωλήνωση προτιμάται η ρεμιφεντανίλη λόγω της υπερβραχείας δράσης της. Η δεξμεδετομιδίνη επιτρέπει την μείωση της κατανάλωσης οπιοειδών και των παρενεργειών τους στον βαρέα πάσχοντα ασθενή. Η αποτελεσματικότητα των αναλγητικών μπορεί να βελτιστοποιηθεί με την ενδοφλέβια χορήγηση, τα προγράμματα συνεχούς ή τακτικής χορήγησης και από την ελεγχόμενη από τον ασθενή αναλγησία. Μια πολυπαραγοντική προσέγγιση στη θεραπεία του πόνου μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη της ανάπτυξης εξάρτησης από οπιοειδή και ανοχής μετά την έξοδο από τη ΜΕΘ. Επομένως η χρήση μη οπιοειδών φαρμάκων καθώς και η περιοχική αναισθησία θα αποκτήσουν όλο και πιο σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση του πόνου στις ΜΕΘ.","abstract_has_math":false,"creators":["Γαλανόπουλος Γεώργιος","Galanopoulos Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:40Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3289867"],"render_values":[{"text":"uoadl:3289867","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3289867","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3289867","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3289867","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γαλανόπουλος Γεώργιος","Galanopoulos Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3289867","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3289867"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο πόνος των βαρέως πασχόντων ασθενών, νοσηλευόμενων σε μονάδες εντατικής θεραπείας, οφείλεται σε υποκείμενη ασθένεια ή τραυματισμό ή πρόσφατο χειρουργείο ή σε επίπονα ερεθίσματα. Υποεκτιμάται και συνεπώς δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς, λόγω της αδυναμίας των ασθενών να εκφράσουν το άλγος τους. Σκοπός αυτής της ανασκόπησης είναι να μελετηθεί η χρήση και η αποτελεσματικότητα των αναλγητικών φαρμάκων σε αυτούς τους ασθενείς, στα πλαίσια της πολυπαραγοντικής αναλγησίας για την αντιμετώπιση του οξέος και χρόνιου πόνου. Αναζητήθηκαν προοπτικές, τυχαιοποιημένες, διπλές τυφλές μελέτες μέσω βάσεων δεδομένων. Επιλέχθηκαν οι μελέτες που πληρούσαν τα κριτήρια, προοπτικές, τυχαιοποιημένες, διπλές τυφλές μελέτες, που εκτιμούν την χορήγηση ενός οπιοειδούς ή συνοδού αναλγητικού φαρμάκου που χορηγήθηκε συστηματικά σε ενήλικες ασθενείς νοσηλευόμενους σε ΜΕΘ (ηλικίας &gt; 18 ετών) και τα οποία δημοσιεύτηκαν την τελευταία δεκαπενταετία. Για την αντιμετώπιση του πόνου ή της δυσφορίας σε ασθενείς σε μηχανικό αερισμό ή για το μέτριο μη νευροπαθητικό πόνο, προτιμάται η χορήγηση φεντανύλης, μορφίνης ή υδρομορφόνης, καθώς είναι τιτλοποιήσιμοι παράγοντες ταχείας δράσης για την επίτευξη ικανοποιητικής αναλγησίας χωρίς να προκαλείται σοβαρή αναπνευστική καταστολή. Σε πιθανή πρώιμη αποσωλήνωση προτιμάται η ρεμιφεντανίλη λόγω της υπερβραχείας δράσης της. Η δεξμεδετομιδίνη επιτρέπει την μείωση της κατανάλωσης οπιοειδών και των παρενεργειών τους στον βαρέα πάσχοντα ασθενή. Η αποτελεσματικότητα των αναλγητικών μπορεί να βελτιστοποιηθεί με την ενδοφλέβια χορήγηση, τα προγράμματα συνεχούς ή τακτικής χορήγησης και από την ελεγχόμενη από τον ασθενή αναλγησία. Μια πολυπαραγοντική προσέγγιση στη θεραπεία του πόνου μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη της ανάπτυξης εξάρτησης από οπιοειδή και ανοχής μετά την έξοδο από τη ΜΕΘ. Επομένως η χρήση μη οπιοειδών φαρμάκων καθώς και η περιοχική αναισθησία θα αποκτήσουν όλο και πιο σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση του πόνου στις ΜΕΘ.","The pain of critically ill patients in intensive care units is caused by underlying illness or trauma or noxious stimuli. It is underestimated hence not managed adequately, due to inability of the patients to express their pain. The purpose of this review is to study the use and effectiveness of analgesics in these patients, in terms of multimodal analgesia to manage acute and chronic pain. Prospective, randomized, double blinded studies were reviewed in databases. Included articles were prospective randomized, double blinded studies, which assessed the administration of an opioid or concomitant analgesic medicament administered systemically to adult patients hospitalized in the ICU (age &gt; 18 years) and which were published in the last fifteen years. For the management of pain and distress of the patients receiving mechanical ventilation or the moderate non neuropathic pain, the use of fentanyl, morphine, or hydromorphone is preferred as they are fast-acting and titratable agents and they achieve satisfactory analgesia without causing severe respiratory depression. In cases of early extubation, remifentanil is preferred as it is an ultrashort duration agent. Dexmedetomidine allows the reduction of opioid consumption and their side effects in the critically ill patients. The effectiveness of the analgesics may be optimized by the intravenous administration, the continuous or regular administration schedule and patient- controlled analgesia. A multifactorial approach to pain management may prevent the development of opioid dependence and tolerance after intensive care unit discharge. Therefore, the use of non-opioid drugs as well as regional anesthesia will acquire an increasingly important role in the treatment of pain in intensive care units."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αντιμετώπιση του πόνου στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Βιβλιογραφική ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γαλανόπουλος Γεώργιος","Galanopoulos Georgios"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Ο πόνος των βαρέως πασχόντων ασθενών, νοσηλευόμενων σε μονάδες εντατικής θεραπείας, οφείλεται σε υποκείμενη ασθένεια ή τραυματισμό ή πρόσφατο χειρουργείο ή σε επίπονα ερεθίσματα. Υποεκτιμάται και συνεπώς δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς, λόγω της αδυναμίας των ασθενών να εκφράσουν το άλγος τους. Σκοπός αυτής της ανασκόπησης είναι να μελετηθεί η χρήση και η αποτελεσματικότητα των αναλγητικών φαρμάκων σε αυτούς τους ασθενείς, στα πλαίσια της πολυπαραγοντικής αναλγησίας για την αντιμετώπιση του οξέος και χρόνιου πόνου. Αναζητήθηκαν προοπτικές, τυχαιοποιημένες, διπλές τυφλές μελέτες μέσω βάσεων δεδομένων. Επιλέχθηκαν οι μελέτες που πληρούσαν τα κριτήρια, προοπτικές, τυχαιοποιημένες, διπλές τυφλές μελέτες, που εκτιμούν την χορήγηση ενός οπιοειδούς ή συνοδού αναλγητικού φαρμάκου που χορηγήθηκε συστηματικά σε ενήλικες ασθενείς νοσηλευόμενους σε ΜΕΘ (ηλικίας &gt; 18 ετών) και τα οποία δημοσιεύτηκαν την τελευταία δεκαπενταετία. Για την αντιμετώπιση του πόνου ή της δυσφορίας σε ασθενείς σε μηχανικό αερισμό ή για το μέτριο μη νευροπαθητικό πόνο, προτιμάται η χορήγηση φεντανύλης, μορφίνης ή υδρομορφόνης, καθώς είναι τιτλοποιήσιμοι παράγοντες ταχείας δράσης για την επίτευξη ικανοποιητικής αναλγησίας χωρίς να προκαλείται σοβαρή αναπνευστική καταστολή. Σε πιθανή πρώιμη αποσωλήνωση προτιμάται η ρεμιφεντανίλη λόγω της υπερβραχείας δράσης της. Η δεξμεδετομιδίνη επιτρέπει την μείωση της κατανάλωσης οπιοειδών και των παρενεργειών τους στον βαρέα πάσχοντα ασθενή. Η αποτελεσματικότητα των αναλγητικών μπορεί να βελτιστοποιηθεί με την ενδοφλέβια χορήγηση, τα προγράμματα συνεχούς ή τακτικής χορήγησης και από την ελεγχόμενη από τον ασθενή αναλγησία. Μια πολυπαραγοντική προσέγγιση στη θεραπεία του πόνου μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη της ανάπτυξης εξάρτησης από οπιοειδή και ανοχής μετά την έξοδο από τη ΜΕΘ. Επομένως η χρήση μη οπιοειδών φαρμάκων καθώς και η περιοχική αναισθησία θα αποκτήσουν όλο και πιο σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση του πόνου στις ΜΕΘ.","The pain of critically ill patients in intensive care units is caused by underlying illness or trauma or noxious stimuli. It is underestimated hence not managed adequately, due to inability of the patients to express their pain. The purpose of this review is to study the use and effectiveness of analgesics in these patients, in terms of multimodal analgesia to manage acute and chronic pain. Prospective, randomized, double blinded studies were reviewed in databases. Included articles were prospective randomized, double blinded studies, which assessed the administration of an opioid or concomitant analgesic medicament administered systemically to adult patients hospitalized in the ICU (age &gt; 18 years) and which were published in the last fifteen years. For the management of pain and distress of the patients receiving mechanical ventilation or the moderate non neuropathic pain, the use of fentanyl, morphine, or hydromorphone is preferred as they are fast-acting and titratable agents and they achieve satisfactory analgesia without causing severe respiratory depression. In cases of early extubation, remifentanil is preferred as it is an ultrashort duration agent. Dexmedetomidine allows the reduction of opioid consumption and their side effects in the critically ill patients. The effectiveness of the analgesics may be optimized by the intravenous administration, the continuous or regular administration schedule and patient- controlled analgesia. A multifactorial approach to pain management may prevent the development of opioid dependence and tolerance after intensive care unit discharge. Therefore, the use of non-opioid drugs as well as regional anesthesia will acquire an increasingly important role in the treatment of pain in intensive care units."],"dc:identifier":["uoadl:3289867","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3289867"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αντιμετώπιση του πόνου στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Βιβλιογραφική ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:40Z"}