{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3298455"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3298455","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Βελτιστοποίηση της επικουρικής θεραπείας μετά από τη χειρουργική εκτομή των ηπατικών μεταστάσεων του καρκίνου του παχέος εντέρου: Συστηματική ανασκόπηση","abstract":"Στόχοι Το ήπαρ είναι η συνηθέστερη εστία μεταστάσεων του καρκίνου του παχέος εντέρου. Παρόλο που η χειρουργική εκτομή των εξαιρέσιμων ηπατικών μεταστάσεων αποτελεί τον χρυσό κανόνα για τη θεραπεία των ασθενών που δύνανται να χειρουργηθούν, η μετέπειτα διαχείρισή τους παραμένει αμφιλεγόμενη. Στόχος αυτής της συστηματικής ανασκόπησης είναι να αντιπαραβάλει τα διαθέσιμα δεδομένα αναφορικά με τα θεραπευτικά σχήματα που χρησιμοποιούνται ως επικουρική θεραπεία, ούτως ώστε να αποσαφηνιστεί ποια είναι η βέλτιστη θεραπευτική προσέγγιση. Υλικά και Μέθοδοι Η βιβλιογραφική αναζήτηση έγινε στις βάσεις δεδομένων Pubmed/Medline και Cochrane library. Οι μελέτες που συμπεριλήφθηκαν εξέταζαν την αποτελεσματικότητα, την ανοχή από τους ασθενείς και το προφίλ ασφαλείας των διάφορων θεραπευτικών σχημάτων που χρησιμοποιήθηκαν ως επικουρική θεραπεία μετά την χειρουργική επέμβαση. Τα υπό μελέτη καταληκτικά σημεία ήταν η επιβίωση ελεύθερη υποτροπής της νόσου (RFS), η επιβίωση ελεύθερη νόσου (DFS), η ολική επιβίωση (OS) και οι σοβαρού βαθμού τοξικότητες. Αποτελέσματα Από τα 543 αποτελέσματα της αρχικής αναζήτησης, τελικά συμπεριλήφθηκαν 29 μελέτες με συνολικά 7028 ασθενείς. Σύμφωνα με τα αποτελέσματά τους, η επικουρική θεραπεία μετά τη μεταστασεκτομή συνέβαλε εν γένει στη βελτίωση της επιβίωσης ελεύθερης υποτροπής της νόσου και της επιβίωσης ελεύθερης νόσου, χωρίς ωστόσο να σημειωθεί στατιστικά σημαντική επιμήκυνση της ολικής επιβίωσης. Μάλιστα αυτή η παρατήρηση δεν φάνηκε να επηρεάζεται από το αν η επικουρική θεραπεία ήταν συστηματική ή περιοχική ή αν υπήρξε συνδυασμός των δύο αυτών μεθόδων. Εντούτοις, η ερμηνεία αυτών των αποτελεσμάτων θα πρέπει να είναι προσεκτική, καθότι οι περισσότερες μελέτες αξιολογήθηκαν ως χαμηλής ή μέτριας ποιότητας. Συμπεράσματα Με βάση τα διαθέσιμα βιβλιογραφικά δεδομένα, κρίνεται απαραίτητη η περαιτέρω διεξαγωγή άρτια σχεδιασμένων κλινικών δοκιμών που θα εστιάσουν στις σύγχρονες θεραπείες σε συγκεκριμένους υποπληθυσμούς, ούτως ώστε να περιοριστεί η ετερογένεια εντός και μεταξύ των εκάστοτε μελετών. Με αυτόν τον τρόπο, είναι δυνατόν και να διαλευκανθεί ποιες ομάδες ασθενών πρόκειται να επωφεληθούν από την επικουρική θεραπεία μετά την εκτομή των ηπατικών μεταστάσεων του καρκίνου του παχέος εντέρου.","abstract_html":"Στόχοι Το ήπαρ είναι η συνηθέστερη εστία μεταστάσεων του καρκίνου του παχέος εντέρου. Παρόλο που η χειρουργική εκτομή των εξαιρέσιμων ηπατικών μεταστάσεων αποτελεί τον χρυσό κανόνα για τη θεραπεία των ασθενών που δύνανται να χειρουργηθούν, η μετέπειτα διαχείρισή τους παραμένει αμφιλεγόμενη. Στόχος αυτής της συστηματικής ανασκόπησης είναι να αντιπαραβάλει τα διαθέσιμα δεδομένα αναφορικά με τα θεραπευτικά σχήματα που χρησιμοποιούνται ως επικουρική θεραπεία, ούτως ώστε να αποσαφηνιστεί ποια είναι η βέλτιστη θεραπευτική προσέγγιση. Υλικά και Μέθοδοι Η βιβλιογραφική αναζήτηση έγινε στις βάσεις δεδομένων Pubmed/Medline και Cochrane library. Οι μελέτες που συμπεριλήφθηκαν εξέταζαν την αποτελεσματικότητα, την ανοχή από τους ασθενείς και το προφίλ ασφαλείας των διάφορων θεραπευτικών σχημάτων που χρησιμοποιήθηκαν ως επικουρική θεραπεία μετά την χειρουργική επέμβαση. Τα υπό μελέτη καταληκτικά σημεία ήταν η επιβίωση ελεύθερη υποτροπής της νόσου (RFS), η επιβίωση ελεύθερη νόσου (DFS), η ολική επιβίωση (OS) και οι σοβαρού βαθμού τοξικότητες. Αποτελέσματα Από τα 543 αποτελέσματα της αρχικής αναζήτησης, τελικά συμπεριλήφθηκαν 29 μελέτες με συνολικά 7028 ασθενείς. Σύμφωνα με τα αποτελέσματά τους, η επικουρική θεραπεία μετά τη μεταστασεκτομή συνέβαλε εν γένει στη βελτίωση της επιβίωσης ελεύθερης υποτροπής της νόσου και της επιβίωσης ελεύθερης νόσου, χωρίς ωστόσο να σημειωθεί στατιστικά σημαντική επιμήκυνση της ολικής επιβίωσης. Μάλιστα αυτή η παρατήρηση δεν φάνηκε να επηρεάζεται από το αν η επικουρική θεραπεία ήταν συστηματική ή περιοχική ή αν υπήρξε συνδυασμός των δύο αυτών μεθόδων. Εντούτοις, η ερμηνεία αυτών των αποτελεσμάτων θα πρέπει να είναι προσεκτική, καθότι οι περισσότερες μελέτες αξιολογήθηκαν ως χαμηλής ή μέτριας ποιότητας. Συμπεράσματα Με βάση τα διαθέσιμα βιβλιογραφικά δεδομένα, κρίνεται απαραίτητη η περαιτέρω διεξαγωγή άρτια σχεδιασμένων κλινικών δοκιμών που θα εστιάσουν στις σύγχρονες θεραπείες σε συγκεκριμένους υποπληθυσμούς, ούτως ώστε να περιοριστεί η ετερογένεια εντός και μεταξύ των εκάστοτε μελετών. Με αυτόν τον τρόπο, είναι δυνατόν και να διαλευκανθεί ποιες ομάδες ασθενών πρόκειται να επωφεληθούν από την επικουρική θεραπεία μετά την εκτομή των ηπατικών μεταστάσεων του καρκίνου του παχέος εντέρου.","abstract_has_math":false,"creators":["Γεωργιλής Εμμανουήλ","Georgilis Emmanouil"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:45Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3298455"],"render_values":[{"text":"uoadl:3298455","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3298455","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3298455","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3298455","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γεωργιλής Εμμανουήλ","Georgilis Emmanouil"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3298455","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3298455"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στόχοι Το ήπαρ είναι η συνηθέστερη εστία μεταστάσεων του καρκίνου του παχέος εντέρου. Παρόλο που η χειρουργική εκτομή των εξαιρέσιμων ηπατικών μεταστάσεων αποτελεί τον χρυσό κανόνα για τη θεραπεία των ασθενών που δύνανται να χειρουργηθούν, η μετέπειτα διαχείρισή τους παραμένει αμφιλεγόμενη. Στόχος αυτής της συστηματικής ανασκόπησης είναι να αντιπαραβάλει τα διαθέσιμα δεδομένα αναφορικά με τα θεραπευτικά σχήματα που χρησιμοποιούνται ως επικουρική θεραπεία, ούτως ώστε να αποσαφηνιστεί ποια είναι η βέλτιστη θεραπευτική προσέγγιση. Υλικά και Μέθοδοι Η βιβλιογραφική αναζήτηση έγινε στις βάσεις δεδομένων Pubmed/Medline και Cochrane library. Οι μελέτες που συμπεριλήφθηκαν εξέταζαν την αποτελεσματικότητα, την ανοχή από τους ασθενείς και το προφίλ ασφαλείας των διάφορων θεραπευτικών σχημάτων που χρησιμοποιήθηκαν ως επικουρική θεραπεία μετά την χειρουργική επέμβαση. Τα υπό μελέτη καταληκτικά σημεία ήταν η επιβίωση ελεύθερη υποτροπής της νόσου (RFS), η επιβίωση ελεύθερη νόσου (DFS), η ολική επιβίωση (OS) και οι σοβαρού βαθμού τοξικότητες. Αποτελέσματα Από τα 543 αποτελέσματα της αρχικής αναζήτησης, τελικά συμπεριλήφθηκαν 29 μελέτες με συνολικά 7028 ασθενείς. Σύμφωνα με τα αποτελέσματά τους, η επικουρική θεραπεία μετά τη μεταστασεκτομή συνέβαλε εν γένει στη βελτίωση της επιβίωσης ελεύθερης υποτροπής της νόσου και της επιβίωσης ελεύθερης νόσου, χωρίς ωστόσο να σημειωθεί στατιστικά σημαντική επιμήκυνση της ολικής επιβίωσης. Μάλιστα αυτή η παρατήρηση δεν φάνηκε να επηρεάζεται από το αν η επικουρική θεραπεία ήταν συστηματική ή περιοχική ή αν υπήρξε συνδυασμός των δύο αυτών μεθόδων. Εντούτοις, η ερμηνεία αυτών των αποτελεσμάτων θα πρέπει να είναι προσεκτική, καθότι οι περισσότερες μελέτες αξιολογήθηκαν ως χαμηλής ή μέτριας ποιότητας. Συμπεράσματα Με βάση τα διαθέσιμα βιβλιογραφικά δεδομένα, κρίνεται απαραίτητη η περαιτέρω διεξαγωγή άρτια σχεδιασμένων κλινικών δοκιμών που θα εστιάσουν στις σύγχρονες θεραπείες σε συγκεκριμένους υποπληθυσμούς, ούτως ώστε να περιοριστεί η ετερογένεια εντός και μεταξύ των εκάστοτε μελετών. Με αυτόν τον τρόπο, είναι δυνατόν και να διαλευκανθεί ποιες ομάδες ασθενών πρόκειται να επωφεληθούν από την επικουρική θεραπεία μετά την εκτομή των ηπατικών μεταστάσεων του καρκίνου του παχέος εντέρου.","Objectives Liver is the most common site of colorectal cancer metastatic spread. Although metastasectomy is the gold standard for fit patients with resectable colorectal cancer liver metastases (CRLM), their management after surgical treatment remains controversial. The objective of this systematic review was to collate the currently available data of the agents used in the adjuvant setting in order to define the most optimal therapeutic strategy. Methods and materials A systematic review of literature was conducted by searching Pubmed/Medline and Cohrane library databases. We included studies that evaluated the efficacy, the tolerability and the safety profile of various chemotherapeutic agents that are used as adjuvant treatment after surgical resection of CRLM. The outcomes of interest were regression-free survival (RFS), disease-free survival (DFS), overall survival (OS) and severe toxicities. Results From 543 initial articles, 29 publications with 7028 patients were finally included. In general, the results of the eligible studies indicated that the adjuvant therapy after resection of CRLM led to improved RFS/DFS rates, but this benefit did not contribute to a statistically significant prolongation of OS. Moreover, the choice of the therapeutic strategy, namely systematic or regional chemotherapy or the combination of both, did not seem to have a differential impact on patient outcomes. However, these results should be interpeted with caution since the majority of the chosen studies are of low or moderate quality. Conclusions In this context, further high-quality clinical trials conducted on patient sub-populations with modern therapies are required in order to reduce in-study and between-study heterogeneity and determine which patients are expected to derive the maximum benefit from adjuvant therapy after surgery for CRLM."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Βελτιστοποίηση της επικουρικής θεραπείας μετά από τη χειρουργική εκτομή των ηπατικών μεταστάσεων του καρκίνου του παχέος εντέρου: Συστηματική ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γεωργιλής Εμμανουήλ","Georgilis Emmanouil"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Στόχοι Το ήπαρ είναι η συνηθέστερη εστία μεταστάσεων του καρκίνου του παχέος εντέρου. Παρόλο που η χειρουργική εκτομή των εξαιρέσιμων ηπατικών μεταστάσεων αποτελεί τον χρυσό κανόνα για τη θεραπεία των ασθενών που δύνανται να χειρουργηθούν, η μετέπειτα διαχείρισή τους παραμένει αμφιλεγόμενη. Στόχος αυτής της συστηματικής ανασκόπησης είναι να αντιπαραβάλει τα διαθέσιμα δεδομένα αναφορικά με τα θεραπευτικά σχήματα που χρησιμοποιούνται ως επικουρική θεραπεία, ούτως ώστε να αποσαφηνιστεί ποια είναι η βέλτιστη θεραπευτική προσέγγιση. Υλικά και Μέθοδοι Η βιβλιογραφική αναζήτηση έγινε στις βάσεις δεδομένων Pubmed/Medline και Cochrane library. Οι μελέτες που συμπεριλήφθηκαν εξέταζαν την αποτελεσματικότητα, την ανοχή από τους ασθενείς και το προφίλ ασφαλείας των διάφορων θεραπευτικών σχημάτων που χρησιμοποιήθηκαν ως επικουρική θεραπεία μετά την χειρουργική επέμβαση. Τα υπό μελέτη καταληκτικά σημεία ήταν η επιβίωση ελεύθερη υποτροπής της νόσου (RFS), η επιβίωση ελεύθερη νόσου (DFS), η ολική επιβίωση (OS) και οι σοβαρού βαθμού τοξικότητες. Αποτελέσματα Από τα 543 αποτελέσματα της αρχικής αναζήτησης, τελικά συμπεριλήφθηκαν 29 μελέτες με συνολικά 7028 ασθενείς. Σύμφωνα με τα αποτελέσματά τους, η επικουρική θεραπεία μετά τη μεταστασεκτομή συνέβαλε εν γένει στη βελτίωση της επιβίωσης ελεύθερης υποτροπής της νόσου και της επιβίωσης ελεύθερης νόσου, χωρίς ωστόσο να σημειωθεί στατιστικά σημαντική επιμήκυνση της ολικής επιβίωσης. Μάλιστα αυτή η παρατήρηση δεν φάνηκε να επηρεάζεται από το αν η επικουρική θεραπεία ήταν συστηματική ή περιοχική ή αν υπήρξε συνδυασμός των δύο αυτών μεθόδων. Εντούτοις, η ερμηνεία αυτών των αποτελεσμάτων θα πρέπει να είναι προσεκτική, καθότι οι περισσότερες μελέτες αξιολογήθηκαν ως χαμηλής ή μέτριας ποιότητας. Συμπεράσματα Με βάση τα διαθέσιμα βιβλιογραφικά δεδομένα, κρίνεται απαραίτητη η περαιτέρω διεξαγωγή άρτια σχεδιασμένων κλινικών δοκιμών που θα εστιάσουν στις σύγχρονες θεραπείες σε συγκεκριμένους υποπληθυσμούς, ούτως ώστε να περιοριστεί η ετερογένεια εντός και μεταξύ των εκάστοτε μελετών. Με αυτόν τον τρόπο, είναι δυνατόν και να διαλευκανθεί ποιες ομάδες ασθενών πρόκειται να επωφεληθούν από την επικουρική θεραπεία μετά την εκτομή των ηπατικών μεταστάσεων του καρκίνου του παχέος εντέρου.","Objectives Liver is the most common site of colorectal cancer metastatic spread. Although metastasectomy is the gold standard for fit patients with resectable colorectal cancer liver metastases (CRLM), their management after surgical treatment remains controversial. The objective of this systematic review was to collate the currently available data of the agents used in the adjuvant setting in order to define the most optimal therapeutic strategy. Methods and materials A systematic review of literature was conducted by searching Pubmed/Medline and Cohrane library databases. We included studies that evaluated the efficacy, the tolerability and the safety profile of various chemotherapeutic agents that are used as adjuvant treatment after surgical resection of CRLM. The outcomes of interest were regression-free survival (RFS), disease-free survival (DFS), overall survival (OS) and severe toxicities. Results From 543 initial articles, 29 publications with 7028 patients were finally included. In general, the results of the eligible studies indicated that the adjuvant therapy after resection of CRLM led to improved RFS/DFS rates, but this benefit did not contribute to a statistically significant prolongation of OS. Moreover, the choice of the therapeutic strategy, namely systematic or regional chemotherapy or the combination of both, did not seem to have a differential impact on patient outcomes. However, these results should be interpeted with caution since the majority of the chosen studies are of low or moderate quality. Conclusions In this context, further high-quality clinical trials conducted on patient sub-populations with modern therapies are required in order to reduce in-study and between-study heterogeneity and determine which patients are expected to derive the maximum benefit from adjuvant therapy after surgery for CRLM."],"dc:identifier":["uoadl:3298455","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3298455"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Βελτιστοποίηση της επικουρικής θεραπείας μετά από τη χειρουργική εκτομή των ηπατικών μεταστάσεων του καρκίνου του παχέος εντέρου: Συστηματική ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:45Z"}