{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3319548"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3319548","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ανίχνευση μεταλλάξεων προγρανουλίνης (PGRN) στη μετωποκροταφική άνοια (frontotemporal dementia)","abstract":"Εισαγωγή: Η μετωποκροταφική άνοια (FTD) είναι η δεύτερη συχνότερη άνοια σε άτομα <65 ετών, αφορώντας το 5-15% των ανοιών παγκοσμίως. Αποτελεί ένα σύνολο κλινικο-παθολογο ανατομικών οντοτήτων, με κύρια σύνδρομα τη συμπεριφορική bvFTD, την αφασία PPA (με υποτύπους PNFA, LPA, SD) και FTD-MND ενώ στο φάσμα της ανήκουν και τα παρκινσονικά σύνδρομα PSP και CBS. Στην FTD ενέχεται πλειάδα γονιδίων, με το μεγαλύτερο ποσοστό των ευρισκόμενων μεταλλάξεων να εντοπίζονται στα γονίδια PGRN, MAPT και C9orf72. Το γονίδιο της προγρανουλίνης (PGRN) χαρτογραφείται στην χρωμοσωμική θέση 17q21 και κωδικοποιεί έναν εκκρινόμενο παράγοντα 593 αμινοξέων, ο οποίος οδηγεί σε νευροεκφυλισμό του εγκεφάλου σε περιπτώσεις μειωμένης συγκέντρωσής του. Οι παθογνωμικές PGRN μεταλλάξεις αποτελούν το 3-12% των FTD περιπτώσεων παγκοσμίως. Σκοπός: Σκοποί της παρούσας εργασίας ήταν: η ανάπτυξη μεθοδολογίας για τη γενετική ανάλυση του γονιδίου της PGRN, η ανάλυση DNA δειγμάτων περιφερικού αίματος από FTD Έλληνες ασθενείς, η διευρεύνηση χρήσης του βιοδείκτη των επιπέδων προγρανουλίνης στο πλάσμα ως ένα αρχικό αξιόπιστο και οικονομικό έλεγχο διαλογής πριν το γενετικό έλεγχο και τέλος, η επαλήθευση των αναλυτικών χαρακτηριστικών της ανοσοχημικής μεθόδου ELISA που επελέγη για τη μέτρηση τους. Ασθενείς και μέθοδοι: Στη μελέτη εντάχθηκαν δύο ομάδες ασθενών (Α και Β, διαλογής και επικύρωσης, με χρονικά διαστήματα ένταξης 2016-2019 και 2021-2022 αντίστοιχα) όπου, έπειτα από έγγραφη ενημερωμένη συγκατάθεση τους, απομονώθηκε πλάσμα και γενωμικό DNA. Στην πρώτη κοόρτη Α επιλέγηκαν 48 FTD Έλληνες ασθενείς, για τους οποίους υπήρχε ήδη το γενετικό αποτέλεσμα από συνεργαζόμενα εργαστήρια του εξωτερικού, ενώ στην κοόρτη Β επιλέγησαν επιπλέον 26 FTD ασθενείς. Για την μέτρηση των επιπέδων προγρανουλίνης στο πλάσμα όλων των ομάδων ασθενών εκτελέστηκε μεθοδολογία ELISA (Adipogen). Για τη γενετική ανάλυση των ασθενών της ομάδας Β, μετά από PCR ενίσχυση των 13 εξωνίων του PGRN γονιδίου με κατάλληλα επιλεγμένους εκκινητές, επακολούθησε DNA αλληλούχιση με τη μέθοδο θερμικών κύκλων καιBigDye Terminator v3.1 και ηλεκτροφόρηση στον γενετικό αναλυτή ABI SeqStudio (Thermo Fisher Scientific). Για την ανίχνευση και οπτικοποίηση των DNA παραλλαγών χρησιμοποιήθηκαν τα προγράμματα chromas, novoSNP, Variant Reporter και snackVAR. Για την ανίχνευση τυχόν μεγάλων γενωμικών αναδιατάξεων εφαρμόστηκε μεθοδολογία MLPA (MRC Holland) στα εξώνια 1,3,6,10 και 12 του PGRN γονιδίου. Για τη στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων χρησιμοποιήθηκε το λογισμικό SPSS. Αποτελέσματα: Μέσω διαχωρισμού των δειγμάτων της κοόρτης Α, ανάλογα με το γενετικό τους αποτέλεσμα ως προς την παρουσία παθογνωμικών μεταλλάξεων, σε PGRN (-) και PGRN (+), ακολουθήθηκαν στατιστικές δοκιμασίες που κατέδειξαν ότι τα επίπεδα προγρανουλίνης στο πλάσμα των δύο αυτών ομάδων διαφέρουν στατιστικώς σημαντικά (p<0,001) και τα όρια τους δεν αλληλεπικαλύπτονται. Οι τιμές των PGRN (-) δειγμάτων οριοθετούνται μεταξύ 176,6 και 331,1 ng/mL ενώ για τα PGRN (+) δείγματα προκύπτει το ‘cut-off’ όριο των 106,2 ng/mL (τιμές των τεσσάρων δειγμάτων με τις παθογνωμικές μεταλλάξεις c.350-2A>G =69,7 ng/mL και 100,4 ng/mL, c.463-2A>G =104,8 ng/mL και c.934-1G>A =106,2 ng/mL). Το εύρος τιμών 106,3-176,5 ng/mL χαρακτηρίστηκε ως «γκρίζα ζώνη», με τις τιμές των δύο δειγμάτων που έφεραν αγνώστου κλινικής σημασίας (VUS) παρανοηματικές μεταλλάξεις να εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία (p.Thr310Pro=134,7 ng/mL και p.Cys482Tyr=149,2 ng/mL). Η μεθοδολογία ELISA για τα δείγματα της κοόρτης Β επαληθεύτηκε ως προς την επαναληψιμότητα και την ορθότητα, ωστόσο η αναπαραγωγιμότητα δεν ήταν ιδεατή, πιθανώς λόγω μη-σταθερότητας των αποθηκευμένων δειγμάτων ή της μεγάλης αραίωσης που υφίσταντο. Προκειμένου να διαπιστωθεί εάν τα όρια που προέκυψαν από την κοόρτη Α, μπορούν να εφαρμοστούν διαγνωστικά στα δείγματα της κοόρτης Β, ακολούθησε PGRN γενετική ανάλυση. Τα πρωτόκολλα που κατασκευάστηκαν οδήγησαν σε αξιόπιστες και αποδοτικές μεθοδολογίες συμβατικής PCR, Cycle Sequencing και MLPA με αποτέλεσμα τον εντοπισμό, μέσω DNA αλληλούχισης, δύο παθογνωμικών μεταλλάξεων ματίσματος (c.264+1G>A και c.264+1del) και τριών VUS μεταλλάξεων (c.-7-31C>T, η p.Tyr39Phe (c.116A>T) στο εξώνιο 2 και η p.Ala324Thr(c.970G>A) στο εξώνιο 10 για το ίδιο δείγμα). Επιπλέον, όλα τα δείγματα της κοόρτης Β, έφεραν αρνητικό αποτέλεσμα ως προς τη μέθοδο MLPA για τα εξεταζόμενα εξώνια. Τέλος, συσχετίζοντας τα αποτελέσματα της μεθόδου ELISA με αυτά της DNA αλληλούχισης προκύπτει μια μετατόπιση τιμών σε σχέση με τα PGRN (-) δείγματα της κοόρτης Α, καθώς μόνο τρία από τα PGRN (-) δείγματα της κοόρτης Β είχαν τιμή ανώτερη των 176,6 ng/mL, ενώ τα πέντε PGRN (+) (παθογνωμικές και VUS μεταλλάξεις) δείγματα επαληθεύουν τα όρια που προτάθηκαν από την κοόρτη Α (τιμές PGRN (+) δειγμάτων c.-7-31C>T = 34,3/45,6 ng/mL, c.264+1G>A =38,9/46,8 ng/mL, c.264+1del=41,5 ng/mL, p.Tyr39Phe/p.Ala324Thr =32,3 ng/mL και c.264+1del=66,9 ng/mL). Με τη χρήση αυτών των ορίων όμως, χαρακτηρίζονται ως PGRN (+) και τρία ακόμα δείγματα τα οποία είτε φέρουν κάποια καλοήθη σημειακή παραλλαγή, είτε δεν εντοπίστηκε καμία μετάλλαξη στο γονίδιο της PGRN και άρα θεωρούνται ψευδώς θετικά. Συμπεράσματα: Παρότι με τη μέθοδο ELISA στην κοόρτη Β προέκυψαν τρία ψευδώς θετικά αποτελέσματα, η διαδικασία ήταν επωφελής, καθώς ανιχνεύθηκαν, με έναν εύκολο και οικονομικό τρόπο, όλα τα αληθώς θετικά δείγματα. Η θέσπιση νέων ορίων τιμών αναφοράς θεωρείται τη δεδομένη χρονική στιγμή παρακινδυνευμένη, καθώς θα πρέπει να προηγηθεί προεργασία διεθνούς προσπάθειας για την παραγωγή σταθερών δειγμάτων ελέγχου που θα βοηθήσουν στην εναρμόνιση των ανοσοχημικών μεθόδων μέτρησης προγρανουλίνης στο πλάσμα, μιας και τα αποτελέσματα που προέκυψαν στη συγκεκριμένη εργασία είναι κλινικά σημαντικά. Οι πρόσφατες αξιοσημείωτες εξελίξεις στην κατανόηση της παθοφυσιολογίας, της γενετικής και της νευροπαθολογίας της FTLD έχουν ήδη οδηγήσει στην ανάπτυξη θεραπειών Εξατομικευμένης Ιατρικής, είτε μέσω γονιδιακής θεραπείας, είτε με τη χρήση anti-sortilin αντισωμάτων, με σκοπό την επιβράδυνση της εξέλιξης της νόσου π.χ. μέσω διατήρησης των επιπέδων της PGRN πρωτεΐνης.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η μετωποκροταφική άνοια (FTD) είναι η δεύτερη συχνότερη άνοια σε άτομα &lt;65 ετών, αφορώντας το 5-15% των ανοιών παγκοσμίως. Αποτελεί ένα σύνολο κλινικο-παθολογο ανατομικών οντοτήτων, με κύρια σύνδρομα τη συμπεριφορική bvFTD, την αφασία PPA (με υποτύπους PNFA, LPA, SD) και FTD-MND ενώ στο φάσμα της ανήκουν και τα παρκινσονικά σύνδρομα PSP και CBS. Στην FTD ενέχεται πλειάδα γονιδίων, με το μεγαλύτερο ποσοστό των ευρισκόμενων μεταλλάξεων να εντοπίζονται στα γονίδια PGRN, MAPT και C9orf72. Το γονίδιο της προγρανουλίνης (PGRN) χαρτογραφείται στην χρωμοσωμική θέση 17q21 και κωδικοποιεί έναν εκκρινόμενο παράγοντα 593 αμινοξέων, ο οποίος οδηγεί σε νευροεκφυλισμό του εγκεφάλου σε περιπτώσεις μειωμένης συγκέντρωσής του. Οι παθογνωμικές PGRN μεταλλάξεις αποτελούν το 3-12% των FTD περιπτώσεων παγκοσμίως. Σκοπός: Σκοποί της παρούσας εργασίας ήταν: η ανάπτυξη μεθοδολογίας για τη γενετική ανάλυση του γονιδίου της PGRN, η ανάλυση DNA δειγμάτων περιφερικού αίματος από FTD Έλληνες ασθενείς, η διευρεύνηση χρήσης του βιοδείκτη των επιπέδων προγρανουλίνης στο πλάσμα ως ένα αρχικό αξιόπιστο και οικονομικό έλεγχο διαλογής πριν το γενετικό έλεγχο και τέλος, η επαλήθευση των αναλυτικών χαρακτηριστικών της ανοσοχημικής μεθόδου ELISA που επελέγη για τη μέτρηση τους. Ασθενείς και μέθοδοι: Στη μελέτη εντάχθηκαν δύο ομάδες ασθενών (Α και Β, διαλογής και επικύρωσης, με χρονικά διαστήματα ένταξης 2016-2019 και 2021-2022 αντίστοιχα) όπου, έπειτα από έγγραφη ενημερωμένη συγκατάθεση τους, απομονώθηκε πλάσμα και γενωμικό DNA. Στην πρώτη κοόρτη Α επιλέγηκαν 48 FTD Έλληνες ασθενείς, για τους οποίους υπήρχε ήδη το γενετικό αποτέλεσμα από συνεργαζόμενα εργαστήρια του εξωτερικού, ενώ στην κοόρτη Β επιλέγησαν επιπλέον 26 FTD ασθενείς. Για την μέτρηση των επιπέδων προγρανουλίνης στο πλάσμα όλων των ομάδων ασθενών εκτελέστηκε μεθοδολογία ELISA (Adipogen). Για τη γενετική ανάλυση των ασθενών της ομάδας Β, μετά από PCR ενίσχυση των 13 εξωνίων του PGRN γονιδίου με κατάλληλα επιλεγμένους εκκινητές, επακολούθησε DNA αλληλούχιση με τη μέθοδο θερμικών κύκλων καιBigDye Terminator v3.1 και ηλεκτροφόρηση στον γενετικό αναλυτή ABI SeqStudio (Thermo Fisher Scientific). Για την ανίχνευση και οπτικοποίηση των DNA παραλλαγών χρησιμοποιήθηκαν τα προγράμματα chromas, novoSNP, Variant Reporter και snackVAR. Για την ανίχνευση τυχόν μεγάλων γενωμικών αναδιατάξεων εφαρμόστηκε μεθοδολογία MLPA (MRC Holland) στα εξώνια 1,3,6,10 και 12 του PGRN γονιδίου. Για τη στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων χρησιμοποιήθηκε το λογισμικό SPSS. Αποτελέσματα: Μέσω διαχωρισμού των δειγμάτων της κοόρτης Α, ανάλογα με το γενετικό τους αποτέλεσμα ως προς την παρουσία παθογνωμικών μεταλλάξεων, σε PGRN (-) και PGRN (+), ακολουθήθηκαν στατιστικές δοκιμασίες που κατέδειξαν ότι τα επίπεδα προγρανουλίνης στο πλάσμα των δύο αυτών ομάδων διαφέρουν στατιστικώς σημαντικά (p&lt;0,001) και τα όρια τους δεν αλληλεπικαλύπτονται. Οι τιμές των PGRN (-) δειγμάτων οριοθετούνται μεταξύ 176,6 και 331,1 ng/mL ενώ για τα PGRN (+) δείγματα προκύπτει το ‘cut-off’ όριο των 106,2 ng/mL (τιμές των τεσσάρων δειγμάτων με τις παθογνωμικές μεταλλάξεις c.350-2A&gt;G =69,7 ng/mL και 100,4 ng/mL, c.463-2A&gt;G =104,8 ng/mL και c.934-1G&gt;A =106,2 ng/mL). Το εύρος τιμών 106,3-176,5 ng/mL χαρακτηρίστηκε ως «γκρίζα ζώνη», με τις τιμές των δύο δειγμάτων που έφεραν αγνώστου κλινικής σημασίας (VUS) παρανοηματικές μεταλλάξεις να εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία (p.Thr310Pro=134,7 ng/mL και p.Cys482Tyr=149,2 ng/mL). Η μεθοδολογία ELISA για τα δείγματα της κοόρτης Β επαληθεύτηκε ως προς την επαναληψιμότητα και την ορθότητα, ωστόσο η αναπαραγωγιμότητα δεν ήταν ιδεατή, πιθανώς λόγω μη-σταθερότητας των αποθηκευμένων δειγμάτων ή της μεγάλης αραίωσης που υφίσταντο. Προκειμένου να διαπιστωθεί εάν τα όρια που προέκυψαν από την κοόρτη Α, μπορούν να εφαρμοστούν διαγνωστικά στα δείγματα της κοόρτης Β, ακολούθησε PGRN γενετική ανάλυση. Τα πρωτόκολλα που κατασκευάστηκαν οδήγησαν σε αξιόπιστες και αποδοτικές μεθοδολογίες συμβατικής PCR, Cycle Sequencing και MLPA με αποτέλεσμα τον εντοπισμό, μέσω DNA αλληλούχισης, δύο παθογνωμικών μεταλλάξεων ματίσματος (c.264+1G&gt;A και c.264+1del) και τριών VUS μεταλλάξεων (c.-7-31C&gt;T, η p.Tyr39Phe (c.116A&gt;T) στο εξώνιο 2 και η p.Ala324Thr(c.970G&gt;A) στο εξώνιο 10 για το ίδιο δείγμα). Επιπλέον, όλα τα δείγματα της κοόρτης Β, έφεραν αρνητικό αποτέλεσμα ως προς τη μέθοδο MLPA για τα εξεταζόμενα εξώνια. Τέλος, συσχετίζοντας τα αποτελέσματα της μεθόδου ELISA με αυτά της DNA αλληλούχισης προκύπτει μια μετατόπιση τιμών σε σχέση με τα PGRN (-) δείγματα της κοόρτης Α, καθώς μόνο τρία από τα PGRN (-) δείγματα της κοόρτης Β είχαν τιμή ανώτερη των 176,6 ng/mL, ενώ τα πέντε PGRN (+) (παθογνωμικές και VUS μεταλλάξεις) δείγματα επαληθεύουν τα όρια που προτάθηκαν από την κοόρτη Α (τιμές PGRN (+) δειγμάτων c.-7-31C&gt;T = 34,3/45,6 ng/mL, c.264+1G&gt;A =38,9/46,8 ng/mL, c.264+1del=41,5 ng/mL, p.Tyr39Phe/p.Ala324Thr =32,3 ng/mL και c.264+1del=66,9 ng/mL). Με τη χρήση αυτών των ορίων όμως, χαρακτηρίζονται ως PGRN (+) και τρία ακόμα δείγματα τα οποία είτε φέρουν κάποια καλοήθη σημειακή παραλλαγή, είτε δεν εντοπίστηκε καμία μετάλλαξη στο γονίδιο της PGRN και άρα θεωρούνται ψευδώς θετικά. Συμπεράσματα: Παρότι με τη μέθοδο ELISA στην κοόρτη Β προέκυψαν τρία ψευδώς θετικά αποτελέσματα, η διαδικασία ήταν επωφελής, καθώς ανιχνεύθηκαν, με έναν εύκολο και οικονομικό τρόπο, όλα τα αληθώς θετικά δείγματα. Η θέσπιση νέων ορίων τιμών αναφοράς θεωρείται τη δεδομένη χρονική στιγμή παρακινδυνευμένη, καθώς θα πρέπει να προηγηθεί προεργασία διεθνούς προσπάθειας για την παραγωγή σταθερών δειγμάτων ελέγχου που θα βοηθήσουν στην εναρμόνιση των ανοσοχημικών μεθόδων μέτρησης προγρανουλίνης στο πλάσμα, μιας και τα αποτελέσματα που προέκυψαν στη συγκεκριμένη εργασία είναι κλινικά σημαντικά. Οι πρόσφατες αξιοσημείωτες εξελίξεις στην κατανόηση της παθοφυσιολογίας, της γενετικής και της νευροπαθολογίας της FTLD έχουν ήδη οδηγήσει στην ανάπτυξη θεραπειών Εξατομικευμένης Ιατρικής, είτε μέσω γονιδιακής θεραπείας, είτε με τη χρήση anti-sortilin αντισωμάτων, με σκοπό την επιβράδυνση της εξέλιξης της νόσου π.χ. μέσω διατήρησης των επιπέδων της PGRN πρωτεΐνης.","abstract_has_math":false,"creators":["Πουλοπούλου Αντιγόνη","Poulopoulou Antigoni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:58Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3319548"],"render_values":[{"text":"uoadl:3319548","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3319548","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3319548","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3319548","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πουλοπούλου Αντιγόνη","Poulopoulou Antigoni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3319548","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3319548"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η μετωποκροταφική άνοια (FTD) είναι η δεύτερη συχνότερη άνοια σε άτομα <65 ετών, αφορώντας το 5-15% των ανοιών παγκοσμίως. Αποτελεί ένα σύνολο κλινικο-παθολογο ανατομικών οντοτήτων, με κύρια σύνδρομα τη συμπεριφορική bvFTD, την αφασία PPA (με υποτύπους PNFA, LPA, SD) και FTD-MND ενώ στο φάσμα της ανήκουν και τα παρκινσονικά σύνδρομα PSP και CBS. Στην FTD ενέχεται πλειάδα γονιδίων, με το μεγαλύτερο ποσοστό των ευρισκόμενων μεταλλάξεων να εντοπίζονται στα γονίδια PGRN, MAPT και C9orf72. Το γονίδιο της προγρανουλίνης (PGRN) χαρτογραφείται στην χρωμοσωμική θέση 17q21 και κωδικοποιεί έναν εκκρινόμενο παράγοντα 593 αμινοξέων, ο οποίος οδηγεί σε νευροεκφυλισμό του εγκεφάλου σε περιπτώσεις μειωμένης συγκέντρωσής του. Οι παθογνωμικές PGRN μεταλλάξεις αποτελούν το 3-12% των FTD περιπτώσεων παγκοσμίως. Σκοπός: Σκοποί της παρούσας εργασίας ήταν: η ανάπτυξη μεθοδολογίας για τη γενετική ανάλυση του γονιδίου της PGRN, η ανάλυση DNA δειγμάτων περιφερικού αίματος από FTD Έλληνες ασθενείς, η διευρεύνηση χρήσης του βιοδείκτη των επιπέδων προγρανουλίνης στο πλάσμα ως ένα αρχικό αξιόπιστο και οικονομικό έλεγχο διαλογής πριν το γενετικό έλεγχο και τέλος, η επαλήθευση των αναλυτικών χαρακτηριστικών της ανοσοχημικής μεθόδου ELISA που επελέγη για τη μέτρηση τους. Ασθενείς και μέθοδοι: Στη μελέτη εντάχθηκαν δύο ομάδες ασθενών (Α και Β, διαλογής και επικύρωσης, με χρονικά διαστήματα ένταξης 2016-2019 και 2021-2022 αντίστοιχα) όπου, έπειτα από έγγραφη ενημερωμένη συγκατάθεση τους, απομονώθηκε πλάσμα και γενωμικό DNA. Στην πρώτη κοόρτη Α επιλέγηκαν 48 FTD Έλληνες ασθενείς, για τους οποίους υπήρχε ήδη το γενετικό αποτέλεσμα από συνεργαζόμενα εργαστήρια του εξωτερικού, ενώ στην κοόρτη Β επιλέγησαν επιπλέον 26 FTD ασθενείς. Για την μέτρηση των επιπέδων προγρανουλίνης στο πλάσμα όλων των ομάδων ασθενών εκτελέστηκε μεθοδολογία ELISA (Adipogen). Για τη γενετική ανάλυση των ασθενών της ομάδας Β, μετά από PCR ενίσχυση των 13 εξωνίων του PGRN γονιδίου με κατάλληλα επιλεγμένους εκκινητές, επακολούθησε DNA αλληλούχιση με τη μέθοδο θερμικών κύκλων καιBigDye Terminator v3.1 και ηλεκτροφόρηση στον γενετικό αναλυτή ABI SeqStudio (Thermo Fisher Scientific). Για την ανίχνευση και οπτικοποίηση των DNA παραλλαγών χρησιμοποιήθηκαν τα προγράμματα chromas, novoSNP, Variant Reporter και snackVAR. Για την ανίχνευση τυχόν μεγάλων γενωμικών αναδιατάξεων εφαρμόστηκε μεθοδολογία MLPA (MRC Holland) στα εξώνια 1,3,6,10 και 12 του PGRN γονιδίου. Για τη στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων χρησιμοποιήθηκε το λογισμικό SPSS. Αποτελέσματα: Μέσω διαχωρισμού των δειγμάτων της κοόρτης Α, ανάλογα με το γενετικό τους αποτέλεσμα ως προς την παρουσία παθογνωμικών μεταλλάξεων, σε PGRN (-) και PGRN (+), ακολουθήθηκαν στατιστικές δοκιμασίες που κατέδειξαν ότι τα επίπεδα προγρανουλίνης στο πλάσμα των δύο αυτών ομάδων διαφέρουν στατιστικώς σημαντικά (p<0,001) και τα όρια τους δεν αλληλεπικαλύπτονται. Οι τιμές των PGRN (-) δειγμάτων οριοθετούνται μεταξύ 176,6 και 331,1 ng/mL ενώ για τα PGRN (+) δείγματα προκύπτει το ‘cut-off’ όριο των 106,2 ng/mL (τιμές των τεσσάρων δειγμάτων με τις παθογνωμικές μεταλλάξεις c.350-2A>G =69,7 ng/mL και 100,4 ng/mL, c.463-2A>G =104,8 ng/mL και c.934-1G>A =106,2 ng/mL). Το εύρος τιμών 106,3-176,5 ng/mL χαρακτηρίστηκε ως «γκρίζα ζώνη», με τις τιμές των δύο δειγμάτων που έφεραν αγνώστου κλινικής σημασίας (VUS) παρανοηματικές μεταλλάξεις να εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία (p.Thr310Pro=134,7 ng/mL και p.Cys482Tyr=149,2 ng/mL). Η μεθοδολογία ELISA για τα δείγματα της κοόρτης Β επαληθεύτηκε ως προς την επαναληψιμότητα και την ορθότητα, ωστόσο η αναπαραγωγιμότητα δεν ήταν ιδεατή, πιθανώς λόγω μη-σταθερότητας των αποθηκευμένων δειγμάτων ή της μεγάλης αραίωσης που υφίσταντο. Προκειμένου να διαπιστωθεί εάν τα όρια που προέκυψαν από την κοόρτη Α, μπορούν να εφαρμοστούν διαγνωστικά στα δείγματα της κοόρτης Β, ακολούθησε PGRN γενετική ανάλυση. Τα πρωτόκολλα που κατασκευάστηκαν οδήγησαν σε αξιόπιστες και αποδοτικές μεθοδολογίες συμβατικής PCR, Cycle Sequencing και MLPA με αποτέλεσμα τον εντοπισμό, μέσω DNA αλληλούχισης, δύο παθογνωμικών μεταλλάξεων ματίσματος (c.264+1G>A και c.264+1del) και τριών VUS μεταλλάξεων (c.-7-31C>T, η p.Tyr39Phe (c.116A>T) στο εξώνιο 2 και η p.Ala324Thr(c.970G>A) στο εξώνιο 10 για το ίδιο δείγμα). Επιπλέον, όλα τα δείγματα της κοόρτης Β, έφεραν αρνητικό αποτέλεσμα ως προς τη μέθοδο MLPA για τα εξεταζόμενα εξώνια. Τέλος, συσχετίζοντας τα αποτελέσματα της μεθόδου ELISA με αυτά της DNA αλληλούχισης προκύπτει μια μετατόπιση τιμών σε σχέση με τα PGRN (-) δείγματα της κοόρτης Α, καθώς μόνο τρία από τα PGRN (-) δείγματα της κοόρτης Β είχαν τιμή ανώτερη των 176,6 ng/mL, ενώ τα πέντε PGRN (+) (παθογνωμικές και VUS μεταλλάξεις) δείγματα επαληθεύουν τα όρια που προτάθηκαν από την κοόρτη Α (τιμές PGRN (+) δειγμάτων c.-7-31C>T = 34,3/45,6 ng/mL, c.264+1G>A =38,9/46,8 ng/mL, c.264+1del=41,5 ng/mL, p.Tyr39Phe/p.Ala324Thr =32,3 ng/mL και c.264+1del=66,9 ng/mL). Με τη χρήση αυτών των ορίων όμως, χαρακτηρίζονται ως PGRN (+) και τρία ακόμα δείγματα τα οποία είτε φέρουν κάποια καλοήθη σημειακή παραλλαγή, είτε δεν εντοπίστηκε καμία μετάλλαξη στο γονίδιο της PGRN και άρα θεωρούνται ψευδώς θετικά. Συμπεράσματα: Παρότι με τη μέθοδο ELISA στην κοόρτη Β προέκυψαν τρία ψευδώς θετικά αποτελέσματα, η διαδικασία ήταν επωφελής, καθώς ανιχνεύθηκαν, με έναν εύκολο και οικονομικό τρόπο, όλα τα αληθώς θετικά δείγματα. Η θέσπιση νέων ορίων τιμών αναφοράς θεωρείται τη δεδομένη χρονική στιγμή παρακινδυνευμένη, καθώς θα πρέπει να προηγηθεί προεργασία διεθνούς προσπάθειας για την παραγωγή σταθερών δειγμάτων ελέγχου που θα βοηθήσουν στην εναρμόνιση των ανοσοχημικών μεθόδων μέτρησης προγρανουλίνης στο πλάσμα, μιας και τα αποτελέσματα που προέκυψαν στη συγκεκριμένη εργασία είναι κλινικά σημαντικά. Οι πρόσφατες αξιοσημείωτες εξελίξεις στην κατανόηση της παθοφυσιολογίας, της γενετικής και της νευροπαθολογίας της FTLD έχουν ήδη οδηγήσει στην ανάπτυξη θεραπειών Εξατομικευμένης Ιατρικής, είτε μέσω γονιδιακής θεραπείας, είτε με τη χρήση anti-sortilin αντισωμάτων, με σκοπό την επιβράδυνση της εξέλιξης της νόσου π.χ. μέσω διατήρησης των επιπέδων της PGRN πρωτεΐνης.","Introduction: Frontotemporal dementia (FTD) is the second most common dementia in people <65 years of age, accounting for 5-15% of dementia cases worldwide. It is a set of clinical-pathological anatomical entities, with the main syndromes being the behavioral bvFTD, the aphasia PPA (with the subtypes PNFA, LPA, SD) and FTD-MND, while parkinsonian PSP and CBS syndromes also belong to its spectrum. Multiple genes are involved in FTD, with the majority of mutations found in the PGRN, MAPT and C9orf72 genes. The progranulin gene (PGRN) maps to chromosomal locus 17q21 and encodes a secreted factor of 593 amino acids, which leads to brain neurodegeneration in cases of its reduced concentration. Pathogenic PGRN mutations account for 3-12% of FTD cases worldwide. Aim: The objectives of this study were: the development of a methodology for the genetic analysis of the PGRN gene, the analysis of peripheral blood DNA samples from FTD Greek patients, the investigation of plasma progranulin levels as a biomarker for an initial reliable and economical screening test before genetic analysis and finally, the verification of the analytical characteristics of the immunochemical ELISA method chosen for their measurement. Patients and methods: Two cohorts of patients (A and B, screening and validation respectively, periods 2016-2019 and 2021-2022) were enrolled in the study where, after their signed informed consent, plasma and genomic DNA were isolated. In the first cohort A, 48 FTD Greek patients were selected, for whom the genetic result was already available from collaborating laboratories abroad, while in cohort B, an additional 26 FTD patients were selected. ELISA methodology (Adipogen) was performed to measure progranulin levels in the plasma of all patient groups. For the genetic analysis of group B patients, PCR amplification of the 13 exons of the PGRN gene with appropriately selected primers, was followed by DNA sequencing with the thermal cycling method and BigDye Terminator v3.1 and electrophoresis on the genetic analyzer ABI SeqStudio (Thermo Fisher Scientific). The programs chromas, novoSNP, Variant Reporter and snackVAR were used for the detection and visualization of the DNA variants. To detect any major genomic rearrangements, MLPA methodology (MRC Holland) was applied to exons 1,3,6,10 and 12 of the PGRN gene. SPSS software was used for the statistical analysis of the results. Results: By dividing cohort A samples, according to their genetic outcome for the presence of pathogenic mutations, into PGRN (-) and PGRN (+), it was verified through statistical tests that the plasma progranulin levels of these two groups are statistically significantly different (p<0.001) and their ranges do not overlap. The values of the PGRN (-) samples are delimited between 176.6 and 331.1 ng/mL while for the PGRN (+) samples the 'cut-off' limit is 106.2 ng/mL (values of the foursamples with the pathogenic mutations c.350-2A>G =69.7 ng/mL and 100.4 ng/mL, c.463-2A>G =104.8 ng/mL and c.934-1G>A =106.2 ng/mL mL). The range of 106.3-176.5 ng/mL was designated as the \"grey zone\", with the values of the two samples carrying missense mutations of unknown clinical significance (VUS) falling within this category (p.Thr310Pro=134.7 ng/mL and p.Cys482Tyr=149.2 ng/mL). The ELISA methodology for Cohort B samples was verified for repeatability and accuracy, however reproducibility was not ideal, possibly due to the non-stability of stored samples or the high dilution they underwent. In order to determine whether the ranges derived from cohort A can be diagnostically applied to samples from cohort B, PGRN genetic analysis followed. The constructed protocols led to reliable and efficient conventional PCR, Cycle Sequencing and MLPA methodologies resulting in the identification, through DNA sequencing, of two pathogenic splicing mutations (c.264+1G>A and c.264+1del) and three VUS mutations (c.-7-31C>T, p.Tyr39Phe (c.116A>T) in exon 2 and p.Ala324Thr (c.970G>A) in exon 10 of the same sample). In addition, all samples from cohort B brought a negative MLPA result for the examined exons. Finally, correlating the results of the ELISA method with those of the DNA sequencing leads in a shift of values, in relation to the PGRN (-) samples of cohort A, as only three of the PGRN (-) samples of cohort B had a value higher than 176.6 ng/mL, while the five PGRN (+) (pathogenic and VUS mutations) samples verify the thresholds proposed by cohort A (values of PGRN (+) samples c.-7-31C>T= 34.3/45.6 ng/mL, c.264+1G>A=38.9/46.8 ng/mL, c.264+1del=41.5 ng/mL, p.Tyr39Phe/p.Ala324Thr =32.3 ng/mL and c.264+1del=66.9 ng/mL). However, using these thresholds, three more samples are characterized as PGRN (+), that either carry some benign point variants, or no mutation at all was in the PGRN gene and therefore, are considered false positive. Conclusions: Although three false positive results were obtained with the ELISA method in cohort B, the procedure was beneficial, as all true positive samples were detected in an easy and economical way. The establishment of new reference values is considered risky at this given time, as it should be preceded by an international effort to produce stable control samples that will help to harmonize the immunochemical methods for measuring progranulin in plasma, since the results obtained in this work are clinically significant. The recent remarkable developments in the understanding of the pathophysiology, genetics and neuropathology of FTLD have already led to the development of Personalized Medicine treatments either through gene therapy, or by maintaining the levels of PGRN protein through the usage of anti-sortilin antibodies, with the aim of slowing the progression of the disease."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ανίχνευση μεταλλάξεων προγρανουλίνης (PGRN) στη μετωποκροταφική άνοια (frontotemporal dementia)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πουλοπούλου Αντιγόνη","Poulopoulou Antigoni"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η μετωποκροταφική άνοια (FTD) είναι η δεύτερη συχνότερη άνοια σε άτομα <65 ετών, αφορώντας το 5-15% των ανοιών παγκοσμίως. Αποτελεί ένα σύνολο κλινικο-παθολογο ανατομικών οντοτήτων, με κύρια σύνδρομα τη συμπεριφορική bvFTD, την αφασία PPA (με υποτύπους PNFA, LPA, SD) και FTD-MND ενώ στο φάσμα της ανήκουν και τα παρκινσονικά σύνδρομα PSP και CBS. Στην FTD ενέχεται πλειάδα γονιδίων, με το μεγαλύτερο ποσοστό των ευρισκόμενων μεταλλάξεων να εντοπίζονται στα γονίδια PGRN, MAPT και C9orf72. Το γονίδιο της προγρανουλίνης (PGRN) χαρτογραφείται στην χρωμοσωμική θέση 17q21 και κωδικοποιεί έναν εκκρινόμενο παράγοντα 593 αμινοξέων, ο οποίος οδηγεί σε νευροεκφυλισμό του εγκεφάλου σε περιπτώσεις μειωμένης συγκέντρωσής του. Οι παθογνωμικές PGRN μεταλλάξεις αποτελούν το 3-12% των FTD περιπτώσεων παγκοσμίως. Σκοπός: Σκοποί της παρούσας εργασίας ήταν: η ανάπτυξη μεθοδολογίας για τη γενετική ανάλυση του γονιδίου της PGRN, η ανάλυση DNA δειγμάτων περιφερικού αίματος από FTD Έλληνες ασθενείς, η διευρεύνηση χρήσης του βιοδείκτη των επιπέδων προγρανουλίνης στο πλάσμα ως ένα αρχικό αξιόπιστο και οικονομικό έλεγχο διαλογής πριν το γενετικό έλεγχο και τέλος, η επαλήθευση των αναλυτικών χαρακτηριστικών της ανοσοχημικής μεθόδου ELISA που επελέγη για τη μέτρηση τους. Ασθενείς και μέθοδοι: Στη μελέτη εντάχθηκαν δύο ομάδες ασθενών (Α και Β, διαλογής και επικύρωσης, με χρονικά διαστήματα ένταξης 2016-2019 και 2021-2022 αντίστοιχα) όπου, έπειτα από έγγραφη ενημερωμένη συγκατάθεση τους, απομονώθηκε πλάσμα και γενωμικό DNA. Στην πρώτη κοόρτη Α επιλέγηκαν 48 FTD Έλληνες ασθενείς, για τους οποίους υπήρχε ήδη το γενετικό αποτέλεσμα από συνεργαζόμενα εργαστήρια του εξωτερικού, ενώ στην κοόρτη Β επιλέγησαν επιπλέον 26 FTD ασθενείς. Για την μέτρηση των επιπέδων προγρανουλίνης στο πλάσμα όλων των ομάδων ασθενών εκτελέστηκε μεθοδολογία ELISA (Adipogen). Για τη γενετική ανάλυση των ασθενών της ομάδας Β, μετά από PCR ενίσχυση των 13 εξωνίων του PGRN γονιδίου με κατάλληλα επιλεγμένους εκκινητές, επακολούθησε DNA αλληλούχιση με τη μέθοδο θερμικών κύκλων καιBigDye Terminator v3.1 και ηλεκτροφόρηση στον γενετικό αναλυτή ABI SeqStudio (Thermo Fisher Scientific). Για την ανίχνευση και οπτικοποίηση των DNA παραλλαγών χρησιμοποιήθηκαν τα προγράμματα chromas, novoSNP, Variant Reporter και snackVAR. Για την ανίχνευση τυχόν μεγάλων γενωμικών αναδιατάξεων εφαρμόστηκε μεθοδολογία MLPA (MRC Holland) στα εξώνια 1,3,6,10 και 12 του PGRN γονιδίου. Για τη στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων χρησιμοποιήθηκε το λογισμικό SPSS. Αποτελέσματα: Μέσω διαχωρισμού των δειγμάτων της κοόρτης Α, ανάλογα με το γενετικό τους αποτέλεσμα ως προς την παρουσία παθογνωμικών μεταλλάξεων, σε PGRN (-) και PGRN (+), ακολουθήθηκαν στατιστικές δοκιμασίες που κατέδειξαν ότι τα επίπεδα προγρανουλίνης στο πλάσμα των δύο αυτών ομάδων διαφέρουν στατιστικώς σημαντικά (p<0,001) και τα όρια τους δεν αλληλεπικαλύπτονται. Οι τιμές των PGRN (-) δειγμάτων οριοθετούνται μεταξύ 176,6 και 331,1 ng/mL ενώ για τα PGRN (+) δείγματα προκύπτει το ‘cut-off’ όριο των 106,2 ng/mL (τιμές των τεσσάρων δειγμάτων με τις παθογνωμικές μεταλλάξεις c.350-2A>G =69,7 ng/mL και 100,4 ng/mL, c.463-2A>G =104,8 ng/mL και c.934-1G>A =106,2 ng/mL). Το εύρος τιμών 106,3-176,5 ng/mL χαρακτηρίστηκε ως «γκρίζα ζώνη», με τις τιμές των δύο δειγμάτων που έφεραν αγνώστου κλινικής σημασίας (VUS) παρανοηματικές μεταλλάξεις να εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία (p.Thr310Pro=134,7 ng/mL και p.Cys482Tyr=149,2 ng/mL). Η μεθοδολογία ELISA για τα δείγματα της κοόρτης Β επαληθεύτηκε ως προς την επαναληψιμότητα και την ορθότητα, ωστόσο η αναπαραγωγιμότητα δεν ήταν ιδεατή, πιθανώς λόγω μη-σταθερότητας των αποθηκευμένων δειγμάτων ή της μεγάλης αραίωσης που υφίσταντο. Προκειμένου να διαπιστωθεί εάν τα όρια που προέκυψαν από την κοόρτη Α, μπορούν να εφαρμοστούν διαγνωστικά στα δείγματα της κοόρτης Β, ακολούθησε PGRN γενετική ανάλυση. Τα πρωτόκολλα που κατασκευάστηκαν οδήγησαν σε αξιόπιστες και αποδοτικές μεθοδολογίες συμβατικής PCR, Cycle Sequencing και MLPA με αποτέλεσμα τον εντοπισμό, μέσω DNA αλληλούχισης, δύο παθογνωμικών μεταλλάξεων ματίσματος (c.264+1G>A και c.264+1del) και τριών VUS μεταλλάξεων (c.-7-31C>T, η p.Tyr39Phe (c.116A>T) στο εξώνιο 2 και η p.Ala324Thr(c.970G>A) στο εξώνιο 10 για το ίδιο δείγμα). Επιπλέον, όλα τα δείγματα της κοόρτης Β, έφεραν αρνητικό αποτέλεσμα ως προς τη μέθοδο MLPA για τα εξεταζόμενα εξώνια. Τέλος, συσχετίζοντας τα αποτελέσματα της μεθόδου ELISA με αυτά της DNA αλληλούχισης προκύπτει μια μετατόπιση τιμών σε σχέση με τα PGRN (-) δείγματα της κοόρτης Α, καθώς μόνο τρία από τα PGRN (-) δείγματα της κοόρτης Β είχαν τιμή ανώτερη των 176,6 ng/mL, ενώ τα πέντε PGRN (+) (παθογνωμικές και VUS μεταλλάξεις) δείγματα επαληθεύουν τα όρια που προτάθηκαν από την κοόρτη Α (τιμές PGRN (+) δειγμάτων c.-7-31C>T = 34,3/45,6 ng/mL, c.264+1G>A =38,9/46,8 ng/mL, c.264+1del=41,5 ng/mL, p.Tyr39Phe/p.Ala324Thr =32,3 ng/mL και c.264+1del=66,9 ng/mL). Με τη χρήση αυτών των ορίων όμως, χαρακτηρίζονται ως PGRN (+) και τρία ακόμα δείγματα τα οποία είτε φέρουν κάποια καλοήθη σημειακή παραλλαγή, είτε δεν εντοπίστηκε καμία μετάλλαξη στο γονίδιο της PGRN και άρα θεωρούνται ψευδώς θετικά. Συμπεράσματα: Παρότι με τη μέθοδο ELISA στην κοόρτη Β προέκυψαν τρία ψευδώς θετικά αποτελέσματα, η διαδικασία ήταν επωφελής, καθώς ανιχνεύθηκαν, με έναν εύκολο και οικονομικό τρόπο, όλα τα αληθώς θετικά δείγματα. Η θέσπιση νέων ορίων τιμών αναφοράς θεωρείται τη δεδομένη χρονική στιγμή παρακινδυνευμένη, καθώς θα πρέπει να προηγηθεί προεργασία διεθνούς προσπάθειας για την παραγωγή σταθερών δειγμάτων ελέγχου που θα βοηθήσουν στην εναρμόνιση των ανοσοχημικών μεθόδων μέτρησης προγρανουλίνης στο πλάσμα, μιας και τα αποτελέσματα που προέκυψαν στη συγκεκριμένη εργασία είναι κλινικά σημαντικά. Οι πρόσφατες αξιοσημείωτες εξελίξεις στην κατανόηση της παθοφυσιολογίας, της γενετικής και της νευροπαθολογίας της FTLD έχουν ήδη οδηγήσει στην ανάπτυξη θεραπειών Εξατομικευμένης Ιατρικής, είτε μέσω γονιδιακής θεραπείας, είτε με τη χρήση anti-sortilin αντισωμάτων, με σκοπό την επιβράδυνση της εξέλιξης της νόσου π.χ. μέσω διατήρησης των επιπέδων της PGRN πρωτεΐνης.","Introduction: Frontotemporal dementia (FTD) is the second most common dementia in people <65 years of age, accounting for 5-15% of dementia cases worldwide. It is a set of clinical-pathological anatomical entities, with the main syndromes being the behavioral bvFTD, the aphasia PPA (with the subtypes PNFA, LPA, SD) and FTD-MND, while parkinsonian PSP and CBS syndromes also belong to its spectrum. Multiple genes are involved in FTD, with the majority of mutations found in the PGRN, MAPT and C9orf72 genes. The progranulin gene (PGRN) maps to chromosomal locus 17q21 and encodes a secreted factor of 593 amino acids, which leads to brain neurodegeneration in cases of its reduced concentration. Pathogenic PGRN mutations account for 3-12% of FTD cases worldwide. Aim: The objectives of this study were: the development of a methodology for the genetic analysis of the PGRN gene, the analysis of peripheral blood DNA samples from FTD Greek patients, the investigation of plasma progranulin levels as a biomarker for an initial reliable and economical screening test before genetic analysis and finally, the verification of the analytical characteristics of the immunochemical ELISA method chosen for their measurement. Patients and methods: Two cohorts of patients (A and B, screening and validation respectively, periods 2016-2019 and 2021-2022) were enrolled in the study where, after their signed informed consent, plasma and genomic DNA were isolated. In the first cohort A, 48 FTD Greek patients were selected, for whom the genetic result was already available from collaborating laboratories abroad, while in cohort B, an additional 26 FTD patients were selected. ELISA methodology (Adipogen) was performed to measure progranulin levels in the plasma of all patient groups. For the genetic analysis of group B patients, PCR amplification of the 13 exons of the PGRN gene with appropriately selected primers, was followed by DNA sequencing with the thermal cycling method and BigDye Terminator v3.1 and electrophoresis on the genetic analyzer ABI SeqStudio (Thermo Fisher Scientific). The programs chromas, novoSNP, Variant Reporter and snackVAR were used for the detection and visualization of the DNA variants. To detect any major genomic rearrangements, MLPA methodology (MRC Holland) was applied to exons 1,3,6,10 and 12 of the PGRN gene. SPSS software was used for the statistical analysis of the results. Results: By dividing cohort A samples, according to their genetic outcome for the presence of pathogenic mutations, into PGRN (-) and PGRN (+), it was verified through statistical tests that the plasma progranulin levels of these two groups are statistically significantly different (p<0.001) and their ranges do not overlap. The values of the PGRN (-) samples are delimited between 176.6 and 331.1 ng/mL while for the PGRN (+) samples the 'cut-off' limit is 106.2 ng/mL (values of the foursamples with the pathogenic mutations c.350-2A>G =69.7 ng/mL and 100.4 ng/mL, c.463-2A>G =104.8 ng/mL and c.934-1G>A =106.2 ng/mL mL). The range of 106.3-176.5 ng/mL was designated as the \"grey zone\", with the values of the two samples carrying missense mutations of unknown clinical significance (VUS) falling within this category (p.Thr310Pro=134.7 ng/mL and p.Cys482Tyr=149.2 ng/mL). The ELISA methodology for Cohort B samples was verified for repeatability and accuracy, however reproducibility was not ideal, possibly due to the non-stability of stored samples or the high dilution they underwent. In order to determine whether the ranges derived from cohort A can be diagnostically applied to samples from cohort B, PGRN genetic analysis followed. The constructed protocols led to reliable and efficient conventional PCR, Cycle Sequencing and MLPA methodologies resulting in the identification, through DNA sequencing, of two pathogenic splicing mutations (c.264+1G>A and c.264+1del) and three VUS mutations (c.-7-31C>T, p.Tyr39Phe (c.116A>T) in exon 2 and p.Ala324Thr (c.970G>A) in exon 10 of the same sample). In addition, all samples from cohort B brought a negative MLPA result for the examined exons. Finally, correlating the results of the ELISA method with those of the DNA sequencing leads in a shift of values, in relation to the PGRN (-) samples of cohort A, as only three of the PGRN (-) samples of cohort B had a value higher than 176.6 ng/mL, while the five PGRN (+) (pathogenic and VUS mutations) samples verify the thresholds proposed by cohort A (values of PGRN (+) samples c.-7-31C>T= 34.3/45.6 ng/mL, c.264+1G>A=38.9/46.8 ng/mL, c.264+1del=41.5 ng/mL, p.Tyr39Phe/p.Ala324Thr =32.3 ng/mL and c.264+1del=66.9 ng/mL). However, using these thresholds, three more samples are characterized as PGRN (+), that either carry some benign point variants, or no mutation at all was in the PGRN gene and therefore, are considered false positive. Conclusions: Although three false positive results were obtained with the ELISA method in cohort B, the procedure was beneficial, as all true positive samples were detected in an easy and economical way. The establishment of new reference values is considered risky at this given time, as it should be preceded by an international effort to produce stable control samples that will help to harmonize the immunochemical methods for measuring progranulin in plasma, since the results obtained in this work are clinically significant. The recent remarkable developments in the understanding of the pathophysiology, genetics and neuropathology of FTLD have already led to the development of Personalized Medicine treatments either through gene therapy, or by maintaining the levels of PGRN protein through the usage of anti-sortilin antibodies, with the aim of slowing the progression of the disease."],"dc:identifier":["uoadl:3319548","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3319548"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Ανίχνευση μεταλλάξεων προγρανουλίνης (PGRN) στη μετωποκροταφική άνοια (frontotemporal dementia)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:58Z"}