{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3324597"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3324597","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η εμπλοκή των παιδιών και της οικογένειας στην ψυχοκοινωνική στήριξη των γονέων με ψυχική νόσο σε κοινοτικές υπηρεσίες ψυχικής υγείας: Συγχρονική έρευνα σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας στην Ελλάδα","abstract":"Εισαγωγή: Η γονική ψυχική νόσος χαρακτηρίζεται από πρόσθετες δυσκολίες, καθώς έχει αντίκτυπο στο ίδιο το άτομο με την ψυχική νόσο, στα παιδιά και σε ολόκληρο το οικογενειακό σύστημα προκαλώντας έναν φαύλο κύκλο επιβάρυνσης, στις περιπτώσεις που δεν πραγματοποιείται μία ολιστική παρέμβαση. H εστιασμένη στην οικογένεια πρακτική έχει ως βασικό πυλώνα την αναγνώριση της οικογένειας ως μονάδας αναφορικά με τη θεραπεία των προβλημάτων ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζει ένα άτομο. Η αξιοποίηση της εν λόγω πρακτικής από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας φαίνεται να έχει οφέλη για όλα τα μέλη του οικογενειακού συστήματος. Σκοπός: Η παρούσα συγχρονική έρευνα εξέτασε τις στάσεις, τις γνώσεις και τις πρακτικές ενός δείγματος του ελληνικού εργατικού δυναμικού της ψυχικής υγείας (ψυχιάτρων, ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών και εργοθεραπευτών). Βασικός στόχος ήταν η ανάδειξη των διαφορών μεταξύ των διαφορετικών ειδικοτήτων των επαγγελματιών ψυχικής υγείας ως προς την εφαρμογή της εστιασμένης στην οικογένεια πρακτικής. Ο εντοπισμός ορισμένων προβλεπτικών παραγόντων ως προς την υλοποίηση της εστιασμένης στην οικογένεια πρακτικής σε περιπτώσεις γονικής ψυχικής νόσου μπορούν να είναι ιδιαίτερα χρήσιμος. Τα ευρήματα αυτά θα διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία αποτελεσματικών προγραμμάτων παρέμβασης και στη χάραξη εθνικών πολιτικών ή/και πρωτοβουλιών με πυρήνα τη φροντίδα και τη συμμετοχή ολόκληρης της οικογένειας του γονέα με ψυχική νόσο στη διαδικασία της ανάκαμψης. Υλικό και Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μία έρευνα παρατήρησης και, ειδικότερα, εφαρμόστηκε το σχέδιο συγχρονικής μελέτης. Το δείγμα αποτέλεσαν 102 επαγγελματίες ψυχικής υγείας τεσσάρων ειδικοτήτων (ψυχίατροι, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί και εργοθεραπευτές), οι οποίοι εργάζονται σε κοινοτικές δομές ψυχικής υγείας ενηλίκων στην Ελλάδα. Ως βασικό εργαλείο μέτρησης χρησιμοποιήθηκε το “Family Focused Mental Health Practice Questionnaire” (FFMHPQ). Πρόκειται για ένα αυτοαναφορικό ερωτηματολόγιο που αποτελείται από 53 ερωτήσεις κλειστού τύπου, οι οποίες απαντώνται σε επταβάθμία κλίμακα Likert που κυμαίνεται από το «διαφωνώ απόλυτα» [=1 βαθμός] έως το «συμφωνώ απόλυτα» [=7 βαθμοί]. Συμπληρωματικά, χορηγήθηκε ένα ερωτηματολόγιο για τα δημογραφικά στοιχεία του δείγματος. Αποτελέσματα: Η πλειοψηφία των επαγγελματιών ψυχικής υγείας ανέφερε πως δεν διαθέτει εκπαίδευση στην εστιασμένη στην οικογένεια πρακτική (66,7%) και πως δεν έχει εκπαιδευτεί σε θέματα ψυχικής υγείας παιδιών (58,8%). Συγκριτικά με τις άλλες ειδικότητες, οι εργοθεραπευτές σημείωσαν υψηλότερες βαθμολογίες στην υποκλίμακα \"Eπίδραση της ψυχικής νόσου στο παιδί\" και χαμηλότερα σκορ στις υποκλίμακες «Χρόνος και Φόρτος Εργασίας» και «Επαγγελματική Εξέλιξη». Οι κοινωνικοί λειτουργοί σημείωσαν υψηλές βαθμολογίες σε αρκετές υποκλίμακες ενώ οι ψυχίατροι σημείωσαν υψηλή βαθμολογία στη συζήτηση της γονικότητας στο πλαίσιο της ψυχικής νόσου. Οι ψυχολόγοι φάνηκε να διαθέτουν περισσότερες δεξιότητες στη διερεύνηση και την αξιολόγηση των γνώσεων των γονέων αναφορικά με τη σύνδεση των παιδιών τους με άλλα υποστηρικτικά δίκτυα. Συμπεράσματα: Tα ευρήματα αναδεικνύουν ότι η πρόληψη της διαγενεακής μετάδοσης της ψυχικής νόσου είναι εφικτή μέσω της κατάλληλης εκπαίδευσης των επαγγελματιών ψυχικής υγείας που εργάζονται σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας ενηλίκων. Κάθε ειδικότητα διαθέτει διαφορετικά δυνατά σημεία αναφορικά με την εστιασμένη στην οικογένεια πρακτική και απαιτεί εξειδικευμένες παρεμβάσεις εκπαίδευσης. Ωστόσο, κρίνεται απαραίτητο να επισημανθεί ότι οι επαγγελματίες αντιμετωπίζουν και οργανωτικά εμπόδια κυρίως αναφορικά με τον χρόνο και τον φόρτο εργασίας. Συνεπώς, με σκοπό τη βιωσιμότητα της αξιοποίησης της εστιασμένης στην οικογένεια πρακτικής από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας σε κοινοτικές δομές ψυχικής υγείας ενηλίκων χρειάζεται παρέμβαση σε δύο επίπεδα, σε οργανωτικό επίπεδο καθώς και σε επίπεδο επαγγελματιών μέσω επικεντρωμένων εκπαιδευτικών προγραμμάτων.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η γονική ψυχική νόσος χαρακτηρίζεται από πρόσθετες δυσκολίες, καθώς έχει αντίκτυπο στο ίδιο το άτομο με την ψυχική νόσο, στα παιδιά και σε ολόκληρο το οικογενειακό σύστημα προκαλώντας έναν φαύλο κύκλο επιβάρυνσης, στις περιπτώσεις που δεν πραγματοποιείται μία ολιστική παρέμβαση. H εστιασμένη στην οικογένεια πρακτική έχει ως βασικό πυλώνα την αναγνώριση της οικογένειας ως μονάδας αναφορικά με τη θεραπεία των προβλημάτων ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζει ένα άτομο. Η αξιοποίηση της εν λόγω πρακτικής από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας φαίνεται να έχει οφέλη για όλα τα μέλη του οικογενειακού συστήματος. Σκοπός: Η παρούσα συγχρονική έρευνα εξέτασε τις στάσεις, τις γνώσεις και τις πρακτικές ενός δείγματος του ελληνικού εργατικού δυναμικού της ψυχικής υγείας (ψυχιάτρων, ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών και εργοθεραπευτών). Βασικός στόχος ήταν η ανάδειξη των διαφορών μεταξύ των διαφορετικών ειδικοτήτων των επαγγελματιών ψυχικής υγείας ως προς την εφαρμογή της εστιασμένης στην οικογένεια πρακτικής. Ο εντοπισμός ορισμένων προβλεπτικών παραγόντων ως προς την υλοποίηση της εστιασμένης στην οικογένεια πρακτικής σε περιπτώσεις γονικής ψυχικής νόσου μπορούν να είναι ιδιαίτερα χρήσιμος. Τα ευρήματα αυτά θα διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία αποτελεσματικών προγραμμάτων παρέμβασης και στη χάραξη εθνικών πολιτικών ή/και πρωτοβουλιών με πυρήνα τη φροντίδα και τη συμμετοχή ολόκληρης της οικογένειας του γονέα με ψυχική νόσο στη διαδικασία της ανάκαμψης. Υλικό και Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μία έρευνα παρατήρησης και, ειδικότερα, εφαρμόστηκε το σχέδιο συγχρονικής μελέτης. Το δείγμα αποτέλεσαν 102 επαγγελματίες ψυχικής υγείας τεσσάρων ειδικοτήτων (ψυχίατροι, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί και εργοθεραπευτές), οι οποίοι εργάζονται σε κοινοτικές δομές ψυχικής υγείας ενηλίκων στην Ελλάδα. Ως βασικό εργαλείο μέτρησης χρησιμοποιήθηκε το “Family Focused Mental Health Practice Questionnaire” (FFMHPQ). Πρόκειται για ένα αυτοαναφορικό ερωτηματολόγιο που αποτελείται από 53 ερωτήσεις κλειστού τύπου, οι οποίες απαντώνται σε επταβάθμία κλίμακα Likert που κυμαίνεται από το «διαφωνώ απόλυτα» [=1 βαθμός] έως το «συμφωνώ απόλυτα» [=7 βαθμοί]. Συμπληρωματικά, χορηγήθηκε ένα ερωτηματολόγιο για τα δημογραφικά στοιχεία του δείγματος. Αποτελέσματα: Η πλειοψηφία των επαγγελματιών ψυχικής υγείας ανέφερε πως δεν διαθέτει εκπαίδευση στην εστιασμένη στην οικογένεια πρακτική (66,7%) και πως δεν έχει εκπαιδευτεί σε θέματα ψυχικής υγείας παιδιών (58,8%). Συγκριτικά με τις άλλες ειδικότητες, οι εργοθεραπευτές σημείωσαν υψηλότερες βαθμολογίες στην υποκλίμακα &quot;Eπίδραση της ψυχικής νόσου στο παιδί&quot; και χαμηλότερα σκορ στις υποκλίμακες «Χρόνος και Φόρτος Εργασίας» και «Επαγγελματική Εξέλιξη». Οι κοινωνικοί λειτουργοί σημείωσαν υψηλές βαθμολογίες σε αρκετές υποκλίμακες ενώ οι ψυχίατροι σημείωσαν υψηλή βαθμολογία στη συζήτηση της γονικότητας στο πλαίσιο της ψυχικής νόσου. Οι ψυχολόγοι φάνηκε να διαθέτουν περισσότερες δεξιότητες στη διερεύνηση και την αξιολόγηση των γνώσεων των γονέων αναφορικά με τη σύνδεση των παιδιών τους με άλλα υποστηρικτικά δίκτυα. Συμπεράσματα: Tα ευρήματα αναδεικνύουν ότι η πρόληψη της διαγενεακής μετάδοσης της ψυχικής νόσου είναι εφικτή μέσω της κατάλληλης εκπαίδευσης των επαγγελματιών ψυχικής υγείας που εργάζονται σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας ενηλίκων. Κάθε ειδικότητα διαθέτει διαφορετικά δυνατά σημεία αναφορικά με την εστιασμένη στην οικογένεια πρακτική και απαιτεί εξειδικευμένες παρεμβάσεις εκπαίδευσης. Ωστόσο, κρίνεται απαραίτητο να επισημανθεί ότι οι επαγγελματίες αντιμετωπίζουν και οργανωτικά εμπόδια κυρίως αναφορικά με τον χρόνο και τον φόρτο εργασίας. Συνεπώς, με σκοπό τη βιωσιμότητα της αξιοποίησης της εστιασμένης στην οικογένεια πρακτικής από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας σε κοινοτικές δομές ψυχικής υγείας ενηλίκων χρειάζεται παρέμβαση σε δύο επίπεδα, σε οργανωτικό επίπεδο καθώς και σε επίπεδο επαγγελματιών μέσω επικεντρωμένων εκπαιδευτικών προγραμμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Κολλάρου Βασιλική","Kollarou Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:06Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3324597"],"render_values":[{"text":"uoadl:3324597","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3324597","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3324597","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3324597","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κολλάρου Βασιλική","Kollarou Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3324597","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3324597"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η γονική ψυχική νόσος χαρακτηρίζεται από πρόσθετες δυσκολίες, καθώς έχει αντίκτυπο στο ίδιο το άτομο με την ψυχική νόσο, στα παιδιά και σε ολόκληρο το οικογενειακό σύστημα προκαλώντας έναν φαύλο κύκλο επιβάρυνσης, στις περιπτώσεις που δεν πραγματοποιείται μία ολιστική παρέμβαση. H εστιασμένη στην οικογένεια πρακτική έχει ως βασικό πυλώνα την αναγνώριση της οικογένειας ως μονάδας αναφορικά με τη θεραπεία των προβλημάτων ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζει ένα άτομο. Η αξιοποίηση της εν λόγω πρακτικής από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας φαίνεται να έχει οφέλη για όλα τα μέλη του οικογενειακού συστήματος. Σκοπός: Η παρούσα συγχρονική έρευνα εξέτασε τις στάσεις, τις γνώσεις και τις πρακτικές ενός δείγματος του ελληνικού εργατικού δυναμικού της ψυχικής υγείας (ψυχιάτρων, ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών και εργοθεραπευτών). Βασικός στόχος ήταν η ανάδειξη των διαφορών μεταξύ των διαφορετικών ειδικοτήτων των επαγγελματιών ψυχικής υγείας ως προς την εφαρμογή της εστιασμένης στην οικογένεια πρακτικής. Ο εντοπισμός ορισμένων προβλεπτικών παραγόντων ως προς την υλοποίηση της εστιασμένης στην οικογένεια πρακτικής σε περιπτώσεις γονικής ψυχικής νόσου μπορούν να είναι ιδιαίτερα χρήσιμος. Τα ευρήματα αυτά θα διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία αποτελεσματικών προγραμμάτων παρέμβασης και στη χάραξη εθνικών πολιτικών ή/και πρωτοβουλιών με πυρήνα τη φροντίδα και τη συμμετοχή ολόκληρης της οικογένειας του γονέα με ψυχική νόσο στη διαδικασία της ανάκαμψης. Υλικό και Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μία έρευνα παρατήρησης και, ειδικότερα, εφαρμόστηκε το σχέδιο συγχρονικής μελέτης. Το δείγμα αποτέλεσαν 102 επαγγελματίες ψυχικής υγείας τεσσάρων ειδικοτήτων (ψυχίατροι, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί και εργοθεραπευτές), οι οποίοι εργάζονται σε κοινοτικές δομές ψυχικής υγείας ενηλίκων στην Ελλάδα. Ως βασικό εργαλείο μέτρησης χρησιμοποιήθηκε το “Family Focused Mental Health Practice Questionnaire” (FFMHPQ). Πρόκειται για ένα αυτοαναφορικό ερωτηματολόγιο που αποτελείται από 53 ερωτήσεις κλειστού τύπου, οι οποίες απαντώνται σε επταβάθμία κλίμακα Likert που κυμαίνεται από το «διαφωνώ απόλυτα» [=1 βαθμός] έως το «συμφωνώ απόλυτα» [=7 βαθμοί]. Συμπληρωματικά, χορηγήθηκε ένα ερωτηματολόγιο για τα δημογραφικά στοιχεία του δείγματος. Αποτελέσματα: Η πλειοψηφία των επαγγελματιών ψυχικής υγείας ανέφερε πως δεν διαθέτει εκπαίδευση στην εστιασμένη στην οικογένεια πρακτική (66,7%) και πως δεν έχει εκπαιδευτεί σε θέματα ψυχικής υγείας παιδιών (58,8%). Συγκριτικά με τις άλλες ειδικότητες, οι εργοθεραπευτές σημείωσαν υψηλότερες βαθμολογίες στην υποκλίμακα \"Eπίδραση της ψυχικής νόσου στο παιδί\" και χαμηλότερα σκορ στις υποκλίμακες «Χρόνος και Φόρτος Εργασίας» και «Επαγγελματική Εξέλιξη». Οι κοινωνικοί λειτουργοί σημείωσαν υψηλές βαθμολογίες σε αρκετές υποκλίμακες ενώ οι ψυχίατροι σημείωσαν υψηλή βαθμολογία στη συζήτηση της γονικότητας στο πλαίσιο της ψυχικής νόσου. Οι ψυχολόγοι φάνηκε να διαθέτουν περισσότερες δεξιότητες στη διερεύνηση και την αξιολόγηση των γνώσεων των γονέων αναφορικά με τη σύνδεση των παιδιών τους με άλλα υποστηρικτικά δίκτυα. Συμπεράσματα: Tα ευρήματα αναδεικνύουν ότι η πρόληψη της διαγενεακής μετάδοσης της ψυχικής νόσου είναι εφικτή μέσω της κατάλληλης εκπαίδευσης των επαγγελματιών ψυχικής υγείας που εργάζονται σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας ενηλίκων. Κάθε ειδικότητα διαθέτει διαφορετικά δυνατά σημεία αναφορικά με την εστιασμένη στην οικογένεια πρακτική και απαιτεί εξειδικευμένες παρεμβάσεις εκπαίδευσης. Ωστόσο, κρίνεται απαραίτητο να επισημανθεί ότι οι επαγγελματίες αντιμετωπίζουν και οργανωτικά εμπόδια κυρίως αναφορικά με τον χρόνο και τον φόρτο εργασίας. Συνεπώς, με σκοπό τη βιωσιμότητα της αξιοποίησης της εστιασμένης στην οικογένεια πρακτικής από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας σε κοινοτικές δομές ψυχικής υγείας ενηλίκων χρειάζεται παρέμβαση σε δύο επίπεδα, σε οργανωτικό επίπεδο καθώς και σε επίπεδο επαγγελματιών μέσω επικεντρωμένων εκπαιδευτικών προγραμμάτων.","Introduction: Parental mental illness is characterized by additional difficulties, as it has an impact on the person with the mental illness himself, on the children and on the entire family system, causing a vicious cycle of burden, in cases where a holistic intervention is not carried out. Family focused practice has as a key pillar the recognition of the family as a unit in relation to the treatment of mental health problems faced by an individual. Implementation of this practice by mental health professionals appears to have benefits for all members of the family system. Purpose: This cross-sectional study examined the attitudes, knowledge and practices of a sample of the Greek mental health workforce (psychiatrists, psychologists, social workers and occupational therapists). The main objective was to highlight the differences between the different specialties of mental health professionals (psychiatrists, psychologists, social workers and occupational therapists) in terms of the implementation of family-focused practice. Identifying some predictors of implementing family-centered practice in cases of parental mental illness can be particularly useful. These findings will play a decisive role in the creation of effective intervention programs and in the design of national policies and/or initiatives centered on the care and participation of the entire family of the mentally ill parent in the recovery process. Material and Method: An observational study was conducted and, in particular, the cross- sectional study design was applied, as the data collection took place over one year. The sample consisted of 102 mental health professionals of four specialties (psychiatrists, psychologists, social workers and occupational therapists), who work in community mental health services for adults in Greece. “Family Focused Mental Health Practice Questionnaire” (FFMHPQ) was used as a basic measurement tool. It is self-reported and consists of 53 closed-ended questions answered on a seven-point Likert scale ranging from “strongly disagree” [=1 point] to “strongly agree” [=7 points]. Additionally, a questionnaire was administered on the demographics of the sample. Their collection contributed to the identification of predictors of implementation of family focused practice by mental health professionals working with adults with mental illness who are parents. Results: The majority of mental health professionals reported no training in family (66.7%) and in children focused practice (58.8%). Compared to the other professional groups, occupational therapists had higher scores on the \"impact of mental illness on the child\" subscale and lower scores on the \"Time and Workload\", \"Professional Development\" subscales. Social workers scored high on several subscales while psychiatrists scored high on discussing parenthood in the context of mental illness. Psychologists appeared to rate parents' knowledge of child connectedness higher. Conclusions: Τhe findings highlight that prevention of intergenerational transmission of mental illness is possible through appropriate training of mental health workforce working in adult mental health services. Each specialty has different strengths regarding family-focused practice and requires targeted training interventions. However, it is considered necessary to point out that professionals also face organizational obstacles mainly in terms of time and workload. Therefore, in order to sustain the utilization of family-focused practice by mental health professionals in community-based adult mental health structures, intervention is needed at two levels, at the organizational level as well as at the professional level through focused training programs."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η εμπλοκή των παιδιών και της οικογένειας στην ψυχοκοινωνική στήριξη των γονέων με ψυχική νόσο σε κοινοτικές υπηρεσίες ψυχικής υγείας: Συγχρονική έρευνα σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας στην Ελλάδα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κολλάρου Βασιλική","Kollarou Vasiliki"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η γονική ψυχική νόσος χαρακτηρίζεται από πρόσθετες δυσκολίες, καθώς έχει αντίκτυπο στο ίδιο το άτομο με την ψυχική νόσο, στα παιδιά και σε ολόκληρο το οικογενειακό σύστημα προκαλώντας έναν φαύλο κύκλο επιβάρυνσης, στις περιπτώσεις που δεν πραγματοποιείται μία ολιστική παρέμβαση. H εστιασμένη στην οικογένεια πρακτική έχει ως βασικό πυλώνα την αναγνώριση της οικογένειας ως μονάδας αναφορικά με τη θεραπεία των προβλημάτων ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζει ένα άτομο. Η αξιοποίηση της εν λόγω πρακτικής από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας φαίνεται να έχει οφέλη για όλα τα μέλη του οικογενειακού συστήματος. Σκοπός: Η παρούσα συγχρονική έρευνα εξέτασε τις στάσεις, τις γνώσεις και τις πρακτικές ενός δείγματος του ελληνικού εργατικού δυναμικού της ψυχικής υγείας (ψυχιάτρων, ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών και εργοθεραπευτών). Βασικός στόχος ήταν η ανάδειξη των διαφορών μεταξύ των διαφορετικών ειδικοτήτων των επαγγελματιών ψυχικής υγείας ως προς την εφαρμογή της εστιασμένης στην οικογένεια πρακτικής. Ο εντοπισμός ορισμένων προβλεπτικών παραγόντων ως προς την υλοποίηση της εστιασμένης στην οικογένεια πρακτικής σε περιπτώσεις γονικής ψυχικής νόσου μπορούν να είναι ιδιαίτερα χρήσιμος. Τα ευρήματα αυτά θα διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία αποτελεσματικών προγραμμάτων παρέμβασης και στη χάραξη εθνικών πολιτικών ή/και πρωτοβουλιών με πυρήνα τη φροντίδα και τη συμμετοχή ολόκληρης της οικογένειας του γονέα με ψυχική νόσο στη διαδικασία της ανάκαμψης. Υλικό και Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μία έρευνα παρατήρησης και, ειδικότερα, εφαρμόστηκε το σχέδιο συγχρονικής μελέτης. Το δείγμα αποτέλεσαν 102 επαγγελματίες ψυχικής υγείας τεσσάρων ειδικοτήτων (ψυχίατροι, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί και εργοθεραπευτές), οι οποίοι εργάζονται σε κοινοτικές δομές ψυχικής υγείας ενηλίκων στην Ελλάδα. Ως βασικό εργαλείο μέτρησης χρησιμοποιήθηκε το “Family Focused Mental Health Practice Questionnaire” (FFMHPQ). Πρόκειται για ένα αυτοαναφορικό ερωτηματολόγιο που αποτελείται από 53 ερωτήσεις κλειστού τύπου, οι οποίες απαντώνται σε επταβάθμία κλίμακα Likert που κυμαίνεται από το «διαφωνώ απόλυτα» [=1 βαθμός] έως το «συμφωνώ απόλυτα» [=7 βαθμοί]. Συμπληρωματικά, χορηγήθηκε ένα ερωτηματολόγιο για τα δημογραφικά στοιχεία του δείγματος. Αποτελέσματα: Η πλειοψηφία των επαγγελματιών ψυχικής υγείας ανέφερε πως δεν διαθέτει εκπαίδευση στην εστιασμένη στην οικογένεια πρακτική (66,7%) και πως δεν έχει εκπαιδευτεί σε θέματα ψυχικής υγείας παιδιών (58,8%). Συγκριτικά με τις άλλες ειδικότητες, οι εργοθεραπευτές σημείωσαν υψηλότερες βαθμολογίες στην υποκλίμακα \"Eπίδραση της ψυχικής νόσου στο παιδί\" και χαμηλότερα σκορ στις υποκλίμακες «Χρόνος και Φόρτος Εργασίας» και «Επαγγελματική Εξέλιξη». Οι κοινωνικοί λειτουργοί σημείωσαν υψηλές βαθμολογίες σε αρκετές υποκλίμακες ενώ οι ψυχίατροι σημείωσαν υψηλή βαθμολογία στη συζήτηση της γονικότητας στο πλαίσιο της ψυχικής νόσου. Οι ψυχολόγοι φάνηκε να διαθέτουν περισσότερες δεξιότητες στη διερεύνηση και την αξιολόγηση των γνώσεων των γονέων αναφορικά με τη σύνδεση των παιδιών τους με άλλα υποστηρικτικά δίκτυα. Συμπεράσματα: Tα ευρήματα αναδεικνύουν ότι η πρόληψη της διαγενεακής μετάδοσης της ψυχικής νόσου είναι εφικτή μέσω της κατάλληλης εκπαίδευσης των επαγγελματιών ψυχικής υγείας που εργάζονται σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας ενηλίκων. Κάθε ειδικότητα διαθέτει διαφορετικά δυνατά σημεία αναφορικά με την εστιασμένη στην οικογένεια πρακτική και απαιτεί εξειδικευμένες παρεμβάσεις εκπαίδευσης. Ωστόσο, κρίνεται απαραίτητο να επισημανθεί ότι οι επαγγελματίες αντιμετωπίζουν και οργανωτικά εμπόδια κυρίως αναφορικά με τον χρόνο και τον φόρτο εργασίας. Συνεπώς, με σκοπό τη βιωσιμότητα της αξιοποίησης της εστιασμένης στην οικογένεια πρακτικής από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας σε κοινοτικές δομές ψυχικής υγείας ενηλίκων χρειάζεται παρέμβαση σε δύο επίπεδα, σε οργανωτικό επίπεδο καθώς και σε επίπεδο επαγγελματιών μέσω επικεντρωμένων εκπαιδευτικών προγραμμάτων.","Introduction: Parental mental illness is characterized by additional difficulties, as it has an impact on the person with the mental illness himself, on the children and on the entire family system, causing a vicious cycle of burden, in cases where a holistic intervention is not carried out. Family focused practice has as a key pillar the recognition of the family as a unit in relation to the treatment of mental health problems faced by an individual. Implementation of this practice by mental health professionals appears to have benefits for all members of the family system. Purpose: This cross-sectional study examined the attitudes, knowledge and practices of a sample of the Greek mental health workforce (psychiatrists, psychologists, social workers and occupational therapists). The main objective was to highlight the differences between the different specialties of mental health professionals (psychiatrists, psychologists, social workers and occupational therapists) in terms of the implementation of family-focused practice. Identifying some predictors of implementing family-centered practice in cases of parental mental illness can be particularly useful. These findings will play a decisive role in the creation of effective intervention programs and in the design of national policies and/or initiatives centered on the care and participation of the entire family of the mentally ill parent in the recovery process. Material and Method: An observational study was conducted and, in particular, the cross- sectional study design was applied, as the data collection took place over one year. The sample consisted of 102 mental health professionals of four specialties (psychiatrists, psychologists, social workers and occupational therapists), who work in community mental health services for adults in Greece. “Family Focused Mental Health Practice Questionnaire” (FFMHPQ) was used as a basic measurement tool. It is self-reported and consists of 53 closed-ended questions answered on a seven-point Likert scale ranging from “strongly disagree” [=1 point] to “strongly agree” [=7 points]. Additionally, a questionnaire was administered on the demographics of the sample. Their collection contributed to the identification of predictors of implementation of family focused practice by mental health professionals working with adults with mental illness who are parents. Results: The majority of mental health professionals reported no training in family (66.7%) and in children focused practice (58.8%). Compared to the other professional groups, occupational therapists had higher scores on the \"impact of mental illness on the child\" subscale and lower scores on the \"Time and Workload\", \"Professional Development\" subscales. Social workers scored high on several subscales while psychiatrists scored high on discussing parenthood in the context of mental illness. Psychologists appeared to rate parents' knowledge of child connectedness higher. Conclusions: Τhe findings highlight that prevention of intergenerational transmission of mental illness is possible through appropriate training of mental health workforce working in adult mental health services. Each specialty has different strengths regarding family-focused practice and requires targeted training interventions. However, it is considered necessary to point out that professionals also face organizational obstacles mainly in terms of time and workload. Therefore, in order to sustain the utilization of family-focused practice by mental health professionals in community-based adult mental health structures, intervention is needed at two levels, at the organizational level as well as at the professional level through focused training programs."],"dc:identifier":["uoadl:3324597","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3324597"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η εμπλοκή των παιδιών και της οικογένειας στην ψυχοκοινωνική στήριξη των γονέων με ψυχική νόσο σε κοινοτικές υπηρεσίες ψυχικής υγείας: Συγχρονική έρευνα σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας στην Ελλάδα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:06Z"}