{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3314609"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3314609","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Γενετική διερεύνηση των πολλαπλών συγγενών ανωμαλιών","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Οι συγγενείς ανωμαλίες αποτελούν μια μεγάλη ομάδα ανωμαλιών τόσο της δομής όσο και της λειτουργίας του ανθρώπινου σώματος. Όταν επηρεάζουν όργανα και συστήματα σε διαφορετικούς ανθρώπους διαφορετικών οικογενειών, με συγκεκριμένο πρότυπο κληρονόμησης, τότε ονομάζονται σύνδρομα συγγενών ανωμαλιών. Αποτελούν το 50% των θανάτων στη νεογνική/βρεφική ηλικία και το 35% στη παιδική ηλικία. Οι μείζονες συγγενείς ανωμαλίες εμφανίζονται στο 2-4% των γεννήσεων ζώντων νεογνών ή θνησιγενών εμβρύων και είναι πιο συχνές στις αυτόματες αποβολές. To 65-75% των συγγενών ανωμαλιών οφείλεται σε άγνωστα αίτια με πιθανότερα τα πολυγονιδιακά και τα πολυπαραγοντικά. Τα μονογονιδιακά νοσήματα (15-20%) και οι χρωμοσωμικές ανωμαλίες (5%) αποτελούν τα πιο συχνά αίτια. Το υπόλοιπο 10% αποδίδεται σε μη γενετικά αίτια. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός αυτής της διπλωματικής εργασίας, είναι ο ορισμός, η επιδημιολογία, η ταξινόμηση, η αιτιολογία και η γενετική διερεύνηση των συγγενών ανωμαλιών. Επιπλέον περιγράφονται συγγενείς ανωμαλίες προσώπου – νεφρών με τη γενετική τους διερεύνηση. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Για τη συγγραφή της παρούσας διπλωματικής εργασίας χρησιμοποιήθηκαν σχετικά άρθρα μετά από αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Google Scholar, PubCaseFinder, GeneReviews και OMIM, κατά την οποία χρησιμοποιήθηκαν διάφορες λέξεις κλειδιά όπως “multiple congenital anomalies”, “birth defects”, “syndrome” και “genetic analysis”. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η διενέργεια του κατάλληλου γενετικού ελέγχου θα πρέπει πάντα να καθορίζεται από τα κλινικά και εργαστηριακά ευρήματα του ασθενούς, καθώς και της χρήσης των ανάλογων φαινοτυπικών βάσεων δεδομένων (π.χ. The Human Phenotype Ontology – HPO, PubCaseFinder, Face2Gene, Inborn Errors of Metabolism Knowledgebase). Μετά τη πρώτη αξιολόγηση, απαραίτητη είναι η δημιουργία μιας κλινικής υπόθεσης, η οποία μπορεί να περιορίσει τη διάγνωση και να προσαρμόσει το γενετικό έλεγχο. Η ανάπτυξη πολυάριθμων μεθόδων γενετικών εξετάσεων έχει διευκολύνει τη κατανόηση των φυσιολογικών και μη φυσιολογικών γενετικών διεργασιών. Η κυτταρογενετική διαγνωστική και η μοριακή γενετική μετά από κλινική αξιολόγηση είναι πολύ σημαντικές, καθώς θέτουν τη γενετική διάγνωση οδηγώντας τους ιατρούς και την οικογένεια του ασθενούς στη σωστή θεραπεία, δίνοντας ακριβή προγνωστική πληροφορία και συνολικά κατάλληλη γενετική συμβουλευτική. ΣΥΜΠΕΡΆΣΜΑΤΑ: Συμπερασματικά η σωστή και προσεκτική καταγραφή του φαινοτύπου σε συνδυασμό με το λεπτομερές προγεννητικό και οικογενειακό ιστορικό, αποτελούν τα πρώτα και ουσιαστικά βήματα στην αναγνώριση, κλινική τεκμηρίωση του γενετικού νοσήματος/συνδρόμου και στον εξατομικευμένο γενετικό έλεγχο - γενετική ταυτοποίηση. Χρησιμοποιώντας έναν αλγόριθμο κλινικής και γενετικής αξιολόγησης σε συνδυασμό με μοριακές τεχνικές, είναι δυνατός ο προσδιορισμός του γενετικού υποβάθρου των ασθενών με συγγενείς ανωμαλίες στο 27,5%.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Οι συγγενείς ανωμαλίες αποτελούν μια μεγάλη ομάδα ανωμαλιών τόσο της δομής όσο και της λειτουργίας του ανθρώπινου σώματος. Όταν επηρεάζουν όργανα και συστήματα σε διαφορετικούς ανθρώπους διαφορετικών οικογενειών, με συγκεκριμένο πρότυπο κληρονόμησης, τότε ονομάζονται σύνδρομα συγγενών ανωμαλιών. Αποτελούν το 50% των θανάτων στη νεογνική/βρεφική ηλικία και το 35% στη παιδική ηλικία. Οι μείζονες συγγενείς ανωμαλίες εμφανίζονται στο 2-4% των γεννήσεων ζώντων νεογνών ή θνησιγενών εμβρύων και είναι πιο συχνές στις αυτόματες αποβολές. To 65-75% των συγγενών ανωμαλιών οφείλεται σε άγνωστα αίτια με πιθανότερα τα πολυγονιδιακά και τα πολυπαραγοντικά. Τα μονογονιδιακά νοσήματα (15-20%) και οι χρωμοσωμικές ανωμαλίες (5%) αποτελούν τα πιο συχνά αίτια. Το υπόλοιπο 10% αποδίδεται σε μη γενετικά αίτια. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός αυτής της διπλωματικής εργασίας, είναι ο ορισμός, η επιδημιολογία, η ταξινόμηση, η αιτιολογία και η γενετική διερεύνηση των συγγενών ανωμαλιών. Επιπλέον περιγράφονται συγγενείς ανωμαλίες προσώπου – νεφρών με τη γενετική τους διερεύνηση. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Για τη συγγραφή της παρούσας διπλωματικής εργασίας χρησιμοποιήθηκαν σχετικά άρθρα μετά από αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Google Scholar, PubCaseFinder, GeneReviews και OMIM, κατά την οποία χρησιμοποιήθηκαν διάφορες λέξεις κλειδιά όπως “multiple congenital anomalies”, “birth defects”, “syndrome” και “genetic analysis”. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η διενέργεια του κατάλληλου γενετικού ελέγχου θα πρέπει πάντα να καθορίζεται από τα κλινικά και εργαστηριακά ευρήματα του ασθενούς, καθώς και της χρήσης των ανάλογων φαινοτυπικών βάσεων δεδομένων (π.χ. The Human Phenotype Ontology – HPO, PubCaseFinder, Face2Gene, Inborn Errors of Metabolism Knowledgebase). Μετά τη πρώτη αξιολόγηση, απαραίτητη είναι η δημιουργία μιας κλινικής υπόθεσης, η οποία μπορεί να περιορίσει τη διάγνωση και να προσαρμόσει το γενετικό έλεγχο. Η ανάπτυξη πολυάριθμων μεθόδων γενετικών εξετάσεων έχει διευκολύνει τη κατανόηση των φυσιολογικών και μη φυσιολογικών γενετικών διεργασιών. Η κυτταρογενετική διαγνωστική και η μοριακή γενετική μετά από κλινική αξιολόγηση είναι πολύ σημαντικές, καθώς θέτουν τη γενετική διάγνωση οδηγώντας τους ιατρούς και την οικογένεια του ασθενούς στη σωστή θεραπεία, δίνοντας ακριβή προγνωστική πληροφορία και συνολικά κατάλληλη γενετική συμβουλευτική. ΣΥΜΠΕΡΆΣΜΑΤΑ: Συμπερασματικά η σωστή και προσεκτική καταγραφή του φαινοτύπου σε συνδυασμό με το λεπτομερές προγεννητικό και οικογενειακό ιστορικό, αποτελούν τα πρώτα και ουσιαστικά βήματα στην αναγνώριση, κλινική τεκμηρίωση του γενετικού νοσήματος/συνδρόμου και στον εξατομικευμένο γενετικό έλεγχο - γενετική ταυτοποίηση. Χρησιμοποιώντας έναν αλγόριθμο κλινικής και γενετικής αξιολόγησης σε συνδυασμό με μοριακές τεχνικές, είναι δυνατός ο προσδιορισμός του γενετικού υποβάθρου των ασθενών με συγγενείς ανωμαλίες στο 27,5%.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπουρούσης Ευάγγελος","Bourousis Evangelos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:52Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3314609"],"render_values":[{"text":"uoadl:3314609","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3314609","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3314609","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3314609","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπουρούσης Ευάγγελος","Bourousis Evangelos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3314609","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3314609"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Οι συγγενείς ανωμαλίες αποτελούν μια μεγάλη ομάδα ανωμαλιών τόσο της δομής όσο και της λειτουργίας του ανθρώπινου σώματος. Όταν επηρεάζουν όργανα και συστήματα σε διαφορετικούς ανθρώπους διαφορετικών οικογενειών, με συγκεκριμένο πρότυπο κληρονόμησης, τότε ονομάζονται σύνδρομα συγγενών ανωμαλιών. Αποτελούν το 50% των θανάτων στη νεογνική/βρεφική ηλικία και το 35% στη παιδική ηλικία. Οι μείζονες συγγενείς ανωμαλίες εμφανίζονται στο 2-4% των γεννήσεων ζώντων νεογνών ή θνησιγενών εμβρύων και είναι πιο συχνές στις αυτόματες αποβολές. To 65-75% των συγγενών ανωμαλιών οφείλεται σε άγνωστα αίτια με πιθανότερα τα πολυγονιδιακά και τα πολυπαραγοντικά. Τα μονογονιδιακά νοσήματα (15-20%) και οι χρωμοσωμικές ανωμαλίες (5%) αποτελούν τα πιο συχνά αίτια. Το υπόλοιπο 10% αποδίδεται σε μη γενετικά αίτια. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός αυτής της διπλωματικής εργασίας, είναι ο ορισμός, η επιδημιολογία, η ταξινόμηση, η αιτιολογία και η γενετική διερεύνηση των συγγενών ανωμαλιών. Επιπλέον περιγράφονται συγγενείς ανωμαλίες προσώπου – νεφρών με τη γενετική τους διερεύνηση. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Για τη συγγραφή της παρούσας διπλωματικής εργασίας χρησιμοποιήθηκαν σχετικά άρθρα μετά από αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Google Scholar, PubCaseFinder, GeneReviews και OMIM, κατά την οποία χρησιμοποιήθηκαν διάφορες λέξεις κλειδιά όπως “multiple congenital anomalies”, “birth defects”, “syndrome” και “genetic analysis”. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η διενέργεια του κατάλληλου γενετικού ελέγχου θα πρέπει πάντα να καθορίζεται από τα κλινικά και εργαστηριακά ευρήματα του ασθενούς, καθώς και της χρήσης των ανάλογων φαινοτυπικών βάσεων δεδομένων (π.χ. The Human Phenotype Ontology – HPO, PubCaseFinder, Face2Gene, Inborn Errors of Metabolism Knowledgebase). Μετά τη πρώτη αξιολόγηση, απαραίτητη είναι η δημιουργία μιας κλινικής υπόθεσης, η οποία μπορεί να περιορίσει τη διάγνωση και να προσαρμόσει το γενετικό έλεγχο. Η ανάπτυξη πολυάριθμων μεθόδων γενετικών εξετάσεων έχει διευκολύνει τη κατανόηση των φυσιολογικών και μη φυσιολογικών γενετικών διεργασιών. Η κυτταρογενετική διαγνωστική και η μοριακή γενετική μετά από κλινική αξιολόγηση είναι πολύ σημαντικές, καθώς θέτουν τη γενετική διάγνωση οδηγώντας τους ιατρούς και την οικογένεια του ασθενούς στη σωστή θεραπεία, δίνοντας ακριβή προγνωστική πληροφορία και συνολικά κατάλληλη γενετική συμβουλευτική. ΣΥΜΠΕΡΆΣΜΑΤΑ: Συμπερασματικά η σωστή και προσεκτική καταγραφή του φαινοτύπου σε συνδυασμό με το λεπτομερές προγεννητικό και οικογενειακό ιστορικό, αποτελούν τα πρώτα και ουσιαστικά βήματα στην αναγνώριση, κλινική τεκμηρίωση του γενετικού νοσήματος/συνδρόμου και στον εξατομικευμένο γενετικό έλεγχο - γενετική ταυτοποίηση. Χρησιμοποιώντας έναν αλγόριθμο κλινικής και γενετικής αξιολόγησης σε συνδυασμό με μοριακές τεχνικές, είναι δυνατός ο προσδιορισμός του γενετικού υποβάθρου των ασθενών με συγγενείς ανωμαλίες στο 27,5%.","BACKGROUND: Congenital anomalies are a large group of abnormalities that involve both human body’s structure and function. When they affect organs and systems in different people of different families, with a specific pattern of inheritance, they are called congenital anomaly syndrome. They account for 50% of deaths in neonates/infants and 35% in childhood. Major congenital anomalies occur in 2-4% of live births or stillbirths and are more common in spontaneous abortions. 65-75% of congenital anomalies are due to unknown causes, most likely polygenic and multifactorial. Monogenic diseases (15-20%) and chromosomal abnormalities (5%) are the most common causes. The remaining 10% is attributed to non-genetic causes. AIM: The purpose of this thesis is the definition, epidemiology, classification, etiology and genetic investigation of congenital anomalies. In addition, congenital abnormalities of face and kidneys are described alongside with their genetic investigation. METHODOLOGY: For the writing of this thesis, relevant articles were applied after searching in the following databases: PubMed, Google Scholar, PubCaseFinder, GeneReviews and OMIM, where various key words such as \"multiple congenital anomalies\", \"birth defects\", \"syndrome\" and \"genetic analysis\" were used. RESULTS: Relevant genetic testing should always be determined by the patient's clinical and laboratory findings, as well as the use of relevant phenotypic databases (e.g., The Human Phenotype Ontology – HPO, PubCaseFinder, Face2Gene, Inborn Errors of Metabolism Knowledgebase). After the first evaluation, it is necessary to establish a clinical case, which can narrow the diagnosis and adjust the genetic testing. The development of numerous genetic testing methods has enabled the understanding of normal and abnormal genetic processes. Cytogenetics and molecular genetics post clinical evaluation are very important, as they are leading to the diagnosis and helping doctors and patient's family at the right treatment, giving accurate prognostic information and appropriate genetic counseling. CONCLUSIONS: In conclusion, the correct and careful recording of patient’s phenotype in combination with the detailed prenatal and family history, are the first and essential steps in the recognition, clinical documentation of the genetic syndrome and its genetic basis. Using an algorithm which combines clinical and genetic evaluation with molecular techniques, it is possible to determine the genetic background of patients with congenital anomalies in 27.5%."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Γενετική διερεύνηση των πολλαπλών συγγενών ανωμαλιών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπουρούσης Ευάγγελος","Bourousis Evangelos"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Οι συγγενείς ανωμαλίες αποτελούν μια μεγάλη ομάδα ανωμαλιών τόσο της δομής όσο και της λειτουργίας του ανθρώπινου σώματος. Όταν επηρεάζουν όργανα και συστήματα σε διαφορετικούς ανθρώπους διαφορετικών οικογενειών, με συγκεκριμένο πρότυπο κληρονόμησης, τότε ονομάζονται σύνδρομα συγγενών ανωμαλιών. Αποτελούν το 50% των θανάτων στη νεογνική/βρεφική ηλικία και το 35% στη παιδική ηλικία. Οι μείζονες συγγενείς ανωμαλίες εμφανίζονται στο 2-4% των γεννήσεων ζώντων νεογνών ή θνησιγενών εμβρύων και είναι πιο συχνές στις αυτόματες αποβολές. To 65-75% των συγγενών ανωμαλιών οφείλεται σε άγνωστα αίτια με πιθανότερα τα πολυγονιδιακά και τα πολυπαραγοντικά. Τα μονογονιδιακά νοσήματα (15-20%) και οι χρωμοσωμικές ανωμαλίες (5%) αποτελούν τα πιο συχνά αίτια. Το υπόλοιπο 10% αποδίδεται σε μη γενετικά αίτια. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός αυτής της διπλωματικής εργασίας, είναι ο ορισμός, η επιδημιολογία, η ταξινόμηση, η αιτιολογία και η γενετική διερεύνηση των συγγενών ανωμαλιών. Επιπλέον περιγράφονται συγγενείς ανωμαλίες προσώπου – νεφρών με τη γενετική τους διερεύνηση. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Για τη συγγραφή της παρούσας διπλωματικής εργασίας χρησιμοποιήθηκαν σχετικά άρθρα μετά από αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Google Scholar, PubCaseFinder, GeneReviews και OMIM, κατά την οποία χρησιμοποιήθηκαν διάφορες λέξεις κλειδιά όπως “multiple congenital anomalies”, “birth defects”, “syndrome” και “genetic analysis”. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η διενέργεια του κατάλληλου γενετικού ελέγχου θα πρέπει πάντα να καθορίζεται από τα κλινικά και εργαστηριακά ευρήματα του ασθενούς, καθώς και της χρήσης των ανάλογων φαινοτυπικών βάσεων δεδομένων (π.χ. The Human Phenotype Ontology – HPO, PubCaseFinder, Face2Gene, Inborn Errors of Metabolism Knowledgebase). Μετά τη πρώτη αξιολόγηση, απαραίτητη είναι η δημιουργία μιας κλινικής υπόθεσης, η οποία μπορεί να περιορίσει τη διάγνωση και να προσαρμόσει το γενετικό έλεγχο. Η ανάπτυξη πολυάριθμων μεθόδων γενετικών εξετάσεων έχει διευκολύνει τη κατανόηση των φυσιολογικών και μη φυσιολογικών γενετικών διεργασιών. Η κυτταρογενετική διαγνωστική και η μοριακή γενετική μετά από κλινική αξιολόγηση είναι πολύ σημαντικές, καθώς θέτουν τη γενετική διάγνωση οδηγώντας τους ιατρούς και την οικογένεια του ασθενούς στη σωστή θεραπεία, δίνοντας ακριβή προγνωστική πληροφορία και συνολικά κατάλληλη γενετική συμβουλευτική. ΣΥΜΠΕΡΆΣΜΑΤΑ: Συμπερασματικά η σωστή και προσεκτική καταγραφή του φαινοτύπου σε συνδυασμό με το λεπτομερές προγεννητικό και οικογενειακό ιστορικό, αποτελούν τα πρώτα και ουσιαστικά βήματα στην αναγνώριση, κλινική τεκμηρίωση του γενετικού νοσήματος/συνδρόμου και στον εξατομικευμένο γενετικό έλεγχο - γενετική ταυτοποίηση. Χρησιμοποιώντας έναν αλγόριθμο κλινικής και γενετικής αξιολόγησης σε συνδυασμό με μοριακές τεχνικές, είναι δυνατός ο προσδιορισμός του γενετικού υποβάθρου των ασθενών με συγγενείς ανωμαλίες στο 27,5%.","BACKGROUND: Congenital anomalies are a large group of abnormalities that involve both human body’s structure and function. When they affect organs and systems in different people of different families, with a specific pattern of inheritance, they are called congenital anomaly syndrome. They account for 50% of deaths in neonates/infants and 35% in childhood. Major congenital anomalies occur in 2-4% of live births or stillbirths and are more common in spontaneous abortions. 65-75% of congenital anomalies are due to unknown causes, most likely polygenic and multifactorial. Monogenic diseases (15-20%) and chromosomal abnormalities (5%) are the most common causes. The remaining 10% is attributed to non-genetic causes. AIM: The purpose of this thesis is the definition, epidemiology, classification, etiology and genetic investigation of congenital anomalies. In addition, congenital abnormalities of face and kidneys are described alongside with their genetic investigation. METHODOLOGY: For the writing of this thesis, relevant articles were applied after searching in the following databases: PubMed, Google Scholar, PubCaseFinder, GeneReviews and OMIM, where various key words such as \"multiple congenital anomalies\", \"birth defects\", \"syndrome\" and \"genetic analysis\" were used. RESULTS: Relevant genetic testing should always be determined by the patient's clinical and laboratory findings, as well as the use of relevant phenotypic databases (e.g., The Human Phenotype Ontology – HPO, PubCaseFinder, Face2Gene, Inborn Errors of Metabolism Knowledgebase). After the first evaluation, it is necessary to establish a clinical case, which can narrow the diagnosis and adjust the genetic testing. The development of numerous genetic testing methods has enabled the understanding of normal and abnormal genetic processes. Cytogenetics and molecular genetics post clinical evaluation are very important, as they are leading to the diagnosis and helping doctors and patient's family at the right treatment, giving accurate prognostic information and appropriate genetic counseling. CONCLUSIONS: In conclusion, the correct and careful recording of patient’s phenotype in combination with the detailed prenatal and family history, are the first and essential steps in the recognition, clinical documentation of the genetic syndrome and its genetic basis. Using an algorithm which combines clinical and genetic evaluation with molecular techniques, it is possible to determine the genetic background of patients with congenital anomalies in 27.5%."],"dc:identifier":["uoadl:3314609","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3314609"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Γενετική διερεύνηση των πολλαπλών συγγενών ανωμαλιών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:52Z"}