{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3315379"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3315379","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη συσχέτισης ψυχοπαθητικότητας, αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας, εγκληματικών υποτροπών και βίαιων εγκλημάτων στις ελληνικές φυλακές","abstract":"Εισαγωγή: Η στενή σχέση ανάμεσα στις φυλακές και τις διαταραχές προσωπικότητας αποτελεί ένα γεγονός αποδεδειγμένο από πλήθος ερευνών και μετα-αναλύσεων. Από όλο το φάσμα των διαταραχών, η διαταραχή που έχει βρεθεί να υπερεκπροσωπείται το περισσότερο σε δυσανάλογο βαθμό σε σχέση με την κοινότητα, είναι η αντικοινωνική διαταχή προσωπικότητας, σε βαθμό που θεωρείται ότι ειδικά σε άρρενες πληθυσμούς κρατουμένων, τα ποσοστά της ξεπερνούν το 50%. Σύμφωνα με πολλές μελέτες, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας αποτελεί μία υπερπεριεκτική κατηγορία, η οποία βασίζεται σε αμιγώς συμπεριφορικά κριτήρια παραβατικότητας. Για αυτό το λόγο, έχει προταθεί ένας πιο συγκεκριμένος συνδυασμός χαρακτηριολογικών στοιχείων, τα οποία θεωρείται ότι αποτελούν μία συμπαγέστερη κατηγορία διαταραχής προσωπικότητας, η οποία έχει ονομαστεί ψυχοπαθητικότητα. Σε πλήθος ερευνών παγκοσμίως έχει αποδειχθεί ότι τα «ψυχοπαθητικά στοιχεία προσωπικότητας» ανευρίσκονται σε σημαντικά μεγαλύτερο βαθμό σε άτομα τα οποία κατηγορούνται για ιδιαιτέρως βίαια εγκλήματα, καθώς και για μεγαλύτερο αριθμό ποινικών υποτροπών. Σκοπός της έρευνας: Σκοπός αυτής της μελέτης είναι η διερεύνηση των ποσοστών της αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας και της ψυχοπαθητικότητας και της σχέσης τους με τα βίαια εγκλήματα και τις ποινικές υποτροπές σε ένα σωφρονιστικό περιβάλλον υψίστης ασφαλείας. Συμπληρωματικές ερευνητικές υποθέσεις της μελέτης αφορούν τη συσχέτιση της ψυχοπαθητικότητας με τις υπόλοιπες διαταραχές προσωπικότητας του cluster B, την παρορμητικότητα, την επιθετικότητα καθώς και τη σχέση της με την ηλικία. Μεθοδολογία της έρευνας: Η παρούσα έρευνα διεξήχθη σε τυχαίο δείγμα 44 αρρένων κρατουμένων, καταδικασμένων για ένα πλήθος διαφορετικών αδικημάτων, βίαιων και μη βίαιων στο Κατάστημα Κράτησης Δομοκού. Έγινε συλλογή των δημογραφικών στοιχείων και χρησιμοποιήθηκαν το Ερωτηματολόγιο Προσωπικότητας (PDQ-4), η Κλίμακα Αυτοαξιολόγησης Ψυχοπαθητικότητας του Λέβινσον (LSRP), το Ερωτηματολόγιο Επιθετικότητας και Κατεύθυνσης της Επιθετικότητας (HDHQ) και η Κλίμακα Παρορμητικότητας του Barratt (BIS-11). Η στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων έγινε στο πρόγραμμα IBM SPSS 25 και οι συσχετίσεις έγιναν με την χρήση independent t-tests, one-way ANOVA και συντελεστή Pearson. Ως επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε το sig ≤ 0,05. Αποτελέσματα: Οι καταδικασθέντες για βίαια εγκλήματα βρέθηκε ότι παρουσιάζουν υψηλότερα ποσοστά ψυχοπαθητικότητα στην LSRP, σε σύγκριση με αυτούς που καταδικάστηκαν για μη βίαια εγκλήματα, χωρίς όμως η διαφορά να είναι στατιστικά σημαντική (p= .485), και το ίδιο συνέβη και για την αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας, βάσει του PDQ-4 (p= .605). Αντίστοιχα, η ψυχοπαθητικότητα συσχετίστηκε θετικά με την ποινική υποτροπή, χωρίς όμως στατιστική σημαντικότητα (p= .176). Η ψυχοπαθητικότητα βρέθηκε να συσχετίζεται στατιστικώς σημαντικά τη συνολική επιθετικότητα, όπως αυτή μετρήθηκε από το HDHQ (r= .743, p= .000), αλλά και με την εξωστρεφόμενη (r= .749, p= .000) και την ενδοστρεφόμενη επιθετικότητα (r= .515, p= .000), κατά περίπτωση. Σε αντίθεση με άλλες μελέτες της διεθνούς βιβλιογραφίας, δεν βρέθηκε κάποια στατιστικά σημαντική συσχέτιση ανάμεσα στην ηλικία και τη μείωση της δευτεροπαθούς ψυχοπαθητικότητας, όπως αυτή μετράται από την LSRP (p= .106). Η παρορμητικότητα, όπως μετρήθηκε από την BIS-11, φάνηκε να συσχετίζεται τόσο με την πρωτοπαθή (r= .349, p= .020), όσο και με τη δευτεροπαθή ψυχοπαθητικότητα (r= .621, p= .000) καθώς και με τη συνολική (r= .514, p= .000). Επίσης, δεν βρέθηκε κάποια συσχέτιση ανάμεσα στο είδος του αδικήματος (βίαιο/μη βίαιο) και την ποινική υποτροπή (p= .512), ούτε με την επιθετικότητα (p= .370) ή την παρορμητικότητα (p= .523). Τέλος, η ψυχοπαθητικότητα ερευνήθηκε και ως κατηγορική μεταβλητή (ορισμένη ως το άνω 1/3 της κατανομής της LSRP) και βρέθηκε ότι σε όλες τις περιπτώσεις εμπίπτει σε κάποια διαταραχή προσωπικότητας cluster B, όπως αυτές αποτυπώθηκαν στο PDQ-4. Συμπέρασμα: Οι δυσκολίες στη συλλογή μεγαλύτερου δείγματος δεν κατέστησαν δυνατό να βρεθούν στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις ανάμεσα στην ψυχοπαθητικότητα ή την αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας και το είδος του εγκλήματος ή τις ποινικές υποτροπές, παρά τον αυξημένο επιπολασμό. Σημαντικό εύρημα της έρευνας αποτελεί ο ισχυρός συσχετισμός ανάμεσα σε ψυχοπαθητικότητα και όλες τις διαταραχές προσωπικότητας του cluster B, καταδεικνύοντας έτσι την στενή τους συνάφεια και ένα κοινό χαρακτηριολογικό υπόστρωμα. Επίσης, οι συσχετισμοί ανάμεσα σε ψυχοπαθητικότητα και επιθετικότητα έδειξαν έναν αρκετά πιο στενό δεσμό ανάμεσα σε δευτεροπαθή ψυχοπαθητικότητα και ενδοστρεφόμενη επιθετικότητα, κάτι που επιβεβαιώνει τη θεώρηση της δευτεροπαθούς ψυχοπαθητικότητας σαν μία κατάσταση που είναι περισσότερο δυσπροσαρμοστική και χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη συναισθηματική αστάθεια, σε σύγκριση με την πρωτοπαθή ψυχοπαθητικότητα στην οποία το άτομο εμφανίζεται περισσότερο σκληρό και απαθές. Εντύπωση προκαλεί ότι δεν βρέθηκε κάποια σημαντική μείωση της δευτεροπαθούς ψυχοπαθητικότητας με την ηλικία, ενώ αντιθέτως φάνηκε να μειώνεται η πρωτοπαθής, κάτι που έρχεται σε σύγκρουση με τα ευρήματα των περισσότερων ερευνών, γεγονός όμως που ενδεχομένως να οφείλεται περισσότερο σε κοινωνικούς παράγοντες.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η στενή σχέση ανάμεσα στις φυλακές και τις διαταραχές προσωπικότητας αποτελεί ένα γεγονός αποδεδειγμένο από πλήθος ερευνών και μετα-αναλύσεων. Από όλο το φάσμα των διαταραχών, η διαταραχή που έχει βρεθεί να υπερεκπροσωπείται το περισσότερο σε δυσανάλογο βαθμό σε σχέση με την κοινότητα, είναι η αντικοινωνική διαταχή προσωπικότητας, σε βαθμό που θεωρείται ότι ειδικά σε άρρενες πληθυσμούς κρατουμένων, τα ποσοστά της ξεπερνούν το 50%. Σύμφωνα με πολλές μελέτες, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας αποτελεί μία υπερπεριεκτική κατηγορία, η οποία βασίζεται σε αμιγώς συμπεριφορικά κριτήρια παραβατικότητας. Για αυτό το λόγο, έχει προταθεί ένας πιο συγκεκριμένος συνδυασμός χαρακτηριολογικών στοιχείων, τα οποία θεωρείται ότι αποτελούν μία συμπαγέστερη κατηγορία διαταραχής προσωπικότητας, η οποία έχει ονομαστεί ψυχοπαθητικότητα. Σε πλήθος ερευνών παγκοσμίως έχει αποδειχθεί ότι τα «ψυχοπαθητικά στοιχεία προσωπικότητας» ανευρίσκονται σε σημαντικά μεγαλύτερο βαθμό σε άτομα τα οποία κατηγορούνται για ιδιαιτέρως βίαια εγκλήματα, καθώς και για μεγαλύτερο αριθμό ποινικών υποτροπών. Σκοπός της έρευνας: Σκοπός αυτής της μελέτης είναι η διερεύνηση των ποσοστών της αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας και της ψυχοπαθητικότητας και της σχέσης τους με τα βίαια εγκλήματα και τις ποινικές υποτροπές σε ένα σωφρονιστικό περιβάλλον υψίστης ασφαλείας. Συμπληρωματικές ερευνητικές υποθέσεις της μελέτης αφορούν τη συσχέτιση της ψυχοπαθητικότητας με τις υπόλοιπες διαταραχές προσωπικότητας του cluster B, την παρορμητικότητα, την επιθετικότητα καθώς και τη σχέση της με την ηλικία. Μεθοδολογία της έρευνας: Η παρούσα έρευνα διεξήχθη σε τυχαίο δείγμα 44 αρρένων κρατουμένων, καταδικασμένων για ένα πλήθος διαφορετικών αδικημάτων, βίαιων και μη βίαιων στο Κατάστημα Κράτησης Δομοκού. Έγινε συλλογή των δημογραφικών στοιχείων και χρησιμοποιήθηκαν το Ερωτηματολόγιο Προσωπικότητας (PDQ-4), η Κλίμακα Αυτοαξιολόγησης Ψυχοπαθητικότητας του Λέβινσον (LSRP), το Ερωτηματολόγιο Επιθετικότητας και Κατεύθυνσης της Επιθετικότητας (HDHQ) και η Κλίμακα Παρορμητικότητας του Barratt (BIS-11). Η στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων έγινε στο πρόγραμμα IBM SPSS 25 και οι συσχετίσεις έγιναν με την χρήση independent t-tests, one-way ANOVA και συντελεστή Pearson. Ως επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε το sig ≤ 0,05. Αποτελέσματα: Οι καταδικασθέντες για βίαια εγκλήματα βρέθηκε ότι παρουσιάζουν υψηλότερα ποσοστά ψυχοπαθητικότητα στην LSRP, σε σύγκριση με αυτούς που καταδικάστηκαν για μη βίαια εγκλήματα, χωρίς όμως η διαφορά να είναι στατιστικά σημαντική (p= .485), και το ίδιο συνέβη και για την αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας, βάσει του PDQ-4 (p= .605). Αντίστοιχα, η ψυχοπαθητικότητα συσχετίστηκε θετικά με την ποινική υποτροπή, χωρίς όμως στατιστική σημαντικότητα (p= .176). Η ψυχοπαθητικότητα βρέθηκε να συσχετίζεται στατιστικώς σημαντικά τη συνολική επιθετικότητα, όπως αυτή μετρήθηκε από το HDHQ (r= .743, p= .000), αλλά και με την εξωστρεφόμενη (r= .749, p= .000) και την ενδοστρεφόμενη επιθετικότητα (r= .515, p= .000), κατά περίπτωση. Σε αντίθεση με άλλες μελέτες της διεθνούς βιβλιογραφίας, δεν βρέθηκε κάποια στατιστικά σημαντική συσχέτιση ανάμεσα στην ηλικία και τη μείωση της δευτεροπαθούς ψυχοπαθητικότητας, όπως αυτή μετράται από την LSRP (p= .106). Η παρορμητικότητα, όπως μετρήθηκε από την BIS-11, φάνηκε να συσχετίζεται τόσο με την πρωτοπαθή (r= .349, p= .020), όσο και με τη δευτεροπαθή ψυχοπαθητικότητα (r= .621, p= .000) καθώς και με τη συνολική (r= .514, p= .000). Επίσης, δεν βρέθηκε κάποια συσχέτιση ανάμεσα στο είδος του αδικήματος (βίαιο/μη βίαιο) και την ποινική υποτροπή (p= .512), ούτε με την επιθετικότητα (p= .370) ή την παρορμητικότητα (p= .523). Τέλος, η ψυχοπαθητικότητα ερευνήθηκε και ως κατηγορική μεταβλητή (ορισμένη ως το άνω 1/3 της κατανομής της LSRP) και βρέθηκε ότι σε όλες τις περιπτώσεις εμπίπτει σε κάποια διαταραχή προσωπικότητας cluster B, όπως αυτές αποτυπώθηκαν στο PDQ-4. Συμπέρασμα: Οι δυσκολίες στη συλλογή μεγαλύτερου δείγματος δεν κατέστησαν δυνατό να βρεθούν στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις ανάμεσα στην ψυχοπαθητικότητα ή την αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας και το είδος του εγκλήματος ή τις ποινικές υποτροπές, παρά τον αυξημένο επιπολασμό. Σημαντικό εύρημα της έρευνας αποτελεί ο ισχυρός συσχετισμός ανάμεσα σε ψυχοπαθητικότητα και όλες τις διαταραχές προσωπικότητας του cluster B, καταδεικνύοντας έτσι την στενή τους συνάφεια και ένα κοινό χαρακτηριολογικό υπόστρωμα. Επίσης, οι συσχετισμοί ανάμεσα σε ψυχοπαθητικότητα και επιθετικότητα έδειξαν έναν αρκετά πιο στενό δεσμό ανάμεσα σε δευτεροπαθή ψυχοπαθητικότητα και ενδοστρεφόμενη επιθετικότητα, κάτι που επιβεβαιώνει τη θεώρηση της δευτεροπαθούς ψυχοπαθητικότητας σαν μία κατάσταση που είναι περισσότερο δυσπροσαρμοστική και χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη συναισθηματική αστάθεια, σε σύγκριση με την πρωτοπαθή ψυχοπαθητικότητα στην οποία το άτομο εμφανίζεται περισσότερο σκληρό και απαθές. Εντύπωση προκαλεί ότι δεν βρέθηκε κάποια σημαντική μείωση της δευτεροπαθούς ψυχοπαθητικότητας με την ηλικία, ενώ αντιθέτως φάνηκε να μειώνεται η πρωτοπαθής, κάτι που έρχεται σε σύγκρουση με τα ευρήματα των περισσότερων ερευνών, γεγονός όμως που ενδεχομένως να οφείλεται περισσότερο σε κοινωνικούς παράγοντες.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαδάκης Λεονάρντο","Papadakis Leonardo"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:54Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3315379"],"render_values":[{"text":"uoadl:3315379","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3315379","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3315379","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3315379","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαδάκης Λεονάρντο","Papadakis Leonardo"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3315379","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3315379"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η στενή σχέση ανάμεσα στις φυλακές και τις διαταραχές προσωπικότητας αποτελεί ένα γεγονός αποδεδειγμένο από πλήθος ερευνών και μετα-αναλύσεων. Από όλο το φάσμα των διαταραχών, η διαταραχή που έχει βρεθεί να υπερεκπροσωπείται το περισσότερο σε δυσανάλογο βαθμό σε σχέση με την κοινότητα, είναι η αντικοινωνική διαταχή προσωπικότητας, σε βαθμό που θεωρείται ότι ειδικά σε άρρενες πληθυσμούς κρατουμένων, τα ποσοστά της ξεπερνούν το 50%. Σύμφωνα με πολλές μελέτες, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας αποτελεί μία υπερπεριεκτική κατηγορία, η οποία βασίζεται σε αμιγώς συμπεριφορικά κριτήρια παραβατικότητας. Για αυτό το λόγο, έχει προταθεί ένας πιο συγκεκριμένος συνδυασμός χαρακτηριολογικών στοιχείων, τα οποία θεωρείται ότι αποτελούν μία συμπαγέστερη κατηγορία διαταραχής προσωπικότητας, η οποία έχει ονομαστεί ψυχοπαθητικότητα. Σε πλήθος ερευνών παγκοσμίως έχει αποδειχθεί ότι τα «ψυχοπαθητικά στοιχεία προσωπικότητας» ανευρίσκονται σε σημαντικά μεγαλύτερο βαθμό σε άτομα τα οποία κατηγορούνται για ιδιαιτέρως βίαια εγκλήματα, καθώς και για μεγαλύτερο αριθμό ποινικών υποτροπών. Σκοπός της έρευνας: Σκοπός αυτής της μελέτης είναι η διερεύνηση των ποσοστών της αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας και της ψυχοπαθητικότητας και της σχέσης τους με τα βίαια εγκλήματα και τις ποινικές υποτροπές σε ένα σωφρονιστικό περιβάλλον υψίστης ασφαλείας. Συμπληρωματικές ερευνητικές υποθέσεις της μελέτης αφορούν τη συσχέτιση της ψυχοπαθητικότητας με τις υπόλοιπες διαταραχές προσωπικότητας του cluster B, την παρορμητικότητα, την επιθετικότητα καθώς και τη σχέση της με την ηλικία. Μεθοδολογία της έρευνας: Η παρούσα έρευνα διεξήχθη σε τυχαίο δείγμα 44 αρρένων κρατουμένων, καταδικασμένων για ένα πλήθος διαφορετικών αδικημάτων, βίαιων και μη βίαιων στο Κατάστημα Κράτησης Δομοκού. Έγινε συλλογή των δημογραφικών στοιχείων και χρησιμοποιήθηκαν το Ερωτηματολόγιο Προσωπικότητας (PDQ-4), η Κλίμακα Αυτοαξιολόγησης Ψυχοπαθητικότητας του Λέβινσον (LSRP), το Ερωτηματολόγιο Επιθετικότητας και Κατεύθυνσης της Επιθετικότητας (HDHQ) και η Κλίμακα Παρορμητικότητας του Barratt (BIS-11). Η στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων έγινε στο πρόγραμμα IBM SPSS 25 και οι συσχετίσεις έγιναν με την χρήση independent t-tests, one-way ANOVA και συντελεστή Pearson. Ως επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε το sig ≤ 0,05. Αποτελέσματα: Οι καταδικασθέντες για βίαια εγκλήματα βρέθηκε ότι παρουσιάζουν υψηλότερα ποσοστά ψυχοπαθητικότητα στην LSRP, σε σύγκριση με αυτούς που καταδικάστηκαν για μη βίαια εγκλήματα, χωρίς όμως η διαφορά να είναι στατιστικά σημαντική (p= .485), και το ίδιο συνέβη και για την αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας, βάσει του PDQ-4 (p= .605). Αντίστοιχα, η ψυχοπαθητικότητα συσχετίστηκε θετικά με την ποινική υποτροπή, χωρίς όμως στατιστική σημαντικότητα (p= .176). Η ψυχοπαθητικότητα βρέθηκε να συσχετίζεται στατιστικώς σημαντικά τη συνολική επιθετικότητα, όπως αυτή μετρήθηκε από το HDHQ (r= .743, p= .000), αλλά και με την εξωστρεφόμενη (r= .749, p= .000) και την ενδοστρεφόμενη επιθετικότητα (r= .515, p= .000), κατά περίπτωση. Σε αντίθεση με άλλες μελέτες της διεθνούς βιβλιογραφίας, δεν βρέθηκε κάποια στατιστικά σημαντική συσχέτιση ανάμεσα στην ηλικία και τη μείωση της δευτεροπαθούς ψυχοπαθητικότητας, όπως αυτή μετράται από την LSRP (p= .106). Η παρορμητικότητα, όπως μετρήθηκε από την BIS-11, φάνηκε να συσχετίζεται τόσο με την πρωτοπαθή (r= .349, p= .020), όσο και με τη δευτεροπαθή ψυχοπαθητικότητα (r= .621, p= .000) καθώς και με τη συνολική (r= .514, p= .000). Επίσης, δεν βρέθηκε κάποια συσχέτιση ανάμεσα στο είδος του αδικήματος (βίαιο/μη βίαιο) και την ποινική υποτροπή (p= .512), ούτε με την επιθετικότητα (p= .370) ή την παρορμητικότητα (p= .523). Τέλος, η ψυχοπαθητικότητα ερευνήθηκε και ως κατηγορική μεταβλητή (ορισμένη ως το άνω 1/3 της κατανομής της LSRP) και βρέθηκε ότι σε όλες τις περιπτώσεις εμπίπτει σε κάποια διαταραχή προσωπικότητας cluster B, όπως αυτές αποτυπώθηκαν στο PDQ-4. Συμπέρασμα: Οι δυσκολίες στη συλλογή μεγαλύτερου δείγματος δεν κατέστησαν δυνατό να βρεθούν στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις ανάμεσα στην ψυχοπαθητικότητα ή την αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας και το είδος του εγκλήματος ή τις ποινικές υποτροπές, παρά τον αυξημένο επιπολασμό. Σημαντικό εύρημα της έρευνας αποτελεί ο ισχυρός συσχετισμός ανάμεσα σε ψυχοπαθητικότητα και όλες τις διαταραχές προσωπικότητας του cluster B, καταδεικνύοντας έτσι την στενή τους συνάφεια και ένα κοινό χαρακτηριολογικό υπόστρωμα. Επίσης, οι συσχετισμοί ανάμεσα σε ψυχοπαθητικότητα και επιθετικότητα έδειξαν έναν αρκετά πιο στενό δεσμό ανάμεσα σε δευτεροπαθή ψυχοπαθητικότητα και ενδοστρεφόμενη επιθετικότητα, κάτι που επιβεβαιώνει τη θεώρηση της δευτεροπαθούς ψυχοπαθητικότητας σαν μία κατάσταση που είναι περισσότερο δυσπροσαρμοστική και χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη συναισθηματική αστάθεια, σε σύγκριση με την πρωτοπαθή ψυχοπαθητικότητα στην οποία το άτομο εμφανίζεται περισσότερο σκληρό και απαθές. Εντύπωση προκαλεί ότι δεν βρέθηκε κάποια σημαντική μείωση της δευτεροπαθούς ψυχοπαθητικότητας με την ηλικία, ενώ αντιθέτως φάνηκε να μειώνεται η πρωτοπαθής, κάτι που έρχεται σε σύγκρουση με τα ευρήματα των περισσότερων ερευνών, γεγονός όμως που ενδεχομένως να οφείλεται περισσότερο σε κοινωνικούς παράγοντες.","Introduction: The relationship between the criminal justice system and personality disorders is a well known fact proven by numerous studies and meta-analyses. Out of the entire spectrum of disorders, the disorder that has been found to be the most disproportionately overrepresented in relation to the community is antisocial personality disorder, to the extent that it is believed that especially in male prison populations, its rates exceed 50%. According to many studies, this is due to the fact that antisocial personality disorder is an over-inclusive category based on purely behavioral criteria of delinquency. For this reason, a more specific constellation of character traits has been proposed, that constitute a more compact personality core, which has been named psychopathy. In a number of studies worldwide, it has been shown that \"psychopathic personality traits\" are found to a significantly greater extent in people who are accused of particularly violent crimes, and are positively correlated with higher rates of criminal recidivism. Objective: The aim of this study is to investigate the prevalence of antisocial personality disorder and psychopathy and their relationship to violent crime and criminal recidivism in a maximum security correctional setting. Additional hypotheses of the study constitute the correlation of psychopathy with all the cluster B personality disorders, impulsivity, hostility as well as its relationship with age. Method: Research was conducted on a randomized sample of 44 male inmates convicted of a variety of violent and non-violent offenses at the Domokos Detention Center. Demographic data were collected while the following four questionnaires were administered: Personality Diagnostic Questionnaire (PDQ-4), Levinson Self-Report Psychopathy Scale (LSRP), Hostility and Direction of Hostility Questionnaire (HDHQ), and Barratt Impulsivity Scale (BIS-11). IBM SPSS 25 was used for the statistical analysis and the correlations were done using independent t-tests, one-way ANOVA and Pearson's coefficient. A level of statistical significance was set as sig ≤ 0.05. Results: Those convicted of violent crimes were found to show higher rates of psychopathy on the LSRP, compared to those convicted of non-violent crimes, however the difference was not statistically significant (p= .485), and the same applied for antisocial personality disorder, as measured by the PDQ-4 (p= .605). Accordingly, psychopathy was positively associated with criminal recidivism, but without statistical significance (p= .176). Psychopathy was found to exhibit a correlation of statistical significance with overall hostility, as measured by the HDHQ (r= .743, p= .000), but also with extrapunitive (r= .749, p= .000) and intropunitive hostility ( r= .515, p= .000), as well. In contrast to similar studies, no statistically significant correlation was found between age and a reduction of secondary psychopathy scores, as measured by the LSRP (p= .106). Impulsivity, as measured by the BIS-11, appeared to correlate both with primary (r= .349, p= .020) and with secondary psychopathy (r= .621, p= .000) as well as with the overall psychopathy score (r= .514, p= .000). Furthermore, no correlation was found between the type of offense (violent/non-violent) and criminal recidivism (p= .512), nor with hostility (p= .370) or impulsivity (p= .523). Finally, psychopathy was also investigated as a categorical variable (defined as top third of the distribution) and was found in all cases to overlap with a cluster B personality disorder score, as captured in the PDQ-4. Conclusion: Difficulties in collecting a larger sample made it not possible to find statistically significant associations between psychopathy or antisocial personality disorder and type of crime or criminal recidivism, despite the increased prevalence. An important finding is the strong correlation between psychopathy and all cluster B personality disorders, thus demonstrating their close connection and a common personality substrate. Moreover, correlations between psychopathy and hostility showed a significantly closer link between secondary psychopathy and intropunitive hostility, which confirms the notion of secondary psychopathy as more maladaptive condition, characterized by greater emotional instability, compared to primary psychopathy, in which the individual appears to be more callous and unemotional. It is striking that no significant decrease in secondary psychopathy scores was found with age, whereas primary psychopathy scores appeared to decrease, which is in conflict with the findings of most research, but which may be more due to social factors."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη συσχέτισης ψυχοπαθητικότητας, αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας, εγκληματικών υποτροπών και βίαιων εγκλημάτων στις ελληνικές φυλακές"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαδάκης Λεονάρντο","Papadakis Leonardo"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η στενή σχέση ανάμεσα στις φυλακές και τις διαταραχές προσωπικότητας αποτελεί ένα γεγονός αποδεδειγμένο από πλήθος ερευνών και μετα-αναλύσεων. Από όλο το φάσμα των διαταραχών, η διαταραχή που έχει βρεθεί να υπερεκπροσωπείται το περισσότερο σε δυσανάλογο βαθμό σε σχέση με την κοινότητα, είναι η αντικοινωνική διαταχή προσωπικότητας, σε βαθμό που θεωρείται ότι ειδικά σε άρρενες πληθυσμούς κρατουμένων, τα ποσοστά της ξεπερνούν το 50%. Σύμφωνα με πολλές μελέτες, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας αποτελεί μία υπερπεριεκτική κατηγορία, η οποία βασίζεται σε αμιγώς συμπεριφορικά κριτήρια παραβατικότητας. Για αυτό το λόγο, έχει προταθεί ένας πιο συγκεκριμένος συνδυασμός χαρακτηριολογικών στοιχείων, τα οποία θεωρείται ότι αποτελούν μία συμπαγέστερη κατηγορία διαταραχής προσωπικότητας, η οποία έχει ονομαστεί ψυχοπαθητικότητα. Σε πλήθος ερευνών παγκοσμίως έχει αποδειχθεί ότι τα «ψυχοπαθητικά στοιχεία προσωπικότητας» ανευρίσκονται σε σημαντικά μεγαλύτερο βαθμό σε άτομα τα οποία κατηγορούνται για ιδιαιτέρως βίαια εγκλήματα, καθώς και για μεγαλύτερο αριθμό ποινικών υποτροπών. Σκοπός της έρευνας: Σκοπός αυτής της μελέτης είναι η διερεύνηση των ποσοστών της αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας και της ψυχοπαθητικότητας και της σχέσης τους με τα βίαια εγκλήματα και τις ποινικές υποτροπές σε ένα σωφρονιστικό περιβάλλον υψίστης ασφαλείας. Συμπληρωματικές ερευνητικές υποθέσεις της μελέτης αφορούν τη συσχέτιση της ψυχοπαθητικότητας με τις υπόλοιπες διαταραχές προσωπικότητας του cluster B, την παρορμητικότητα, την επιθετικότητα καθώς και τη σχέση της με την ηλικία. Μεθοδολογία της έρευνας: Η παρούσα έρευνα διεξήχθη σε τυχαίο δείγμα 44 αρρένων κρατουμένων, καταδικασμένων για ένα πλήθος διαφορετικών αδικημάτων, βίαιων και μη βίαιων στο Κατάστημα Κράτησης Δομοκού. Έγινε συλλογή των δημογραφικών στοιχείων και χρησιμοποιήθηκαν το Ερωτηματολόγιο Προσωπικότητας (PDQ-4), η Κλίμακα Αυτοαξιολόγησης Ψυχοπαθητικότητας του Λέβινσον (LSRP), το Ερωτηματολόγιο Επιθετικότητας και Κατεύθυνσης της Επιθετικότητας (HDHQ) και η Κλίμακα Παρορμητικότητας του Barratt (BIS-11). Η στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων έγινε στο πρόγραμμα IBM SPSS 25 και οι συσχετίσεις έγιναν με την χρήση independent t-tests, one-way ANOVA και συντελεστή Pearson. Ως επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε το sig ≤ 0,05. Αποτελέσματα: Οι καταδικασθέντες για βίαια εγκλήματα βρέθηκε ότι παρουσιάζουν υψηλότερα ποσοστά ψυχοπαθητικότητα στην LSRP, σε σύγκριση με αυτούς που καταδικάστηκαν για μη βίαια εγκλήματα, χωρίς όμως η διαφορά να είναι στατιστικά σημαντική (p= .485), και το ίδιο συνέβη και για την αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας, βάσει του PDQ-4 (p= .605). Αντίστοιχα, η ψυχοπαθητικότητα συσχετίστηκε θετικά με την ποινική υποτροπή, χωρίς όμως στατιστική σημαντικότητα (p= .176). Η ψυχοπαθητικότητα βρέθηκε να συσχετίζεται στατιστικώς σημαντικά τη συνολική επιθετικότητα, όπως αυτή μετρήθηκε από το HDHQ (r= .743, p= .000), αλλά και με την εξωστρεφόμενη (r= .749, p= .000) και την ενδοστρεφόμενη επιθετικότητα (r= .515, p= .000), κατά περίπτωση. Σε αντίθεση με άλλες μελέτες της διεθνούς βιβλιογραφίας, δεν βρέθηκε κάποια στατιστικά σημαντική συσχέτιση ανάμεσα στην ηλικία και τη μείωση της δευτεροπαθούς ψυχοπαθητικότητας, όπως αυτή μετράται από την LSRP (p= .106). Η παρορμητικότητα, όπως μετρήθηκε από την BIS-11, φάνηκε να συσχετίζεται τόσο με την πρωτοπαθή (r= .349, p= .020), όσο και με τη δευτεροπαθή ψυχοπαθητικότητα (r= .621, p= .000) καθώς και με τη συνολική (r= .514, p= .000). Επίσης, δεν βρέθηκε κάποια συσχέτιση ανάμεσα στο είδος του αδικήματος (βίαιο/μη βίαιο) και την ποινική υποτροπή (p= .512), ούτε με την επιθετικότητα (p= .370) ή την παρορμητικότητα (p= .523). Τέλος, η ψυχοπαθητικότητα ερευνήθηκε και ως κατηγορική μεταβλητή (ορισμένη ως το άνω 1/3 της κατανομής της LSRP) και βρέθηκε ότι σε όλες τις περιπτώσεις εμπίπτει σε κάποια διαταραχή προσωπικότητας cluster B, όπως αυτές αποτυπώθηκαν στο PDQ-4. Συμπέρασμα: Οι δυσκολίες στη συλλογή μεγαλύτερου δείγματος δεν κατέστησαν δυνατό να βρεθούν στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις ανάμεσα στην ψυχοπαθητικότητα ή την αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας και το είδος του εγκλήματος ή τις ποινικές υποτροπές, παρά τον αυξημένο επιπολασμό. Σημαντικό εύρημα της έρευνας αποτελεί ο ισχυρός συσχετισμός ανάμεσα σε ψυχοπαθητικότητα και όλες τις διαταραχές προσωπικότητας του cluster B, καταδεικνύοντας έτσι την στενή τους συνάφεια και ένα κοινό χαρακτηριολογικό υπόστρωμα. Επίσης, οι συσχετισμοί ανάμεσα σε ψυχοπαθητικότητα και επιθετικότητα έδειξαν έναν αρκετά πιο στενό δεσμό ανάμεσα σε δευτεροπαθή ψυχοπαθητικότητα και ενδοστρεφόμενη επιθετικότητα, κάτι που επιβεβαιώνει τη θεώρηση της δευτεροπαθούς ψυχοπαθητικότητας σαν μία κατάσταση που είναι περισσότερο δυσπροσαρμοστική και χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη συναισθηματική αστάθεια, σε σύγκριση με την πρωτοπαθή ψυχοπαθητικότητα στην οποία το άτομο εμφανίζεται περισσότερο σκληρό και απαθές. Εντύπωση προκαλεί ότι δεν βρέθηκε κάποια σημαντική μείωση της δευτεροπαθούς ψυχοπαθητικότητας με την ηλικία, ενώ αντιθέτως φάνηκε να μειώνεται η πρωτοπαθής, κάτι που έρχεται σε σύγκρουση με τα ευρήματα των περισσότερων ερευνών, γεγονός όμως που ενδεχομένως να οφείλεται περισσότερο σε κοινωνικούς παράγοντες.","Introduction: The relationship between the criminal justice system and personality disorders is a well known fact proven by numerous studies and meta-analyses. Out of the entire spectrum of disorders, the disorder that has been found to be the most disproportionately overrepresented in relation to the community is antisocial personality disorder, to the extent that it is believed that especially in male prison populations, its rates exceed 50%. According to many studies, this is due to the fact that antisocial personality disorder is an over-inclusive category based on purely behavioral criteria of delinquency. For this reason, a more specific constellation of character traits has been proposed, that constitute a more compact personality core, which has been named psychopathy. In a number of studies worldwide, it has been shown that \"psychopathic personality traits\" are found to a significantly greater extent in people who are accused of particularly violent crimes, and are positively correlated with higher rates of criminal recidivism. Objective: The aim of this study is to investigate the prevalence of antisocial personality disorder and psychopathy and their relationship to violent crime and criminal recidivism in a maximum security correctional setting. Additional hypotheses of the study constitute the correlation of psychopathy with all the cluster B personality disorders, impulsivity, hostility as well as its relationship with age. Method: Research was conducted on a randomized sample of 44 male inmates convicted of a variety of violent and non-violent offenses at the Domokos Detention Center. Demographic data were collected while the following four questionnaires were administered: Personality Diagnostic Questionnaire (PDQ-4), Levinson Self-Report Psychopathy Scale (LSRP), Hostility and Direction of Hostility Questionnaire (HDHQ), and Barratt Impulsivity Scale (BIS-11). IBM SPSS 25 was used for the statistical analysis and the correlations were done using independent t-tests, one-way ANOVA and Pearson's coefficient. A level of statistical significance was set as sig ≤ 0.05. Results: Those convicted of violent crimes were found to show higher rates of psychopathy on the LSRP, compared to those convicted of non-violent crimes, however the difference was not statistically significant (p= .485), and the same applied for antisocial personality disorder, as measured by the PDQ-4 (p= .605). Accordingly, psychopathy was positively associated with criminal recidivism, but without statistical significance (p= .176). Psychopathy was found to exhibit a correlation of statistical significance with overall hostility, as measured by the HDHQ (r= .743, p= .000), but also with extrapunitive (r= .749, p= .000) and intropunitive hostility ( r= .515, p= .000), as well. In contrast to similar studies, no statistically significant correlation was found between age and a reduction of secondary psychopathy scores, as measured by the LSRP (p= .106). Impulsivity, as measured by the BIS-11, appeared to correlate both with primary (r= .349, p= .020) and with secondary psychopathy (r= .621, p= .000) as well as with the overall psychopathy score (r= .514, p= .000). Furthermore, no correlation was found between the type of offense (violent/non-violent) and criminal recidivism (p= .512), nor with hostility (p= .370) or impulsivity (p= .523). Finally, psychopathy was also investigated as a categorical variable (defined as top third of the distribution) and was found in all cases to overlap with a cluster B personality disorder score, as captured in the PDQ-4. Conclusion: Difficulties in collecting a larger sample made it not possible to find statistically significant associations between psychopathy or antisocial personality disorder and type of crime or criminal recidivism, despite the increased prevalence. An important finding is the strong correlation between psychopathy and all cluster B personality disorders, thus demonstrating their close connection and a common personality substrate. Moreover, correlations between psychopathy and hostility showed a significantly closer link between secondary psychopathy and intropunitive hostility, which confirms the notion of secondary psychopathy as more maladaptive condition, characterized by greater emotional instability, compared to primary psychopathy, in which the individual appears to be more callous and unemotional. It is striking that no significant decrease in secondary psychopathy scores was found with age, whereas primary psychopathy scores appeared to decrease, which is in conflict with the findings of most research, but which may be more due to social factors."],"dc:identifier":["uoadl:3315379","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3315379"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη συσχέτισης ψυχοπαθητικότητας, αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας, εγκληματικών υποτροπών και βίαιων εγκλημάτων στις ελληνικές φυλακές"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:54Z"}