{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3325439"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3325439","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Co-Inhabiting the Tide: The Imagination and Praxis of Relation in Philip M. NourbeSe’s Zong! and Michelle Cliff’s Into the Interior","abstract":"Επανεξετάζοντας τη θάλασσα ως τον καταλύτη μέσω του οποίου η έννοια του «ανθρώπου» δύναται να μεταναστεύει και να επιστρέφει, η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά το ποίημα-κυκλώνα της M. NourbeSe Philip Zong! As told to the author by Setaey Adamu Boateng (2008) και το υβριδικό μυθιστόρημα Into the Interior (2010) της Michelle Cliff. Η άκρως πειραματική ποιητική σύνθεση της Philip αναποδογυρίζει το δισέλιδο νομικό έγγραφο της ιστορικά σημαδιακής δικαστικής υπόθεσης Gregson vs. Gilbert, αποστάζοντας ευφάνταστα τη γλώσσα και τα νοήματά του προκειμένου να φανταστεί αυτό που «δεν γίνεται αλλά πρέπει να ειπωθεί» (Philip). Η αφήγηση της Cliff συμπτωματικά αναχωρεί και η ίδια από ένα αποικιακό παρελθόν, για να διασχίσει τον Ατλαντικό Ωκεανό με προορισμό την Αγγλική μητρόπολη, διαχωρίζοντας και συγχωνεύοντας ιστορικά γεγονότα και γεωγραφικούς τόπους. Προκειμένου να ανιχνεύσω τις «συγκυριακές» (Stuart Hall) συσχετίσεις μεταξύ των δύο κειμένων, προσεγγίζω το «Νέο Κόσμο» του 1492 ως τη μεθοδολογική αφετηρία που διανοίγει τη δυνατότητα προς ένα νέο αυτοποιητικό «ανθρωπισμό» (Sylvia Wynter) έξω από τους αρμούς της δυτικής επιστημολογίας. Μέσω της έννοιας της «κυματοδιαλεκτικής» [tidalectics] του Kamau Brathwaite και της ποιητικής της συσχέτισης του Édouard Glissant, υποστηρίζω ότι και τα δύο κείμενα σκηνοθετούν μια εναλλακτική πολιτική/ποιητική του κύματος, που τελικά τα μορφοποιεί σε «κύμενα» (Ελένη Κεφάλα). Στο πρώτο κεφάλαιο, εξερευνώ κειμενικές αναπαραστάσεις διασπορικής συσχέτισης, έλλειψης, περίσσειας, και τυχαιότητας, μέσω των οποίων το ενικό και το πληθυντικό ριζοσπαστικά επανανοηματοδούνται. Το δεύτερο κεφάλαιο επιχειρεί μια κατάβαση στις φασματικές κοινότητες των πολυγλωσσικών υποσημειώσεων αμφότερων των κειμένων, όπου τα ίχνη αυτών που τις απαρτίζουν σχηματίζουν από κοινού διαφορετικά αρχεία ιστορικής μνήμης και θρήνου. Στο τρίτο κεφάλαιο, εξετάζω πώς και οι δύο συγγραφείς μετατρέπουν τελικά την ίδια τη συγγραφή σε ένα αυτοποιητικό σύστημα κωδικοποίησης, ακολουθώντας μια αποαποικιακή αισθητική που αποτελείται από μεταβαλλόμενες γλώσσες, ύφη και τυπογραφίες. Αυτές οι κειμενικές συγκατοικήσεις, παρότι στιγμιαίες, ευάλωτες και διασπορικές, επιβεβαιώνουν το δικαίωμα της έννοιας του ανθρώπου να εμπλέκεται σε απίθανους και ευάλωτους φαντασιακούς συσχετισμούς αποκαλύπτοντας τις πολλαπλές πορείες προς αυτό που η Saidiya Hartman ορίζει ως την πολυπόθητη «ελεύθερη κατάσταση»—μια κατάσταση στην οποία ενοικεί πάντοτε μια μελλοντική υπόσχεση.","abstract_html":"Επανεξετάζοντας τη θάλασσα ως τον καταλύτη μέσω του οποίου η έννοια του «ανθρώπου» δύναται να μεταναστεύει και να επιστρέφει, η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά το ποίημα-κυκλώνα της M. NourbeSe Philip Zong! As told to the author by Setaey Adamu Boateng (2008) και το υβριδικό μυθιστόρημα Into the Interior (2010) της Michelle Cliff. Η άκρως πειραματική ποιητική σύνθεση της Philip αναποδογυρίζει το δισέλιδο νομικό έγγραφο της ιστορικά σημαδιακής δικαστικής υπόθεσης Gregson vs. Gilbert, αποστάζοντας ευφάνταστα τη γλώσσα και τα νοήματά του προκειμένου να φανταστεί αυτό που «δεν γίνεται αλλά πρέπει να ειπωθεί» (Philip). Η αφήγηση της Cliff συμπτωματικά αναχωρεί και η ίδια από ένα αποικιακό παρελθόν, για να διασχίσει τον Ατλαντικό Ωκεανό με προορισμό την Αγγλική μητρόπολη, διαχωρίζοντας και συγχωνεύοντας ιστορικά γεγονότα και γεωγραφικούς τόπους. Προκειμένου να ανιχνεύσω τις «συγκυριακές» (Stuart Hall) συσχετίσεις μεταξύ των δύο κειμένων, προσεγγίζω το «Νέο Κόσμο» του 1492 ως τη μεθοδολογική αφετηρία που διανοίγει τη δυνατότητα προς ένα νέο αυτοποιητικό «ανθρωπισμό» (Sylvia Wynter) έξω από τους αρμούς της δυτικής επιστημολογίας. Μέσω της έννοιας της «κυματοδιαλεκτικής» [tidalectics] του Kamau Brathwaite και της ποιητικής της συσχέτισης του Édouard Glissant, υποστηρίζω ότι και τα δύο κείμενα σκηνοθετούν μια εναλλακτική πολιτική/ποιητική του κύματος, που τελικά τα μορφοποιεί σε «κύμενα» (Ελένη Κεφάλα). Στο πρώτο κεφάλαιο, εξερευνώ κειμενικές αναπαραστάσεις διασπορικής συσχέτισης, έλλειψης, περίσσειας, και τυχαιότητας, μέσω των οποίων το ενικό και το πληθυντικό ριζοσπαστικά επανανοηματοδούνται. Το δεύτερο κεφάλαιο επιχειρεί μια κατάβαση στις φασματικές κοινότητες των πολυγλωσσικών υποσημειώσεων αμφότερων των κειμένων, όπου τα ίχνη αυτών που τις απαρτίζουν σχηματίζουν από κοινού διαφορετικά αρχεία ιστορικής μνήμης και θρήνου. Στο τρίτο κεφάλαιο, εξετάζω πώς και οι δύο συγγραφείς μετατρέπουν τελικά την ίδια τη συγγραφή σε ένα αυτοποιητικό σύστημα κωδικοποίησης, ακολουθώντας μια αποαποικιακή αισθητική που αποτελείται από μεταβαλλόμενες γλώσσες, ύφη και τυπογραφίες. Αυτές οι κειμενικές συγκατοικήσεις, παρότι στιγμιαίες, ευάλωτες και διασπορικές, επιβεβαιώνουν το δικαίωμα της έννοιας του ανθρώπου να εμπλέκεται σε απίθανους και ευάλωτους φαντασιακούς συσχετισμούς αποκαλύπτοντας τις πολλαπλές πορείες προς αυτό που η Saidiya Hartman ορίζει ως την πολυπόθητη «ελεύθερη κατάσταση»—μια κατάσταση στην οποία ενοικεί πάντοτε μια μελλοντική υπόσχεση.","abstract_has_math":false,"creators":["Ταπεινού Μυρτώ","Tapeinou Myrto"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:06Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3325439"],"render_values":[{"text":"uoadl:3325439","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3325439","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3325439","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3325439","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ταπεινού Μυρτώ","Tapeinou Myrto"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3325439","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3325439"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Επανεξετάζοντας τη θάλασσα ως τον καταλύτη μέσω του οποίου η έννοια του «ανθρώπου» δύναται να μεταναστεύει και να επιστρέφει, η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά το ποίημα-κυκλώνα της M. NourbeSe Philip Zong! As told to the author by Setaey Adamu Boateng (2008) και το υβριδικό μυθιστόρημα Into the Interior (2010) της Michelle Cliff. Η άκρως πειραματική ποιητική σύνθεση της Philip αναποδογυρίζει το δισέλιδο νομικό έγγραφο της ιστορικά σημαδιακής δικαστικής υπόθεσης Gregson vs. Gilbert, αποστάζοντας ευφάνταστα τη γλώσσα και τα νοήματά του προκειμένου να φανταστεί αυτό που «δεν γίνεται αλλά πρέπει να ειπωθεί» (Philip). Η αφήγηση της Cliff συμπτωματικά αναχωρεί και η ίδια από ένα αποικιακό παρελθόν, για να διασχίσει τον Ατλαντικό Ωκεανό με προορισμό την Αγγλική μητρόπολη, διαχωρίζοντας και συγχωνεύοντας ιστορικά γεγονότα και γεωγραφικούς τόπους. Προκειμένου να ανιχνεύσω τις «συγκυριακές» (Stuart Hall) συσχετίσεις μεταξύ των δύο κειμένων, προσεγγίζω το «Νέο Κόσμο» του 1492 ως τη μεθοδολογική αφετηρία που διανοίγει τη δυνατότητα προς ένα νέο αυτοποιητικό «ανθρωπισμό» (Sylvia Wynter) έξω από τους αρμούς της δυτικής επιστημολογίας. Μέσω της έννοιας της «κυματοδιαλεκτικής» [tidalectics] του Kamau Brathwaite και της ποιητικής της συσχέτισης του Édouard Glissant, υποστηρίζω ότι και τα δύο κείμενα σκηνοθετούν μια εναλλακτική πολιτική/ποιητική του κύματος, που τελικά τα μορφοποιεί σε «κύμενα» (Ελένη Κεφάλα). Στο πρώτο κεφάλαιο, εξερευνώ κειμενικές αναπαραστάσεις διασπορικής συσχέτισης, έλλειψης, περίσσειας, και τυχαιότητας, μέσω των οποίων το ενικό και το πληθυντικό ριζοσπαστικά επανανοηματοδούνται. Το δεύτερο κεφάλαιο επιχειρεί μια κατάβαση στις φασματικές κοινότητες των πολυγλωσσικών υποσημειώσεων αμφότερων των κειμένων, όπου τα ίχνη αυτών που τις απαρτίζουν σχηματίζουν από κοινού διαφορετικά αρχεία ιστορικής μνήμης και θρήνου. Στο τρίτο κεφάλαιο, εξετάζω πώς και οι δύο συγγραφείς μετατρέπουν τελικά την ίδια τη συγγραφή σε ένα αυτοποιητικό σύστημα κωδικοποίησης, ακολουθώντας μια αποαποικιακή αισθητική που αποτελείται από μεταβαλλόμενες γλώσσες, ύφη και τυπογραφίες. Αυτές οι κειμενικές συγκατοικήσεις, παρότι στιγμιαίες, ευάλωτες και διασπορικές, επιβεβαιώνουν το δικαίωμα της έννοιας του ανθρώπου να εμπλέκεται σε απίθανους και ευάλωτους φαντασιακούς συσχετισμούς αποκαλύπτοντας τις πολλαπλές πορείες προς αυτό που η Saidiya Hartman ορίζει ως την πολυπόθητη «ελεύθερη κατάσταση»—μια κατάσταση στην οποία ενοικεί πάντοτε μια μελλοντική υπόσχεση.","To rethink the sea as the decolonial catalyst of the concept of the human, the vehicle of its migrations and returns, I draw on M. NourbeSe Philip’s cycle poem Zong! As told to the author by Setaey Adamu Boateng (2008) and Michelle Cliff’s hybrid novel Into the Interior (2010). Philip’s highly experimental poetic synthesis critically revises a legal document from the Black Atlantic slave trade, namely, the summary of the Gregson vs. Gilbert case about the murder of the Africans on board of the Zong, by imaginatively distilling the nuances and aporias that emerge from the narrative of the case in order to untell “the story that must be told” (Philip in “Notanda”). Cliff’s narrative symptomatically departs from a colonial past, too, to travel across the Atlantic Ocean to the British metropolis, gradually morphing into a series of fugues that alternately shreds apart and brings together relations, historical events, as well as geographical places. In order to trace the “conjunctural” (Stuart Hall) affiliations between the two texts, I approach the novus orbis of 1492 as a methodological point of departure, drawing on Sylvia Wynter’s understanding of the beginnings of colonial modernity as a catalyst that produces the possibility of a new autopoetic “human view.” Through Kamau Brathwaite’s concept of “tidalectics” and its transoceanic imaginaries and Édouard Glissant’s poetics of relation, I argue that both texts stage an alternative politics/poetics of the kýma, steadily morphing into wordwaves [κύμενα] (Eleni Kefala). In the first chapter, I explore in-text imaginings of relation and diaspora, as well as of lack, excess, and contingency, suggesting that the textual representations of the singular and the plural steadily undergo a queer metamorphosis. The second chapter performs a catabasis into the polyvocal footnotes of both texts, where a hauntological formation of imaginary counter-communities between the living and the dead takes place. In the third chapter, I discuss how both writers finally turn authorship itself into a maroon autopoetic system of encoding, letting it float among a tidal “decolonial aestheSis” (Walter Mignolo and Rolando Vázquez) that consists of shifting languages, registers, and typographic visual images. These textual co-inhabitancies, albeit momentary, vulnerable, and diasporic, affirm the right of the concept of the human to engage radically errant community-makings and imaginings, tidally revealing multiple routes towards what Saidiya Hartman refers to as the anticipated “free state”—an unforeseen state that carries within it a future that is always yet to-be imagined."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Co-Inhabiting the Tide: The Imagination and Praxis of Relation in Philip M. NourbeSe’s Zong! and Michelle Cliff’s Into the Interior"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ταπεινού Μυρτώ","Tapeinou Myrto"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Επανεξετάζοντας τη θάλασσα ως τον καταλύτη μέσω του οποίου η έννοια του «ανθρώπου» δύναται να μεταναστεύει και να επιστρέφει, η παρούσα διπλωματική εργασία μελετά το ποίημα-κυκλώνα της M. NourbeSe Philip Zong! As told to the author by Setaey Adamu Boateng (2008) και το υβριδικό μυθιστόρημα Into the Interior (2010) της Michelle Cliff. Η άκρως πειραματική ποιητική σύνθεση της Philip αναποδογυρίζει το δισέλιδο νομικό έγγραφο της ιστορικά σημαδιακής δικαστικής υπόθεσης Gregson vs. Gilbert, αποστάζοντας ευφάνταστα τη γλώσσα και τα νοήματά του προκειμένου να φανταστεί αυτό που «δεν γίνεται αλλά πρέπει να ειπωθεί» (Philip). Η αφήγηση της Cliff συμπτωματικά αναχωρεί και η ίδια από ένα αποικιακό παρελθόν, για να διασχίσει τον Ατλαντικό Ωκεανό με προορισμό την Αγγλική μητρόπολη, διαχωρίζοντας και συγχωνεύοντας ιστορικά γεγονότα και γεωγραφικούς τόπους. Προκειμένου να ανιχνεύσω τις «συγκυριακές» (Stuart Hall) συσχετίσεις μεταξύ των δύο κειμένων, προσεγγίζω το «Νέο Κόσμο» του 1492 ως τη μεθοδολογική αφετηρία που διανοίγει τη δυνατότητα προς ένα νέο αυτοποιητικό «ανθρωπισμό» (Sylvia Wynter) έξω από τους αρμούς της δυτικής επιστημολογίας. Μέσω της έννοιας της «κυματοδιαλεκτικής» [tidalectics] του Kamau Brathwaite και της ποιητικής της συσχέτισης του Édouard Glissant, υποστηρίζω ότι και τα δύο κείμενα σκηνοθετούν μια εναλλακτική πολιτική/ποιητική του κύματος, που τελικά τα μορφοποιεί σε «κύμενα» (Ελένη Κεφάλα). Στο πρώτο κεφάλαιο, εξερευνώ κειμενικές αναπαραστάσεις διασπορικής συσχέτισης, έλλειψης, περίσσειας, και τυχαιότητας, μέσω των οποίων το ενικό και το πληθυντικό ριζοσπαστικά επανανοηματοδούνται. Το δεύτερο κεφάλαιο επιχειρεί μια κατάβαση στις φασματικές κοινότητες των πολυγλωσσικών υποσημειώσεων αμφότερων των κειμένων, όπου τα ίχνη αυτών που τις απαρτίζουν σχηματίζουν από κοινού διαφορετικά αρχεία ιστορικής μνήμης και θρήνου. Στο τρίτο κεφάλαιο, εξετάζω πώς και οι δύο συγγραφείς μετατρέπουν τελικά την ίδια τη συγγραφή σε ένα αυτοποιητικό σύστημα κωδικοποίησης, ακολουθώντας μια αποαποικιακή αισθητική που αποτελείται από μεταβαλλόμενες γλώσσες, ύφη και τυπογραφίες. Αυτές οι κειμενικές συγκατοικήσεις, παρότι στιγμιαίες, ευάλωτες και διασπορικές, επιβεβαιώνουν το δικαίωμα της έννοιας του ανθρώπου να εμπλέκεται σε απίθανους και ευάλωτους φαντασιακούς συσχετισμούς αποκαλύπτοντας τις πολλαπλές πορείες προς αυτό που η Saidiya Hartman ορίζει ως την πολυπόθητη «ελεύθερη κατάσταση»—μια κατάσταση στην οποία ενοικεί πάντοτε μια μελλοντική υπόσχεση.","To rethink the sea as the decolonial catalyst of the concept of the human, the vehicle of its migrations and returns, I draw on M. NourbeSe Philip’s cycle poem Zong! As told to the author by Setaey Adamu Boateng (2008) and Michelle Cliff’s hybrid novel Into the Interior (2010). Philip’s highly experimental poetic synthesis critically revises a legal document from the Black Atlantic slave trade, namely, the summary of the Gregson vs. Gilbert case about the murder of the Africans on board of the Zong, by imaginatively distilling the nuances and aporias that emerge from the narrative of the case in order to untell “the story that must be told” (Philip in “Notanda”). Cliff’s narrative symptomatically departs from a colonial past, too, to travel across the Atlantic Ocean to the British metropolis, gradually morphing into a series of fugues that alternately shreds apart and brings together relations, historical events, as well as geographical places. In order to trace the “conjunctural” (Stuart Hall) affiliations between the two texts, I approach the novus orbis of 1492 as a methodological point of departure, drawing on Sylvia Wynter’s understanding of the beginnings of colonial modernity as a catalyst that produces the possibility of a new autopoetic “human view.” Through Kamau Brathwaite’s concept of “tidalectics” and its transoceanic imaginaries and Édouard Glissant’s poetics of relation, I argue that both texts stage an alternative politics/poetics of the kýma, steadily morphing into wordwaves [κύμενα] (Eleni Kefala). In the first chapter, I explore in-text imaginings of relation and diaspora, as well as of lack, excess, and contingency, suggesting that the textual representations of the singular and the plural steadily undergo a queer metamorphosis. The second chapter performs a catabasis into the polyvocal footnotes of both texts, where a hauntological formation of imaginary counter-communities between the living and the dead takes place. In the third chapter, I discuss how both writers finally turn authorship itself into a maroon autopoetic system of encoding, letting it float among a tidal “decolonial aestheSis” (Walter Mignolo and Rolando Vázquez) that consists of shifting languages, registers, and typographic visual images. These textual co-inhabitancies, albeit momentary, vulnerable, and diasporic, affirm the right of the concept of the human to engage radically errant community-makings and imaginings, tidally revealing multiple routes towards what Saidiya Hartman refers to as the anticipated “free state”—an unforeseen state that carries within it a future that is always yet to-be imagined."],"dc:identifier":["uoadl:3325439","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3325439"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Co-Inhabiting the Tide: The Imagination and Praxis of Relation in Philip M. NourbeSe’s Zong! and Michelle Cliff’s Into the Interior"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:06Z"}