{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3322773"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3322773","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση τιμών τροπονίνης σε ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο","abstract":"Εισαγωγή: Η τροπονίνη υψηλής ευαισθησίας είναι η προτιμώμενη ορολογική εξέταση για την αξιολόγηση ασθενών με υποψία οξέος στεφανιαίου συνδρόμου. Το έμφραγμα του μυοκαρδίου χωρίς ανύψωση ST (NON- STEMI), το έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανύψωση ST (STEMI) και η ασταθής στηθάγχη είναι οι τρεις παραδοσιακοί τύποι οξέος στεφανιαίου συνδρόμου. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η σύγκριση των επιπέδων τροπονίνης των δύο πρώτων 24ώρων νοσηλείας σε σχέση με την τελική έκβαση, όπως και με δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά ασθενών με ΟΣΣ Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 84 ασθενείς, που νοσηλευτήκαν στην Μονάδα Εμφραγμάτων ή και στην Καρδιολογική Κλινική στο Γ.Ν.Α «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ» με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο από το 2020 έως το 2022. Καταγράφθηκαν δεδομένα από τους φακέλους των ασθενών, από το ιστορικό, τον εργαστηριακό και απεικονιστικό τους έλεγχο. Αποκλείστηκαν από τη μελέτη οι ασθενείς με οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Αποτελέσματα: Από τους 84 ασθενείς (εκ των οποίων το 84,5% ήταν άνδρες, με μέση ηλικία τα 63,5±26,7 έτη, με μέσο όρο νοσηλείας στη Μονάδα Εμφραγμάτων τις 4,06±1,8 ημέρες) το 50% είχε τελική διάγνωση STEMI, το 40,5% NON- STEMI, και το 9,5% διάγνωση ασταθούς στηθάγχης. Το 90,5% του δείγματος υποβλήθηκε σε αγγειοπλαστική και το 9,5% παραπέμφθηκε για αορτοστεφανιαία παράκαμψη, ενώ τρεις ασθενείς συνολικά απεβίωσαν. Δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στα επίπεδα της τροπονίνης κατά την εισαγωγή, 3 έως 6 ώρες από την εισαγωγή, >6 ώρες και την επόμενη ημέρα σε σχέση με το φύλο, με την ηλικιακή ομάδα, τον Δείκτη Μάζας Σώματος (BMI), τον κάπνισμα και τις συνοσηρότητες (p>0,05). Διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε θεραπευτική παρέμβαση με αγγειοπλαστική είχαν χαμηλότερες τιμές τροπονίνης κατά την 3η και 4η μέτρηση (p=0,009 και p=0,008 αντίστοιχα), ενώ οι ασθενείς που παραπέμφθηκαν για BY PASS είχαν υψηλότερες τιμές τροπονίνης κατά την 3η και 4η μέτρηση (p=0,011 και p=0,010 αντίστοιχα). Σχετικά με την τελική διάγνωση, οι ασθενείς με STEMI είχαν μεγαλύτερες τιμές τροπονίνης κατά την 2η και 3η μέτρηση (p<0,001 και p=0,005 αντίστοιχα) σε σύγκριση με τους ασθενείς με NON-STEMI. Επίσης, οι ασθενείς που απεβίωσαν είχαν υψηλότερες τιμές τροπονίνης σε όλες τις μετρήσεις, οι οποίες παρουσιάζουν συνεχώς αυξητική τάση, με στατιστικά σημαντική διαφορά στα επίπεδα τροπονίνης της επόμενης ημέρας (p<0,001). Συμπεράσματα: Η τροπονίνη υψηλής ευαισθησίας είναι ένας ασφαλής βιοδείκτης για την διάγνωση οξέων στεφανιαίων συνδρόμων με ταυτόχρονη συνεκτίμηση της κλινικής εικόνας του ασθενούς. Επίσης, είναι ένας αξιόπιστος δείκτης παρακολούθησης των ασθενών για πιθανή υποτροπή εμφράγματος ή/ και ανάγκη περαιτέρω παρέμβασης. Tέλος, η τροπονίνη υψηλής ευαισθησίας χρησιμοποιείται ως προγνωστικός παράγοντας για την τελική έκβαση των οξέων στεφανιαίων συνδρόμων.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η τροπονίνη υψηλής ευαισθησίας είναι η προτιμώμενη ορολογική εξέταση για την αξιολόγηση ασθενών με υποψία οξέος στεφανιαίου συνδρόμου. Το έμφραγμα του μυοκαρδίου χωρίς ανύψωση ST (NON- STEMI), το έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανύψωση ST (STEMI) και η ασταθής στηθάγχη είναι οι τρεις παραδοσιακοί τύποι οξέος στεφανιαίου συνδρόμου. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η σύγκριση των επιπέδων τροπονίνης των δύο πρώτων 24ώρων νοσηλείας σε σχέση με την τελική έκβαση, όπως και με δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά ασθενών με ΟΣΣ Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 84 ασθενείς, που νοσηλευτήκαν στην Μονάδα Εμφραγμάτων ή και στην Καρδιολογική Κλινική στο Γ.Ν.Α «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ» με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο από το 2020 έως το 2022. Καταγράφθηκαν δεδομένα από τους φακέλους των ασθενών, από το ιστορικό, τον εργαστηριακό και απεικονιστικό τους έλεγχο. Αποκλείστηκαν από τη μελέτη οι ασθενείς με οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Αποτελέσματα: Από τους 84 ασθενείς (εκ των οποίων το 84,5% ήταν άνδρες, με μέση ηλικία τα 63,5±26,7 έτη, με μέσο όρο νοσηλείας στη Μονάδα Εμφραγμάτων τις 4,06±1,8 ημέρες) το 50% είχε τελική διάγνωση STEMI, το 40,5% NON- STEMI, και το 9,5% διάγνωση ασταθούς στηθάγχης. Το 90,5% του δείγματος υποβλήθηκε σε αγγειοπλαστική και το 9,5% παραπέμφθηκε για αορτοστεφανιαία παράκαμψη, ενώ τρεις ασθενείς συνολικά απεβίωσαν. Δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στα επίπεδα της τροπονίνης κατά την εισαγωγή, 3 έως 6 ώρες από την εισαγωγή, &gt;6 ώρες και την επόμενη ημέρα σε σχέση με το φύλο, με την ηλικιακή ομάδα, τον Δείκτη Μάζας Σώματος (BMI), τον κάπνισμα και τις συνοσηρότητες (p&gt;0,05). Διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε θεραπευτική παρέμβαση με αγγειοπλαστική είχαν χαμηλότερες τιμές τροπονίνης κατά την 3η και 4η μέτρηση (p=0,009 και p=0,008 αντίστοιχα), ενώ οι ασθενείς που παραπέμφθηκαν για BY PASS είχαν υψηλότερες τιμές τροπονίνης κατά την 3η και 4η μέτρηση (p=0,011 και p=0,010 αντίστοιχα). Σχετικά με την τελική διάγνωση, οι ασθενείς με STEMI είχαν μεγαλύτερες τιμές τροπονίνης κατά την 2η και 3η μέτρηση (p&lt;0,001 και p=0,005 αντίστοιχα) σε σύγκριση με τους ασθενείς με NON-STEMI. Επίσης, οι ασθενείς που απεβίωσαν είχαν υψηλότερες τιμές τροπονίνης σε όλες τις μετρήσεις, οι οποίες παρουσιάζουν συνεχώς αυξητική τάση, με στατιστικά σημαντική διαφορά στα επίπεδα τροπονίνης της επόμενης ημέρας (p&lt;0,001). Συμπεράσματα: Η τροπονίνη υψηλής ευαισθησίας είναι ένας ασφαλής βιοδείκτης για την διάγνωση οξέων στεφανιαίων συνδρόμων με ταυτόχρονη συνεκτίμηση της κλινικής εικόνας του ασθενούς. Επίσης, είναι ένας αξιόπιστος δείκτης παρακολούθησης των ασθενών για πιθανή υποτροπή εμφράγματος ή/ και ανάγκη περαιτέρω παρέμβασης. Tέλος, η τροπονίνη υψηλής ευαισθησίας χρησιμοποιείται ως προγνωστικός παράγοντας για την τελική έκβαση των οξέων στεφανιαίων συνδρόμων.","abstract_has_math":false,"creators":["Μανιουδάκη Σοφία","Manioudaki Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:59Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3322773"],"render_values":[{"text":"uoadl:3322773","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3322773","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3322773","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3322773","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μανιουδάκη Σοφία","Manioudaki Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3322773","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3322773"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η τροπονίνη υψηλής ευαισθησίας είναι η προτιμώμενη ορολογική εξέταση για την αξιολόγηση ασθενών με υποψία οξέος στεφανιαίου συνδρόμου. Το έμφραγμα του μυοκαρδίου χωρίς ανύψωση ST (NON- STEMI), το έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανύψωση ST (STEMI) και η ασταθής στηθάγχη είναι οι τρεις παραδοσιακοί τύποι οξέος στεφανιαίου συνδρόμου. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η σύγκριση των επιπέδων τροπονίνης των δύο πρώτων 24ώρων νοσηλείας σε σχέση με την τελική έκβαση, όπως και με δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά ασθενών με ΟΣΣ Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 84 ασθενείς, που νοσηλευτήκαν στην Μονάδα Εμφραγμάτων ή και στην Καρδιολογική Κλινική στο Γ.Ν.Α «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ» με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο από το 2020 έως το 2022. Καταγράφθηκαν δεδομένα από τους φακέλους των ασθενών, από το ιστορικό, τον εργαστηριακό και απεικονιστικό τους έλεγχο. Αποκλείστηκαν από τη μελέτη οι ασθενείς με οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Αποτελέσματα: Από τους 84 ασθενείς (εκ των οποίων το 84,5% ήταν άνδρες, με μέση ηλικία τα 63,5±26,7 έτη, με μέσο όρο νοσηλείας στη Μονάδα Εμφραγμάτων τις 4,06±1,8 ημέρες) το 50% είχε τελική διάγνωση STEMI, το 40,5% NON- STEMI, και το 9,5% διάγνωση ασταθούς στηθάγχης. Το 90,5% του δείγματος υποβλήθηκε σε αγγειοπλαστική και το 9,5% παραπέμφθηκε για αορτοστεφανιαία παράκαμψη, ενώ τρεις ασθενείς συνολικά απεβίωσαν. Δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στα επίπεδα της τροπονίνης κατά την εισαγωγή, 3 έως 6 ώρες από την εισαγωγή, >6 ώρες και την επόμενη ημέρα σε σχέση με το φύλο, με την ηλικιακή ομάδα, τον Δείκτη Μάζας Σώματος (BMI), τον κάπνισμα και τις συνοσηρότητες (p>0,05). Διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε θεραπευτική παρέμβαση με αγγειοπλαστική είχαν χαμηλότερες τιμές τροπονίνης κατά την 3η και 4η μέτρηση (p=0,009 και p=0,008 αντίστοιχα), ενώ οι ασθενείς που παραπέμφθηκαν για BY PASS είχαν υψηλότερες τιμές τροπονίνης κατά την 3η και 4η μέτρηση (p=0,011 και p=0,010 αντίστοιχα). Σχετικά με την τελική διάγνωση, οι ασθενείς με STEMI είχαν μεγαλύτερες τιμές τροπονίνης κατά την 2η και 3η μέτρηση (p<0,001 και p=0,005 αντίστοιχα) σε σύγκριση με τους ασθενείς με NON-STEMI. Επίσης, οι ασθενείς που απεβίωσαν είχαν υψηλότερες τιμές τροπονίνης σε όλες τις μετρήσεις, οι οποίες παρουσιάζουν συνεχώς αυξητική τάση, με στατιστικά σημαντική διαφορά στα επίπεδα τροπονίνης της επόμενης ημέρας (p<0,001). Συμπεράσματα: Η τροπονίνη υψηλής ευαισθησίας είναι ένας ασφαλής βιοδείκτης για την διάγνωση οξέων στεφανιαίων συνδρόμων με ταυτόχρονη συνεκτίμηση της κλινικής εικόνας του ασθενούς. Επίσης, είναι ένας αξιόπιστος δείκτης παρακολούθησης των ασθενών για πιθανή υποτροπή εμφράγματος ή/ και ανάγκη περαιτέρω παρέμβασης. Tέλος, η τροπονίνη υψηλής ευαισθησίας χρησιμοποιείται ως προγνωστικός παράγοντας για την τελική έκβαση των οξέων στεφανιαίων συνδρόμων.","Introduction: High-sensitivity troponin is the preferred serological test for the evaluation of patients with suspected acute coronary syndrome. Non-ST-elevation myocardial infarction (NON-STEMI), ST-elevation myocardial infarction (STEMI), and unstable angina are the three traditional types of acute coronary syndrome(ACS). Purpose: The purpose of this study was to compare the troponin levels of the first two 24 hours of hospitalization in relation to the final outcome, as well as with demographic and clinical characteristics of patients with ACS Methodology: The sample of the study consisted of 84 patients, who were hospitalized in the Heart Care Unit or in the Cardiology Clinic at G.N.A \"IPPOKRATEIO\" with acute coronary syndrome from 2020-2022. Data were recorded from the patients' files, from their history, laboratory and imaging tests. Patients with acute stroke were excluded from the study. Results: Of the 84 patients (of which 84.5% were men, with a mean age of 63.5±26.7 years, with a mean hospitalization in the Heart Care Unit of 4.06±1.8 days) in 50 % had a final diagnosis of STEMI, 40.5% NON-STEMI, and 9.5% a diagnosis of unstable angina. 90.5% of the sample underwent angioplasty and 9.5% were referred for coronary artery bypass grafting, while a total of three patients died. No statistically significant differences were found in troponin levels on admission, 3 to 6 hours after admission, >6 hours and the next day in relation to sex, age group, body mass index (BMI), smoking and the comorbidities (p>0.05). It was found that patients who underwent therapeutic intervention with angioplasty had lower troponin values at the 3rd and 4th measurement (p=0.009 and p=0.008 respectively), while patients referred for BY PASS had higher troponin values at the 3rd and 4th measurement (p=0.011 and p=0.010 respectively). Regarding final diagnosis, STEMI patients had higher troponin values at the 2nd and 3rd measurement (p<0.001 and p=0.005 respectively) compared to NON-STEMI patients. Also, patients who died had higher troponin values in all measurements, which show a continuously increasing trend, with a statistically significant difference in next-day troponin levels (p<0.001). Conclusions: High-sensitivity troponin is a safe biomarker for the diagnosis of acute coronary syndromes while taking into account the patient's clinical picture. It is also a reliable indicator of monitoring patients for possible recurrence of infarction and/or the need for further intervention. Finally, high-sensitivity troponin is used as a prognostic factor for the final outcome of acute coronary syndromes."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση τιμών τροπονίνης σε ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μανιουδάκη Σοφία","Manioudaki Sofia"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η τροπονίνη υψηλής ευαισθησίας είναι η προτιμώμενη ορολογική εξέταση για την αξιολόγηση ασθενών με υποψία οξέος στεφανιαίου συνδρόμου. Το έμφραγμα του μυοκαρδίου χωρίς ανύψωση ST (NON- STEMI), το έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανύψωση ST (STEMI) και η ασταθής στηθάγχη είναι οι τρεις παραδοσιακοί τύποι οξέος στεφανιαίου συνδρόμου. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η σύγκριση των επιπέδων τροπονίνης των δύο πρώτων 24ώρων νοσηλείας σε σχέση με την τελική έκβαση, όπως και με δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά ασθενών με ΟΣΣ Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 84 ασθενείς, που νοσηλευτήκαν στην Μονάδα Εμφραγμάτων ή και στην Καρδιολογική Κλινική στο Γ.Ν.Α «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ» με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο από το 2020 έως το 2022. Καταγράφθηκαν δεδομένα από τους φακέλους των ασθενών, από το ιστορικό, τον εργαστηριακό και απεικονιστικό τους έλεγχο. Αποκλείστηκαν από τη μελέτη οι ασθενείς με οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Αποτελέσματα: Από τους 84 ασθενείς (εκ των οποίων το 84,5% ήταν άνδρες, με μέση ηλικία τα 63,5±26,7 έτη, με μέσο όρο νοσηλείας στη Μονάδα Εμφραγμάτων τις 4,06±1,8 ημέρες) το 50% είχε τελική διάγνωση STEMI, το 40,5% NON- STEMI, και το 9,5% διάγνωση ασταθούς στηθάγχης. Το 90,5% του δείγματος υποβλήθηκε σε αγγειοπλαστική και το 9,5% παραπέμφθηκε για αορτοστεφανιαία παράκαμψη, ενώ τρεις ασθενείς συνολικά απεβίωσαν. Δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στα επίπεδα της τροπονίνης κατά την εισαγωγή, 3 έως 6 ώρες από την εισαγωγή, >6 ώρες και την επόμενη ημέρα σε σχέση με το φύλο, με την ηλικιακή ομάδα, τον Δείκτη Μάζας Σώματος (BMI), τον κάπνισμα και τις συνοσηρότητες (p>0,05). Διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε θεραπευτική παρέμβαση με αγγειοπλαστική είχαν χαμηλότερες τιμές τροπονίνης κατά την 3η και 4η μέτρηση (p=0,009 και p=0,008 αντίστοιχα), ενώ οι ασθενείς που παραπέμφθηκαν για BY PASS είχαν υψηλότερες τιμές τροπονίνης κατά την 3η και 4η μέτρηση (p=0,011 και p=0,010 αντίστοιχα). Σχετικά με την τελική διάγνωση, οι ασθενείς με STEMI είχαν μεγαλύτερες τιμές τροπονίνης κατά την 2η και 3η μέτρηση (p<0,001 και p=0,005 αντίστοιχα) σε σύγκριση με τους ασθενείς με NON-STEMI. Επίσης, οι ασθενείς που απεβίωσαν είχαν υψηλότερες τιμές τροπονίνης σε όλες τις μετρήσεις, οι οποίες παρουσιάζουν συνεχώς αυξητική τάση, με στατιστικά σημαντική διαφορά στα επίπεδα τροπονίνης της επόμενης ημέρας (p<0,001). Συμπεράσματα: Η τροπονίνη υψηλής ευαισθησίας είναι ένας ασφαλής βιοδείκτης για την διάγνωση οξέων στεφανιαίων συνδρόμων με ταυτόχρονη συνεκτίμηση της κλινικής εικόνας του ασθενούς. Επίσης, είναι ένας αξιόπιστος δείκτης παρακολούθησης των ασθενών για πιθανή υποτροπή εμφράγματος ή/ και ανάγκη περαιτέρω παρέμβασης. Tέλος, η τροπονίνη υψηλής ευαισθησίας χρησιμοποιείται ως προγνωστικός παράγοντας για την τελική έκβαση των οξέων στεφανιαίων συνδρόμων.","Introduction: High-sensitivity troponin is the preferred serological test for the evaluation of patients with suspected acute coronary syndrome. Non-ST-elevation myocardial infarction (NON-STEMI), ST-elevation myocardial infarction (STEMI), and unstable angina are the three traditional types of acute coronary syndrome(ACS). Purpose: The purpose of this study was to compare the troponin levels of the first two 24 hours of hospitalization in relation to the final outcome, as well as with demographic and clinical characteristics of patients with ACS Methodology: The sample of the study consisted of 84 patients, who were hospitalized in the Heart Care Unit or in the Cardiology Clinic at G.N.A \"IPPOKRATEIO\" with acute coronary syndrome from 2020-2022. Data were recorded from the patients' files, from their history, laboratory and imaging tests. Patients with acute stroke were excluded from the study. Results: Of the 84 patients (of which 84.5% were men, with a mean age of 63.5±26.7 years, with a mean hospitalization in the Heart Care Unit of 4.06±1.8 days) in 50 % had a final diagnosis of STEMI, 40.5% NON-STEMI, and 9.5% a diagnosis of unstable angina. 90.5% of the sample underwent angioplasty and 9.5% were referred for coronary artery bypass grafting, while a total of three patients died. No statistically significant differences were found in troponin levels on admission, 3 to 6 hours after admission, >6 hours and the next day in relation to sex, age group, body mass index (BMI), smoking and the comorbidities (p>0.05). It was found that patients who underwent therapeutic intervention with angioplasty had lower troponin values at the 3rd and 4th measurement (p=0.009 and p=0.008 respectively), while patients referred for BY PASS had higher troponin values at the 3rd and 4th measurement (p=0.011 and p=0.010 respectively). Regarding final diagnosis, STEMI patients had higher troponin values at the 2nd and 3rd measurement (p<0.001 and p=0.005 respectively) compared to NON-STEMI patients. Also, patients who died had higher troponin values in all measurements, which show a continuously increasing trend, with a statistically significant difference in next-day troponin levels (p<0.001). Conclusions: High-sensitivity troponin is a safe biomarker for the diagnosis of acute coronary syndromes while taking into account the patient's clinical picture. It is also a reliable indicator of monitoring patients for possible recurrence of infarction and/or the need for further intervention. Finally, high-sensitivity troponin is used as a prognostic factor for the final outcome of acute coronary syndromes."],"dc:identifier":["uoadl:3322773","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3322773"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σύγκριση τιμών τροπονίνης σε ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:59Z"}