{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3319576"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3319576","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χειρουργείο και διαταραχές ινωδόλυσης","abstract":"Η ινωδόλυση είναι μια πολύπλοκη διαδικασία, που ελέγχει τόσο την αιμόσταση όσο και τη θρόμβωση. Ο μηχανισμός της ινωδόλυσης ενεργοποιείται ταυτόχρονα με τον μηχανισμό της πήξης, με στόχο « Ο ΘΡΟΜΒΟΣ ΝΑ ΛΥΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΕΠΕΛΘΕΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ » Είναι όμως πολύ αργός, ενεργοποιείται σε διάστημα δυο τριών ωρών και ολοκληρώνεται σε δυο έως τρεις ημέρες. Η ρύθμιση του ινωδολυτικού συστήματος γίνεται μέσω μιας ευρείας σειράς συμπαραγόντων και αναστολέων που διατηρούν την αιμοστατική ισορροπία σε μια λεπτή ισορροπία. Κατά συνέπεια, οι διαταραχές στο μονοπάτι της ινωδόλυσης συνδέονται με διάφορες παθολογικές καταστάσεις, που κυμαίνονται από θρομβωτικούς έως αιμορραγικούς κλινικούς φαινότυπους. Συγκεκριμένα, ένας αριθμός κληρονομικών και επίκτητων διαταραχών σχετίζεται με ενισχυμένη ινωδόλυση που οδηγεί σε αιμορραγική τάση που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι απειλητική για τη ζωή. Η υπερινωδόλυση έχει ταξινομηθεί σε πρωτογενείς και δευτερογενείς μορφές, αλλά αυτή η διαφοροποίηση, η οποία μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις στη θεραπεία, εξακολουθεί να είναι αμφιλεγόμενη. Ο εργαστηριακός έλεγχος της ινωδόλυσης γίνεται με την βοήθεια της θρομβοελαστογραφίας και της περιστροφικής θρομβοελαστογραφίας, κύρια σε περιεγχειρητικό περιβάλλον. Στο σημείο αυτό τονίζουμε τη συσχέτιση της ινωδόλυσης με το διεγχειρητικό και μετεγχειρητικό stress. Η δυσλειτουργεία του ινωδολυτικού, ενοχοποιείται για διάφορα νοσήματα όπως, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, διαταραχές πήξης ως αποτέλεσμα από ασθένεια του νέου κορονοϊού, τραύμα κλπ. Αναφορικά με το τραύμα, στόχος του χειρουργού αλλά και των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, είναι η μείωση των θανάτων και αναπηριών που προκύπτουν από ποικίλους τραυματισμούς. Κατά τη διάρκεια των επεμβάσεων λόγω τραύματος, επέρχεται διαταραχή στον ινωδολυτικό μηχανισμό. Ανάλογες διαταραχές έχουμε κατά τη διάρκεια αιμορραγίας μετά τον τοκετό και σε περίπτωση καρδιαγγειακής νόσου. Οι αλλαγές στην ινωδολυτική δραστηριότητα συνοδεύουν κάθε επέμβαση, ( χειρουργείο καρδιάς, αρθροπλαστική ισχίου, χειρουργείο περιτοναίου, παχυσαρκίας, οφθαλμού). Μια συνήθης διαδικασία είναι οι αιμοστατικές αλλαγές μετά από μεγάλες χειρουργικές επεμβάσεις, καθώς το χειρουργικό stress, συνδέεται με την ανάπτυξη φλεβικής θρόμβωσης και επομένως ανεπαρκή ινωδολυτική δραστηριότητα. Η απορρύθμιση του ινωδολυτικού μηχανισμού συνδέεται με την θρόμβωση, νευροπάθειες, εξέλιξη του καρκίνου και άλλες παθολογικές καταστάσεις. Ειδικά επισημαίνεται η σχέση μεταξύ καρκίνου και ινωδολυτικού μηχανισμού, αφού στοιχεία του τελευταίου απορρυθμίζονται σε αυτόν και ακριβώς εδώ βασίζονται μέθοδοι για τη διάγνωση του καρκίνου. Για τη ρύθμιση του ινωδολυτικού μηχανισμού διατίθενται δυο κατηγορίες ινωδολυτικών φαρμάκων, τα σχετιζόμενα και τα μη σχετιζόμενα με το ινώδες, αλλά και τα αντιινωδολυτικά φάρμακα.","abstract_html":"Η ινωδόλυση είναι μια πολύπλοκη διαδικασία, που ελέγχει τόσο την αιμόσταση όσο και τη θρόμβωση. Ο μηχανισμός της ινωδόλυσης ενεργοποιείται ταυτόχρονα με τον μηχανισμό της πήξης, με στόχο « Ο ΘΡΟΜΒΟΣ ΝΑ ΛΥΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΕΠΕΛΘΕΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ » Είναι όμως πολύ αργός, ενεργοποιείται σε διάστημα δυο τριών ωρών και ολοκληρώνεται σε δυο έως τρεις ημέρες. Η ρύθμιση του ινωδολυτικού συστήματος γίνεται μέσω μιας ευρείας σειράς συμπαραγόντων και αναστολέων που διατηρούν την αιμοστατική ισορροπία σε μια λεπτή ισορροπία. Κατά συνέπεια, οι διαταραχές στο μονοπάτι της ινωδόλυσης συνδέονται με διάφορες παθολογικές καταστάσεις, που κυμαίνονται από θρομβωτικούς έως αιμορραγικούς κλινικούς φαινότυπους. Συγκεκριμένα, ένας αριθμός κληρονομικών και επίκτητων διαταραχών σχετίζεται με ενισχυμένη ινωδόλυση που οδηγεί σε αιμορραγική τάση που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι απειλητική για τη ζωή. Η υπερινωδόλυση έχει ταξινομηθεί σε πρωτογενείς και δευτερογενείς μορφές, αλλά αυτή η διαφοροποίηση, η οποία μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις στη θεραπεία, εξακολουθεί να είναι αμφιλεγόμενη. Ο εργαστηριακός έλεγχος της ινωδόλυσης γίνεται με την βοήθεια της θρομβοελαστογραφίας και της περιστροφικής θρομβοελαστογραφίας, κύρια σε περιεγχειρητικό περιβάλλον. Στο σημείο αυτό τονίζουμε τη συσχέτιση της ινωδόλυσης με το διεγχειρητικό και μετεγχειρητικό stress. Η δυσλειτουργεία του ινωδολυτικού, ενοχοποιείται για διάφορα νοσήματα όπως, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, διαταραχές πήξης ως αποτέλεσμα από ασθένεια του νέου κορονοϊού, τραύμα κλπ. Αναφορικά με το τραύμα, στόχος του χειρουργού αλλά και των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, είναι η μείωση των θανάτων και αναπηριών που προκύπτουν από ποικίλους τραυματισμούς. Κατά τη διάρκεια των επεμβάσεων λόγω τραύματος, επέρχεται διαταραχή στον ινωδολυτικό μηχανισμό. Ανάλογες διαταραχές έχουμε κατά τη διάρκεια αιμορραγίας μετά τον τοκετό και σε περίπτωση καρδιαγγειακής νόσου. Οι αλλαγές στην ινωδολυτική δραστηριότητα συνοδεύουν κάθε επέμβαση, ( χειρουργείο καρδιάς, αρθροπλαστική ισχίου, χειρουργείο περιτοναίου, παχυσαρκίας, οφθαλμού). Μια συνήθης διαδικασία είναι οι αιμοστατικές αλλαγές μετά από μεγάλες χειρουργικές επεμβάσεις, καθώς το χειρουργικό stress, συνδέεται με την ανάπτυξη φλεβικής θρόμβωσης και επομένως ανεπαρκή ινωδολυτική δραστηριότητα. Η απορρύθμιση του ινωδολυτικού μηχανισμού συνδέεται με την θρόμβωση, νευροπάθειες, εξέλιξη του καρκίνου και άλλες παθολογικές καταστάσεις. Ειδικά επισημαίνεται η σχέση μεταξύ καρκίνου και ινωδολυτικού μηχανισμού, αφού στοιχεία του τελευταίου απορρυθμίζονται σε αυτόν και ακριβώς εδώ βασίζονται μέθοδοι για τη διάγνωση του καρκίνου. Για τη ρύθμιση του ινωδολυτικού μηχανισμού διατίθενται δυο κατηγορίες ινωδολυτικών φαρμάκων, τα σχετιζόμενα και τα μη σχετιζόμενα με το ινώδες, αλλά και τα αντιινωδολυτικά φάρμακα.","abstract_has_math":false,"creators":["Αλτής Δημήτριος","Altis Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:58Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3319576"],"render_values":[{"text":"uoadl:3319576","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3319576","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3319576","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3319576","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αλτής Δημήτριος","Altis Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3319576","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3319576"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ινωδόλυση είναι μια πολύπλοκη διαδικασία, που ελέγχει τόσο την αιμόσταση όσο και τη θρόμβωση. Ο μηχανισμός της ινωδόλυσης ενεργοποιείται ταυτόχρονα με τον μηχανισμό της πήξης, με στόχο « Ο ΘΡΟΜΒΟΣ ΝΑ ΛΥΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΕΠΕΛΘΕΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ » Είναι όμως πολύ αργός, ενεργοποιείται σε διάστημα δυο τριών ωρών και ολοκληρώνεται σε δυο έως τρεις ημέρες. Η ρύθμιση του ινωδολυτικού συστήματος γίνεται μέσω μιας ευρείας σειράς συμπαραγόντων και αναστολέων που διατηρούν την αιμοστατική ισορροπία σε μια λεπτή ισορροπία. Κατά συνέπεια, οι διαταραχές στο μονοπάτι της ινωδόλυσης συνδέονται με διάφορες παθολογικές καταστάσεις, που κυμαίνονται από θρομβωτικούς έως αιμορραγικούς κλινικούς φαινότυπους. Συγκεκριμένα, ένας αριθμός κληρονομικών και επίκτητων διαταραχών σχετίζεται με ενισχυμένη ινωδόλυση που οδηγεί σε αιμορραγική τάση που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι απειλητική για τη ζωή. Η υπερινωδόλυση έχει ταξινομηθεί σε πρωτογενείς και δευτερογενείς μορφές, αλλά αυτή η διαφοροποίηση, η οποία μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις στη θεραπεία, εξακολουθεί να είναι αμφιλεγόμενη. Ο εργαστηριακός έλεγχος της ινωδόλυσης γίνεται με την βοήθεια της θρομβοελαστογραφίας και της περιστροφικής θρομβοελαστογραφίας, κύρια σε περιεγχειρητικό περιβάλλον. Στο σημείο αυτό τονίζουμε τη συσχέτιση της ινωδόλυσης με το διεγχειρητικό και μετεγχειρητικό stress. Η δυσλειτουργεία του ινωδολυτικού, ενοχοποιείται για διάφορα νοσήματα όπως, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, διαταραχές πήξης ως αποτέλεσμα από ασθένεια του νέου κορονοϊού, τραύμα κλπ. Αναφορικά με το τραύμα, στόχος του χειρουργού αλλά και των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, είναι η μείωση των θανάτων και αναπηριών που προκύπτουν από ποικίλους τραυματισμούς. Κατά τη διάρκεια των επεμβάσεων λόγω τραύματος, επέρχεται διαταραχή στον ινωδολυτικό μηχανισμό. Ανάλογες διαταραχές έχουμε κατά τη διάρκεια αιμορραγίας μετά τον τοκετό και σε περίπτωση καρδιαγγειακής νόσου. Οι αλλαγές στην ινωδολυτική δραστηριότητα συνοδεύουν κάθε επέμβαση, ( χειρουργείο καρδιάς, αρθροπλαστική ισχίου, χειρουργείο περιτοναίου, παχυσαρκίας, οφθαλμού). Μια συνήθης διαδικασία είναι οι αιμοστατικές αλλαγές μετά από μεγάλες χειρουργικές επεμβάσεις, καθώς το χειρουργικό stress, συνδέεται με την ανάπτυξη φλεβικής θρόμβωσης και επομένως ανεπαρκή ινωδολυτική δραστηριότητα. Η απορρύθμιση του ινωδολυτικού μηχανισμού συνδέεται με την θρόμβωση, νευροπάθειες, εξέλιξη του καρκίνου και άλλες παθολογικές καταστάσεις. Ειδικά επισημαίνεται η σχέση μεταξύ καρκίνου και ινωδολυτικού μηχανισμού, αφού στοιχεία του τελευταίου απορρυθμίζονται σε αυτόν και ακριβώς εδώ βασίζονται μέθοδοι για τη διάγνωση του καρκίνου. Για τη ρύθμιση του ινωδολυτικού μηχανισμού διατίθενται δυο κατηγορίες ινωδολυτικών φαρμάκων, τα σχετιζόμενα και τα μη σχετιζόμενα με το ινώδες, αλλά και τα αντιινωδολυτικά φάρμακα.","Fibrinolysis is a complex process, controlling both hemostasis and thrombosis. The mechanism of fibrinolysis is activated simultaneously with the mechanism of targeted coagulation \"THROMBUS TO BE DISSOLVED WHEN THE TISSUE DAMAGE IS REPAIRED\" But it is very slow, it is activated within two to three hours and is completed in two to three days. Regulation of the fibrinolytic system is through a wide array of cofactors and inhibitors that maintain the hemostatic balance in a delicate balance. Consequently, disturbances in the fibrinolytic pathway are associated with various pathological conditions, ranging from thrombotic to hemorrhagic clinical phenotypes. In particular, a number of inherited and acquired disorders are associated with enhanced fibrinolysis leading to a bleeding tendency that in some cases can be life-threatening. Hyperfibrinolysis has been classified into primary and secondary forms, but this differentiation, which may have important implications for treatment, is still controversial. The laboratory control of fibrinolysis is done with the help of thromboelastography and rotational thromboelastography, mainly in a perioperative environment. At this point we emphasize the correlation of fibrinolysis with intraoperative and postoperative stress. Fibrinolytic dysfunction is blamed for various diseases such as stroke, coagulation disorders as a result of the new coronavirus disease, trauma, etc. With regard to trauma, the goal of the surgeon as well as the educational programs is to reduce deaths and disabilities resulting from various injuries. During trauma procedures, the fibrinolytic mechanism is disrupted. We have similar disorders during postpartum bleeding and in case of cardiovascular disease. Changes in fibrinolytic activity accompany every operation (heart surgery, hip arthroplasty, peritoneum, obesity, eye surgery). A common process is hemostatic changes after major surgical operations, as surgical stress is associated with the development of venous thrombosis and therefore insufficient fibrinolytic activity. Dysregulation of the fibrinolytic mechanism is associated with thrombosis, neuropathies, cancer progression and other pathological conditions. The relationship between cancer and the fibrinolytic mechanism is especially highlighted, since elements of the latter are deregulated in it and it is precisely here that methods for the diagnosis of cancer are based. For the regulation of the fibrinolytic mechanism, two categories of fibrinolytic drugs are available, those related to and not related to fibrin, as well as antifibrinolytic drugs."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χειρουργείο και διαταραχές ινωδόλυσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αλτής Δημήτριος","Altis Dimitrios"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η ινωδόλυση είναι μια πολύπλοκη διαδικασία, που ελέγχει τόσο την αιμόσταση όσο και τη θρόμβωση. Ο μηχανισμός της ινωδόλυσης ενεργοποιείται ταυτόχρονα με τον μηχανισμό της πήξης, με στόχο « Ο ΘΡΟΜΒΟΣ ΝΑ ΛΥΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΕΠΕΛΘΕΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ » Είναι όμως πολύ αργός, ενεργοποιείται σε διάστημα δυο τριών ωρών και ολοκληρώνεται σε δυο έως τρεις ημέρες. Η ρύθμιση του ινωδολυτικού συστήματος γίνεται μέσω μιας ευρείας σειράς συμπαραγόντων και αναστολέων που διατηρούν την αιμοστατική ισορροπία σε μια λεπτή ισορροπία. Κατά συνέπεια, οι διαταραχές στο μονοπάτι της ινωδόλυσης συνδέονται με διάφορες παθολογικές καταστάσεις, που κυμαίνονται από θρομβωτικούς έως αιμορραγικούς κλινικούς φαινότυπους. Συγκεκριμένα, ένας αριθμός κληρονομικών και επίκτητων διαταραχών σχετίζεται με ενισχυμένη ινωδόλυση που οδηγεί σε αιμορραγική τάση που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι απειλητική για τη ζωή. Η υπερινωδόλυση έχει ταξινομηθεί σε πρωτογενείς και δευτερογενείς μορφές, αλλά αυτή η διαφοροποίηση, η οποία μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις στη θεραπεία, εξακολουθεί να είναι αμφιλεγόμενη. Ο εργαστηριακός έλεγχος της ινωδόλυσης γίνεται με την βοήθεια της θρομβοελαστογραφίας και της περιστροφικής θρομβοελαστογραφίας, κύρια σε περιεγχειρητικό περιβάλλον. Στο σημείο αυτό τονίζουμε τη συσχέτιση της ινωδόλυσης με το διεγχειρητικό και μετεγχειρητικό stress. Η δυσλειτουργεία του ινωδολυτικού, ενοχοποιείται για διάφορα νοσήματα όπως, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, διαταραχές πήξης ως αποτέλεσμα από ασθένεια του νέου κορονοϊού, τραύμα κλπ. Αναφορικά με το τραύμα, στόχος του χειρουργού αλλά και των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, είναι η μείωση των θανάτων και αναπηριών που προκύπτουν από ποικίλους τραυματισμούς. Κατά τη διάρκεια των επεμβάσεων λόγω τραύματος, επέρχεται διαταραχή στον ινωδολυτικό μηχανισμό. Ανάλογες διαταραχές έχουμε κατά τη διάρκεια αιμορραγίας μετά τον τοκετό και σε περίπτωση καρδιαγγειακής νόσου. Οι αλλαγές στην ινωδολυτική δραστηριότητα συνοδεύουν κάθε επέμβαση, ( χειρουργείο καρδιάς, αρθροπλαστική ισχίου, χειρουργείο περιτοναίου, παχυσαρκίας, οφθαλμού). Μια συνήθης διαδικασία είναι οι αιμοστατικές αλλαγές μετά από μεγάλες χειρουργικές επεμβάσεις, καθώς το χειρουργικό stress, συνδέεται με την ανάπτυξη φλεβικής θρόμβωσης και επομένως ανεπαρκή ινωδολυτική δραστηριότητα. Η απορρύθμιση του ινωδολυτικού μηχανισμού συνδέεται με την θρόμβωση, νευροπάθειες, εξέλιξη του καρκίνου και άλλες παθολογικές καταστάσεις. Ειδικά επισημαίνεται η σχέση μεταξύ καρκίνου και ινωδολυτικού μηχανισμού, αφού στοιχεία του τελευταίου απορρυθμίζονται σε αυτόν και ακριβώς εδώ βασίζονται μέθοδοι για τη διάγνωση του καρκίνου. Για τη ρύθμιση του ινωδολυτικού μηχανισμού διατίθενται δυο κατηγορίες ινωδολυτικών φαρμάκων, τα σχετιζόμενα και τα μη σχετιζόμενα με το ινώδες, αλλά και τα αντιινωδολυτικά φάρμακα.","Fibrinolysis is a complex process, controlling both hemostasis and thrombosis. The mechanism of fibrinolysis is activated simultaneously with the mechanism of targeted coagulation \"THROMBUS TO BE DISSOLVED WHEN THE TISSUE DAMAGE IS REPAIRED\" But it is very slow, it is activated within two to three hours and is completed in two to three days. Regulation of the fibrinolytic system is through a wide array of cofactors and inhibitors that maintain the hemostatic balance in a delicate balance. Consequently, disturbances in the fibrinolytic pathway are associated with various pathological conditions, ranging from thrombotic to hemorrhagic clinical phenotypes. In particular, a number of inherited and acquired disorders are associated with enhanced fibrinolysis leading to a bleeding tendency that in some cases can be life-threatening. Hyperfibrinolysis has been classified into primary and secondary forms, but this differentiation, which may have important implications for treatment, is still controversial. The laboratory control of fibrinolysis is done with the help of thromboelastography and rotational thromboelastography, mainly in a perioperative environment. At this point we emphasize the correlation of fibrinolysis with intraoperative and postoperative stress. Fibrinolytic dysfunction is blamed for various diseases such as stroke, coagulation disorders as a result of the new coronavirus disease, trauma, etc. With regard to trauma, the goal of the surgeon as well as the educational programs is to reduce deaths and disabilities resulting from various injuries. During trauma procedures, the fibrinolytic mechanism is disrupted. We have similar disorders during postpartum bleeding and in case of cardiovascular disease. Changes in fibrinolytic activity accompany every operation (heart surgery, hip arthroplasty, peritoneum, obesity, eye surgery). A common process is hemostatic changes after major surgical operations, as surgical stress is associated with the development of venous thrombosis and therefore insufficient fibrinolytic activity. Dysregulation of the fibrinolytic mechanism is associated with thrombosis, neuropathies, cancer progression and other pathological conditions. The relationship between cancer and the fibrinolytic mechanism is especially highlighted, since elements of the latter are deregulated in it and it is precisely here that methods for the diagnosis of cancer are based. For the regulation of the fibrinolytic mechanism, two categories of fibrinolytic drugs are available, those related to and not related to fibrin, as well as antifibrinolytic drugs."],"dc:identifier":["uoadl:3319576","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3319576"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Χειρουργείο και διαταραχές ινωδόλυσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:58Z"}