{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3325397"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3325397","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"\"As we Dwell through this Concrete Hell, Callin' it Home\": Racism and Empowerment from Harlem to Hip-Hop","abstract":"Αυτή η διατριβή στοχεύει να εξετάσει το θέμα της απελευθέρωσης των Αφροαμερικανών, την κριτική του εσωτερικευμένου ρατσισμού και την ενδυνάμωση αναλύοντας μια μεγάλη ποικιλία πολιτιστικών μορφών, συγκεκριμένα, μυθιστορήματα από την Αναγέννηση του Χάρλεμ και σύγχρονους καλλιτέχνες hip-hop. Τα λογοτεχνικά κείμενα στα οποία θα εστιάσω είναι το Black No More του George Schuyler, το The Autobiography of an Ex-Colored Man του James Weldon Johnson, το The Blacker the Berry του Wallace Thurman και το Kindred της Octavia Butler και τα τραγούδια χιπ-χοπ είναι το A Better Tomorrow των Wu-Tang Clan, το Black Girl Pain των Tabib Kweli και Jean Grae, το Animals του Dr. Dre, το City High του Inspectah Deck, το I Can του Nas, και τα The Blacker the Berry και Complexion του Kendrick Lamar. Αναφορικά με τα λογοτεχνικά κείμενα, στοχεύω να εστιάσω στους τρόπους με τους οποίους παρουσιάζουν την Αφροαμερικανική εμπειρία ως μια εμπειρία μεγάλης πολυπλοκότητας και αμφισημίας. Αντί να παρουσιάζω το υποκείμενο της Αναγέννησης του Χάρλεμ ως έναν εξιδανικευμένο \"Νέο Νέγρο\", ως [απελευθερωμένο] ψυχολογικά, κοινωνικά, ακόμη και πολιτικά από το παρελθόν του ως σκλάβος\" (Hutsinson 30), στοχεύω σε μια προσέγγιση που βάζει στο προσκήνιο την πίεση που βιώνουν οι Αφροαμερικανοί να \"συμμορφωθούν\" με τους αυθαίρετους κανόνες μιας κοινωνίας που κατά βάση της διαιωνίζει τις διακρίσεις. Η χιπ-χοπ, που εμφανίστηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης ήταν ένα αρχικά περιθωριοποιημένο είδος μουσικής που θεωρείται η συνέχεια του κινήματος της Αναγέννησης του Χάρλεμ. Σ'αυτό το πλαίσιο, στοχεύω στο να αναλύσω τη διχοτόμηση του ρατσισμού και της ενδυνάμωσης που είναι εμφανής στα κείμενα της Αναγέννησης του Χάρλεμ, εστιάζοντας περισσότερο στο πώς οι ρατσιστικές αντιλήψεις έχουν καταλήξει να είναι μέρος του συστήματος και το πώς αυτό είναι εμφανές στις φτωχές γειτονιές της Αμερικής. Εν τέλει, υποστηρίζω ότι παρ'όλο που από την εποχή της Αναγέννησης του Χάρλεμ ως και το χιπ-χοπ, ο εσωτερικευμένος ρατσισμός και η απελευθέρωση φαίνεται να συνυπάρχουν, το είδος της συνειδητής χιπ-χοπ μουσικής - χωρίς να αποφύγει σε καμία περίπτωση τη σκληρή πραγματικότητα και τους εσωτερικούς αγώνες που αντιμετωπίζουν οι Αφροαμερικανοί - παρέχει τελικά μια πιο ενδυναμωτική άποψη αναφορικά με τη μαύρη εμπειρία, δείχνοντας μια πιο ισχυρή αίσθηση συνειδητοποίησης του εγγενώς ρατσιστικού χαρακτήρα του συστήματος, μια αισιοδοξία για την πρόοδο των Αφροαμερικανών και θέληση να παρθούν βήματα έτσι ώστε η αλλαγή να γίνει πραγματική. Τέλος, μέσω της ανάλυσής μου αυτών των διαφορετικών Αφροαμερικανικών μορφών τέχνης, στοχεύω να παρουσιάσω την πολυπλοκότητα της μαύρης εμπειρίας καθώς και την ύπαρξη του διλήμματος που βιώνουν οι Αφροαμερικανοί, μεταξύ του αγώνα για την αυτοαποδοχή τους και της ανάγκης αμφισβήτησης του καταπιεστικού συστήματος των λευκών.","abstract_html":"Αυτή η διατριβή στοχεύει να εξετάσει το θέμα της απελευθέρωσης των Αφροαμερικανών, την κριτική του εσωτερικευμένου ρατσισμού και την ενδυνάμωση αναλύοντας μια μεγάλη ποικιλία πολιτιστικών μορφών, συγκεκριμένα, μυθιστορήματα από την Αναγέννηση του Χάρλεμ και σύγχρονους καλλιτέχνες hip-hop. Τα λογοτεχνικά κείμενα στα οποία θα εστιάσω είναι το Black No More του George Schuyler, το The Autobiography of an Ex-Colored Man του James Weldon Johnson, το The Blacker the Berry του Wallace Thurman και το Kindred της Octavia Butler και τα τραγούδια χιπ-χοπ είναι το A Better Tomorrow των Wu-Tang Clan, το Black Girl Pain των Tabib Kweli και Jean Grae, το Animals του Dr. Dre, το City High του Inspectah Deck, το I Can του Nas, και τα The Blacker the Berry και Complexion του Kendrick Lamar. Αναφορικά με τα λογοτεχνικά κείμενα, στοχεύω να εστιάσω στους τρόπους με τους οποίους παρουσιάζουν την Αφροαμερικανική εμπειρία ως μια εμπειρία μεγάλης πολυπλοκότητας και αμφισημίας. Αντί να παρουσιάζω το υποκείμενο της Αναγέννησης του Χάρλεμ ως έναν εξιδανικευμένο &quot;Νέο Νέγρο&quot;, ως [απελευθερωμένο] ψυχολογικά, κοινωνικά, ακόμη και πολιτικά από το παρελθόν του ως σκλάβος&quot; (Hutsinson 30), στοχεύω σε μια προσέγγιση που βάζει στο προσκήνιο την πίεση που βιώνουν οι Αφροαμερικανοί να &quot;συμμορφωθούν&quot; με τους αυθαίρετους κανόνες μιας κοινωνίας που κατά βάση της διαιωνίζει τις διακρίσεις. Η χιπ-χοπ, που εμφανίστηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης ήταν ένα αρχικά περιθωριοποιημένο είδος μουσικής που θεωρείται η συνέχεια του κινήματος της Αναγέννησης του Χάρλεμ. Σ&#x27;αυτό το πλαίσιο, στοχεύω στο να αναλύσω τη διχοτόμηση του ρατσισμού και της ενδυνάμωσης που είναι εμφανής στα κείμενα της Αναγέννησης του Χάρλεμ, εστιάζοντας περισσότερο στο πώς οι ρατσιστικές αντιλήψεις έχουν καταλήξει να είναι μέρος του συστήματος και το πώς αυτό είναι εμφανές στις φτωχές γειτονιές της Αμερικής. Εν τέλει, υποστηρίζω ότι παρ&#x27;όλο που από την εποχή της Αναγέννησης του Χάρλεμ ως και το χιπ-χοπ, ο εσωτερικευμένος ρατσισμός και η απελευθέρωση φαίνεται να συνυπάρχουν, το είδος της συνειδητής χιπ-χοπ μουσικής - χωρίς να αποφύγει σε καμία περίπτωση τη σκληρή πραγματικότητα και τους εσωτερικούς αγώνες που αντιμετωπίζουν οι Αφροαμερικανοί - παρέχει τελικά μια πιο ενδυναμωτική άποψη αναφορικά με τη μαύρη εμπειρία, δείχνοντας μια πιο ισχυρή αίσθηση συνειδητοποίησης του εγγενώς ρατσιστικού χαρακτήρα του συστήματος, μια αισιοδοξία για την πρόοδο των Αφροαμερικανών και θέληση να παρθούν βήματα έτσι ώστε η αλλαγή να γίνει πραγματική. Τέλος, μέσω της ανάλυσής μου αυτών των διαφορετικών Αφροαμερικανικών μορφών τέχνης, στοχεύω να παρουσιάσω την πολυπλοκότητα της μαύρης εμπειρίας καθώς και την ύπαρξη του διλήμματος που βιώνουν οι Αφροαμερικανοί, μεταξύ του αγώνα για την αυτοαποδοχή τους και της ανάγκης αμφισβήτησης του καταπιεστικού συστήματος των λευκών.","abstract_has_math":false,"creators":["Λουράντου Ελπίδα","Lourandou Elpida"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:06Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3325397"],"render_values":[{"text":"uoadl:3325397","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3325397","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3325397","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3325397","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λουράντου Ελπίδα","Lourandou Elpida"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3325397","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3325397"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αυτή η διατριβή στοχεύει να εξετάσει το θέμα της απελευθέρωσης των Αφροαμερικανών, την κριτική του εσωτερικευμένου ρατσισμού και την ενδυνάμωση αναλύοντας μια μεγάλη ποικιλία πολιτιστικών μορφών, συγκεκριμένα, μυθιστορήματα από την Αναγέννηση του Χάρλεμ και σύγχρονους καλλιτέχνες hip-hop. Τα λογοτεχνικά κείμενα στα οποία θα εστιάσω είναι το Black No More του George Schuyler, το The Autobiography of an Ex-Colored Man του James Weldon Johnson, το The Blacker the Berry του Wallace Thurman και το Kindred της Octavia Butler και τα τραγούδια χιπ-χοπ είναι το A Better Tomorrow των Wu-Tang Clan, το Black Girl Pain των Tabib Kweli και Jean Grae, το Animals του Dr. Dre, το City High του Inspectah Deck, το I Can του Nas, και τα The Blacker the Berry και Complexion του Kendrick Lamar. Αναφορικά με τα λογοτεχνικά κείμενα, στοχεύω να εστιάσω στους τρόπους με τους οποίους παρουσιάζουν την Αφροαμερικανική εμπειρία ως μια εμπειρία μεγάλης πολυπλοκότητας και αμφισημίας. Αντί να παρουσιάζω το υποκείμενο της Αναγέννησης του Χάρλεμ ως έναν εξιδανικευμένο \"Νέο Νέγρο\", ως [απελευθερωμένο] ψυχολογικά, κοινωνικά, ακόμη και πολιτικά από το παρελθόν του ως σκλάβος\" (Hutsinson 30), στοχεύω σε μια προσέγγιση που βάζει στο προσκήνιο την πίεση που βιώνουν οι Αφροαμερικανοί να \"συμμορφωθούν\" με τους αυθαίρετους κανόνες μιας κοινωνίας που κατά βάση της διαιωνίζει τις διακρίσεις. Η χιπ-χοπ, που εμφανίστηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης ήταν ένα αρχικά περιθωριοποιημένο είδος μουσικής που θεωρείται η συνέχεια του κινήματος της Αναγέννησης του Χάρλεμ. Σ'αυτό το πλαίσιο, στοχεύω στο να αναλύσω τη διχοτόμηση του ρατσισμού και της ενδυνάμωσης που είναι εμφανής στα κείμενα της Αναγέννησης του Χάρλεμ, εστιάζοντας περισσότερο στο πώς οι ρατσιστικές αντιλήψεις έχουν καταλήξει να είναι μέρος του συστήματος και το πώς αυτό είναι εμφανές στις φτωχές γειτονιές της Αμερικής. Εν τέλει, υποστηρίζω ότι παρ'όλο που από την εποχή της Αναγέννησης του Χάρλεμ ως και το χιπ-χοπ, ο εσωτερικευμένος ρατσισμός και η απελευθέρωση φαίνεται να συνυπάρχουν, το είδος της συνειδητής χιπ-χοπ μουσικής - χωρίς να αποφύγει σε καμία περίπτωση τη σκληρή πραγματικότητα και τους εσωτερικούς αγώνες που αντιμετωπίζουν οι Αφροαμερικανοί - παρέχει τελικά μια πιο ενδυναμωτική άποψη αναφορικά με τη μαύρη εμπειρία, δείχνοντας μια πιο ισχυρή αίσθηση συνειδητοποίησης του εγγενώς ρατσιστικού χαρακτήρα του συστήματος, μια αισιοδοξία για την πρόοδο των Αφροαμερικανών και θέληση να παρθούν βήματα έτσι ώστε η αλλαγή να γίνει πραγματική. Τέλος, μέσω της ανάλυσής μου αυτών των διαφορετικών Αφροαμερικανικών μορφών τέχνης, στοχεύω να παρουσιάσω την πολυπλοκότητα της μαύρης εμπειρίας καθώς και την ύπαρξη του διλήμματος που βιώνουν οι Αφροαμερικανοί, μεταξύ του αγώνα για την αυτοαποδοχή τους και της ανάγκης αμφισβήτησης του καταπιεστικού συστήματος των λευκών.","This dissertation sets out to examine the co-articulation of black liberation, the critique of internalized racism and black empowerment through a range of cultural forms, namely, novels from the Harlem Renaissance and contemporary hip-hop artists. The literary texts I will be focusing on are George Schuyler’s 1931 Black No More, James Weldon Johnson’s 1912 The Autobiography of an Ex-Colored Man, Wallace Thurman’s 1929 The Blacker the Berry and Octavia Butler’s 1979 Kindred, and the hip-hop songs are Wu-Tang Clan’s 1997 “A Better Tomorrow”, Tabib Kweli’s and Jean Grae’s 2004 “Black Girl Pain”, Dr. Dre’s 2015 “Animals”, Inspectah Deck’s 2003 “City High”, Kendrick Lamar’s 2015 “Complexion” and “The Blacker the Berry”, and Nas’ 2002 “I Can”. In terms of the literary texts, I aim to focus on the ways in which they portray the African American experience as one of great complexity and ambiguity. Instead of presenting the Harlem Renaissance subject as an idealized New Negro, as “[liberated] psychologically, socially, and even politically – from the denigration of the slave past” (Hutchinson 30), I aim for an approach which showcase the struggle experienced by said subject to adhere to the arbitrary regulations of a fundamentally discriminatory society. An initially marginalized music genre that emerged in the Bronx borough of New York City, hip-hop music has been viewed as a continuation of the Harlem Renaissance legacy. Against this backdrop, I aim to explore the dichotomy of racism and empowerment that is prominent in the texts of the Harlem Renaissance, by focusing more closely on the institutionalization of racism and how it is constructed in inner-city America. Ultimately, I aim to argue that although, from Harlem Renaissance literature to hip-hop music, internalized racism and black liberation appear to co-exist, the sub-genre of conscious hip-hop music – without shying away from the harsh realities and inner struggles of African American people - ultimately provides a more empowering view of the black experience through demonstrating a stronger sense of awareness of the inherently racist system, optimism for black progress and will to take more concrete steps in order to make change a real possibility. In conclusion, through my analysis of these two different African American art forms, I aim to showcase the complexities of the black experience and the presistence of a prominent dilemma between struggling with self-acceptance and challenging white oppression."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["\"As we Dwell through this Concrete Hell, Callin' it Home\": Racism and Empowerment from Harlem to Hip-Hop"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λουράντου Ελπίδα","Lourandou Elpida"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Αυτή η διατριβή στοχεύει να εξετάσει το θέμα της απελευθέρωσης των Αφροαμερικανών, την κριτική του εσωτερικευμένου ρατσισμού και την ενδυνάμωση αναλύοντας μια μεγάλη ποικιλία πολιτιστικών μορφών, συγκεκριμένα, μυθιστορήματα από την Αναγέννηση του Χάρλεμ και σύγχρονους καλλιτέχνες hip-hop. Τα λογοτεχνικά κείμενα στα οποία θα εστιάσω είναι το Black No More του George Schuyler, το The Autobiography of an Ex-Colored Man του James Weldon Johnson, το The Blacker the Berry του Wallace Thurman και το Kindred της Octavia Butler και τα τραγούδια χιπ-χοπ είναι το A Better Tomorrow των Wu-Tang Clan, το Black Girl Pain των Tabib Kweli και Jean Grae, το Animals του Dr. Dre, το City High του Inspectah Deck, το I Can του Nas, και τα The Blacker the Berry και Complexion του Kendrick Lamar. Αναφορικά με τα λογοτεχνικά κείμενα, στοχεύω να εστιάσω στους τρόπους με τους οποίους παρουσιάζουν την Αφροαμερικανική εμπειρία ως μια εμπειρία μεγάλης πολυπλοκότητας και αμφισημίας. Αντί να παρουσιάζω το υποκείμενο της Αναγέννησης του Χάρλεμ ως έναν εξιδανικευμένο \"Νέο Νέγρο\", ως [απελευθερωμένο] ψυχολογικά, κοινωνικά, ακόμη και πολιτικά από το παρελθόν του ως σκλάβος\" (Hutsinson 30), στοχεύω σε μια προσέγγιση που βάζει στο προσκήνιο την πίεση που βιώνουν οι Αφροαμερικανοί να \"συμμορφωθούν\" με τους αυθαίρετους κανόνες μιας κοινωνίας που κατά βάση της διαιωνίζει τις διακρίσεις. Η χιπ-χοπ, που εμφανίστηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης ήταν ένα αρχικά περιθωριοποιημένο είδος μουσικής που θεωρείται η συνέχεια του κινήματος της Αναγέννησης του Χάρλεμ. Σ'αυτό το πλαίσιο, στοχεύω στο να αναλύσω τη διχοτόμηση του ρατσισμού και της ενδυνάμωσης που είναι εμφανής στα κείμενα της Αναγέννησης του Χάρλεμ, εστιάζοντας περισσότερο στο πώς οι ρατσιστικές αντιλήψεις έχουν καταλήξει να είναι μέρος του συστήματος και το πώς αυτό είναι εμφανές στις φτωχές γειτονιές της Αμερικής. Εν τέλει, υποστηρίζω ότι παρ'όλο που από την εποχή της Αναγέννησης του Χάρλεμ ως και το χιπ-χοπ, ο εσωτερικευμένος ρατσισμός και η απελευθέρωση φαίνεται να συνυπάρχουν, το είδος της συνειδητής χιπ-χοπ μουσικής - χωρίς να αποφύγει σε καμία περίπτωση τη σκληρή πραγματικότητα και τους εσωτερικούς αγώνες που αντιμετωπίζουν οι Αφροαμερικανοί - παρέχει τελικά μια πιο ενδυναμωτική άποψη αναφορικά με τη μαύρη εμπειρία, δείχνοντας μια πιο ισχυρή αίσθηση συνειδητοποίησης του εγγενώς ρατσιστικού χαρακτήρα του συστήματος, μια αισιοδοξία για την πρόοδο των Αφροαμερικανών και θέληση να παρθούν βήματα έτσι ώστε η αλλαγή να γίνει πραγματική. Τέλος, μέσω της ανάλυσής μου αυτών των διαφορετικών Αφροαμερικανικών μορφών τέχνης, στοχεύω να παρουσιάσω την πολυπλοκότητα της μαύρης εμπειρίας καθώς και την ύπαρξη του διλήμματος που βιώνουν οι Αφροαμερικανοί, μεταξύ του αγώνα για την αυτοαποδοχή τους και της ανάγκης αμφισβήτησης του καταπιεστικού συστήματος των λευκών.","This dissertation sets out to examine the co-articulation of black liberation, the critique of internalized racism and black empowerment through a range of cultural forms, namely, novels from the Harlem Renaissance and contemporary hip-hop artists. The literary texts I will be focusing on are George Schuyler’s 1931 Black No More, James Weldon Johnson’s 1912 The Autobiography of an Ex-Colored Man, Wallace Thurman’s 1929 The Blacker the Berry and Octavia Butler’s 1979 Kindred, and the hip-hop songs are Wu-Tang Clan’s 1997 “A Better Tomorrow”, Tabib Kweli’s and Jean Grae’s 2004 “Black Girl Pain”, Dr. Dre’s 2015 “Animals”, Inspectah Deck’s 2003 “City High”, Kendrick Lamar’s 2015 “Complexion” and “The Blacker the Berry”, and Nas’ 2002 “I Can”. In terms of the literary texts, I aim to focus on the ways in which they portray the African American experience as one of great complexity and ambiguity. Instead of presenting the Harlem Renaissance subject as an idealized New Negro, as “[liberated] psychologically, socially, and even politically – from the denigration of the slave past” (Hutchinson 30), I aim for an approach which showcase the struggle experienced by said subject to adhere to the arbitrary regulations of a fundamentally discriminatory society. An initially marginalized music genre that emerged in the Bronx borough of New York City, hip-hop music has been viewed as a continuation of the Harlem Renaissance legacy. Against this backdrop, I aim to explore the dichotomy of racism and empowerment that is prominent in the texts of the Harlem Renaissance, by focusing more closely on the institutionalization of racism and how it is constructed in inner-city America. Ultimately, I aim to argue that although, from Harlem Renaissance literature to hip-hop music, internalized racism and black liberation appear to co-exist, the sub-genre of conscious hip-hop music – without shying away from the harsh realities and inner struggles of African American people - ultimately provides a more empowering view of the black experience through demonstrating a stronger sense of awareness of the inherently racist system, optimism for black progress and will to take more concrete steps in order to make change a real possibility. In conclusion, through my analysis of these two different African American art forms, I aim to showcase the complexities of the black experience and the presistence of a prominent dilemma between struggling with self-acceptance and challenging white oppression."],"dc:identifier":["uoadl:3325397","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3325397"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["\"As we Dwell through this Concrete Hell, Callin' it Home\": Racism and Empowerment from Harlem to Hip-Hop"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:06Z"}