{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3322716"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3322716","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της άσκησης στον δείκτη ve/vco2slope σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια","abstract":"Η Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) αποτελεί σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα υγείας και συνιστά την τέταρτη κύρια αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας παγκοσμίως. Η ΧΑΠ συνοδεύεται από μειωμένη αντοχή στην άσκηση σε όλα τα στάδια βαρύτητας της νόσου και σε όλες τις ηλικιακές ομάδες ασθενών και χαρακτηρίζεται από περιορισμό κυρίως της εκπνευστικής ροής του αέρα στους πνεύμονες. Η μειωμένη ικανότητα για άσκηση είναι αποτέλεσμα πολλαπλών παραγόντων στη ΧΑΠ, ωστόσο, ο μηχανικής αιτιολογίας περιορισμός του αερισμού κατέχει έναν πιο χαρακτηριστικό ρόλο καθώς εξελίσσεται η νόσος. Ειδικότερα, η αυξημένη κλίση του αναπνευστικού ισοδύναμου του διοξειδίου του άνθρακα (VE/VCO2 slope) κατά την άσκηση υποδηλώνει αναπνευστικό περιορισμό σε ασθενείς με ΧΑΠ και, κατά συνέπεια, περιορισμότης ικανότητας για άσκηση, με την κλίση >34 να θεωρείται παθολογική και να χρήζει άμεσης αντιμετώπισης. Οι σχετικές μελέτες συστηματικής εφαρμογής άσκησης σε ασθενείς με ΧΑΠ αναδεικνύουν ότι η άσκηση θα πρέπει να θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι της πνευμονικής αποκατάστασης, ως μέρος της μη φαρμακευτικής αντιμετώπισης της ΧΑΠ. Πιο συγκεκριμένα, ευεργετική επίδραση στην κλίση του αναπνευστικού ισοδύναμου έχει η αερόβια άσκηση υψηλής έντασης, δηλαδή, έντασης άνω του 70% της μέγιστης ικανότητας για άσκηση, σε ασθενείς με μέτρια προς σοβαρή ΧΑΠ. Πράγματι, προγράμματα αερόβιας άσκησης υψηλής έντασης ακόμη και διαλλειματικής μορφής, διάρκειας τουλάχιστον 6 εβδομάδων, βελτιώνουν σε σημαντικό βαθμό την κλίση του αναπνευστικού ισοδύναμου και την ικανότητα για άσκηση αυτών των ασθενών. Η συμπληρωματική χορήγηση οξυγόνου φαίνεται ότι δεν βελτιώνει τον συγκεκριμένο δείκτη, ωστόσο θα πρέπει να εφαρμόζεται σε περίπτωση παρόξυνσης κατά την άσκηση.","abstract_html":"Η Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) αποτελεί σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα υγείας και συνιστά την τέταρτη κύρια αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας παγκοσμίως. Η ΧΑΠ συνοδεύεται από μειωμένη αντοχή στην άσκηση σε όλα τα στάδια βαρύτητας της νόσου και σε όλες τις ηλικιακές ομάδες ασθενών και χαρακτηρίζεται από περιορισμό κυρίως της εκπνευστικής ροής του αέρα στους πνεύμονες. Η μειωμένη ικανότητα για άσκηση είναι αποτέλεσμα πολλαπλών παραγόντων στη ΧΑΠ, ωστόσο, ο μηχανικής αιτιολογίας περιορισμός του αερισμού κατέχει έναν πιο χαρακτηριστικό ρόλο καθώς εξελίσσεται η νόσος. Ειδικότερα, η αυξημένη κλίση του αναπνευστικού ισοδύναμου του διοξειδίου του άνθρακα (VE/VCO2 slope) κατά την άσκηση υποδηλώνει αναπνευστικό περιορισμό σε ασθενείς με ΧΑΠ και, κατά συνέπεια, περιορισμότης ικανότητας για άσκηση, με την κλίση &gt;34 να θεωρείται παθολογική και να χρήζει άμεσης αντιμετώπισης. Οι σχετικές μελέτες συστηματικής εφαρμογής άσκησης σε ασθενείς με ΧΑΠ αναδεικνύουν ότι η άσκηση θα πρέπει να θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι της πνευμονικής αποκατάστασης, ως μέρος της μη φαρμακευτικής αντιμετώπισης της ΧΑΠ. Πιο συγκεκριμένα, ευεργετική επίδραση στην κλίση του αναπνευστικού ισοδύναμου έχει η αερόβια άσκηση υψηλής έντασης, δηλαδή, έντασης άνω του 70% της μέγιστης ικανότητας για άσκηση, σε ασθενείς με μέτρια προς σοβαρή ΧΑΠ. Πράγματι, προγράμματα αερόβιας άσκησης υψηλής έντασης ακόμη και διαλλειματικής μορφής, διάρκειας τουλάχιστον 6 εβδομάδων, βελτιώνουν σε σημαντικό βαθμό την κλίση του αναπνευστικού ισοδύναμου και την ικανότητα για άσκηση αυτών των ασθενών. Η συμπληρωματική χορήγηση οξυγόνου φαίνεται ότι δεν βελτιώνει τον συγκεκριμένο δείκτη, ωστόσο θα πρέπει να εφαρμόζεται σε περίπτωση παρόξυνσης κατά την άσκηση.","abstract_has_math":false,"creators":["Κρώνης Παναγιώτης","Kronis Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:59Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3322716"],"render_values":[{"text":"uoadl:3322716","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3322716","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3322716","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3322716","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κρώνης Παναγιώτης","Kronis Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3322716","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3322716"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) αποτελεί σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα υγείας και συνιστά την τέταρτη κύρια αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας παγκοσμίως. Η ΧΑΠ συνοδεύεται από μειωμένη αντοχή στην άσκηση σε όλα τα στάδια βαρύτητας της νόσου και σε όλες τις ηλικιακές ομάδες ασθενών και χαρακτηρίζεται από περιορισμό κυρίως της εκπνευστικής ροής του αέρα στους πνεύμονες. Η μειωμένη ικανότητα για άσκηση είναι αποτέλεσμα πολλαπλών παραγόντων στη ΧΑΠ, ωστόσο, ο μηχανικής αιτιολογίας περιορισμός του αερισμού κατέχει έναν πιο χαρακτηριστικό ρόλο καθώς εξελίσσεται η νόσος. Ειδικότερα, η αυξημένη κλίση του αναπνευστικού ισοδύναμου του διοξειδίου του άνθρακα (VE/VCO2 slope) κατά την άσκηση υποδηλώνει αναπνευστικό περιορισμό σε ασθενείς με ΧΑΠ και, κατά συνέπεια, περιορισμότης ικανότητας για άσκηση, με την κλίση >34 να θεωρείται παθολογική και να χρήζει άμεσης αντιμετώπισης. Οι σχετικές μελέτες συστηματικής εφαρμογής άσκησης σε ασθενείς με ΧΑΠ αναδεικνύουν ότι η άσκηση θα πρέπει να θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι της πνευμονικής αποκατάστασης, ως μέρος της μη φαρμακευτικής αντιμετώπισης της ΧΑΠ. Πιο συγκεκριμένα, ευεργετική επίδραση στην κλίση του αναπνευστικού ισοδύναμου έχει η αερόβια άσκηση υψηλής έντασης, δηλαδή, έντασης άνω του 70% της μέγιστης ικανότητας για άσκηση, σε ασθενείς με μέτρια προς σοβαρή ΧΑΠ. Πράγματι, προγράμματα αερόβιας άσκησης υψηλής έντασης ακόμη και διαλλειματικής μορφής, διάρκειας τουλάχιστον 6 εβδομάδων, βελτιώνουν σε σημαντικό βαθμό την κλίση του αναπνευστικού ισοδύναμου και την ικανότητα για άσκηση αυτών των ασθενών. Η συμπληρωματική χορήγηση οξυγόνου φαίνεται ότι δεν βελτιώνει τον συγκεκριμένο δείκτη, ωστόσο θα πρέπει να εφαρμόζεται σε περίπτωση παρόξυνσης κατά την άσκηση.","Chronic Obstructive Pulmonary Disease (COPD) is nowadays one of the biggest health problems and the fourth leading cause of morbidity and mortality worldwide. COPD is accompanied by reduced exercise tolerance in all severity stages of the disease and in all age groups of patients, while it is characterized by limitation mainly of the expiratory air flow in the lungs. Reduced exercise capacity is a result of multiple factors in COPD, however, mechanical limitations of ventilation plays a more prominent role as the disease progresses. An increased in the slope of the respiratory equivalent of carbon dioxide (VE/VCO2 slope) during exercise indicates respiratory limitations in patients with COPD and, consequently, exercise limitations, with a slope >34 being considered pathological and needed immediate treatment. Studies on the effects of exercise training in patients with COPD highlight that exercise should be considered an integral part of pulmonary rehabilitation and of the non-pharmacological treatment of COPD. More specifically, high-intensity aerobic exercise, i.e., above 70% of maximal exercise capacity, has a beneficial effect on VE/VCO2 slope in patients with moderate to severe COPD. Indeed, programs of high-intensity aerobic exercise, even intermittent, lasting at least 6 weeks, significantly improve this index and exercise capacity in these patients. Supplemental oxygen administration does not improve VE/VCO2 slope, however it should be used in case of exacerbation during exercise."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της άσκησης στον δείκτη ve/vco2slope σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κρώνης Παναγιώτης","Kronis Panagiotis"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) αποτελεί σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα υγείας και συνιστά την τέταρτη κύρια αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας παγκοσμίως. Η ΧΑΠ συνοδεύεται από μειωμένη αντοχή στην άσκηση σε όλα τα στάδια βαρύτητας της νόσου και σε όλες τις ηλικιακές ομάδες ασθενών και χαρακτηρίζεται από περιορισμό κυρίως της εκπνευστικής ροής του αέρα στους πνεύμονες. Η μειωμένη ικανότητα για άσκηση είναι αποτέλεσμα πολλαπλών παραγόντων στη ΧΑΠ, ωστόσο, ο μηχανικής αιτιολογίας περιορισμός του αερισμού κατέχει έναν πιο χαρακτηριστικό ρόλο καθώς εξελίσσεται η νόσος. Ειδικότερα, η αυξημένη κλίση του αναπνευστικού ισοδύναμου του διοξειδίου του άνθρακα (VE/VCO2 slope) κατά την άσκηση υποδηλώνει αναπνευστικό περιορισμό σε ασθενείς με ΧΑΠ και, κατά συνέπεια, περιορισμότης ικανότητας για άσκηση, με την κλίση >34 να θεωρείται παθολογική και να χρήζει άμεσης αντιμετώπισης. Οι σχετικές μελέτες συστηματικής εφαρμογής άσκησης σε ασθενείς με ΧΑΠ αναδεικνύουν ότι η άσκηση θα πρέπει να θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι της πνευμονικής αποκατάστασης, ως μέρος της μη φαρμακευτικής αντιμετώπισης της ΧΑΠ. Πιο συγκεκριμένα, ευεργετική επίδραση στην κλίση του αναπνευστικού ισοδύναμου έχει η αερόβια άσκηση υψηλής έντασης, δηλαδή, έντασης άνω του 70% της μέγιστης ικανότητας για άσκηση, σε ασθενείς με μέτρια προς σοβαρή ΧΑΠ. Πράγματι, προγράμματα αερόβιας άσκησης υψηλής έντασης ακόμη και διαλλειματικής μορφής, διάρκειας τουλάχιστον 6 εβδομάδων, βελτιώνουν σε σημαντικό βαθμό την κλίση του αναπνευστικού ισοδύναμου και την ικανότητα για άσκηση αυτών των ασθενών. Η συμπληρωματική χορήγηση οξυγόνου φαίνεται ότι δεν βελτιώνει τον συγκεκριμένο δείκτη, ωστόσο θα πρέπει να εφαρμόζεται σε περίπτωση παρόξυνσης κατά την άσκηση.","Chronic Obstructive Pulmonary Disease (COPD) is nowadays one of the biggest health problems and the fourth leading cause of morbidity and mortality worldwide. COPD is accompanied by reduced exercise tolerance in all severity stages of the disease and in all age groups of patients, while it is characterized by limitation mainly of the expiratory air flow in the lungs. Reduced exercise capacity is a result of multiple factors in COPD, however, mechanical limitations of ventilation plays a more prominent role as the disease progresses. An increased in the slope of the respiratory equivalent of carbon dioxide (VE/VCO2 slope) during exercise indicates respiratory limitations in patients with COPD and, consequently, exercise limitations, with a slope >34 being considered pathological and needed immediate treatment. Studies on the effects of exercise training in patients with COPD highlight that exercise should be considered an integral part of pulmonary rehabilitation and of the non-pharmacological treatment of COPD. More specifically, high-intensity aerobic exercise, i.e., above 70% of maximal exercise capacity, has a beneficial effect on VE/VCO2 slope in patients with moderate to severe COPD. Indeed, programs of high-intensity aerobic exercise, even intermittent, lasting at least 6 weeks, significantly improve this index and exercise capacity in these patients. Supplemental oxygen administration does not improve VE/VCO2 slope, however it should be used in case of exacerbation during exercise."],"dc:identifier":["uoadl:3322716","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3322716"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της άσκησης στον δείκτη ve/vco2slope σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:59Z"}