{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3314700"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3314700","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Verbal Irony in Films and the Teen Audience: Emotional Responses from Different Perspectives","abstract":"Η ειρωνεία είναι ένα διαδεδομένο μέσο επικοινωνίας, τόσο στην καθημερινή μας ζωή όσο και σε φανταστικές ιστορίες. Έως και σήμερα, δεν υπάρχει ένας καθολικά αποδεκτός ορισμός για την ειρωνεία· υπάρχουν διαφορετικά είδη ειρωνείας, καθώς και ζητήματα διαχωρισμού της ειρωνείας από το σαρκασμό (Attardo 2006, σελ. 405). Οι Kreuz και Roberts (1993) αναγνωρίζουν τέσσερα είδη ειρωνείας: σωκρατική ειρωνεία, δραματική ειρωνεία, καταστασιακή ειρωνεία και λεκτική ειρωνεία, η οποία είναι γλωσσολογικό φαινόμενο. Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την αντίληψη της λεκτικής ειρωνείας από εφήβους σε δημοφιλείς ταινίες ως αστείας ή προσβλητικής και ερευνά το συναισθηματικό τους αντίκτυπο, υπό το πρίσμα της θεωρίας Tinge Hypothesis των Dews και Winner (1995) και την έννοια του προσώπου (Brown and Levinson 1987). 34 έφηβοι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο ηλεκτρονικά, σχεδιασμένο να μετρήσει α) τη χρήση και την αποδοχή του ειρωνικού λόγου σε καθημερινές αλληλεπιδράσεις και β) τις συναισθηματικές τους αντιδράσεις σε δέκα αποσπάσματα ταινιών, τα οποία κλήθηκαν να αξιολογήσουν από τρεις διαφορετικές οπτικές: του Πομπού, του Αποδέκτη και τη δική τους. Τα αποτελέσματα φανερώνουν ότι οι έφηβοι δεν αντιλαμβάνονται την ειρωνεία ως επίθεση στο θετικό ή αρνητικό τους πρόσωπο και φαίνεται να είναι καλοδεχούμενη, ως επίπλαστη αγένεια. Σχετικά με τα αποσπάσματα ταινιών, από την οπτική του Πομπού, καθώς και τη δική τους, οι συμμετέχοντες ερμήνευσαν τα χωρία ως χιουμοριστικά και μη απειλητικά για το πρόσωπο του Αποδέκτη. Ωστόσο, υιοθετώντας την οπτική του Αποδέκτη, τα χωρία φάνηκαν να είναι εχθρικά και με κακή πρόθεση. Αυτά τα ευρήματα συνάδουν εν μέρει με τα λεγόμενα των Toplak και Katz (2000) και Bowes και Katz (2011), οι οποίοι βρήκαν ότι ο Αποδέκτης θεωρεί την ειρωνεία πιο προσβλητική από τον Πομπό ή κάποιον τρίτο. Η διαφωνία αντιδράσεων μεταξύ των δυο οπτικών ίσως να υποδεικνύει ότι, υπό αυτές τις συνθήκες, οι συμμετέχοντες αδυνατούν να εγκαταλείψουν εντελώς την εξωτερική οπτική γωνία. Μελλοντικές έρευνες πάνω στο αντικείμενο θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν συνεντεύξεις με εφήβους και να εμβαθύνουν στα κριτήρια που χρησιμοποιούν για την αξιολόγηση μιας έκφρασης ως ειρωνικής, αστείας ή προσβλητικής, τόσο σε πραγματικές αλληλεπιδράσεις όσο και σε αποσπάσματα ταινιών.","abstract_html":"Η ειρωνεία είναι ένα διαδεδομένο μέσο επικοινωνίας, τόσο στην καθημερινή μας ζωή όσο και σε φανταστικές ιστορίες. Έως και σήμερα, δεν υπάρχει ένας καθολικά αποδεκτός ορισμός για την ειρωνεία· υπάρχουν διαφορετικά είδη ειρωνείας, καθώς και ζητήματα διαχωρισμού της ειρωνείας από το σαρκασμό (Attardo 2006, σελ. 405). Οι Kreuz και Roberts (1993) αναγνωρίζουν τέσσερα είδη ειρωνείας: σωκρατική ειρωνεία, δραματική ειρωνεία, καταστασιακή ειρωνεία και λεκτική ειρωνεία, η οποία είναι γλωσσολογικό φαινόμενο. Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την αντίληψη της λεκτικής ειρωνείας από εφήβους σε δημοφιλείς ταινίες ως αστείας ή προσβλητικής και ερευνά το συναισθηματικό τους αντίκτυπο, υπό το πρίσμα της θεωρίας Tinge Hypothesis των Dews και Winner (1995) και την έννοια του προσώπου (Brown and Levinson 1987). 34 έφηβοι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο ηλεκτρονικά, σχεδιασμένο να μετρήσει α) τη χρήση και την αποδοχή του ειρωνικού λόγου σε καθημερινές αλληλεπιδράσεις και β) τις συναισθηματικές τους αντιδράσεις σε δέκα αποσπάσματα ταινιών, τα οποία κλήθηκαν να αξιολογήσουν από τρεις διαφορετικές οπτικές: του Πομπού, του Αποδέκτη και τη δική τους. Τα αποτελέσματα φανερώνουν ότι οι έφηβοι δεν αντιλαμβάνονται την ειρωνεία ως επίθεση στο θετικό ή αρνητικό τους πρόσωπο και φαίνεται να είναι καλοδεχούμενη, ως επίπλαστη αγένεια. Σχετικά με τα αποσπάσματα ταινιών, από την οπτική του Πομπού, καθώς και τη δική τους, οι συμμετέχοντες ερμήνευσαν τα χωρία ως χιουμοριστικά και μη απειλητικά για το πρόσωπο του Αποδέκτη. Ωστόσο, υιοθετώντας την οπτική του Αποδέκτη, τα χωρία φάνηκαν να είναι εχθρικά και με κακή πρόθεση. Αυτά τα ευρήματα συνάδουν εν μέρει με τα λεγόμενα των Toplak και Katz (2000) και Bowes και Katz (2011), οι οποίοι βρήκαν ότι ο Αποδέκτης θεωρεί την ειρωνεία πιο προσβλητική από τον Πομπό ή κάποιον τρίτο. Η διαφωνία αντιδράσεων μεταξύ των δυο οπτικών ίσως να υποδεικνύει ότι, υπό αυτές τις συνθήκες, οι συμμετέχοντες αδυνατούν να εγκαταλείψουν εντελώς την εξωτερική οπτική γωνία. Μελλοντικές έρευνες πάνω στο αντικείμενο θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν συνεντεύξεις με εφήβους και να εμβαθύνουν στα κριτήρια που χρησιμοποιούν για την αξιολόγηση μιας έκφρασης ως ειρωνικής, αστείας ή προσβλητικής, τόσο σε πραγματικές αλληλεπιδράσεις όσο και σε αποσπάσματα ταινιών.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπαβέτσια Ευδοξία","Bavetsia Evdoxia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:54Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3314700"],"render_values":[{"text":"uoadl:3314700","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3314700","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3314700","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3314700","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπαβέτσια Ευδοξία","Bavetsia Evdoxia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3314700","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3314700"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ειρωνεία είναι ένα διαδεδομένο μέσο επικοινωνίας, τόσο στην καθημερινή μας ζωή όσο και σε φανταστικές ιστορίες. Έως και σήμερα, δεν υπάρχει ένας καθολικά αποδεκτός ορισμός για την ειρωνεία· υπάρχουν διαφορετικά είδη ειρωνείας, καθώς και ζητήματα διαχωρισμού της ειρωνείας από το σαρκασμό (Attardo 2006, σελ. 405). Οι Kreuz και Roberts (1993) αναγνωρίζουν τέσσερα είδη ειρωνείας: σωκρατική ειρωνεία, δραματική ειρωνεία, καταστασιακή ειρωνεία και λεκτική ειρωνεία, η οποία είναι γλωσσολογικό φαινόμενο. Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την αντίληψη της λεκτικής ειρωνείας από εφήβους σε δημοφιλείς ταινίες ως αστείας ή προσβλητικής και ερευνά το συναισθηματικό τους αντίκτυπο, υπό το πρίσμα της θεωρίας Tinge Hypothesis των Dews και Winner (1995) και την έννοια του προσώπου (Brown and Levinson 1987). 34 έφηβοι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο ηλεκτρονικά, σχεδιασμένο να μετρήσει α) τη χρήση και την αποδοχή του ειρωνικού λόγου σε καθημερινές αλληλεπιδράσεις και β) τις συναισθηματικές τους αντιδράσεις σε δέκα αποσπάσματα ταινιών, τα οποία κλήθηκαν να αξιολογήσουν από τρεις διαφορετικές οπτικές: του Πομπού, του Αποδέκτη και τη δική τους. Τα αποτελέσματα φανερώνουν ότι οι έφηβοι δεν αντιλαμβάνονται την ειρωνεία ως επίθεση στο θετικό ή αρνητικό τους πρόσωπο και φαίνεται να είναι καλοδεχούμενη, ως επίπλαστη αγένεια. Σχετικά με τα αποσπάσματα ταινιών, από την οπτική του Πομπού, καθώς και τη δική τους, οι συμμετέχοντες ερμήνευσαν τα χωρία ως χιουμοριστικά και μη απειλητικά για το πρόσωπο του Αποδέκτη. Ωστόσο, υιοθετώντας την οπτική του Αποδέκτη, τα χωρία φάνηκαν να είναι εχθρικά και με κακή πρόθεση. Αυτά τα ευρήματα συνάδουν εν μέρει με τα λεγόμενα των Toplak και Katz (2000) και Bowes και Katz (2011), οι οποίοι βρήκαν ότι ο Αποδέκτης θεωρεί την ειρωνεία πιο προσβλητική από τον Πομπό ή κάποιον τρίτο. Η διαφωνία αντιδράσεων μεταξύ των δυο οπτικών ίσως να υποδεικνύει ότι, υπό αυτές τις συνθήκες, οι συμμετέχοντες αδυνατούν να εγκαταλείψουν εντελώς την εξωτερική οπτική γωνία. Μελλοντικές έρευνες πάνω στο αντικείμενο θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν συνεντεύξεις με εφήβους και να εμβαθύνουν στα κριτήρια που χρησιμοποιούν για την αξιολόγηση μιας έκφρασης ως ειρωνικής, αστείας ή προσβλητικής, τόσο σε πραγματικές αλληλεπιδράσεις όσο και σε αποσπάσματα ταινιών.","Irony is a prevalent means of communication in both everyday life and fictional narratives. To this day, there is not an unanimously accepted definition of irony; there are different types of irony, as well as issues distinguishing irony from sarcasm (Attardo 2006, p. 405). Kreuz and Roberts (1993) identify four types of irony: Socratic irony, dramatic irony, situational irony and verbal irony, which is a linguistic phenomenon. In this MA dissertation, I investigate teenagers’ perception of verbal irony in popular films as funny or offensive and explore its emotional effect, through the scope of the Tinge Hypothesis (Dews and Winner 1995) and the notion of face (Brown and Levinson 1987). 34 teenage participants completed an online questionnaire designed to measure a) their use and reception of ironic language in everyday conversations and b) their emotional responses to ten movie extracts, which they were instructed to evaluate from three different perspectives; the Speaker’s, the Addressee’s and their own. Results suggest that adolescents do not perceive irony as an attack on their positive or negative face and it seems to be well-received as mock impoliteness. With regards to the film excerpts, when considering the Speaker’s perspective, as well as their own, participants perceived the extracts as humorous and non-threatening to the Addressee’s face. However, when adopting the Addressee’s point of view, the extracts appeared to be hostile and ill-intending. These findings are partially in line with Toplak and Katz (2000) and Bowes and Katz (2011) who found that the Addressee considers the ironic utterance more offensive than the Speaker or a 3rd party observing. The disagreement of responses between the two perspectives may show that, under the circumstances, participants cannot fully disengage from the point of view of the outsider. Future studies on the subject could conduct interviews with adolescents and look further into their criteria for considering an utterance ironic, funny or insulting, both in real life interactions and film excerpts."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Verbal Irony in Films and the Teen Audience: Emotional Responses from Different Perspectives"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπαβέτσια Ευδοξία","Bavetsia Evdoxia"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η ειρωνεία είναι ένα διαδεδομένο μέσο επικοινωνίας, τόσο στην καθημερινή μας ζωή όσο και σε φανταστικές ιστορίες. Έως και σήμερα, δεν υπάρχει ένας καθολικά αποδεκτός ορισμός για την ειρωνεία· υπάρχουν διαφορετικά είδη ειρωνείας, καθώς και ζητήματα διαχωρισμού της ειρωνείας από το σαρκασμό (Attardo 2006, σελ. 405). Οι Kreuz και Roberts (1993) αναγνωρίζουν τέσσερα είδη ειρωνείας: σωκρατική ειρωνεία, δραματική ειρωνεία, καταστασιακή ειρωνεία και λεκτική ειρωνεία, η οποία είναι γλωσσολογικό φαινόμενο. Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την αντίληψη της λεκτικής ειρωνείας από εφήβους σε δημοφιλείς ταινίες ως αστείας ή προσβλητικής και ερευνά το συναισθηματικό τους αντίκτυπο, υπό το πρίσμα της θεωρίας Tinge Hypothesis των Dews και Winner (1995) και την έννοια του προσώπου (Brown and Levinson 1987). 34 έφηβοι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο ηλεκτρονικά, σχεδιασμένο να μετρήσει α) τη χρήση και την αποδοχή του ειρωνικού λόγου σε καθημερινές αλληλεπιδράσεις και β) τις συναισθηματικές τους αντιδράσεις σε δέκα αποσπάσματα ταινιών, τα οποία κλήθηκαν να αξιολογήσουν από τρεις διαφορετικές οπτικές: του Πομπού, του Αποδέκτη και τη δική τους. Τα αποτελέσματα φανερώνουν ότι οι έφηβοι δεν αντιλαμβάνονται την ειρωνεία ως επίθεση στο θετικό ή αρνητικό τους πρόσωπο και φαίνεται να είναι καλοδεχούμενη, ως επίπλαστη αγένεια. Σχετικά με τα αποσπάσματα ταινιών, από την οπτική του Πομπού, καθώς και τη δική τους, οι συμμετέχοντες ερμήνευσαν τα χωρία ως χιουμοριστικά και μη απειλητικά για το πρόσωπο του Αποδέκτη. Ωστόσο, υιοθετώντας την οπτική του Αποδέκτη, τα χωρία φάνηκαν να είναι εχθρικά και με κακή πρόθεση. Αυτά τα ευρήματα συνάδουν εν μέρει με τα λεγόμενα των Toplak και Katz (2000) και Bowes και Katz (2011), οι οποίοι βρήκαν ότι ο Αποδέκτης θεωρεί την ειρωνεία πιο προσβλητική από τον Πομπό ή κάποιον τρίτο. Η διαφωνία αντιδράσεων μεταξύ των δυο οπτικών ίσως να υποδεικνύει ότι, υπό αυτές τις συνθήκες, οι συμμετέχοντες αδυνατούν να εγκαταλείψουν εντελώς την εξωτερική οπτική γωνία. Μελλοντικές έρευνες πάνω στο αντικείμενο θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν συνεντεύξεις με εφήβους και να εμβαθύνουν στα κριτήρια που χρησιμοποιούν για την αξιολόγηση μιας έκφρασης ως ειρωνικής, αστείας ή προσβλητικής, τόσο σε πραγματικές αλληλεπιδράσεις όσο και σε αποσπάσματα ταινιών.","Irony is a prevalent means of communication in both everyday life and fictional narratives. To this day, there is not an unanimously accepted definition of irony; there are different types of irony, as well as issues distinguishing irony from sarcasm (Attardo 2006, p. 405). Kreuz and Roberts (1993) identify four types of irony: Socratic irony, dramatic irony, situational irony and verbal irony, which is a linguistic phenomenon. In this MA dissertation, I investigate teenagers’ perception of verbal irony in popular films as funny or offensive and explore its emotional effect, through the scope of the Tinge Hypothesis (Dews and Winner 1995) and the notion of face (Brown and Levinson 1987). 34 teenage participants completed an online questionnaire designed to measure a) their use and reception of ironic language in everyday conversations and b) their emotional responses to ten movie extracts, which they were instructed to evaluate from three different perspectives; the Speaker’s, the Addressee’s and their own. Results suggest that adolescents do not perceive irony as an attack on their positive or negative face and it seems to be well-received as mock impoliteness. With regards to the film excerpts, when considering the Speaker’s perspective, as well as their own, participants perceived the extracts as humorous and non-threatening to the Addressee’s face. However, when adopting the Addressee’s point of view, the extracts appeared to be hostile and ill-intending. These findings are partially in line with Toplak and Katz (2000) and Bowes and Katz (2011) who found that the Addressee considers the ironic utterance more offensive than the Speaker or a 3rd party observing. The disagreement of responses between the two perspectives may show that, under the circumstances, participants cannot fully disengage from the point of view of the outsider. Future studies on the subject could conduct interviews with adolescents and look further into their criteria for considering an utterance ironic, funny or insulting, both in real life interactions and film excerpts."],"dc:identifier":["uoadl:3314700","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3314700"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Verbal Irony in Films and the Teen Audience: Emotional Responses from Different Perspectives"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:54Z"}