{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3323294"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3323294","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύνθεση και Φαρμακολογική Αξιολόγηση Νέων Υποκατεστημένων Βενζοξαζινικών Παραγώγων με Ισχυρή Αντιυπερλιπιδαιμική/Αντιοξειδωτική Δράση: Μελέτη Σχέσεων Δομής-Δράσης","abstract":"Το μεταβολικό σύνδρομο και τα σχετιζόμενα με αυτό καρδιαγγειακά νοσήματα εξαρτώνται από μεγάλη ποικιλία παραγόντων ενώ αποτελεί ένα παγκόσμιο πρόβλημα υγείας. Αλληλοσυνδεόμενοι παράγοντες όπως είναι η δυσλιπιδαιμία, η αρτηριακή υπέρταση, η φλεγμονή και το χρόνιο οξειδωτικό στρες συμβάλλουν στην εμφάνιση του μεταβολικού συνδρόμου, οδηγώντας στην εμφάνιση καρδιαγγειακών παθήσεων, όπως είναι η αθηροσκλήρωση. Η αθηροσκλήρωση είναι μία πολυπαραγοντική νόσος και κατά συνέπεια για την φαρμακευτική αντιμετώπισή της απαιτείται η συγχορήγηση δύο ή περισσότερων φαρμάκων, καθένα από τα οποία μπορεί να απευθύνεται σε διαφορετικό μοριακό στόχο. Η στρατηγική της θεραπείας με πολυστοχεύοντα φάρμακα, δηλαδή με τη χορήγηση ενός μόνο φαρμακομορίου, το οποίο θα απευθύνεται σε πολλούς διαφορετικούς στόχους, αποτελεί τα τελευταία χρόνια μία ερευνητική προσέγγιση για την αντιμετώπιση πολυπαραγοντικών ασθενειών. Η παρούσα ερευνητική εργασία έχει στόχο τον σχεδιασμό και ανάπτυξη πολυλειτουργικών μορίων με ταυτόχρονη αντιφλεγμονώδη, αντιοξειδωτική και αντιυπερλιπιδαιμική δράση. Για το σκοπό αυτό, σχεδιάστηκε και συντέθηκε μία σειρά μορίων με βασικό δομικό τμήμα την 2-διφαινυλο-1,4-βενζοξαζίνη και μελετήθηκε in vitro και/ή in vivo για αντιοξειδωτική, αντιφλεγμονώδη και αντιυπερλιπιδαιμική δράση. Όλα τα παράγωγα συντέθηκαν με τροποποίηση μεθόδων της βιβλιογραφίας μέσω μιας πορείας 7 σταδίων σε ικανοποιητικές έως πολύ καλές αποδόσεις. Τα μόρια ταυτοποιήθηκαν με διευκρίνηση των φασμάτων τους 1H-NMR, 13C-NMR και του σημείου τήξεως. Προκειμένου να διερευνηθεί η ικανότητα των νέων παραγώγων να δρουν ως σαρωτές ελεύθερων ριζών, πραγματοποιήθηκε δοκιμασία αλληλεπίδρασης με την ελεύθερη σταθερή ρίζα DPPH. Στη δοκιμασία αυτή την καλύτερη δράση εμφάνισε η ένωση 23 με IC50 = 102 μΜ, τιμή καλύτερη από την αντίστοιχη ένωση αναφοράς. Τα υπόλοιπα παράγωγα εμφάνισαν αξιόλογη δράση με εξαίρεση την ένωση 24, η οποία δεν εμφάνισε ιδιαίτερη δράση. Επιπρόσθετα, η αντιοξειδωτική δράση των ενώσεων μελετήθηκε περαιτέρω μέσω της in vitro αναστολής που προσέφεραν έναντι υπεροξείδωσης λιπιδίων μικροσωμικών μεμβρανών ήπατος μυών. Όλα τα παράγωγα, με εξαίρεση την ένωση 24, επέφεραν αναστολή της λιπιδικής υπεροξείδωσης με τιμές IC50 που κυμαίνονται μεταξύ 57 και 380 μΜ. Η in vitro αντιφλεγμονώδης δράση εκτιμήθηκε από την ικανότητα αναστολής του ενζύμου λιποξυγονάση, όπου όλα τα νέα παράγωγα επέδειξαν σημαντική δράση, με τη βέλτιστη δράση να παρουσιάζουν οι ενώσεις 22 και 25 με IC50 = 99 μΜ και για τις δύο. Τα παράγωγα που συντέθηκαν μελετήθηκαν περαιτέρω ως προς την αντιυπερλιπιδαιμική και αντιοξειδωτική τους δράση in vivo, κατόπιν οξείας πρόκλησης υπερλιπιδαιμίας σε μύες με χορήγηση τυλοξαπόλης. Όλα τα παράγωγα χορηγήθηκαν σε δόση 84 μmol/kg βάρους ζώου και εμφάνισαν αξιόλογη αντιδυσλιπιδαιμική δράση: μείωσαν τα επίπεδα ολικής χοληστερόλης στο πλάσμα μυών κατά 17% έως 55% και τα επίπεδα τριγλυκεριδίων του πλάσματος σε ποσοστά που κυμαίνονται μεταξύ 31% έως 94%. Τη μέγιστη αύξηση των επιπέδων HDL-χοληστερόλης του πλάσματος εμφάνισε η ένωση 26 με ποσοστό 54%, ενώ όλες οι τελικές ενώσεις εκτός από την ένωση 22 μείωσαν σημαντικά τα επίπεδα LDL-χοληστερόλης με ποσοστά από 50% έως 72%. Ο αντιαθηρωματικός δείκτης (HDL/LDL) με τη χορήγηση των ενώσεων 22-26 αυξήθηκε πολύ σημαντικά, κατά 2-7 φορές σε σχέση με τους μάρτυρες. Η αντιοξειδωτική τους δράση in vivo προσδιορίστηκε μέσω της μέτρησης της ολικής αντιοξειδωτικής ικανότητας (Total Antioxidant Capacity, TAC) του πλάσματος των μυών. Όλα τα παράγωγα, με εξαίρεση την ένωση 22, εμφάνισαν σημαντική δράση με ποσοστό αύξησης της TAC από 57% έως 386%. Ταυτόχρονα, εκτιμήθηκαν τα επίπεδα ουρικού οξέος στο πλάσμα των μυών. Σε αυτή τη περίπτωση, όλες οι ενώσεις, εκτός από την ένωση 22, εμφάνισαν πολύ υψηλά ποσοστά μείωσης των επιπέδων του ουρικού οξέος (83-91%) και επαναφορά τους σχεδόν σε φυσιολογικά επίπεδα. Τα αποτελέσματα της in vitro και in vivo φαρμακολογικής αξιολόγησης των νέων παραγώγων επιβεβαιώνουν την πολυλειτουργική τους δράση, καθώς εκδήλωσαν τουλάχιστον δύο εκ των επιθυμητών δράσεων, καθιστώντας ενδιαφέρουσα την περαιτέρω μελέτη τους για την αντιμετώπιση πολυπαραγοντικών νόσων όπως της αθηροσκλήρωσης.","abstract_html":"Το μεταβολικό σύνδρομο και τα σχετιζόμενα με αυτό καρδιαγγειακά νοσήματα εξαρτώνται από μεγάλη ποικιλία παραγόντων ενώ αποτελεί ένα παγκόσμιο πρόβλημα υγείας. Αλληλοσυνδεόμενοι παράγοντες όπως είναι η δυσλιπιδαιμία, η αρτηριακή υπέρταση, η φλεγμονή και το χρόνιο οξειδωτικό στρες συμβάλλουν στην εμφάνιση του μεταβολικού συνδρόμου, οδηγώντας στην εμφάνιση καρδιαγγειακών παθήσεων, όπως είναι η αθηροσκλήρωση. Η αθηροσκλήρωση είναι μία πολυπαραγοντική νόσος και κατά συνέπεια για την φαρμακευτική αντιμετώπισή της απαιτείται η συγχορήγηση δύο ή περισσότερων φαρμάκων, καθένα από τα οποία μπορεί να απευθύνεται σε διαφορετικό μοριακό στόχο. Η στρατηγική της θεραπείας με πολυστοχεύοντα φάρμακα, δηλαδή με τη χορήγηση ενός μόνο φαρμακομορίου, το οποίο θα απευθύνεται σε πολλούς διαφορετικούς στόχους, αποτελεί τα τελευταία χρόνια μία ερευνητική προσέγγιση για την αντιμετώπιση πολυπαραγοντικών ασθενειών. Η παρούσα ερευνητική εργασία έχει στόχο τον σχεδιασμό και ανάπτυξη πολυλειτουργικών μορίων με ταυτόχρονη αντιφλεγμονώδη, αντιοξειδωτική και αντιυπερλιπιδαιμική δράση. Για το σκοπό αυτό, σχεδιάστηκε και συντέθηκε μία σειρά μορίων με βασικό δομικό τμήμα την 2-διφαινυλο-1,4-βενζοξαζίνη και μελετήθηκε in vitro και/ή in vivo για αντιοξειδωτική, αντιφλεγμονώδη και αντιυπερλιπιδαιμική δράση. Όλα τα παράγωγα συντέθηκαν με τροποποίηση μεθόδων της βιβλιογραφίας μέσω μιας πορείας 7 σταδίων σε ικανοποιητικές έως πολύ καλές αποδόσεις. Τα μόρια ταυτοποιήθηκαν με διευκρίνηση των φασμάτων τους 1H-NMR, 13C-NMR και του σημείου τήξεως. Προκειμένου να διερευνηθεί η ικανότητα των νέων παραγώγων να δρουν ως σαρωτές ελεύθερων ριζών, πραγματοποιήθηκε δοκιμασία αλληλεπίδρασης με την ελεύθερη σταθερή ρίζα DPPH. Στη δοκιμασία αυτή την καλύτερη δράση εμφάνισε η ένωση 23 με IC50 = 102 μΜ, τιμή καλύτερη από την αντίστοιχη ένωση αναφοράς. Τα υπόλοιπα παράγωγα εμφάνισαν αξιόλογη δράση με εξαίρεση την ένωση 24, η οποία δεν εμφάνισε ιδιαίτερη δράση. Επιπρόσθετα, η αντιοξειδωτική δράση των ενώσεων μελετήθηκε περαιτέρω μέσω της in vitro αναστολής που προσέφεραν έναντι υπεροξείδωσης λιπιδίων μικροσωμικών μεμβρανών ήπατος μυών. Όλα τα παράγωγα, με εξαίρεση την ένωση 24, επέφεραν αναστολή της λιπιδικής υπεροξείδωσης με τιμές IC50 που κυμαίνονται μεταξύ 57 και 380 μΜ. Η in vitro αντιφλεγμονώδης δράση εκτιμήθηκε από την ικανότητα αναστολής του ενζύμου λιποξυγονάση, όπου όλα τα νέα παράγωγα επέδειξαν σημαντική δράση, με τη βέλτιστη δράση να παρουσιάζουν οι ενώσεις 22 και 25 με IC50 = 99 μΜ και για τις δύο. Τα παράγωγα που συντέθηκαν μελετήθηκαν περαιτέρω ως προς την αντιυπερλιπιδαιμική και αντιοξειδωτική τους δράση in vivo, κατόπιν οξείας πρόκλησης υπερλιπιδαιμίας σε μύες με χορήγηση τυλοξαπόλης. Όλα τα παράγωγα χορηγήθηκαν σε δόση 84 μmol/kg βάρους ζώου και εμφάνισαν αξιόλογη αντιδυσλιπιδαιμική δράση: μείωσαν τα επίπεδα ολικής χοληστερόλης στο πλάσμα μυών κατά 17% έως 55% και τα επίπεδα τριγλυκεριδίων του πλάσματος σε ποσοστά που κυμαίνονται μεταξύ 31% έως 94%. Τη μέγιστη αύξηση των επιπέδων HDL-χοληστερόλης του πλάσματος εμφάνισε η ένωση 26 με ποσοστό 54%, ενώ όλες οι τελικές ενώσεις εκτός από την ένωση 22 μείωσαν σημαντικά τα επίπεδα LDL-χοληστερόλης με ποσοστά από 50% έως 72%. Ο αντιαθηρωματικός δείκτης (HDL/LDL) με τη χορήγηση των ενώσεων 22-26 αυξήθηκε πολύ σημαντικά, κατά 2-7 φορές σε σχέση με τους μάρτυρες. Η αντιοξειδωτική τους δράση in vivo προσδιορίστηκε μέσω της μέτρησης της ολικής αντιοξειδωτικής ικανότητας (Total Antioxidant Capacity, TAC) του πλάσματος των μυών. Όλα τα παράγωγα, με εξαίρεση την ένωση 22, εμφάνισαν σημαντική δράση με ποσοστό αύξησης της TAC από 57% έως 386%. Ταυτόχρονα, εκτιμήθηκαν τα επίπεδα ουρικού οξέος στο πλάσμα των μυών. Σε αυτή τη περίπτωση, όλες οι ενώσεις, εκτός από την ένωση 22, εμφάνισαν πολύ υψηλά ποσοστά μείωσης των επιπέδων του ουρικού οξέος (83-91%) και επαναφορά τους σχεδόν σε φυσιολογικά επίπεδα. Τα αποτελέσματα της in vitro και in vivo φαρμακολογικής αξιολόγησης των νέων παραγώγων επιβεβαιώνουν την πολυλειτουργική τους δράση, καθώς εκδήλωσαν τουλάχιστον δύο εκ των επιθυμητών δράσεων, καθιστώντας ενδιαφέρουσα την περαιτέρω μελέτη τους για την αντιμετώπιση πολυπαραγοντικών νόσων όπως της αθηροσκλήρωσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Βλάχου Στέλλα","Vlachou Stella"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:03Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3323294"],"render_values":[{"text":"uoadl:3323294","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3323294","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3323294","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3323294","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βλάχου Στέλλα","Vlachou Stella"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3323294","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3323294"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το μεταβολικό σύνδρομο και τα σχετιζόμενα με αυτό καρδιαγγειακά νοσήματα εξαρτώνται από μεγάλη ποικιλία παραγόντων ενώ αποτελεί ένα παγκόσμιο πρόβλημα υγείας. Αλληλοσυνδεόμενοι παράγοντες όπως είναι η δυσλιπιδαιμία, η αρτηριακή υπέρταση, η φλεγμονή και το χρόνιο οξειδωτικό στρες συμβάλλουν στην εμφάνιση του μεταβολικού συνδρόμου, οδηγώντας στην εμφάνιση καρδιαγγειακών παθήσεων, όπως είναι η αθηροσκλήρωση. Η αθηροσκλήρωση είναι μία πολυπαραγοντική νόσος και κατά συνέπεια για την φαρμακευτική αντιμετώπισή της απαιτείται η συγχορήγηση δύο ή περισσότερων φαρμάκων, καθένα από τα οποία μπορεί να απευθύνεται σε διαφορετικό μοριακό στόχο. Η στρατηγική της θεραπείας με πολυστοχεύοντα φάρμακα, δηλαδή με τη χορήγηση ενός μόνο φαρμακομορίου, το οποίο θα απευθύνεται σε πολλούς διαφορετικούς στόχους, αποτελεί τα τελευταία χρόνια μία ερευνητική προσέγγιση για την αντιμετώπιση πολυπαραγοντικών ασθενειών. Η παρούσα ερευνητική εργασία έχει στόχο τον σχεδιασμό και ανάπτυξη πολυλειτουργικών μορίων με ταυτόχρονη αντιφλεγμονώδη, αντιοξειδωτική και αντιυπερλιπιδαιμική δράση. Για το σκοπό αυτό, σχεδιάστηκε και συντέθηκε μία σειρά μορίων με βασικό δομικό τμήμα την 2-διφαινυλο-1,4-βενζοξαζίνη και μελετήθηκε in vitro και/ή in vivo για αντιοξειδωτική, αντιφλεγμονώδη και αντιυπερλιπιδαιμική δράση. Όλα τα παράγωγα συντέθηκαν με τροποποίηση μεθόδων της βιβλιογραφίας μέσω μιας πορείας 7 σταδίων σε ικανοποιητικές έως πολύ καλές αποδόσεις. Τα μόρια ταυτοποιήθηκαν με διευκρίνηση των φασμάτων τους 1H-NMR, 13C-NMR και του σημείου τήξεως. Προκειμένου να διερευνηθεί η ικανότητα των νέων παραγώγων να δρουν ως σαρωτές ελεύθερων ριζών, πραγματοποιήθηκε δοκιμασία αλληλεπίδρασης με την ελεύθερη σταθερή ρίζα DPPH. Στη δοκιμασία αυτή την καλύτερη δράση εμφάνισε η ένωση 23 με IC50 = 102 μΜ, τιμή καλύτερη από την αντίστοιχη ένωση αναφοράς. Τα υπόλοιπα παράγωγα εμφάνισαν αξιόλογη δράση με εξαίρεση την ένωση 24, η οποία δεν εμφάνισε ιδιαίτερη δράση. Επιπρόσθετα, η αντιοξειδωτική δράση των ενώσεων μελετήθηκε περαιτέρω μέσω της in vitro αναστολής που προσέφεραν έναντι υπεροξείδωσης λιπιδίων μικροσωμικών μεμβρανών ήπατος μυών. Όλα τα παράγωγα, με εξαίρεση την ένωση 24, επέφεραν αναστολή της λιπιδικής υπεροξείδωσης με τιμές IC50 που κυμαίνονται μεταξύ 57 και 380 μΜ. Η in vitro αντιφλεγμονώδης δράση εκτιμήθηκε από την ικανότητα αναστολής του ενζύμου λιποξυγονάση, όπου όλα τα νέα παράγωγα επέδειξαν σημαντική δράση, με τη βέλτιστη δράση να παρουσιάζουν οι ενώσεις 22 και 25 με IC50 = 99 μΜ και για τις δύο. Τα παράγωγα που συντέθηκαν μελετήθηκαν περαιτέρω ως προς την αντιυπερλιπιδαιμική και αντιοξειδωτική τους δράση in vivo, κατόπιν οξείας πρόκλησης υπερλιπιδαιμίας σε μύες με χορήγηση τυλοξαπόλης. Όλα τα παράγωγα χορηγήθηκαν σε δόση 84 μmol/kg βάρους ζώου και εμφάνισαν αξιόλογη αντιδυσλιπιδαιμική δράση: μείωσαν τα επίπεδα ολικής χοληστερόλης στο πλάσμα μυών κατά 17% έως 55% και τα επίπεδα τριγλυκεριδίων του πλάσματος σε ποσοστά που κυμαίνονται μεταξύ 31% έως 94%. Τη μέγιστη αύξηση των επιπέδων HDL-χοληστερόλης του πλάσματος εμφάνισε η ένωση 26 με ποσοστό 54%, ενώ όλες οι τελικές ενώσεις εκτός από την ένωση 22 μείωσαν σημαντικά τα επίπεδα LDL-χοληστερόλης με ποσοστά από 50% έως 72%. Ο αντιαθηρωματικός δείκτης (HDL/LDL) με τη χορήγηση των ενώσεων 22-26 αυξήθηκε πολύ σημαντικά, κατά 2-7 φορές σε σχέση με τους μάρτυρες. Η αντιοξειδωτική τους δράση in vivo προσδιορίστηκε μέσω της μέτρησης της ολικής αντιοξειδωτικής ικανότητας (Total Antioxidant Capacity, TAC) του πλάσματος των μυών. Όλα τα παράγωγα, με εξαίρεση την ένωση 22, εμφάνισαν σημαντική δράση με ποσοστό αύξησης της TAC από 57% έως 386%. Ταυτόχρονα, εκτιμήθηκαν τα επίπεδα ουρικού οξέος στο πλάσμα των μυών. Σε αυτή τη περίπτωση, όλες οι ενώσεις, εκτός από την ένωση 22, εμφάνισαν πολύ υψηλά ποσοστά μείωσης των επιπέδων του ουρικού οξέος (83-91%) και επαναφορά τους σχεδόν σε φυσιολογικά επίπεδα. Τα αποτελέσματα της in vitro και in vivo φαρμακολογικής αξιολόγησης των νέων παραγώγων επιβεβαιώνουν την πολυλειτουργική τους δράση, καθώς εκδήλωσαν τουλάχιστον δύο εκ των επιθυμητών δράσεων, καθιστώντας ενδιαφέρουσα την περαιτέρω μελέτη τους για την αντιμετώπιση πολυπαραγοντικών νόσων όπως της αθηροσκλήρωσης.","The metabolic syndrome and related cardiovascular disorders constitute a global health problem. They depend on a wide variety of factors; interrelated conditions such as dyslipidemia, hypertension, inflammation and chronic oxidative stress contribute to the development of the metabolic syndrome, leading to cardiovascular diseases, such as atherosclerosis. Atherosclerosis is a multifactorial disease and consequently its pharmacological treatment requires the co-administration of two or more drugs, each of which may address a different molecular target. The strategy of treatment with multi-target drugs, i.e. the administration of a single pharmacomolecule, which is directed at several different targets, is a recently established approach for the treatment of multifactorial diseases. The present research work aims at the design and development of multifunctional molecules with anti-inflammatory, antioxidant and anti-hyperlipidemic action. For this purpose, a series of molecules with 2-biphenyl-1,4-benzoxazine as a basic scaffold, were synthesized and studied for their in vitro/in vivo antioxidant, antiinflammatory and anti-dyslipidemic activity. All derivatives were synthesized by modification of methods found in the literature through a 7-step procedure which led from satisfactory to very good yields. The molecules were identified by elucidation of their 1H-NMR and 13C-NMR spectra as well as their melting point. In order to investigate antioxidant activity in vitro, first the ability of the new derivatives to act as free radical scavengers via interaction with the free stable radical DPPH, was evaluated. In this test, compound 23 showed the best activity with IC50 = 102 μM, exceeding the activity of the corresponding reference compound. The rest of the derivatives showed appreciable antioxidant activity with the exception of compound 24, which did not show significant activity. In addition, the antioxidant activity of the compounds was further studied through in vitro protection against lipid peroxidation of mouse liver microsomal membranes. All derivatives, with the exception of compound 24, inhibited lipid peroxidation with IC50 values ranging from 57-380 µM. In vitro anti-inflammatory activity was evaluated by the ability to inhibit the enzyme lipoxygenase; all the new derivatives showed significant activity, while the optimal activity was expressed by compounds 22 and 25 with IC50 = 99μM for both. The synthesized derivatives were studied for their antidyslipidemic and antioxidant activity in vivo, via acute onset of hyperlipidemia induced by tyloxapol administration in mice. All derivatives showed remarkable antihypercholesterolemic activity, reducing plasma total cholesterol levels by 17% to 55% and triglyceride levels by 31% to 94%. The maximum increase in plasma HDL-cholesterol levels was shown by compound 26 (54%) while all final compounds, except compound 22, significantly reduced LDL-cholesterol levels by 50% to 72%. The antiatherogenic index (HDL/LDL) was significantly increased by 2-7 fold in animals treated with the new compounds 22-26. Total antioxidant capacity (TAC) of the plasma of mice was also evaluated. All derivatives, with the exception of compound 22, showed significant activity increasing TAC by 57% to 386%. At the same time, uric acid levels in plasma were also determined. In this case, all compounds, except compound 22, showed very high capacity in reducing (83-91%) uric acid levels of animals treated with tyloxapol and returned these levels back to normal. The results of the in vitro and in vivo pharmacological evaluation of the new derivatives confirm their multifunctional action, as they exhibited at least two of the designed/desired activities, justifying potential interest for their further study in the treatment of multifactional diseases such as atherosclerosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύνθεση και Φαρμακολογική Αξιολόγηση Νέων Υποκατεστημένων Βενζοξαζινικών Παραγώγων με Ισχυρή Αντιυπερλιπιδαιμική/Αντιοξειδωτική Δράση: Μελέτη Σχέσεων Δομής-Δράσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βλάχου Στέλλα","Vlachou Stella"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Το μεταβολικό σύνδρομο και τα σχετιζόμενα με αυτό καρδιαγγειακά νοσήματα εξαρτώνται από μεγάλη ποικιλία παραγόντων ενώ αποτελεί ένα παγκόσμιο πρόβλημα υγείας. Αλληλοσυνδεόμενοι παράγοντες όπως είναι η δυσλιπιδαιμία, η αρτηριακή υπέρταση, η φλεγμονή και το χρόνιο οξειδωτικό στρες συμβάλλουν στην εμφάνιση του μεταβολικού συνδρόμου, οδηγώντας στην εμφάνιση καρδιαγγειακών παθήσεων, όπως είναι η αθηροσκλήρωση. Η αθηροσκλήρωση είναι μία πολυπαραγοντική νόσος και κατά συνέπεια για την φαρμακευτική αντιμετώπισή της απαιτείται η συγχορήγηση δύο ή περισσότερων φαρμάκων, καθένα από τα οποία μπορεί να απευθύνεται σε διαφορετικό μοριακό στόχο. Η στρατηγική της θεραπείας με πολυστοχεύοντα φάρμακα, δηλαδή με τη χορήγηση ενός μόνο φαρμακομορίου, το οποίο θα απευθύνεται σε πολλούς διαφορετικούς στόχους, αποτελεί τα τελευταία χρόνια μία ερευνητική προσέγγιση για την αντιμετώπιση πολυπαραγοντικών ασθενειών. Η παρούσα ερευνητική εργασία έχει στόχο τον σχεδιασμό και ανάπτυξη πολυλειτουργικών μορίων με ταυτόχρονη αντιφλεγμονώδη, αντιοξειδωτική και αντιυπερλιπιδαιμική δράση. Για το σκοπό αυτό, σχεδιάστηκε και συντέθηκε μία σειρά μορίων με βασικό δομικό τμήμα την 2-διφαινυλο-1,4-βενζοξαζίνη και μελετήθηκε in vitro και/ή in vivo για αντιοξειδωτική, αντιφλεγμονώδη και αντιυπερλιπιδαιμική δράση. Όλα τα παράγωγα συντέθηκαν με τροποποίηση μεθόδων της βιβλιογραφίας μέσω μιας πορείας 7 σταδίων σε ικανοποιητικές έως πολύ καλές αποδόσεις. Τα μόρια ταυτοποιήθηκαν με διευκρίνηση των φασμάτων τους 1H-NMR, 13C-NMR και του σημείου τήξεως. Προκειμένου να διερευνηθεί η ικανότητα των νέων παραγώγων να δρουν ως σαρωτές ελεύθερων ριζών, πραγματοποιήθηκε δοκιμασία αλληλεπίδρασης με την ελεύθερη σταθερή ρίζα DPPH. Στη δοκιμασία αυτή την καλύτερη δράση εμφάνισε η ένωση 23 με IC50 = 102 μΜ, τιμή καλύτερη από την αντίστοιχη ένωση αναφοράς. Τα υπόλοιπα παράγωγα εμφάνισαν αξιόλογη δράση με εξαίρεση την ένωση 24, η οποία δεν εμφάνισε ιδιαίτερη δράση. Επιπρόσθετα, η αντιοξειδωτική δράση των ενώσεων μελετήθηκε περαιτέρω μέσω της in vitro αναστολής που προσέφεραν έναντι υπεροξείδωσης λιπιδίων μικροσωμικών μεμβρανών ήπατος μυών. Όλα τα παράγωγα, με εξαίρεση την ένωση 24, επέφεραν αναστολή της λιπιδικής υπεροξείδωσης με τιμές IC50 που κυμαίνονται μεταξύ 57 και 380 μΜ. Η in vitro αντιφλεγμονώδης δράση εκτιμήθηκε από την ικανότητα αναστολής του ενζύμου λιποξυγονάση, όπου όλα τα νέα παράγωγα επέδειξαν σημαντική δράση, με τη βέλτιστη δράση να παρουσιάζουν οι ενώσεις 22 και 25 με IC50 = 99 μΜ και για τις δύο. Τα παράγωγα που συντέθηκαν μελετήθηκαν περαιτέρω ως προς την αντιυπερλιπιδαιμική και αντιοξειδωτική τους δράση in vivo, κατόπιν οξείας πρόκλησης υπερλιπιδαιμίας σε μύες με χορήγηση τυλοξαπόλης. Όλα τα παράγωγα χορηγήθηκαν σε δόση 84 μmol/kg βάρους ζώου και εμφάνισαν αξιόλογη αντιδυσλιπιδαιμική δράση: μείωσαν τα επίπεδα ολικής χοληστερόλης στο πλάσμα μυών κατά 17% έως 55% και τα επίπεδα τριγλυκεριδίων του πλάσματος σε ποσοστά που κυμαίνονται μεταξύ 31% έως 94%. Τη μέγιστη αύξηση των επιπέδων HDL-χοληστερόλης του πλάσματος εμφάνισε η ένωση 26 με ποσοστό 54%, ενώ όλες οι τελικές ενώσεις εκτός από την ένωση 22 μείωσαν σημαντικά τα επίπεδα LDL-χοληστερόλης με ποσοστά από 50% έως 72%. Ο αντιαθηρωματικός δείκτης (HDL/LDL) με τη χορήγηση των ενώσεων 22-26 αυξήθηκε πολύ σημαντικά, κατά 2-7 φορές σε σχέση με τους μάρτυρες. Η αντιοξειδωτική τους δράση in vivo προσδιορίστηκε μέσω της μέτρησης της ολικής αντιοξειδωτικής ικανότητας (Total Antioxidant Capacity, TAC) του πλάσματος των μυών. Όλα τα παράγωγα, με εξαίρεση την ένωση 22, εμφάνισαν σημαντική δράση με ποσοστό αύξησης της TAC από 57% έως 386%. Ταυτόχρονα, εκτιμήθηκαν τα επίπεδα ουρικού οξέος στο πλάσμα των μυών. Σε αυτή τη περίπτωση, όλες οι ενώσεις, εκτός από την ένωση 22, εμφάνισαν πολύ υψηλά ποσοστά μείωσης των επιπέδων του ουρικού οξέος (83-91%) και επαναφορά τους σχεδόν σε φυσιολογικά επίπεδα. Τα αποτελέσματα της in vitro και in vivo φαρμακολογικής αξιολόγησης των νέων παραγώγων επιβεβαιώνουν την πολυλειτουργική τους δράση, καθώς εκδήλωσαν τουλάχιστον δύο εκ των επιθυμητών δράσεων, καθιστώντας ενδιαφέρουσα την περαιτέρω μελέτη τους για την αντιμετώπιση πολυπαραγοντικών νόσων όπως της αθηροσκλήρωσης.","The metabolic syndrome and related cardiovascular disorders constitute a global health problem. They depend on a wide variety of factors; interrelated conditions such as dyslipidemia, hypertension, inflammation and chronic oxidative stress contribute to the development of the metabolic syndrome, leading to cardiovascular diseases, such as atherosclerosis. Atherosclerosis is a multifactorial disease and consequently its pharmacological treatment requires the co-administration of two or more drugs, each of which may address a different molecular target. The strategy of treatment with multi-target drugs, i.e. the administration of a single pharmacomolecule, which is directed at several different targets, is a recently established approach for the treatment of multifactorial diseases. The present research work aims at the design and development of multifunctional molecules with anti-inflammatory, antioxidant and anti-hyperlipidemic action. For this purpose, a series of molecules with 2-biphenyl-1,4-benzoxazine as a basic scaffold, were synthesized and studied for their in vitro/in vivo antioxidant, antiinflammatory and anti-dyslipidemic activity. All derivatives were synthesized by modification of methods found in the literature through a 7-step procedure which led from satisfactory to very good yields. The molecules were identified by elucidation of their 1H-NMR and 13C-NMR spectra as well as their melting point. In order to investigate antioxidant activity in vitro, first the ability of the new derivatives to act as free radical scavengers via interaction with the free stable radical DPPH, was evaluated. In this test, compound 23 showed the best activity with IC50 = 102 μM, exceeding the activity of the corresponding reference compound. The rest of the derivatives showed appreciable antioxidant activity with the exception of compound 24, which did not show significant activity. In addition, the antioxidant activity of the compounds was further studied through in vitro protection against lipid peroxidation of mouse liver microsomal membranes. All derivatives, with the exception of compound 24, inhibited lipid peroxidation with IC50 values ranging from 57-380 µM. In vitro anti-inflammatory activity was evaluated by the ability to inhibit the enzyme lipoxygenase; all the new derivatives showed significant activity, while the optimal activity was expressed by compounds 22 and 25 with IC50 = 99μM for both. The synthesized derivatives were studied for their antidyslipidemic and antioxidant activity in vivo, via acute onset of hyperlipidemia induced by tyloxapol administration in mice. All derivatives showed remarkable antihypercholesterolemic activity, reducing plasma total cholesterol levels by 17% to 55% and triglyceride levels by 31% to 94%. The maximum increase in plasma HDL-cholesterol levels was shown by compound 26 (54%) while all final compounds, except compound 22, significantly reduced LDL-cholesterol levels by 50% to 72%. The antiatherogenic index (HDL/LDL) was significantly increased by 2-7 fold in animals treated with the new compounds 22-26. Total antioxidant capacity (TAC) of the plasma of mice was also evaluated. All derivatives, with the exception of compound 22, showed significant activity increasing TAC by 57% to 386%. At the same time, uric acid levels in plasma were also determined. In this case, all compounds, except compound 22, showed very high capacity in reducing (83-91%) uric acid levels of animals treated with tyloxapol and returned these levels back to normal. The results of the in vitro and in vivo pharmacological evaluation of the new derivatives confirm their multifunctional action, as they exhibited at least two of the designed/desired activities, justifying potential interest for their further study in the treatment of multifactional diseases such as atherosclerosis."],"dc:identifier":["uoadl:3323294","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3323294"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Σύνθεση και Φαρμακολογική Αξιολόγηση Νέων Υποκατεστημένων Βενζοξαζινικών Παραγώγων με Ισχυρή Αντιυπερλιπιδαιμική/Αντιοξειδωτική Δράση: Μελέτη Σχέσεων Δομής-Δράσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:03Z"}