{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3305193"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3305193","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χαμηλής έντασης θεραπεία στην οξεία μυελογενή λευχαιμία. Αποτελεσματική ή όχι;","abstract":"Η οξεία μυελογενής λευχαιμία χαρακτηρίζεται από σημαντική φαινοτυπική και γενετική ετερογένεια. Κύριο χαρακτηριστικό αποτελεί ο πολλαπλασιασμός άωρων κυττάρων της μυελικής σειράς που προοδευτικά εκτοπίζουν τα φυσιολογικά κύτταρα. Χαρακτηρίζεται από μεγάλο αριθμό επαναλαμβανόμενων κυτταρογενετικών και μοριακών βλαβών, καθώς και επιγενετικών τροποποιήσεων, που αντικατοπτρίζουν τον παθοφυσιολογικό ρόλο των επίκτητων σωματικών μεταλλάξεων. Οι πρώτες μελέτες ασθενών με οξεία μυελογενή λευχαιμία κατέδειξαν ότι κατά κανόνα τα λευχαιμικά κύτταρα δεν ήταν ικανά να πολλαπλασιαστούν εκτενώς και ότι ένα υποσύνολο των κυττάρων αποτελούσαν τον παθολογικό κλώνο. Οι μελέτες του DNA ασθενών με NGS, κατέδειξαν την κλωνική εξέλιξη στη de novo οξεία μυελογενή λευχαιμία καθώς και στην υποτροπή. Με την μελέτη και την κατανόηση της επίπτωσης των κυτταρογενετικών ανωμαλιών στην παθογένειά της νόσου, σχεδιάστηκαν και εφαρμόστηκαν νέα συστήματα ταξινόμησης που βασίζονταν αποκλειστικά στης «ευνοϊκής», «ενδιάμεσης» και «κακής» πρόγνωσης κυτταρογενετικές ανωμαλίες. Με την ανάπτυξη πιο ευαίσθητων μεθόδων ανάλυσης, ο διαχωρισμός των ασθενών σε υποκατηγορίες έχει γίνει πιο λεπτομερής. Η αναγνώριση ότι ορισμένες μεταλλάξεις μπορεί να χαθούν ή να αποκτηθούν σε υποτροπή (π.χ FLT3-ITD), ενώ άλλες ανευρίσκονται στη διάγνωση και παραμένουν σταθερές (π.χ. αναδιατάξεις NPM1,CBF), υποδηλώνουν ότι ξεχωριστοί κλωνικοί πληθυσμοί μπορούν να συνυπάρχουν σε ένα δείγμα ασθενούς με οξεία μυελογενή λευχαιμία. Ο έλεγχος για την ανίχνευση μεταλλάξεων στους ασθενείς με οξεία μυελογενή λευχαιμία, επιπλέον αποσκοπεί και στο σχεδιασμό στοχευμένης θεραπευτικής προσέγγισης στους ασθενείς που δεν δύνανται να λάβουν εντατικοποιημένα χημειοθεραπευτικά πρωτόκολλα. Η έως τώρα δυσμενής κατηγορία των ηλικιωμένων ασθενών ακατάλληλων για εντατική θεραπεία, τείνει να μετατραπεί σε «ευνοϊκή», με την εφαρμογή στοχευμένων θεραπειών όπως μονοκλωνικών αντισωμάτων και νεότερων παραγόντων που στοχεύουν σε μονοπάτια σηματοδότησης, καθώς και σε γονιδιακές μεταλλάξεις.","abstract_html":"Η οξεία μυελογενής λευχαιμία χαρακτηρίζεται από σημαντική φαινοτυπική και γενετική ετερογένεια. Κύριο χαρακτηριστικό αποτελεί ο πολλαπλασιασμός άωρων κυττάρων της μυελικής σειράς που προοδευτικά εκτοπίζουν τα φυσιολογικά κύτταρα. Χαρακτηρίζεται από μεγάλο αριθμό επαναλαμβανόμενων κυτταρογενετικών και μοριακών βλαβών, καθώς και επιγενετικών τροποποιήσεων, που αντικατοπτρίζουν τον παθοφυσιολογικό ρόλο των επίκτητων σωματικών μεταλλάξεων. Οι πρώτες μελέτες ασθενών με οξεία μυελογενή λευχαιμία κατέδειξαν ότι κατά κανόνα τα λευχαιμικά κύτταρα δεν ήταν ικανά να πολλαπλασιαστούν εκτενώς και ότι ένα υποσύνολο των κυττάρων αποτελούσαν τον παθολογικό κλώνο. Οι μελέτες του DNA ασθενών με NGS, κατέδειξαν την κλωνική εξέλιξη στη de novo οξεία μυελογενή λευχαιμία καθώς και στην υποτροπή. Με την μελέτη και την κατανόηση της επίπτωσης των κυτταρογενετικών ανωμαλιών στην παθογένειά της νόσου, σχεδιάστηκαν και εφαρμόστηκαν νέα συστήματα ταξινόμησης που βασίζονταν αποκλειστικά στης «ευνοϊκής», «ενδιάμεσης» και «κακής» πρόγνωσης κυτταρογενετικές ανωμαλίες. Με την ανάπτυξη πιο ευαίσθητων μεθόδων ανάλυσης, ο διαχωρισμός των ασθενών σε υποκατηγορίες έχει γίνει πιο λεπτομερής. Η αναγνώριση ότι ορισμένες μεταλλάξεις μπορεί να χαθούν ή να αποκτηθούν σε υποτροπή (π.χ FLT3-ITD), ενώ άλλες ανευρίσκονται στη διάγνωση και παραμένουν σταθερές (π.χ. αναδιατάξεις NPM1,CBF), υποδηλώνουν ότι ξεχωριστοί κλωνικοί πληθυσμοί μπορούν να συνυπάρχουν σε ένα δείγμα ασθενούς με οξεία μυελογενή λευχαιμία. Ο έλεγχος για την ανίχνευση μεταλλάξεων στους ασθενείς με οξεία μυελογενή λευχαιμία, επιπλέον αποσκοπεί και στο σχεδιασμό στοχευμένης θεραπευτικής προσέγγισης στους ασθενείς που δεν δύνανται να λάβουν εντατικοποιημένα χημειοθεραπευτικά πρωτόκολλα. Η έως τώρα δυσμενής κατηγορία των ηλικιωμένων ασθενών ακατάλληλων για εντατική θεραπεία, τείνει να μετατραπεί σε «ευνοϊκή», με την εφαρμογή στοχευμένων θεραπειών όπως μονοκλωνικών αντισωμάτων και νεότερων παραγόντων που στοχεύουν σε μονοπάτια σηματοδότησης, καθώς και σε γονιδιακές μεταλλάξεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπιτσάνη Αικατερίνη","Bitsani Aikaterini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:47Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3305193"],"render_values":[{"text":"uoadl:3305193","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3305193","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3305193","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3305193","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπιτσάνη Αικατερίνη","Bitsani Aikaterini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3305193","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3305193"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η οξεία μυελογενής λευχαιμία χαρακτηρίζεται από σημαντική φαινοτυπική και γενετική ετερογένεια. Κύριο χαρακτηριστικό αποτελεί ο πολλαπλασιασμός άωρων κυττάρων της μυελικής σειράς που προοδευτικά εκτοπίζουν τα φυσιολογικά κύτταρα. Χαρακτηρίζεται από μεγάλο αριθμό επαναλαμβανόμενων κυτταρογενετικών και μοριακών βλαβών, καθώς και επιγενετικών τροποποιήσεων, που αντικατοπτρίζουν τον παθοφυσιολογικό ρόλο των επίκτητων σωματικών μεταλλάξεων. Οι πρώτες μελέτες ασθενών με οξεία μυελογενή λευχαιμία κατέδειξαν ότι κατά κανόνα τα λευχαιμικά κύτταρα δεν ήταν ικανά να πολλαπλασιαστούν εκτενώς και ότι ένα υποσύνολο των κυττάρων αποτελούσαν τον παθολογικό κλώνο. Οι μελέτες του DNA ασθενών με NGS, κατέδειξαν την κλωνική εξέλιξη στη de novo οξεία μυελογενή λευχαιμία καθώς και στην υποτροπή. Με την μελέτη και την κατανόηση της επίπτωσης των κυτταρογενετικών ανωμαλιών στην παθογένειά της νόσου, σχεδιάστηκαν και εφαρμόστηκαν νέα συστήματα ταξινόμησης που βασίζονταν αποκλειστικά στης «ευνοϊκής», «ενδιάμεσης» και «κακής» πρόγνωσης κυτταρογενετικές ανωμαλίες. Με την ανάπτυξη πιο ευαίσθητων μεθόδων ανάλυσης, ο διαχωρισμός των ασθενών σε υποκατηγορίες έχει γίνει πιο λεπτομερής. Η αναγνώριση ότι ορισμένες μεταλλάξεις μπορεί να χαθούν ή να αποκτηθούν σε υποτροπή (π.χ FLT3-ITD), ενώ άλλες ανευρίσκονται στη διάγνωση και παραμένουν σταθερές (π.χ. αναδιατάξεις NPM1,CBF), υποδηλώνουν ότι ξεχωριστοί κλωνικοί πληθυσμοί μπορούν να συνυπάρχουν σε ένα δείγμα ασθενούς με οξεία μυελογενή λευχαιμία. Ο έλεγχος για την ανίχνευση μεταλλάξεων στους ασθενείς με οξεία μυελογενή λευχαιμία, επιπλέον αποσκοπεί και στο σχεδιασμό στοχευμένης θεραπευτικής προσέγγισης στους ασθενείς που δεν δύνανται να λάβουν εντατικοποιημένα χημειοθεραπευτικά πρωτόκολλα. Η έως τώρα δυσμενής κατηγορία των ηλικιωμένων ασθενών ακατάλληλων για εντατική θεραπεία, τείνει να μετατραπεί σε «ευνοϊκή», με την εφαρμογή στοχευμένων θεραπειών όπως μονοκλωνικών αντισωμάτων και νεότερων παραγόντων που στοχεύουν σε μονοπάτια σηματοδότησης, καθώς και σε γονιδιακές μεταλλάξεις.","Acute Myeloid Leukemia (AML) is a clonal hematological malignancy characterized by the accumulation of blast cells in the bone marrow, peripheral blood or other tissue. It is an heterogenous disease clinically, morphologically and genetically. AML development is considered a multistep process that requires the contributionof at least two classes of mutations to evolve to full-blown leukemia. Various mutations have been identified that alter the switching signal and enhance the proliferation of leukemic cells and their survival. Recognition that some mutations may be lost or acquired in relapse (e.g. FLT3-ITD), while others are undiagnosed and remain stable (e.g. rearrangements NPM1, CBF), suggests that individual clonal populations may coexist in a sample of a patient with acute myelogenous leukemia. Identification of somatically acquired gene mutations has provided critical insights into the pathogenesis of acute myeloid leukemia (AML). Gene mutations in AML provide useful markers for diagnosis and for monitoring response to therapy. Additionally, they provide information that are useful in assessing prognosis and making therapeutic decisions. The hitherto unfavorable category of elderly patients unfit for intensive treatment, tends to become \"favorable\", with the application of monoclonal antibodies and newer agents that target signaling pathways, as well as gene mutations."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χαμηλής έντασης θεραπεία στην οξεία μυελογενή λευχαιμία. Αποτελεσματική ή όχι;"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπιτσάνη Αικατερίνη","Bitsani Aikaterini"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η οξεία μυελογενής λευχαιμία χαρακτηρίζεται από σημαντική φαινοτυπική και γενετική ετερογένεια. Κύριο χαρακτηριστικό αποτελεί ο πολλαπλασιασμός άωρων κυττάρων της μυελικής σειράς που προοδευτικά εκτοπίζουν τα φυσιολογικά κύτταρα. Χαρακτηρίζεται από μεγάλο αριθμό επαναλαμβανόμενων κυτταρογενετικών και μοριακών βλαβών, καθώς και επιγενετικών τροποποιήσεων, που αντικατοπτρίζουν τον παθοφυσιολογικό ρόλο των επίκτητων σωματικών μεταλλάξεων. Οι πρώτες μελέτες ασθενών με οξεία μυελογενή λευχαιμία κατέδειξαν ότι κατά κανόνα τα λευχαιμικά κύτταρα δεν ήταν ικανά να πολλαπλασιαστούν εκτενώς και ότι ένα υποσύνολο των κυττάρων αποτελούσαν τον παθολογικό κλώνο. Οι μελέτες του DNA ασθενών με NGS, κατέδειξαν την κλωνική εξέλιξη στη de novo οξεία μυελογενή λευχαιμία καθώς και στην υποτροπή. Με την μελέτη και την κατανόηση της επίπτωσης των κυτταρογενετικών ανωμαλιών στην παθογένειά της νόσου, σχεδιάστηκαν και εφαρμόστηκαν νέα συστήματα ταξινόμησης που βασίζονταν αποκλειστικά στης «ευνοϊκής», «ενδιάμεσης» και «κακής» πρόγνωσης κυτταρογενετικές ανωμαλίες. Με την ανάπτυξη πιο ευαίσθητων μεθόδων ανάλυσης, ο διαχωρισμός των ασθενών σε υποκατηγορίες έχει γίνει πιο λεπτομερής. Η αναγνώριση ότι ορισμένες μεταλλάξεις μπορεί να χαθούν ή να αποκτηθούν σε υποτροπή (π.χ FLT3-ITD), ενώ άλλες ανευρίσκονται στη διάγνωση και παραμένουν σταθερές (π.χ. αναδιατάξεις NPM1,CBF), υποδηλώνουν ότι ξεχωριστοί κλωνικοί πληθυσμοί μπορούν να συνυπάρχουν σε ένα δείγμα ασθενούς με οξεία μυελογενή λευχαιμία. Ο έλεγχος για την ανίχνευση μεταλλάξεων στους ασθενείς με οξεία μυελογενή λευχαιμία, επιπλέον αποσκοπεί και στο σχεδιασμό στοχευμένης θεραπευτικής προσέγγισης στους ασθενείς που δεν δύνανται να λάβουν εντατικοποιημένα χημειοθεραπευτικά πρωτόκολλα. Η έως τώρα δυσμενής κατηγορία των ηλικιωμένων ασθενών ακατάλληλων για εντατική θεραπεία, τείνει να μετατραπεί σε «ευνοϊκή», με την εφαρμογή στοχευμένων θεραπειών όπως μονοκλωνικών αντισωμάτων και νεότερων παραγόντων που στοχεύουν σε μονοπάτια σηματοδότησης, καθώς και σε γονιδιακές μεταλλάξεις.","Acute Myeloid Leukemia (AML) is a clonal hematological malignancy characterized by the accumulation of blast cells in the bone marrow, peripheral blood or other tissue. It is an heterogenous disease clinically, morphologically and genetically. AML development is considered a multistep process that requires the contributionof at least two classes of mutations to evolve to full-blown leukemia. Various mutations have been identified that alter the switching signal and enhance the proliferation of leukemic cells and their survival. Recognition that some mutations may be lost or acquired in relapse (e.g. FLT3-ITD), while others are undiagnosed and remain stable (e.g. rearrangements NPM1, CBF), suggests that individual clonal populations may coexist in a sample of a patient with acute myelogenous leukemia. Identification of somatically acquired gene mutations has provided critical insights into the pathogenesis of acute myeloid leukemia (AML). Gene mutations in AML provide useful markers for diagnosis and for monitoring response to therapy. Additionally, they provide information that are useful in assessing prognosis and making therapeutic decisions. The hitherto unfavorable category of elderly patients unfit for intensive treatment, tends to become \"favorable\", with the application of monoclonal antibodies and newer agents that target signaling pathways, as well as gene mutations."],"dc:identifier":["uoadl:3305193","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3305193"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Χαμηλής έντασης θεραπεία στην οξεία μυελογενή λευχαιμία. Αποτελεσματική ή όχι;"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:47Z"}