{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3292204"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3292204","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της επίδρασης ενός προγράμματος καρδιοαναπνευστικής αποκατάστασης στην ενδοθηλιακή λειτουργία και την αρτηριακή σκληρία ασθενών μετά απο λοίμωξη Covid-19","abstract":"Η νόσος του κορονοϊού (COVID-19) είναι πρωτίστως μια αναπνευστική νόσος, αν και αναδυόμενα στοιχεία αποκαλύπτουν τις επιπτώσεις της στο αγγειακό ενδοθήλιο και στις ιδιότητες του αρτηριακού τοιχώματος. Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι η αξιολόγηση της επίδρασης ενός προγράμματος αποκατάστασης, στη βελτίωση της ενδοθηλιακής λειτουργίας και των ιδιοτήτων του αρτηριακού τοιχώματος, σε ασθενείς μετά την οξεία λοίμωξη COVID-19. Στη μελέτη αυτή εντάχθηκαν 60 αναρρώσαντες ασθενείς από COVID-19. Οι μισοί εγγράφηκαν τυχαιοποιημένα σε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης διάρκειας 3 μηνών. Έγιναν μετρήσεις στον ένα μήνα καθώς και τέσσερις μήνες μετά την οξεία νόσο. Συλλέχθηκαν δημογραφικά και κλινικά δεδομένα ενώ η λειτουργία του ενδοθηλίου αξιολογήθηκε με τη διαστολή της βραχιονίου αρτηρίας (flow mediated dilation, FMD) και οι ιδιότητες του αρτηριακού τοιχώματος αξιολογήθηκαν με την ταχύτητα του σφυγμικού κύμματος μεταξύ καρωτίδας-μηριαίας αρτηρίας (cf-PWV) και με τον δείκτη ενίσχυσης των ανακλώμενων κυμάτων (AIx). Ως ομάδα ελέγχου των ασθενών που ανάρρωσαν από COVID-19 στρατολογήθηκαν 60 άτομα από το Εξωτερικό Καρδιολογικό Ιατρείο χωρίς προηγούμενη νόσηση από COVID-19. Μεταξύ της ομάδας ελέγχου και των ασθενών που ανάρρωσαν από COVID-19 δεν βρέθηκαν διαφορές σε δημογραφικά χαρακτηρηστικά και παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου. Επιπλέον, μεταξύ των ασθενών με παρελθούσα λοίμωξη COVID-19 δεν βρέθηκαν διαφορές μεταξύ της ομάδας που τυχαιοποιήθηκε στο πρόγραμμα της αποκατάστασης και της ομάδας που τυχαιοποιήθηκε στη συντηρητκή αντιμετώπιση. Το πρόγραμμα αποκατάστασης οδήγησε σε βελτίωση ς σε σύγκριση με άτομα που δεν έκαναν αποκατάσταση στα cf-PWV και AΙx. Αξιοσημείωτη μείωση του cf-PWV παρατηρήθηκε μόνο στην ομάδα αποκατάστασης (T0: 8,2 (1,3) m/s έναντι T1: 6,6 (1,0) m/s, p=0,01), ενώ παρέμεινε αμετάβλητη στην ομάδα ελέγχου (T0: 8,9 (1,8) m/s έναντι T1: 8,8 (1,9) m/s, p=0,74) ενώ το AIx μειώθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης μόνο σε άτομα που υποβλήθηκαν σε αποκατάσταση (T0: 25,9 (9,8) % έναντι T1: 21,1 (9,3) %, p < 0,001) ενώ δεν παρατηρήθηκε σημαντική βελτίωση στην ομάδα ελέγχου (T0: 27,6 (9,2) % έναντι T1: 26,2 (9,8) %, p = 0,15). Επίσης η ενδοθηλιακή λειτουργία (FMD) βελτιώθηκε σημαντικά τόσο στην ομάδα της αποκατάστασης (6,2 (1,8) % εν. 8,6 (2,4) %, p<0,001) όσο και στην ομάδα της συντηρητικής αντιμετώπισης (5,9 (2,2) % εν. 6,6 (1,8) %, p=0,009) αλλά η βελτίωση ήταν μεγαλύτερη στην ομάδα της αποκατάστασης (p<0.001) Συμπερασματικά, ένα πρόγραμμα καρδιοπνευμονικής αποκατάστασης μετά την οξεία λοίμωξη COVID-19 διάρκειας 3 μηνών, βελτιώνει την ενδοθηλιακή λειτουργί, τηn αρτηριακή σκληρία και τα ανακλώμενα κύματα.","abstract_html":"Η νόσος του κορονοϊού (COVID-19) είναι πρωτίστως μια αναπνευστική νόσος, αν και αναδυόμενα στοιχεία αποκαλύπτουν τις επιπτώσεις της στο αγγειακό ενδοθήλιο και στις ιδιότητες του αρτηριακού τοιχώματος. Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι η αξιολόγηση της επίδρασης ενός προγράμματος αποκατάστασης, στη βελτίωση της ενδοθηλιακής λειτουργίας και των ιδιοτήτων του αρτηριακού τοιχώματος, σε ασθενείς μετά την οξεία λοίμωξη COVID-19. Στη μελέτη αυτή εντάχθηκαν 60 αναρρώσαντες ασθενείς από COVID-19. Οι μισοί εγγράφηκαν τυχαιοποιημένα σε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης διάρκειας 3 μηνών. Έγιναν μετρήσεις στον ένα μήνα καθώς και τέσσερις μήνες μετά την οξεία νόσο. Συλλέχθηκαν δημογραφικά και κλινικά δεδομένα ενώ η λειτουργία του ενδοθηλίου αξιολογήθηκε με τη διαστολή της βραχιονίου αρτηρίας (flow mediated dilation, FMD) και οι ιδιότητες του αρτηριακού τοιχώματος αξιολογήθηκαν με την ταχύτητα του σφυγμικού κύμματος μεταξύ καρωτίδας-μηριαίας αρτηρίας (cf-PWV) και με τον δείκτη ενίσχυσης των ανακλώμενων κυμάτων (AIx). Ως ομάδα ελέγχου των ασθενών που ανάρρωσαν από COVID-19 στρατολογήθηκαν 60 άτομα από το Εξωτερικό Καρδιολογικό Ιατρείο χωρίς προηγούμενη νόσηση από COVID-19. Μεταξύ της ομάδας ελέγχου και των ασθενών που ανάρρωσαν από COVID-19 δεν βρέθηκαν διαφορές σε δημογραφικά χαρακτηρηστικά και παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου. Επιπλέον, μεταξύ των ασθενών με παρελθούσα λοίμωξη COVID-19 δεν βρέθηκαν διαφορές μεταξύ της ομάδας που τυχαιοποιήθηκε στο πρόγραμμα της αποκατάστασης και της ομάδας που τυχαιοποιήθηκε στη συντηρητκή αντιμετώπιση. Το πρόγραμμα αποκατάστασης οδήγησε σε βελτίωση ς σε σύγκριση με άτομα που δεν έκαναν αποκατάσταση στα cf-PWV και AΙx. Αξιοσημείωτη μείωση του cf-PWV παρατηρήθηκε μόνο στην ομάδα αποκατάστασης (T0: 8,2 (1,3) m/s έναντι T1: 6,6 (1,0) m/s, p=0,01), ενώ παρέμεινε αμετάβλητη στην ομάδα ελέγχου (T0: 8,9 (1,8) m/s έναντι T1: 8,8 (1,9) m/s, p=0,74) ενώ το AIx μειώθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης μόνο σε άτομα που υποβλήθηκαν σε αποκατάσταση (T0: 25,9 (9,8) % έναντι T1: 21,1 (9,3) %, p &lt; 0,001) ενώ δεν παρατηρήθηκε σημαντική βελτίωση στην ομάδα ελέγχου (T0: 27,6 (9,2) % έναντι T1: 26,2 (9,8) %, p = 0,15). Επίσης η ενδοθηλιακή λειτουργία (FMD) βελτιώθηκε σημαντικά τόσο στην ομάδα της αποκατάστασης (6,2 (1,8) % εν. 8,6 (2,4) %, p&lt;0,001) όσο και στην ομάδα της συντηρητικής αντιμετώπισης (5,9 (2,2) % εν. 6,6 (1,8) %, p=0,009) αλλά η βελτίωση ήταν μεγαλύτερη στην ομάδα της αποκατάστασης (p&lt;0.001) Συμπερασματικά, ένα πρόγραμμα καρδιοπνευμονικής αποκατάστασης μετά την οξεία λοίμωξη COVID-19 διάρκειας 3 μηνών, βελτιώνει την ενδοθηλιακή λειτουργί, τηn αρτηριακή σκληρία και τα ανακλώμενα κύματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Γουναρίδη Μαρία Ιωάννα","Gounaridi Maria Ioanna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:42Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3292204"],"render_values":[{"text":"uoadl:3292204","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3292204","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3292204","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3292204","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γουναρίδη Μαρία Ιωάννα","Gounaridi Maria Ioanna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3292204","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3292204"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η νόσος του κορονοϊού (COVID-19) είναι πρωτίστως μια αναπνευστική νόσος, αν και αναδυόμενα στοιχεία αποκαλύπτουν τις επιπτώσεις της στο αγγειακό ενδοθήλιο και στις ιδιότητες του αρτηριακού τοιχώματος. Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι η αξιολόγηση της επίδρασης ενός προγράμματος αποκατάστασης, στη βελτίωση της ενδοθηλιακής λειτουργίας και των ιδιοτήτων του αρτηριακού τοιχώματος, σε ασθενείς μετά την οξεία λοίμωξη COVID-19. Στη μελέτη αυτή εντάχθηκαν 60 αναρρώσαντες ασθενείς από COVID-19. Οι μισοί εγγράφηκαν τυχαιοποιημένα σε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης διάρκειας 3 μηνών. Έγιναν μετρήσεις στον ένα μήνα καθώς και τέσσερις μήνες μετά την οξεία νόσο. Συλλέχθηκαν δημογραφικά και κλινικά δεδομένα ενώ η λειτουργία του ενδοθηλίου αξιολογήθηκε με τη διαστολή της βραχιονίου αρτηρίας (flow mediated dilation, FMD) και οι ιδιότητες του αρτηριακού τοιχώματος αξιολογήθηκαν με την ταχύτητα του σφυγμικού κύμματος μεταξύ καρωτίδας-μηριαίας αρτηρίας (cf-PWV) και με τον δείκτη ενίσχυσης των ανακλώμενων κυμάτων (AIx). Ως ομάδα ελέγχου των ασθενών που ανάρρωσαν από COVID-19 στρατολογήθηκαν 60 άτομα από το Εξωτερικό Καρδιολογικό Ιατρείο χωρίς προηγούμενη νόσηση από COVID-19. Μεταξύ της ομάδας ελέγχου και των ασθενών που ανάρρωσαν από COVID-19 δεν βρέθηκαν διαφορές σε δημογραφικά χαρακτηρηστικά και παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου. Επιπλέον, μεταξύ των ασθενών με παρελθούσα λοίμωξη COVID-19 δεν βρέθηκαν διαφορές μεταξύ της ομάδας που τυχαιοποιήθηκε στο πρόγραμμα της αποκατάστασης και της ομάδας που τυχαιοποιήθηκε στη συντηρητκή αντιμετώπιση. Το πρόγραμμα αποκατάστασης οδήγησε σε βελτίωση ς σε σύγκριση με άτομα που δεν έκαναν αποκατάσταση στα cf-PWV και AΙx. Αξιοσημείωτη μείωση του cf-PWV παρατηρήθηκε μόνο στην ομάδα αποκατάστασης (T0: 8,2 (1,3) m/s έναντι T1: 6,6 (1,0) m/s, p=0,01), ενώ παρέμεινε αμετάβλητη στην ομάδα ελέγχου (T0: 8,9 (1,8) m/s έναντι T1: 8,8 (1,9) m/s, p=0,74) ενώ το AIx μειώθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης μόνο σε άτομα που υποβλήθηκαν σε αποκατάσταση (T0: 25,9 (9,8) % έναντι T1: 21,1 (9,3) %, p < 0,001) ενώ δεν παρατηρήθηκε σημαντική βελτίωση στην ομάδα ελέγχου (T0: 27,6 (9,2) % έναντι T1: 26,2 (9,8) %, p = 0,15). Επίσης η ενδοθηλιακή λειτουργία (FMD) βελτιώθηκε σημαντικά τόσο στην ομάδα της αποκατάστασης (6,2 (1,8) % εν. 8,6 (2,4) %, p<0,001) όσο και στην ομάδα της συντηρητικής αντιμετώπισης (5,9 (2,2) % εν. 6,6 (1,8) %, p=0,009) αλλά η βελτίωση ήταν μεγαλύτερη στην ομάδα της αποκατάστασης (p<0.001) Συμπερασματικά, ένα πρόγραμμα καρδιοπνευμονικής αποκατάστασης μετά την οξεία λοίμωξη COVID-19 διάρκειας 3 μηνών, βελτιώνει την ενδοθηλιακή λειτουργί, τηn αρτηριακή σκληρία και τα ανακλώμενα κύματα.","Coronavirus (COVID-19) is a respiratory disease, although arterial function involvement has been documented. We assess the impact of a post-acute COVID-19 rehabilitation program on endothelium-dependent vasodilation function and arterial wall properties. We enrolled 60 convalescent patients with COVID-19 and one-month post-acute disease they were randomized at a 1:1 ratio in a 3-month cardiopulmonary rehabilitation program (study group) or not (control group). Endothelium-dependent vasodilation was evaluated by flow-mediated dilation (FMD) and arterial wall properties were assessed by carotid-femoral pulse wave velocity (cf-PWV) and augmentation index (AIx) at 1 month and at 4 months post-acute disease. FMD was significantly improved in both the study group (6.2±1.8% vs. 8.6±2.4%, p<0.001) and control group (5.9±2.2% vs. 6.6±1.8%, p=0.009), but the improvement was significantly greater in the study group (rehabilitation) (p<0.001). PWV was improved in the study group (8.2±1.3m/sec vs. 6.6±1.0m/sec, p<0.001) but not in the control group (8.9±1.8m/sec vs. 8.8±1.9m/sec, p=0.74). Similarly, AIx was improved in the study group (25.9±9.8% vs. 21.1±9.3%, p<0.001) but not in the control group (27.6±9.2% vs. 26.2±9.8m/sec, p=0.15). Conclusively, a 3-month cardiopulmonary rehabilitation program post-acute COVID-19 improves recovery of endothelium-dependent vasodilation endothelial function, and arteriosclerosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της επίδρασης ενός προγράμματος καρδιοαναπνευστικής αποκατάστασης στην ενδοθηλιακή λειτουργία και την αρτηριακή σκληρία ασθενών μετά απο λοίμωξη Covid-19"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γουναρίδη Μαρία Ιωάννα","Gounaridi Maria Ioanna"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η νόσος του κορονοϊού (COVID-19) είναι πρωτίστως μια αναπνευστική νόσος, αν και αναδυόμενα στοιχεία αποκαλύπτουν τις επιπτώσεις της στο αγγειακό ενδοθήλιο και στις ιδιότητες του αρτηριακού τοιχώματος. Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι η αξιολόγηση της επίδρασης ενός προγράμματος αποκατάστασης, στη βελτίωση της ενδοθηλιακής λειτουργίας και των ιδιοτήτων του αρτηριακού τοιχώματος, σε ασθενείς μετά την οξεία λοίμωξη COVID-19. Στη μελέτη αυτή εντάχθηκαν 60 αναρρώσαντες ασθενείς από COVID-19. Οι μισοί εγγράφηκαν τυχαιοποιημένα σε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης διάρκειας 3 μηνών. Έγιναν μετρήσεις στον ένα μήνα καθώς και τέσσερις μήνες μετά την οξεία νόσο. Συλλέχθηκαν δημογραφικά και κλινικά δεδομένα ενώ η λειτουργία του ενδοθηλίου αξιολογήθηκε με τη διαστολή της βραχιονίου αρτηρίας (flow mediated dilation, FMD) και οι ιδιότητες του αρτηριακού τοιχώματος αξιολογήθηκαν με την ταχύτητα του σφυγμικού κύμματος μεταξύ καρωτίδας-μηριαίας αρτηρίας (cf-PWV) και με τον δείκτη ενίσχυσης των ανακλώμενων κυμάτων (AIx). Ως ομάδα ελέγχου των ασθενών που ανάρρωσαν από COVID-19 στρατολογήθηκαν 60 άτομα από το Εξωτερικό Καρδιολογικό Ιατρείο χωρίς προηγούμενη νόσηση από COVID-19. Μεταξύ της ομάδας ελέγχου και των ασθενών που ανάρρωσαν από COVID-19 δεν βρέθηκαν διαφορές σε δημογραφικά χαρακτηρηστικά και παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου. Επιπλέον, μεταξύ των ασθενών με παρελθούσα λοίμωξη COVID-19 δεν βρέθηκαν διαφορές μεταξύ της ομάδας που τυχαιοποιήθηκε στο πρόγραμμα της αποκατάστασης και της ομάδας που τυχαιοποιήθηκε στη συντηρητκή αντιμετώπιση. Το πρόγραμμα αποκατάστασης οδήγησε σε βελτίωση ς σε σύγκριση με άτομα που δεν έκαναν αποκατάσταση στα cf-PWV και AΙx. Αξιοσημείωτη μείωση του cf-PWV παρατηρήθηκε μόνο στην ομάδα αποκατάστασης (T0: 8,2 (1,3) m/s έναντι T1: 6,6 (1,0) m/s, p=0,01), ενώ παρέμεινε αμετάβλητη στην ομάδα ελέγχου (T0: 8,9 (1,8) m/s έναντι T1: 8,8 (1,9) m/s, p=0,74) ενώ το AIx μειώθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης μόνο σε άτομα που υποβλήθηκαν σε αποκατάσταση (T0: 25,9 (9,8) % έναντι T1: 21,1 (9,3) %, p < 0,001) ενώ δεν παρατηρήθηκε σημαντική βελτίωση στην ομάδα ελέγχου (T0: 27,6 (9,2) % έναντι T1: 26,2 (9,8) %, p = 0,15). Επίσης η ενδοθηλιακή λειτουργία (FMD) βελτιώθηκε σημαντικά τόσο στην ομάδα της αποκατάστασης (6,2 (1,8) % εν. 8,6 (2,4) %, p<0,001) όσο και στην ομάδα της συντηρητικής αντιμετώπισης (5,9 (2,2) % εν. 6,6 (1,8) %, p=0,009) αλλά η βελτίωση ήταν μεγαλύτερη στην ομάδα της αποκατάστασης (p<0.001) Συμπερασματικά, ένα πρόγραμμα καρδιοπνευμονικής αποκατάστασης μετά την οξεία λοίμωξη COVID-19 διάρκειας 3 μηνών, βελτιώνει την ενδοθηλιακή λειτουργί, τηn αρτηριακή σκληρία και τα ανακλώμενα κύματα.","Coronavirus (COVID-19) is a respiratory disease, although arterial function involvement has been documented. We assess the impact of a post-acute COVID-19 rehabilitation program on endothelium-dependent vasodilation function and arterial wall properties. We enrolled 60 convalescent patients with COVID-19 and one-month post-acute disease they were randomized at a 1:1 ratio in a 3-month cardiopulmonary rehabilitation program (study group) or not (control group). Endothelium-dependent vasodilation was evaluated by flow-mediated dilation (FMD) and arterial wall properties were assessed by carotid-femoral pulse wave velocity (cf-PWV) and augmentation index (AIx) at 1 month and at 4 months post-acute disease. FMD was significantly improved in both the study group (6.2±1.8% vs. 8.6±2.4%, p<0.001) and control group (5.9±2.2% vs. 6.6±1.8%, p=0.009), but the improvement was significantly greater in the study group (rehabilitation) (p<0.001). PWV was improved in the study group (8.2±1.3m/sec vs. 6.6±1.0m/sec, p<0.001) but not in the control group (8.9±1.8m/sec vs. 8.8±1.9m/sec, p=0.74). Similarly, AIx was improved in the study group (25.9±9.8% vs. 21.1±9.3%, p<0.001) but not in the control group (27.6±9.2% vs. 26.2±9.8m/sec, p=0.15). Conclusively, a 3-month cardiopulmonary rehabilitation program post-acute COVID-19 improves recovery of endothelium-dependent vasodilation endothelial function, and arteriosclerosis."],"dc:identifier":["uoadl:3292204","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3292204"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη της επίδρασης ενός προγράμματος καρδιοαναπνευστικής αποκατάστασης στην ενδοθηλιακή λειτουργία και την αρτηριακή σκληρία ασθενών μετά απο λοίμωξη Covid-19"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:42Z"}