{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3323324"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3323324","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση του είδους της ρητινώδους κονίας και της υδροθερμικής ανακύκλωσης στη συγκράτηση μονήρους επιεμφυτευματικής αποκατάστασης επί διαβλεννογόνιου στηρίγματος με βάση τιτανίου (Ti-base abutment)","abstract":"Εισαγωγή : Η χρήση κοχλιούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων χρησιμοποιείται ευρύτατα επειδή παρέχει τη δυνατότητα επισκεψιμότητας της αποκατάστασης. Ωστόσο, η χρήση συγκολλούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων συνεχίζει να υφίσταται λόγω αισθητικών και συγκλεισιακών προβλημάτων που προκύπτουν εξαιτίας της οπής κοχλίωσης. Τα συστήματα εμφυτευμάτων διαθέτουν πληθώρα διαβλεννογόνιων στηριγμάτων (cementable abutments, multi - unit abutments, UCLA abutments). Υπάρχει όμως και μία κατηγορία διαβλεννογόνιων στηριγμάτων με βάση τιτανίου (Ti - base abutments) τα οποία χρησιμοποιούνται ως βάση πάνω στην οποία κατασκευάζεται η επιεμφυτευματική αποκατάσταση και συγκολλάται ενδοστοματικά ή εξωστοματικά, παρέχοντας τη δυνατότητα εξατομικευμένου προφίλ ανάδυσης και κατασκευής ολοκεραμικών στηριγμάτων για καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα και αυξημένη αντοχή στην θραύση στην περιοχή σύνδεσης εμφυτεύματος - στηρίγματος. Το αδύναμο σημείο των hybrid – abutments είναι η συγκόλληση των δύο εξαρτημάτων μεταξύ τους και ένας από τους βασικούς παράγοντες που επηρεάζει την αντοχή στην απόσπαση είναι το είδος της ρητινώδους κονίας που χρησιμοποιείται. Σκοπός : Η μελέτη της αντίστασης στην απόσπαση μονήρων αποκαταστάσεων επί διαβλεννογόνιων στηριγμάτων με βάση τιτανίου (Τi-Base abutments) οι οποίες κατασκευάστηκαν με τη μέθοδο Direct Metal Laser Sintering (DMLS), συγκολλήθηκαν με δύο διαφορετικές ρητινώδεις κονίες και υπεβλήθησαν σε υδροθερμική ανακύκλωση.Υλικά και Μέθοδος : 40 δοκίμια κατασκευάστηκαν επί των Τi – Base abutments με την τεχνική Direct Metal Laser Sintering (DMLS) από έναν οδοντοτεχνίτη. Όλα τα δοκίμια σχεδιάστηκαν με μία οπή κάθετη στον επιμήκη άξονά τους, ώστε να περνάει σύρμα κατάλληλο για τη δοκιμασία έλξης. Πριν τη συγκόλλησή τους, τα Ti - Base abutments και τα δοκίμια αμμοβολήθηκαν με οξείδια του αλουμινίου (50 μm), καθαρίστηκαν στο steamer, σε λουτρό υπερήχων και με τη χρήση ivoclean. Στα 20 δοκίμια χρησιμοποιήθηκε αυτοπολυμεριζόμενη ρητινώδης κονία (G-CEM LinkAce, GC ), και στα υπόλοιπα η ρητινώδης κονία που απαιτεί και τη χρήση metal primer ( G-CEM LinkForceTM , GC ). Όλα τα δοκίμια τοποθετήθηκαν στους 37οC σε περιβάλλον 100% υγρασίας για 1 εβδομάδα. Στη συνέχεια τα 10 πρώτα δοκίμια από την 1η και από την 2η ρητινώδη κονία παρέμειναν για άλλη μία εβδομάδα στους 37οC. Τα 10 επόμενα δοκίμια από κάθε κονία όμως υπεβλήθησαν σε thermocycling για 1 εβδομάδα. Τα δοκίμια κοχλιώθηκαν σε εμφύτευμα ΜIS Seven που συγκρατούνταν από κατάλληλη αρπάγη του μηχανήματος έλξης. Με το μηχάνημα έλξης μελετήθηκε η αντίσταση στην απόσπαση των δοκιμιών από τις βάσεις τιτανίου. Μετά τον πλήρη διαχωρισμό τους, μελετήθηκε στο μικροσκόπιο ο τύπος της αστοχίας ( συνεκτικός – συγκολλητικός). Αποτελέσματα : Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς την αντοχή στην απόσπαση στην κάθε κονία ξεχωριστά πριν και μετά την υδροθερμική ανακύκλωση. Μεταξύ των δύο κονιών όμως υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά και πριν και μετά την υδροθερμική ανακύκλωση με την κονία LinkForce να έχει υποδεέστερη απόδοση σε σχέση με την Linkace. H κονία Linkace αποτελεί πιο αξιόπιστο υλικό, όσο αφορά τη συγκόλληση μεταξύ βασικού μετάλλου και τιτανίου, γιατί παρουσιάζει σταθερή απόκλιση. Ο τύπος της αστοχίας κατά την αποκόλληση ήταν μεικτός και για τις δύο κονίες Συμπεράσματα : H αυτοσυγκολλούμενη ρητινώδης κονία παρουσίασε μεγαλύτερη αντοχή στην αποκόλληση, με στατιστικά σημαντική διαφορά, από την αντίστοιχη συγκολλητικού τύπου όταν η τελευταία χρησιμοποιήθηκε με τον ενεργοποιητή της. Το αντικείμενο αυτό χρήζει περαιτέρω μελέτης, ως προς την αποτελεσματικότητά του και τα κλινικά του πλεονεκτήματα.","abstract_html":"Εισαγωγή : Η χρήση κοχλιούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων χρησιμοποιείται ευρύτατα επειδή παρέχει τη δυνατότητα επισκεψιμότητας της αποκατάστασης. Ωστόσο, η χρήση συγκολλούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων συνεχίζει να υφίσταται λόγω αισθητικών και συγκλεισιακών προβλημάτων που προκύπτουν εξαιτίας της οπής κοχλίωσης. Τα συστήματα εμφυτευμάτων διαθέτουν πληθώρα διαβλεννογόνιων στηριγμάτων (cementable abutments, multi - unit abutments, UCLA abutments). Υπάρχει όμως και μία κατηγορία διαβλεννογόνιων στηριγμάτων με βάση τιτανίου (Ti - base abutments) τα οποία χρησιμοποιούνται ως βάση πάνω στην οποία κατασκευάζεται η επιεμφυτευματική αποκατάσταση και συγκολλάται ενδοστοματικά ή εξωστοματικά, παρέχοντας τη δυνατότητα εξατομικευμένου προφίλ ανάδυσης και κατασκευής ολοκεραμικών στηριγμάτων για καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα και αυξημένη αντοχή στην θραύση στην περιοχή σύνδεσης εμφυτεύματος - στηρίγματος. Το αδύναμο σημείο των hybrid – abutments είναι η συγκόλληση των δύο εξαρτημάτων μεταξύ τους και ένας από τους βασικούς παράγοντες που επηρεάζει την αντοχή στην απόσπαση είναι το είδος της ρητινώδους κονίας που χρησιμοποιείται. Σκοπός : Η μελέτη της αντίστασης στην απόσπαση μονήρων αποκαταστάσεων επί διαβλεννογόνιων στηριγμάτων με βάση τιτανίου (Τi-Base abutments) οι οποίες κατασκευάστηκαν με τη μέθοδο Direct Metal Laser Sintering (DMLS), συγκολλήθηκαν με δύο διαφορετικές ρητινώδεις κονίες και υπεβλήθησαν σε υδροθερμική ανακύκλωση.Υλικά και Μέθοδος : 40 δοκίμια κατασκευάστηκαν επί των Τi – Base abutments με την τεχνική Direct Metal Laser Sintering (DMLS) από έναν οδοντοτεχνίτη. Όλα τα δοκίμια σχεδιάστηκαν με μία οπή κάθετη στον επιμήκη άξονά τους, ώστε να περνάει σύρμα κατάλληλο για τη δοκιμασία έλξης. Πριν τη συγκόλλησή τους, τα Ti - Base abutments και τα δοκίμια αμμοβολήθηκαν με οξείδια του αλουμινίου (50 μm), καθαρίστηκαν στο steamer, σε λουτρό υπερήχων και με τη χρήση ivoclean. Στα 20 δοκίμια χρησιμοποιήθηκε αυτοπολυμεριζόμενη ρητινώδης κονία (G-CEM LinkAce, GC ), και στα υπόλοιπα η ρητινώδης κονία που απαιτεί και τη χρήση metal primer ( G-CEM LinkForceTM , GC ). Όλα τα δοκίμια τοποθετήθηκαν στους 37οC σε περιβάλλον 100% υγρασίας για 1 εβδομάδα. Στη συνέχεια τα 10 πρώτα δοκίμια από την 1η και από την 2η ρητινώδη κονία παρέμειναν για άλλη μία εβδομάδα στους 37οC. Τα 10 επόμενα δοκίμια από κάθε κονία όμως υπεβλήθησαν σε thermocycling για 1 εβδομάδα. Τα δοκίμια κοχλιώθηκαν σε εμφύτευμα ΜIS Seven που συγκρατούνταν από κατάλληλη αρπάγη του μηχανήματος έλξης. Με το μηχάνημα έλξης μελετήθηκε η αντίσταση στην απόσπαση των δοκιμιών από τις βάσεις τιτανίου. Μετά τον πλήρη διαχωρισμό τους, μελετήθηκε στο μικροσκόπιο ο τύπος της αστοχίας ( συνεκτικός – συγκολλητικός). Αποτελέσματα : Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς την αντοχή στην απόσπαση στην κάθε κονία ξεχωριστά πριν και μετά την υδροθερμική ανακύκλωση. Μεταξύ των δύο κονιών όμως υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά και πριν και μετά την υδροθερμική ανακύκλωση με την κονία LinkForce να έχει υποδεέστερη απόδοση σε σχέση με την Linkace. H κονία Linkace αποτελεί πιο αξιόπιστο υλικό, όσο αφορά τη συγκόλληση μεταξύ βασικού μετάλλου και τιτανίου, γιατί παρουσιάζει σταθερή απόκλιση. Ο τύπος της αστοχίας κατά την αποκόλληση ήταν μεικτός και για τις δύο κονίες Συμπεράσματα : H αυτοσυγκολλούμενη ρητινώδης κονία παρουσίασε μεγαλύτερη αντοχή στην αποκόλληση, με στατιστικά σημαντική διαφορά, από την αντίστοιχη συγκολλητικού τύπου όταν η τελευταία χρησιμοποιήθηκε με τον ενεργοποιητή της. Το αντικείμενο αυτό χρήζει περαιτέρω μελέτης, ως προς την αποτελεσματικότητά του και τα κλινικά του πλεονεκτήματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Καπόγιαννη Χριστίνα","Kapogianni Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:06Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3323324"],"render_values":[{"text":"uoadl:3323324","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3323324","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3323324","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3323324","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καπόγιαννη Χριστίνα","Kapogianni Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3323324","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3323324"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή : Η χρήση κοχλιούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων χρησιμοποιείται ευρύτατα επειδή παρέχει τη δυνατότητα επισκεψιμότητας της αποκατάστασης. Ωστόσο, η χρήση συγκολλούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων συνεχίζει να υφίσταται λόγω αισθητικών και συγκλεισιακών προβλημάτων που προκύπτουν εξαιτίας της οπής κοχλίωσης. Τα συστήματα εμφυτευμάτων διαθέτουν πληθώρα διαβλεννογόνιων στηριγμάτων (cementable abutments, multi - unit abutments, UCLA abutments). Υπάρχει όμως και μία κατηγορία διαβλεννογόνιων στηριγμάτων με βάση τιτανίου (Ti - base abutments) τα οποία χρησιμοποιούνται ως βάση πάνω στην οποία κατασκευάζεται η επιεμφυτευματική αποκατάσταση και συγκολλάται ενδοστοματικά ή εξωστοματικά, παρέχοντας τη δυνατότητα εξατομικευμένου προφίλ ανάδυσης και κατασκευής ολοκεραμικών στηριγμάτων για καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα και αυξημένη αντοχή στην θραύση στην περιοχή σύνδεσης εμφυτεύματος - στηρίγματος. Το αδύναμο σημείο των hybrid – abutments είναι η συγκόλληση των δύο εξαρτημάτων μεταξύ τους και ένας από τους βασικούς παράγοντες που επηρεάζει την αντοχή στην απόσπαση είναι το είδος της ρητινώδους κονίας που χρησιμοποιείται. Σκοπός : Η μελέτη της αντίστασης στην απόσπαση μονήρων αποκαταστάσεων επί διαβλεννογόνιων στηριγμάτων με βάση τιτανίου (Τi-Base abutments) οι οποίες κατασκευάστηκαν με τη μέθοδο Direct Metal Laser Sintering (DMLS), συγκολλήθηκαν με δύο διαφορετικές ρητινώδεις κονίες και υπεβλήθησαν σε υδροθερμική ανακύκλωση.Υλικά και Μέθοδος : 40 δοκίμια κατασκευάστηκαν επί των Τi – Base abutments με την τεχνική Direct Metal Laser Sintering (DMLS) από έναν οδοντοτεχνίτη. Όλα τα δοκίμια σχεδιάστηκαν με μία οπή κάθετη στον επιμήκη άξονά τους, ώστε να περνάει σύρμα κατάλληλο για τη δοκιμασία έλξης. Πριν τη συγκόλλησή τους, τα Ti - Base abutments και τα δοκίμια αμμοβολήθηκαν με οξείδια του αλουμινίου (50 μm), καθαρίστηκαν στο steamer, σε λουτρό υπερήχων και με τη χρήση ivoclean. Στα 20 δοκίμια χρησιμοποιήθηκε αυτοπολυμεριζόμενη ρητινώδης κονία (G-CEM LinkAce, GC ), και στα υπόλοιπα η ρητινώδης κονία που απαιτεί και τη χρήση metal primer ( G-CEM LinkForceTM , GC ). Όλα τα δοκίμια τοποθετήθηκαν στους 37οC σε περιβάλλον 100% υγρασίας για 1 εβδομάδα. Στη συνέχεια τα 10 πρώτα δοκίμια από την 1η και από την 2η ρητινώδη κονία παρέμειναν για άλλη μία εβδομάδα στους 37οC. Τα 10 επόμενα δοκίμια από κάθε κονία όμως υπεβλήθησαν σε thermocycling για 1 εβδομάδα. Τα δοκίμια κοχλιώθηκαν σε εμφύτευμα ΜIS Seven που συγκρατούνταν από κατάλληλη αρπάγη του μηχανήματος έλξης. Με το μηχάνημα έλξης μελετήθηκε η αντίσταση στην απόσπαση των δοκιμιών από τις βάσεις τιτανίου. Μετά τον πλήρη διαχωρισμό τους, μελετήθηκε στο μικροσκόπιο ο τύπος της αστοχίας ( συνεκτικός – συγκολλητικός). Αποτελέσματα : Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς την αντοχή στην απόσπαση στην κάθε κονία ξεχωριστά πριν και μετά την υδροθερμική ανακύκλωση. Μεταξύ των δύο κονιών όμως υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά και πριν και μετά την υδροθερμική ανακύκλωση με την κονία LinkForce να έχει υποδεέστερη απόδοση σε σχέση με την Linkace. H κονία Linkace αποτελεί πιο αξιόπιστο υλικό, όσο αφορά τη συγκόλληση μεταξύ βασικού μετάλλου και τιτανίου, γιατί παρουσιάζει σταθερή απόκλιση. Ο τύπος της αστοχίας κατά την αποκόλληση ήταν μεικτός και για τις δύο κονίες Συμπεράσματα : H αυτοσυγκολλούμενη ρητινώδης κονία παρουσίασε μεγαλύτερη αντοχή στην αποκόλληση, με στατιστικά σημαντική διαφορά, από την αντίστοιχη συγκολλητικού τύπου όταν η τελευταία χρησιμοποιήθηκε με τον ενεργοποιητή της. Το αντικείμενο αυτό χρήζει περαιτέρω μελέτης, ως προς την αποτελεσματικότητά του και τα κλινικά του πλεονεκτήματα.","Introduction : The use of screw-retained implant restorations is widely used because it allows the retrievability of the restoration. However, the use of cemented implant restorations continues to exist due to the aesthetic and occlusal problems arising from the screw hole. Implant systems have a variety of abutments (cementable abutments, multi-unit abutments, UCLA abutments). However, there is also a category of titanium-based abutments (Ti-base) which are used as a base on which the prosthetic restoration is constructed and cemented either intra-orally or extra-orally, giving the possibility of a personalized emergence profile and the construction of all-ceramic abutments with improved aesthetics and increased fracture resistance in the implant - support area. The weak point of hybrid - abutments is the cementation of the two components and one of the main factors that affecta the detachment resistance is the type of the resin cement used. Aim : To investigate the resistance to detachment of restorations on titanium- based abutments (hybrid abutments), made by the Direct Metal Laser Sintering technique, cemented with two different types of resin cement before and after thermocycling. 108 Materials and Methods : Forty (40) metal copings were constructed on the Ti-Base abutments in the laboratory, using the Direct Metal Laser Sintering technique. All the specimens were sandblasted, cleaned with the use of steamer, ultrasonic bath and ivoclean , before cementation. Twenty of the copings were cemented with a self- adhesive resin cement (G-CEM LinkAce, GC ) and the other twenty metal copings were cemented with a resin cement which requires the use of metal primer ( G-CEM LinkForceTM , GC ). The forty copings were placed in a humidifier at 37οC for one week. Subsequently, the first 10 copings of each group of the two different cements remained for one more week in the same environment. The second 10 copings were subjected to thermocycling for 1 week. The copings were torqued to a MIS SEVEN implant which was held in a clamp. The tensile force was measured using a universal testing machine. The retention force required to remove the specimens was recorded and the data were submitted to statistical analysis. Αt the end the type of failure, cohesive or adhesive, was studied with the use of a microscope. Results : No statistically significant difference was observed in each resin cement before and after thermocycling, as far as resistance to detachment is concerned. However, between the two cements there was a statistically significant difference before and after thermocycling. The LinkForce resin cement had an inferior performance compared to Linkace resin cement. The Linkace cement is a more reliable material, as far as the cementation between base metal and titanium is concerned, because it presents a constant deviation. The type of debonding failure was the mixed one for both cements. Conclusions : The self-adhering resin cement presented a greater resistance to detachment, with a statistically significant difference, than the corresponding adhesive type when the latter was used with its activator. This subject needs further study, in terms of its effectiveness and its clinical advantages."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση του είδους της ρητινώδους κονίας και της υδροθερμικής ανακύκλωσης στη συγκράτηση μονήρους επιεμφυτευματικής αποκατάστασης επί διαβλεννογόνιου στηρίγματος με βάση τιτανίου (Ti-base abutment)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καπόγιαννη Χριστίνα","Kapogianni Christina"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Εισαγωγή : Η χρήση κοχλιούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων χρησιμοποιείται ευρύτατα επειδή παρέχει τη δυνατότητα επισκεψιμότητας της αποκατάστασης. Ωστόσο, η χρήση συγκολλούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων συνεχίζει να υφίσταται λόγω αισθητικών και συγκλεισιακών προβλημάτων που προκύπτουν εξαιτίας της οπής κοχλίωσης. Τα συστήματα εμφυτευμάτων διαθέτουν πληθώρα διαβλεννογόνιων στηριγμάτων (cementable abutments, multi - unit abutments, UCLA abutments). Υπάρχει όμως και μία κατηγορία διαβλεννογόνιων στηριγμάτων με βάση τιτανίου (Ti - base abutments) τα οποία χρησιμοποιούνται ως βάση πάνω στην οποία κατασκευάζεται η επιεμφυτευματική αποκατάσταση και συγκολλάται ενδοστοματικά ή εξωστοματικά, παρέχοντας τη δυνατότητα εξατομικευμένου προφίλ ανάδυσης και κατασκευής ολοκεραμικών στηριγμάτων για καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα και αυξημένη αντοχή στην θραύση στην περιοχή σύνδεσης εμφυτεύματος - στηρίγματος. Το αδύναμο σημείο των hybrid – abutments είναι η συγκόλληση των δύο εξαρτημάτων μεταξύ τους και ένας από τους βασικούς παράγοντες που επηρεάζει την αντοχή στην απόσπαση είναι το είδος της ρητινώδους κονίας που χρησιμοποιείται. Σκοπός : Η μελέτη της αντίστασης στην απόσπαση μονήρων αποκαταστάσεων επί διαβλεννογόνιων στηριγμάτων με βάση τιτανίου (Τi-Base abutments) οι οποίες κατασκευάστηκαν με τη μέθοδο Direct Metal Laser Sintering (DMLS), συγκολλήθηκαν με δύο διαφορετικές ρητινώδεις κονίες και υπεβλήθησαν σε υδροθερμική ανακύκλωση.Υλικά και Μέθοδος : 40 δοκίμια κατασκευάστηκαν επί των Τi – Base abutments με την τεχνική Direct Metal Laser Sintering (DMLS) από έναν οδοντοτεχνίτη. Όλα τα δοκίμια σχεδιάστηκαν με μία οπή κάθετη στον επιμήκη άξονά τους, ώστε να περνάει σύρμα κατάλληλο για τη δοκιμασία έλξης. Πριν τη συγκόλλησή τους, τα Ti - Base abutments και τα δοκίμια αμμοβολήθηκαν με οξείδια του αλουμινίου (50 μm), καθαρίστηκαν στο steamer, σε λουτρό υπερήχων και με τη χρήση ivoclean. Στα 20 δοκίμια χρησιμοποιήθηκε αυτοπολυμεριζόμενη ρητινώδης κονία (G-CEM LinkAce, GC ), και στα υπόλοιπα η ρητινώδης κονία που απαιτεί και τη χρήση metal primer ( G-CEM LinkForceTM , GC ). Όλα τα δοκίμια τοποθετήθηκαν στους 37οC σε περιβάλλον 100% υγρασίας για 1 εβδομάδα. Στη συνέχεια τα 10 πρώτα δοκίμια από την 1η και από την 2η ρητινώδη κονία παρέμειναν για άλλη μία εβδομάδα στους 37οC. Τα 10 επόμενα δοκίμια από κάθε κονία όμως υπεβλήθησαν σε thermocycling για 1 εβδομάδα. Τα δοκίμια κοχλιώθηκαν σε εμφύτευμα ΜIS Seven που συγκρατούνταν από κατάλληλη αρπάγη του μηχανήματος έλξης. Με το μηχάνημα έλξης μελετήθηκε η αντίσταση στην απόσπαση των δοκιμιών από τις βάσεις τιτανίου. Μετά τον πλήρη διαχωρισμό τους, μελετήθηκε στο μικροσκόπιο ο τύπος της αστοχίας ( συνεκτικός – συγκολλητικός). Αποτελέσματα : Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς την αντοχή στην απόσπαση στην κάθε κονία ξεχωριστά πριν και μετά την υδροθερμική ανακύκλωση. Μεταξύ των δύο κονιών όμως υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά και πριν και μετά την υδροθερμική ανακύκλωση με την κονία LinkForce να έχει υποδεέστερη απόδοση σε σχέση με την Linkace. H κονία Linkace αποτελεί πιο αξιόπιστο υλικό, όσο αφορά τη συγκόλληση μεταξύ βασικού μετάλλου και τιτανίου, γιατί παρουσιάζει σταθερή απόκλιση. Ο τύπος της αστοχίας κατά την αποκόλληση ήταν μεικτός και για τις δύο κονίες Συμπεράσματα : H αυτοσυγκολλούμενη ρητινώδης κονία παρουσίασε μεγαλύτερη αντοχή στην αποκόλληση, με στατιστικά σημαντική διαφορά, από την αντίστοιχη συγκολλητικού τύπου όταν η τελευταία χρησιμοποιήθηκε με τον ενεργοποιητή της. Το αντικείμενο αυτό χρήζει περαιτέρω μελέτης, ως προς την αποτελεσματικότητά του και τα κλινικά του πλεονεκτήματα.","Introduction : The use of screw-retained implant restorations is widely used because it allows the retrievability of the restoration. However, the use of cemented implant restorations continues to exist due to the aesthetic and occlusal problems arising from the screw hole. Implant systems have a variety of abutments (cementable abutments, multi-unit abutments, UCLA abutments). However, there is also a category of titanium-based abutments (Ti-base) which are used as a base on which the prosthetic restoration is constructed and cemented either intra-orally or extra-orally, giving the possibility of a personalized emergence profile and the construction of all-ceramic abutments with improved aesthetics and increased fracture resistance in the implant - support area. The weak point of hybrid - abutments is the cementation of the two components and one of the main factors that affecta the detachment resistance is the type of the resin cement used. Aim : To investigate the resistance to detachment of restorations on titanium- based abutments (hybrid abutments), made by the Direct Metal Laser Sintering technique, cemented with two different types of resin cement before and after thermocycling. 108 Materials and Methods : Forty (40) metal copings were constructed on the Ti-Base abutments in the laboratory, using the Direct Metal Laser Sintering technique. All the specimens were sandblasted, cleaned with the use of steamer, ultrasonic bath and ivoclean , before cementation. Twenty of the copings were cemented with a self- adhesive resin cement (G-CEM LinkAce, GC ) and the other twenty metal copings were cemented with a resin cement which requires the use of metal primer ( G-CEM LinkForceTM , GC ). The forty copings were placed in a humidifier at 37οC for one week. Subsequently, the first 10 copings of each group of the two different cements remained for one more week in the same environment. The second 10 copings were subjected to thermocycling for 1 week. The copings were torqued to a MIS SEVEN implant which was held in a clamp. The tensile force was measured using a universal testing machine. The retention force required to remove the specimens was recorded and the data were submitted to statistical analysis. Αt the end the type of failure, cohesive or adhesive, was studied with the use of a microscope. Results : No statistically significant difference was observed in each resin cement before and after thermocycling, as far as resistance to detachment is concerned. However, between the two cements there was a statistically significant difference before and after thermocycling. The LinkForce resin cement had an inferior performance compared to Linkace resin cement. The Linkace cement is a more reliable material, as far as the cementation between base metal and titanium is concerned, because it presents a constant deviation. The type of debonding failure was the mixed one for both cements. Conclusions : The self-adhering resin cement presented a greater resistance to detachment, with a statistically significant difference, than the corresponding adhesive type when the latter was used with its activator. This subject needs further study, in terms of its effectiveness and its clinical advantages."],"dc:identifier":["uoadl:3323324","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3323324"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση του είδους της ρητινώδους κονίας και της υδροθερμικής ανακύκλωσης στη συγκράτηση μονήρους επιεμφυτευματικής αποκατάστασης επί διαβλεννογόνιου στηρίγματος με βάση τιτανίου (Ti-base abutment)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:06Z"}