{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3322764"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3322764","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η έννοια της Ηγεμονίας στην Ευρωζώνη","abstract":"Η γερμανική ενοποίηση το 1990 έθεσε το φάσμα της ηγεμονίας στη μεταψυχροπολεμική Ευρώπη, ενώ η οικονομική κρίση του 2008 κατέστησε τη Γερμανία de facto κυρίαρχη δύναμη εντός της Ευρωζώνης. Η οικονομική και βιομηχανική επιτυχία της Γερμανίας, της επέτρεψαν να αναλάβει τα «ευρωπαϊκά ηνία» και τη διάσωση των δημοσιονομικά ευάλωτων χωρών. Η Γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη ή καλύτερα η Γερμανική Ευρώπη θεωρήθηκε φυσιολογική εξέλιξη και απολάμβανε τη σιωπηρή συναίνεση όλων των κρατών μελών την περίοδο της κρίσης. Απώτερος στόχος της διπλωματικής μου εργασίας είναι να διερευνήσω κατά πόσο η γερμανική κυβέρνηση προσέφερε απλώς μία πρόσκαιρη ηγεσία καλύπτοντας ένα θεσμικό κενό στο πολιτικό σύστημα της ΕΕ ή σηματοδότησε την απαρχή της Γερμανικής ηγεμονίας στην ΕΕ, με εφαλτήριο την κρίση του 2008. Στη διακύβευση αυτή, τα θεωρητικά εργαλεία που θα χρησιμοποιηθούν είναι αρχικά η παραδοσιακή θεωρία της ηγεμονικής σταθερότητας, ενώ στο δεύτερο μέρος, θα αναλυθεί εάν οι μαρξιστικές έννοιες της ηγεμονίας, όπως διατυπώθηκαν από τους Antonio Gramsci, Νίκο Πουλαντζά και οι μετά-μαρξιστικές έννοιες της ηγεμονίας των Ernesto Laclau-Chantal Mouffe μπορούν να εξηγήσουν την άτυπη νομιμοποίηση του κεντρικού ρόλου της Γερμανίας στην κοινωνία των πολιτών της Ευρωζώνης, παρά την ανισομέρεια ισχύος και την ασυμμετρία που παρήγαγε. Η ανάλυση των θεωριών θα οδηγήσει στο επιβεβλημένο συμπέρασμα πως η εθελοντική υποταγή των κρατών στο γερμανικό πρότυπο διακυβέρνησης οικοδομείται μέσω θεσμοποιημένου, εκβιαστικού καταναγκασμού κι όχι μέσω πολιτικής συναίνεσης. Για τους θεωρητικούς της Ηγεμονίας, μία τέτοια εξουσία είναι μετέωρη, πρόσκαιρη, δε διαθέτει κοινωνικό έρεισμα κι αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει.","abstract_html":"Η γερμανική ενοποίηση το 1990 έθεσε το φάσμα της ηγεμονίας στη μεταψυχροπολεμική Ευρώπη, ενώ η οικονομική κρίση του 2008 κατέστησε τη Γερμανία de facto κυρίαρχη δύναμη εντός της Ευρωζώνης. Η οικονομική και βιομηχανική επιτυχία της Γερμανίας, της επέτρεψαν να αναλάβει τα «ευρωπαϊκά ηνία» και τη διάσωση των δημοσιονομικά ευάλωτων χωρών. Η Γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη ή καλύτερα η Γερμανική Ευρώπη θεωρήθηκε φυσιολογική εξέλιξη και απολάμβανε τη σιωπηρή συναίνεση όλων των κρατών μελών την περίοδο της κρίσης. Απώτερος στόχος της διπλωματικής μου εργασίας είναι να διερευνήσω κατά πόσο η γερμανική κυβέρνηση προσέφερε απλώς μία πρόσκαιρη ηγεσία καλύπτοντας ένα θεσμικό κενό στο πολιτικό σύστημα της ΕΕ ή σηματοδότησε την απαρχή της Γερμανικής ηγεμονίας στην ΕΕ, με εφαλτήριο την κρίση του 2008. Στη διακύβευση αυτή, τα θεωρητικά εργαλεία που θα χρησιμοποιηθούν είναι αρχικά η παραδοσιακή θεωρία της ηγεμονικής σταθερότητας, ενώ στο δεύτερο μέρος, θα αναλυθεί εάν οι μαρξιστικές έννοιες της ηγεμονίας, όπως διατυπώθηκαν από τους Antonio Gramsci, Νίκο Πουλαντζά και οι μετά-μαρξιστικές έννοιες της ηγεμονίας των Ernesto Laclau-Chantal Mouffe μπορούν να εξηγήσουν την άτυπη νομιμοποίηση του κεντρικού ρόλου της Γερμανίας στην κοινωνία των πολιτών της Ευρωζώνης, παρά την ανισομέρεια ισχύος και την ασυμμετρία που παρήγαγε. Η ανάλυση των θεωριών θα οδηγήσει στο επιβεβλημένο συμπέρασμα πως η εθελοντική υποταγή των κρατών στο γερμανικό πρότυπο διακυβέρνησης οικοδομείται μέσω θεσμοποιημένου, εκβιαστικού καταναγκασμού κι όχι μέσω πολιτικής συναίνεσης. Για τους θεωρητικούς της Ηγεμονίας, μία τέτοια εξουσία είναι μετέωρη, πρόσκαιρη, δε διαθέτει κοινωνικό έρεισμα κι αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει.","abstract_has_math":false,"creators":["Χατζηηλία Δήμητρα","Chatziilia Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:59Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3322764"],"render_values":[{"text":"uoadl:3322764","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3322764","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3322764","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3322764","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χατζηηλία Δήμητρα","Chatziilia Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3322764","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3322764"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η γερμανική ενοποίηση το 1990 έθεσε το φάσμα της ηγεμονίας στη μεταψυχροπολεμική Ευρώπη, ενώ η οικονομική κρίση του 2008 κατέστησε τη Γερμανία de facto κυρίαρχη δύναμη εντός της Ευρωζώνης. Η οικονομική και βιομηχανική επιτυχία της Γερμανίας, της επέτρεψαν να αναλάβει τα «ευρωπαϊκά ηνία» και τη διάσωση των δημοσιονομικά ευάλωτων χωρών. Η Γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη ή καλύτερα η Γερμανική Ευρώπη θεωρήθηκε φυσιολογική εξέλιξη και απολάμβανε τη σιωπηρή συναίνεση όλων των κρατών μελών την περίοδο της κρίσης. Απώτερος στόχος της διπλωματικής μου εργασίας είναι να διερευνήσω κατά πόσο η γερμανική κυβέρνηση προσέφερε απλώς μία πρόσκαιρη ηγεσία καλύπτοντας ένα θεσμικό κενό στο πολιτικό σύστημα της ΕΕ ή σηματοδότησε την απαρχή της Γερμανικής ηγεμονίας στην ΕΕ, με εφαλτήριο την κρίση του 2008. Στη διακύβευση αυτή, τα θεωρητικά εργαλεία που θα χρησιμοποιηθούν είναι αρχικά η παραδοσιακή θεωρία της ηγεμονικής σταθερότητας, ενώ στο δεύτερο μέρος, θα αναλυθεί εάν οι μαρξιστικές έννοιες της ηγεμονίας, όπως διατυπώθηκαν από τους Antonio Gramsci, Νίκο Πουλαντζά και οι μετά-μαρξιστικές έννοιες της ηγεμονίας των Ernesto Laclau-Chantal Mouffe μπορούν να εξηγήσουν την άτυπη νομιμοποίηση του κεντρικού ρόλου της Γερμανίας στην κοινωνία των πολιτών της Ευρωζώνης, παρά την ανισομέρεια ισχύος και την ασυμμετρία που παρήγαγε. Η ανάλυση των θεωριών θα οδηγήσει στο επιβεβλημένο συμπέρασμα πως η εθελοντική υποταγή των κρατών στο γερμανικό πρότυπο διακυβέρνησης οικοδομείται μέσω θεσμοποιημένου, εκβιαστικού καταναγκασμού κι όχι μέσω πολιτικής συναίνεσης. Για τους θεωρητικούς της Ηγεμονίας, μία τέτοια εξουσία είναι μετέωρη, πρόσκαιρη, δε διαθέτει κοινωνικό έρεισμα κι αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει.","German unification in 1990 raised the specter of hegemony in post-Cold War Europe, while the financial crisis of 2008 made Germany the de facto dominant power within the Eurozone. Germany's economic and industrial success allowed her to take over the \"European reins\" and the rescue of financially vulnerable countries. German dominance in Europe, or rather German Europe, was considered a normal development and enjoyed the tacit consent of all member states during the crisis. The ultimate goal of my thesis is to investigate whether the German government merely offered a temporary leadership filling an institutional vacuum in the EU political system, or whether it marked the beginning of German hegemony in the EU, with the crisis of 2008 as a springboard. In this stake, the theoretical tools that will be used are initially the traditional theory of hegemonic stability, while in the second part, it will be analyzed whether the Marxist concepts of hegemony, as formulated by Antonio Gramsci, Nico Poulantza and the post-Marxist concepts of hegemony by Ernesto Laclau-Chantal Mouffe can explain the informal legitimation of Germany's central role in Eurozone civil society, despite the power imbalance and asymmetry it produced. The analysis of the theories will lead to the forcible conclusion that the voluntary submission of the states to the German model of governance is built through institutionalized, extortionate coercion and not through political consent. For the theorists of Hegemony, such a power is meteoric, temporary, has no social basis and sooner or later it will collapse."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η έννοια της Ηγεμονίας στην Ευρωζώνη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χατζηηλία Δήμητρα","Chatziilia Dimitra"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η γερμανική ενοποίηση το 1990 έθεσε το φάσμα της ηγεμονίας στη μεταψυχροπολεμική Ευρώπη, ενώ η οικονομική κρίση του 2008 κατέστησε τη Γερμανία de facto κυρίαρχη δύναμη εντός της Ευρωζώνης. Η οικονομική και βιομηχανική επιτυχία της Γερμανίας, της επέτρεψαν να αναλάβει τα «ευρωπαϊκά ηνία» και τη διάσωση των δημοσιονομικά ευάλωτων χωρών. Η Γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη ή καλύτερα η Γερμανική Ευρώπη θεωρήθηκε φυσιολογική εξέλιξη και απολάμβανε τη σιωπηρή συναίνεση όλων των κρατών μελών την περίοδο της κρίσης. Απώτερος στόχος της διπλωματικής μου εργασίας είναι να διερευνήσω κατά πόσο η γερμανική κυβέρνηση προσέφερε απλώς μία πρόσκαιρη ηγεσία καλύπτοντας ένα θεσμικό κενό στο πολιτικό σύστημα της ΕΕ ή σηματοδότησε την απαρχή της Γερμανικής ηγεμονίας στην ΕΕ, με εφαλτήριο την κρίση του 2008. Στη διακύβευση αυτή, τα θεωρητικά εργαλεία που θα χρησιμοποιηθούν είναι αρχικά η παραδοσιακή θεωρία της ηγεμονικής σταθερότητας, ενώ στο δεύτερο μέρος, θα αναλυθεί εάν οι μαρξιστικές έννοιες της ηγεμονίας, όπως διατυπώθηκαν από τους Antonio Gramsci, Νίκο Πουλαντζά και οι μετά-μαρξιστικές έννοιες της ηγεμονίας των Ernesto Laclau-Chantal Mouffe μπορούν να εξηγήσουν την άτυπη νομιμοποίηση του κεντρικού ρόλου της Γερμανίας στην κοινωνία των πολιτών της Ευρωζώνης, παρά την ανισομέρεια ισχύος και την ασυμμετρία που παρήγαγε. Η ανάλυση των θεωριών θα οδηγήσει στο επιβεβλημένο συμπέρασμα πως η εθελοντική υποταγή των κρατών στο γερμανικό πρότυπο διακυβέρνησης οικοδομείται μέσω θεσμοποιημένου, εκβιαστικού καταναγκασμού κι όχι μέσω πολιτικής συναίνεσης. Για τους θεωρητικούς της Ηγεμονίας, μία τέτοια εξουσία είναι μετέωρη, πρόσκαιρη, δε διαθέτει κοινωνικό έρεισμα κι αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει.","German unification in 1990 raised the specter of hegemony in post-Cold War Europe, while the financial crisis of 2008 made Germany the de facto dominant power within the Eurozone. Germany's economic and industrial success allowed her to take over the \"European reins\" and the rescue of financially vulnerable countries. German dominance in Europe, or rather German Europe, was considered a normal development and enjoyed the tacit consent of all member states during the crisis. The ultimate goal of my thesis is to investigate whether the German government merely offered a temporary leadership filling an institutional vacuum in the EU political system, or whether it marked the beginning of German hegemony in the EU, with the crisis of 2008 as a springboard. In this stake, the theoretical tools that will be used are initially the traditional theory of hegemonic stability, while in the second part, it will be analyzed whether the Marxist concepts of hegemony, as formulated by Antonio Gramsci, Nico Poulantza and the post-Marxist concepts of hegemony by Ernesto Laclau-Chantal Mouffe can explain the informal legitimation of Germany's central role in Eurozone civil society, despite the power imbalance and asymmetry it produced. The analysis of the theories will lead to the forcible conclusion that the voluntary submission of the states to the German model of governance is built through institutionalized, extortionate coercion and not through political consent. For the theorists of Hegemony, such a power is meteoric, temporary, has no social basis and sooner or later it will collapse."],"dc:identifier":["uoadl:3322764","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3322764"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Η έννοια της Ηγεμονίας στην Ευρωζώνη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:59Z"}