{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3292230"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3292230","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αντιμετώπιση υπέρτασης στη ΜΕΘ-Ανασκόπηση","abstract":"Ένα μικρό ποσοστό ασθενών με συστηματική αρτηριακή υπέρταση θα εμφανίσει αναπόφευκτα σε κάποια χρονική στιγμή της ζωής του υπερτασική κρίση. Η οξεία υπερτασική κρίση διακρίνεται σε δύο κατηγορίες: την υπερεπείγουσα υπέρταση και την μη ελεγχόμενη υπέρταση, με κριτήριο την παρουσία ή όχι οξείας βλάβης οργάνων στόχων. Η πρώτη αποτελεί δυνητικά απειλητική για τη ζωή κατάσταση και απαιτεί την εφαρμογή επείγουσας θεραπείας υπό στενή παρακολούθηση στο χώρο των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας. Η πρόγνωση και οι μελλοντικές εκβάσεις της (θνητότητα και επανανοσηλείες) είναι εξαιρετικά δυσμενείς επί μη έγκαιρης εφαρμογής της κατάλληλης αντιυπερτασικής αγωγής. Πολλοί βραχείας δράσης ενδοφλέβιοι αντιυπερτασικοί παράγοντες έχουν εγκριθεί για τη θεραπεία των καταστάσεων αυτών στην οξεία φάση, αλλά μέχρι πρόσφατα ελάχιστα δεδομένα ήταν διαθέσιμα από αντίστοιχες κλινικές δοκιμές των διαφόρων φαρμάκων. Η παρούσα ανασκόπηση ξεκινάει με μια περιγραφή της επιδημιολογίας, της παθοφυσιολογίας, της κλινικής εμφάνισης και εικόνας, των παραγόντων κινδύνου και της διαγνωστικής προσέγγισης των υπερτασικών κρίσεων και ακολούθως αναλύονται οι επιμέρους καταστάσεις υπερεπείγουσας υπέρτασης, όπως και οι αντιυπερτασικοί παράγοντες (ήδη καθιερωμένοι ή και νεότεροι) που προτιμώνται για τη θεραπεία της εκάστοτε περίπτωσης βάσει φαρμακοκινητικών-φαρμακοδυναμικών χαρακτηριστικών. Ολοκληρώνοντας την ανασκόπηση γίνεται αντιληπτή η ανάγκη για διεξαγωγή περισσότερων και μεγάλων τυχαιοποιημένων μελετών, ώστε να εξερευνηθούν περαιτέρω όλα τα «θολά» σημεία που υφίστανται έως σήμερα σχετικά με τον ιδανικό θεραπευτικό αλγόριθμο και τις μελλοντικές παρεμβάσεις για τη βελτίωση της πρόγνωσης και των εκβάσεων των υπερεπείγουσων υπερτάσεων.","abstract_html":"Ένα μικρό ποσοστό ασθενών με συστηματική αρτηριακή υπέρταση θα εμφανίσει αναπόφευκτα σε κάποια χρονική στιγμή της ζωής του υπερτασική κρίση. Η οξεία υπερτασική κρίση διακρίνεται σε δύο κατηγορίες: την υπερεπείγουσα υπέρταση και την μη ελεγχόμενη υπέρταση, με κριτήριο την παρουσία ή όχι οξείας βλάβης οργάνων στόχων. Η πρώτη αποτελεί δυνητικά απειλητική για τη ζωή κατάσταση και απαιτεί την εφαρμογή επείγουσας θεραπείας υπό στενή παρακολούθηση στο χώρο των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας. Η πρόγνωση και οι μελλοντικές εκβάσεις της (θνητότητα και επανανοσηλείες) είναι εξαιρετικά δυσμενείς επί μη έγκαιρης εφαρμογής της κατάλληλης αντιυπερτασικής αγωγής. Πολλοί βραχείας δράσης ενδοφλέβιοι αντιυπερτασικοί παράγοντες έχουν εγκριθεί για τη θεραπεία των καταστάσεων αυτών στην οξεία φάση, αλλά μέχρι πρόσφατα ελάχιστα δεδομένα ήταν διαθέσιμα από αντίστοιχες κλινικές δοκιμές των διαφόρων φαρμάκων. Η παρούσα ανασκόπηση ξεκινάει με μια περιγραφή της επιδημιολογίας, της παθοφυσιολογίας, της κλινικής εμφάνισης και εικόνας, των παραγόντων κινδύνου και της διαγνωστικής προσέγγισης των υπερτασικών κρίσεων και ακολούθως αναλύονται οι επιμέρους καταστάσεις υπερεπείγουσας υπέρτασης, όπως και οι αντιυπερτασικοί παράγοντες (ήδη καθιερωμένοι ή και νεότεροι) που προτιμώνται για τη θεραπεία της εκάστοτε περίπτωσης βάσει φαρμακοκινητικών-φαρμακοδυναμικών χαρακτηριστικών. Ολοκληρώνοντας την ανασκόπηση γίνεται αντιληπτή η ανάγκη για διεξαγωγή περισσότερων και μεγάλων τυχαιοποιημένων μελετών, ώστε να εξερευνηθούν περαιτέρω όλα τα «θολά» σημεία που υφίστανται έως σήμερα σχετικά με τον ιδανικό θεραπευτικό αλγόριθμο και τις μελλοντικές παρεμβάσεις για τη βελτίωση της πρόγνωσης και των εκβάσεων των υπερεπείγουσων υπερτάσεων.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσουκαλά Στυλιανή","Tsoukala Styliani"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:42Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3292230"],"render_values":[{"text":"uoadl:3292230","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3292230","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3292230","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3292230","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσουκαλά Στυλιανή","Tsoukala Styliani"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3292230","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3292230"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ένα μικρό ποσοστό ασθενών με συστηματική αρτηριακή υπέρταση θα εμφανίσει αναπόφευκτα σε κάποια χρονική στιγμή της ζωής του υπερτασική κρίση. Η οξεία υπερτασική κρίση διακρίνεται σε δύο κατηγορίες: την υπερεπείγουσα υπέρταση και την μη ελεγχόμενη υπέρταση, με κριτήριο την παρουσία ή όχι οξείας βλάβης οργάνων στόχων. Η πρώτη αποτελεί δυνητικά απειλητική για τη ζωή κατάσταση και απαιτεί την εφαρμογή επείγουσας θεραπείας υπό στενή παρακολούθηση στο χώρο των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας. Η πρόγνωση και οι μελλοντικές εκβάσεις της (θνητότητα και επανανοσηλείες) είναι εξαιρετικά δυσμενείς επί μη έγκαιρης εφαρμογής της κατάλληλης αντιυπερτασικής αγωγής. Πολλοί βραχείας δράσης ενδοφλέβιοι αντιυπερτασικοί παράγοντες έχουν εγκριθεί για τη θεραπεία των καταστάσεων αυτών στην οξεία φάση, αλλά μέχρι πρόσφατα ελάχιστα δεδομένα ήταν διαθέσιμα από αντίστοιχες κλινικές δοκιμές των διαφόρων φαρμάκων. Η παρούσα ανασκόπηση ξεκινάει με μια περιγραφή της επιδημιολογίας, της παθοφυσιολογίας, της κλινικής εμφάνισης και εικόνας, των παραγόντων κινδύνου και της διαγνωστικής προσέγγισης των υπερτασικών κρίσεων και ακολούθως αναλύονται οι επιμέρους καταστάσεις υπερεπείγουσας υπέρτασης, όπως και οι αντιυπερτασικοί παράγοντες (ήδη καθιερωμένοι ή και νεότεροι) που προτιμώνται για τη θεραπεία της εκάστοτε περίπτωσης βάσει φαρμακοκινητικών-φαρμακοδυναμικών χαρακτηριστικών. Ολοκληρώνοντας την ανασκόπηση γίνεται αντιληπτή η ανάγκη για διεξαγωγή περισσότερων και μεγάλων τυχαιοποιημένων μελετών, ώστε να εξερευνηθούν περαιτέρω όλα τα «θολά» σημεία που υφίστανται έως σήμερα σχετικά με τον ιδανικό θεραπευτικό αλγόριθμο και τις μελλοντικές παρεμβάσεις για τη βελτίωση της πρόγνωσης και των εκβάσεων των υπερεπείγουσων υπερτάσεων.","A small percentage of patients with systemic arterial hypertension will inevitably experience a hypertensive crisis at some point in their lives. The acute hypertensive crisis is divided into two categories: emergent hypertension and uncontrolled hypertension, based on the presence or absence of acute target organ damage. The first is a potentially life-threatening situation and requires the application of emergency treatment under close monitoring in the Intensive Care Units. The prognosis and its future outcomes (mortality and re-hospitalizations) are extremely unfavorable if appropriate antihypertensive treatment is not applied in time. Many short-acting intravenous antihypertensive agents have been approved for the treatment of these conditions in the acute phase, but until recently little data were available from corresponding clinical trials of the various drugs. This review begins with a description of the epidemiology, pathophysiology, clinical appearance, risk factors and diagnostic approach of hypertensive crises, and then analyzes the individual hypertensive emergencies, as well as the antihypertensive agents (already established or newer) which are preferred for the treatment of each case based on pharmacokinetic-pharmacodynamic characteristics. Concluding the review, there is a need for more and large randomized trials to further explore all the 'cloudy' points that exist to date regarding the ideal treatment algorithm and probable future interventions in order to improve the prognosis and outcomes of hypertensive emergencies."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αντιμετώπιση υπέρτασης στη ΜΕΘ-Ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσουκαλά Στυλιανή","Tsoukala Styliani"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Ένα μικρό ποσοστό ασθενών με συστηματική αρτηριακή υπέρταση θα εμφανίσει αναπόφευκτα σε κάποια χρονική στιγμή της ζωής του υπερτασική κρίση. Η οξεία υπερτασική κρίση διακρίνεται σε δύο κατηγορίες: την υπερεπείγουσα υπέρταση και την μη ελεγχόμενη υπέρταση, με κριτήριο την παρουσία ή όχι οξείας βλάβης οργάνων στόχων. Η πρώτη αποτελεί δυνητικά απειλητική για τη ζωή κατάσταση και απαιτεί την εφαρμογή επείγουσας θεραπείας υπό στενή παρακολούθηση στο χώρο των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας. Η πρόγνωση και οι μελλοντικές εκβάσεις της (θνητότητα και επανανοσηλείες) είναι εξαιρετικά δυσμενείς επί μη έγκαιρης εφαρμογής της κατάλληλης αντιυπερτασικής αγωγής. Πολλοί βραχείας δράσης ενδοφλέβιοι αντιυπερτασικοί παράγοντες έχουν εγκριθεί για τη θεραπεία των καταστάσεων αυτών στην οξεία φάση, αλλά μέχρι πρόσφατα ελάχιστα δεδομένα ήταν διαθέσιμα από αντίστοιχες κλινικές δοκιμές των διαφόρων φαρμάκων. Η παρούσα ανασκόπηση ξεκινάει με μια περιγραφή της επιδημιολογίας, της παθοφυσιολογίας, της κλινικής εμφάνισης και εικόνας, των παραγόντων κινδύνου και της διαγνωστικής προσέγγισης των υπερτασικών κρίσεων και ακολούθως αναλύονται οι επιμέρους καταστάσεις υπερεπείγουσας υπέρτασης, όπως και οι αντιυπερτασικοί παράγοντες (ήδη καθιερωμένοι ή και νεότεροι) που προτιμώνται για τη θεραπεία της εκάστοτε περίπτωσης βάσει φαρμακοκινητικών-φαρμακοδυναμικών χαρακτηριστικών. Ολοκληρώνοντας την ανασκόπηση γίνεται αντιληπτή η ανάγκη για διεξαγωγή περισσότερων και μεγάλων τυχαιοποιημένων μελετών, ώστε να εξερευνηθούν περαιτέρω όλα τα «θολά» σημεία που υφίστανται έως σήμερα σχετικά με τον ιδανικό θεραπευτικό αλγόριθμο και τις μελλοντικές παρεμβάσεις για τη βελτίωση της πρόγνωσης και των εκβάσεων των υπερεπείγουσων υπερτάσεων.","A small percentage of patients with systemic arterial hypertension will inevitably experience a hypertensive crisis at some point in their lives. The acute hypertensive crisis is divided into two categories: emergent hypertension and uncontrolled hypertension, based on the presence or absence of acute target organ damage. The first is a potentially life-threatening situation and requires the application of emergency treatment under close monitoring in the Intensive Care Units. The prognosis and its future outcomes (mortality and re-hospitalizations) are extremely unfavorable if appropriate antihypertensive treatment is not applied in time. Many short-acting intravenous antihypertensive agents have been approved for the treatment of these conditions in the acute phase, but until recently little data were available from corresponding clinical trials of the various drugs. This review begins with a description of the epidemiology, pathophysiology, clinical appearance, risk factors and diagnostic approach of hypertensive crises, and then analyzes the individual hypertensive emergencies, as well as the antihypertensive agents (already established or newer) which are preferred for the treatment of each case based on pharmacokinetic-pharmacodynamic characteristics. Concluding the review, there is a need for more and large randomized trials to further explore all the 'cloudy' points that exist to date regarding the ideal treatment algorithm and probable future interventions in order to improve the prognosis and outcomes of hypertensive emergencies."],"dc:identifier":["uoadl:3292230","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3292230"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αντιμετώπιση υπέρτασης στη ΜΕΘ-Ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:42Z"}