{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3325561"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3325561","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της πιθανής ηπατοπροστατευτικής και νεφροπροστατευτικής δράσης της διυδρομυρισετίνης έναντι της επαγόμενης από την μεθοτρεξάτη τοξικότητας","abstract":"Σκοπός: Η μεθοτρεξάτη (MTX) είναι ένας αντιμεταβολίτης που χρησιμοποιείται ευρέως στη θεραπευτική με δύο διαφορετικές χρήσεις. Σε χαμηλή δόση χορηγείται ως ανοσοτροποποιητικός παράγοντας για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας (DMARD) ή άλλων αυτοάνοσων διαταραχών, ενώ σε υψηλή δόση ως αντικαρκινική θεραπεία. Ωστόσο, η χορήγηση της MTX σε χαμηλή αλλά και σε υψηλή δόση έχει συσχετισθεί με διάφορες ανεπιθύμητες ενέργειες, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις περιορίζουν τη χρήση της, μεταξύ των οποίων είναι η ηπατική και η νεφρική δυσλειτουργία. Επειδή η ΜΤΧ έχει σημαντική συνεισφορά και αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση των προαναφερθέντων ασθενειών, κρίνεται σημαντική η μελέτη και εύρεση ουσιών, οι οποίες θα μπορέσουν να μειώσουν αυτές τις ανεπιθύμητες ενέργειες και να καθιστούν την θεραπεία με την ΜΤΧ πιο ασφαλή. Αυτό το ρόλο θα μπορούσε πιθανώς να διαδραματίσει μια φλαβονόλη απομονωμένη από το φυτό Ampelopsis grossedentata, οικογένεια Vitaceae, η διυδρομυρισετίνη (DHM). Στην παρούσα εργασία, μελετήσαμε την πιθανή ηπατοπροστατευτική και νεφροπροστατευτική δράση της DHM σε μύες στους οποίους χορηγήθηκε ΜΤΧ, και διερευνήσαμε τον μηχανισμό με τον οποίο επιτυγχάνονται οι προστατευτικές αυτές δράσεις. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε χορήγηση ΜΤΧ ενδοπεριτοναϊκά (ΙP) σε μύες τριών διαφορετικών στελεχών (C57Bl6, BALBc, 129/Sv), ώστε να βρεθεί το κατάλληλο πειραματικό μοντέλο ηπατοτοξικότητας της ΜΤΧ μέσω αξιολόγησης των δεικτών ηπατικής λειτουργίας ασπαρτική και αλανινική αμινοτρανσφεράση. Στη συνέχεια, μύες 129/Sv τυχαιοποιήθηκαν σε 6 ομάδες και έλαβαν είτε MTX άπαξ είτε DHM από του στόματος για 5 ημέρες είτε και τον συνδυασμό ΜΤΧ και DHM. Με το πέρας των χορηγήσεων έγινε αιμοληψία για τον προσδιορισμό δεικτών ηπατικής και νεφρικής βλάβης και αιματικής τοξικότητας στο πλάσμα. Τέλος, τα ζώα ευθανατώθηκαν για την παραλαβή του ήπατος και του νεφρού, προς ιστολογική αξιολόγηση και ανάλυση των υποκείμενων μηχανισμών τοξικότητας της MTX και προστασίας της DHM. Αποτελέσματα: Στο πλάσμα των ζώων βρέθηκαν αυξημένα επίπεδα τρανσαμινασών, κρεατινίνης και πρωτεϊνικών καρβονυλίων, υποδηλώνοντας πιθανή βλάβη στο ήπαρ και αυξημένο οξειδωτικό στρες. Η ιστολογική αξιολόγηση των οργάνων, ωστόσο, δεν έδειξε σημαντικές βλάβες. Όσον αφορά τον υποκείμενο μηχανισμό στο ήπαρ, η MTX φαίνεται ότι επάγει βλάβη μέσω μηχανισμών της απόπτωσης και της φλεγμονής. Η DHM περιορίζει τη φλεγμονή μέσω μείωσης της έκφρασης του TNF-a , του p-STAT3 και του p- NF-Kb, καθώς και της iNOS. Παράλληλα, η DHM παρεμβαίνει και στο αποπτωτικό μονοπάτι, καθώς αναστρέφει τα αυξημένα επίπεδα της αποπτωτικής πρωτεΐνης BAX και τα μειωμένα επίπεδα της αντιαποπτωτικής πρωτεΐνης Bcl-xL που παρατηρούνται μετά από χορήγηση της ΜΤΧ. Στους νεφρούς, η επιβλαβής δράση της MTX βασίζεται περισσότερο στη φλεγμονή, και λιγότερο στο οξειδωτικό στρες και την απόπτωση. Στους συσχετιζόμενους με την φλεγμονή δείκτες, η DHM μειώνει τη φωσφορυλίωση του STAT3 και του NF-Kb καθώς και την έκφραση της IL-6. Τέλος, η DHM παρουσιάζει αντιοξειδωτικές ιδιότητες, καθώς επαναφέρει τα επίπεδα των πρωτεϊνικών καρβονυλίων που αυξάνονται υπό την επίδραση της MTX τόσο στο ήπαρ όσο και στους νεφρούς. Συμπεράσματα: Η DHM έχει προστατευτική δράση έναντι της επαγόμενης από την ΜΤΧ ηπατοτοξικότητας και της νεφροτοξικότητας που μεσολαβείτε από τη μείωση της φλεγμονής και της απόπτωσης ενώ περιλαμβάνει και αντιοξειδωτικές επιδράσεις.","abstract_html":"Σκοπός: Η μεθοτρεξάτη (MTX) είναι ένας αντιμεταβολίτης που χρησιμοποιείται ευρέως στη θεραπευτική με δύο διαφορετικές χρήσεις. Σε χαμηλή δόση χορηγείται ως ανοσοτροποποιητικός παράγοντας για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας (DMARD) ή άλλων αυτοάνοσων διαταραχών, ενώ σε υψηλή δόση ως αντικαρκινική θεραπεία. Ωστόσο, η χορήγηση της MTX σε χαμηλή αλλά και σε υψηλή δόση έχει συσχετισθεί με διάφορες ανεπιθύμητες ενέργειες, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις περιορίζουν τη χρήση της, μεταξύ των οποίων είναι η ηπατική και η νεφρική δυσλειτουργία. Επειδή η ΜΤΧ έχει σημαντική συνεισφορά και αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση των προαναφερθέντων ασθενειών, κρίνεται σημαντική η μελέτη και εύρεση ουσιών, οι οποίες θα μπορέσουν να μειώσουν αυτές τις ανεπιθύμητες ενέργειες και να καθιστούν την θεραπεία με την ΜΤΧ πιο ασφαλή. Αυτό το ρόλο θα μπορούσε πιθανώς να διαδραματίσει μια φλαβονόλη απομονωμένη από το φυτό Ampelopsis grossedentata, οικογένεια Vitaceae, η διυδρομυρισετίνη (DHM). Στην παρούσα εργασία, μελετήσαμε την πιθανή ηπατοπροστατευτική και νεφροπροστατευτική δράση της DHM σε μύες στους οποίους χορηγήθηκε ΜΤΧ, και διερευνήσαμε τον μηχανισμό με τον οποίο επιτυγχάνονται οι προστατευτικές αυτές δράσεις. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε χορήγηση ΜΤΧ ενδοπεριτοναϊκά (ΙP) σε μύες τριών διαφορετικών στελεχών (C57Bl6, BALBc, 129/Sv), ώστε να βρεθεί το κατάλληλο πειραματικό μοντέλο ηπατοτοξικότητας της ΜΤΧ μέσω αξιολόγησης των δεικτών ηπατικής λειτουργίας ασπαρτική και αλανινική αμινοτρανσφεράση. Στη συνέχεια, μύες 129/Sv τυχαιοποιήθηκαν σε 6 ομάδες και έλαβαν είτε MTX άπαξ είτε DHM από του στόματος για 5 ημέρες είτε και τον συνδυασμό ΜΤΧ και DHM. Με το πέρας των χορηγήσεων έγινε αιμοληψία για τον προσδιορισμό δεικτών ηπατικής και νεφρικής βλάβης και αιματικής τοξικότητας στο πλάσμα. Τέλος, τα ζώα ευθανατώθηκαν για την παραλαβή του ήπατος και του νεφρού, προς ιστολογική αξιολόγηση και ανάλυση των υποκείμενων μηχανισμών τοξικότητας της MTX και προστασίας της DHM. Αποτελέσματα: Στο πλάσμα των ζώων βρέθηκαν αυξημένα επίπεδα τρανσαμινασών, κρεατινίνης και πρωτεϊνικών καρβονυλίων, υποδηλώνοντας πιθανή βλάβη στο ήπαρ και αυξημένο οξειδωτικό στρες. Η ιστολογική αξιολόγηση των οργάνων, ωστόσο, δεν έδειξε σημαντικές βλάβες. Όσον αφορά τον υποκείμενο μηχανισμό στο ήπαρ, η MTX φαίνεται ότι επάγει βλάβη μέσω μηχανισμών της απόπτωσης και της φλεγμονής. Η DHM περιορίζει τη φλεγμονή μέσω μείωσης της έκφρασης του TNF-a , του p-STAT3 και του p- NF-Kb, καθώς και της iNOS. Παράλληλα, η DHM παρεμβαίνει και στο αποπτωτικό μονοπάτι, καθώς αναστρέφει τα αυξημένα επίπεδα της αποπτωτικής πρωτεΐνης BAX και τα μειωμένα επίπεδα της αντιαποπτωτικής πρωτεΐνης Bcl-xL που παρατηρούνται μετά από χορήγηση της ΜΤΧ. Στους νεφρούς, η επιβλαβής δράση της MTX βασίζεται περισσότερο στη φλεγμονή, και λιγότερο στο οξειδωτικό στρες και την απόπτωση. Στους συσχετιζόμενους με την φλεγμονή δείκτες, η DHM μειώνει τη φωσφορυλίωση του STAT3 και του NF-Kb καθώς και την έκφραση της IL-6. Τέλος, η DHM παρουσιάζει αντιοξειδωτικές ιδιότητες, καθώς επαναφέρει τα επίπεδα των πρωτεϊνικών καρβονυλίων που αυξάνονται υπό την επίδραση της MTX τόσο στο ήπαρ όσο και στους νεφρούς. Συμπεράσματα: Η DHM έχει προστατευτική δράση έναντι της επαγόμενης από την ΜΤΧ ηπατοτοξικότητας και της νεφροτοξικότητας που μεσολαβείτε από τη μείωση της φλεγμονής και της απόπτωσης ενώ περιλαμβάνει και αντιοξειδωτικές επιδράσεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Δήμας Πολυζώης","DIMAS POLYZOIS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:08Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3325561"],"render_values":[{"text":"uoadl:3325561","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3325561","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3325561","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3325561","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δήμας Πολυζώης","DIMAS POLYZOIS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3325561","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3325561"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η μεθοτρεξάτη (MTX) είναι ένας αντιμεταβολίτης που χρησιμοποιείται ευρέως στη θεραπευτική με δύο διαφορετικές χρήσεις. Σε χαμηλή δόση χορηγείται ως ανοσοτροποποιητικός παράγοντας για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας (DMARD) ή άλλων αυτοάνοσων διαταραχών, ενώ σε υψηλή δόση ως αντικαρκινική θεραπεία. Ωστόσο, η χορήγηση της MTX σε χαμηλή αλλά και σε υψηλή δόση έχει συσχετισθεί με διάφορες ανεπιθύμητες ενέργειες, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις περιορίζουν τη χρήση της, μεταξύ των οποίων είναι η ηπατική και η νεφρική δυσλειτουργία. Επειδή η ΜΤΧ έχει σημαντική συνεισφορά και αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση των προαναφερθέντων ασθενειών, κρίνεται σημαντική η μελέτη και εύρεση ουσιών, οι οποίες θα μπορέσουν να μειώσουν αυτές τις ανεπιθύμητες ενέργειες και να καθιστούν την θεραπεία με την ΜΤΧ πιο ασφαλή. Αυτό το ρόλο θα μπορούσε πιθανώς να διαδραματίσει μια φλαβονόλη απομονωμένη από το φυτό Ampelopsis grossedentata, οικογένεια Vitaceae, η διυδρομυρισετίνη (DHM). Στην παρούσα εργασία, μελετήσαμε την πιθανή ηπατοπροστατευτική και νεφροπροστατευτική δράση της DHM σε μύες στους οποίους χορηγήθηκε ΜΤΧ, και διερευνήσαμε τον μηχανισμό με τον οποίο επιτυγχάνονται οι προστατευτικές αυτές δράσεις. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε χορήγηση ΜΤΧ ενδοπεριτοναϊκά (ΙP) σε μύες τριών διαφορετικών στελεχών (C57Bl6, BALBc, 129/Sv), ώστε να βρεθεί το κατάλληλο πειραματικό μοντέλο ηπατοτοξικότητας της ΜΤΧ μέσω αξιολόγησης των δεικτών ηπατικής λειτουργίας ασπαρτική και αλανινική αμινοτρανσφεράση. Στη συνέχεια, μύες 129/Sv τυχαιοποιήθηκαν σε 6 ομάδες και έλαβαν είτε MTX άπαξ είτε DHM από του στόματος για 5 ημέρες είτε και τον συνδυασμό ΜΤΧ και DHM. Με το πέρας των χορηγήσεων έγινε αιμοληψία για τον προσδιορισμό δεικτών ηπατικής και νεφρικής βλάβης και αιματικής τοξικότητας στο πλάσμα. Τέλος, τα ζώα ευθανατώθηκαν για την παραλαβή του ήπατος και του νεφρού, προς ιστολογική αξιολόγηση και ανάλυση των υποκείμενων μηχανισμών τοξικότητας της MTX και προστασίας της DHM. Αποτελέσματα: Στο πλάσμα των ζώων βρέθηκαν αυξημένα επίπεδα τρανσαμινασών, κρεατινίνης και πρωτεϊνικών καρβονυλίων, υποδηλώνοντας πιθανή βλάβη στο ήπαρ και αυξημένο οξειδωτικό στρες. Η ιστολογική αξιολόγηση των οργάνων, ωστόσο, δεν έδειξε σημαντικές βλάβες. Όσον αφορά τον υποκείμενο μηχανισμό στο ήπαρ, η MTX φαίνεται ότι επάγει βλάβη μέσω μηχανισμών της απόπτωσης και της φλεγμονής. Η DHM περιορίζει τη φλεγμονή μέσω μείωσης της έκφρασης του TNF-a , του p-STAT3 και του p- NF-Kb, καθώς και της iNOS. Παράλληλα, η DHM παρεμβαίνει και στο αποπτωτικό μονοπάτι, καθώς αναστρέφει τα αυξημένα επίπεδα της αποπτωτικής πρωτεΐνης BAX και τα μειωμένα επίπεδα της αντιαποπτωτικής πρωτεΐνης Bcl-xL που παρατηρούνται μετά από χορήγηση της ΜΤΧ. Στους νεφρούς, η επιβλαβής δράση της MTX βασίζεται περισσότερο στη φλεγμονή, και λιγότερο στο οξειδωτικό στρες και την απόπτωση. Στους συσχετιζόμενους με την φλεγμονή δείκτες, η DHM μειώνει τη φωσφορυλίωση του STAT3 και του NF-Kb καθώς και την έκφραση της IL-6. Τέλος, η DHM παρουσιάζει αντιοξειδωτικές ιδιότητες, καθώς επαναφέρει τα επίπεδα των πρωτεϊνικών καρβονυλίων που αυξάνονται υπό την επίδραση της MTX τόσο στο ήπαρ όσο και στους νεφρούς. Συμπεράσματα: Η DHM έχει προστατευτική δράση έναντι της επαγόμενης από την ΜΤΧ ηπατοτοξικότητας και της νεφροτοξικότητας που μεσολαβείτε από τη μείωση της φλεγμονής και της απόπτωσης ενώ περιλαμβάνει και αντιοξειδωτικές επιδράσεις.","Purpose: Methotrexate (MTX) is an antimetabolite widely used in therapy with two distinct uses. At a low dose it is given as an immunomodulatory agent for the treatment of rheumatoid arthritis (DMARD) or other autoimmune disorders, while at a high dose as an anti-cancer treatment. However, the administration of MTX at low as well as at high dose has been associated with several adverse effects, which in several cases limit its use, among which are hepatic and renal dysfunction. Because MTX has a significant contribution and effectiveness in the treatment of the aforementioned diseases, it is important to study and find substances that will be able to reduce these side effects and make MTX treatment safer. This role could possibly be played by a flavonol isolated from the plant Ampelopsis grossedentata, family Vitaceae, dihydromyricetin (DHM). In the present work, we studied the potential hepatoprotective and nephroprotective effects of DHM in MTX-treated mice, and investigated the mechanism by which these protective effects are achieved. Methods: MTX was administered intraperitoneally (IP) to mice of three different strains (C57Bl6, BALBc, 129/Sv), in order to find the appropriate experimental model of hepatotoxicity of MTX by evaluating the liver function markers aspartate and alanine aminotransferase. Then, 129/Sv mice were randomized into 6 groups and received either MTX once or DHM orally for 5 days or the combination of MTX and DHM. At the end of the administrations, a blood sample was taken to determine indicators of liver and kidney damage and hematological toxicity in the plasma. Finally, animals were euthanized to obtain the liver and kidney, for histological evaluation and analysis of the underlying mechanisms of MTX toxicity and DHM protection. Results: Elevated levels of transaminases, creatinine and protein carbonyls were found in the plasma of the animals, indicating possible liver damage and increased oxidative stress. Histological evaluation of the organs, however, showed no significant lesions. Regarding the underlying mechanism in the liver, MTX appears to induce damage through mechanisms of apoptosis and inflammation. DHM reduces inflammation by reducing the expression of TNF-α, p-STAT3 and p-NF-Kb, as well as iNOS. At the same time, DHM also intervenes in the apoptotic pathway, as it reverses the increased levels of the apoptotic protein BAX and the decreased levels of the anti-apoptotic protein Bcl-xL observed after administration of MTX. In the kidney, the deleterious effect of MTX is based more on inflammation, and less on oxidative stress and apoptosis. In the inflammation-related markers, DHM reduces the phosphorylation of STAT3 and NF-Kb as well as the expression of IL-6. Finally, DHM exhibits antioxidant properties, as it restores the levels of protein carbonyls that increase under the influence of MTX in both the liver and kidneys. Conclusions: DHM has a protective effect against MTX-induced hepatotoxicity and nephrotoxicity mediated by reducing inflammation and apoptosis while also involving antioxidant effects."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της πιθανής ηπατοπροστατευτικής και νεφροπροστατευτικής δράσης της διυδρομυρισετίνης έναντι της επαγόμενης από την μεθοτρεξάτη τοξικότητας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δήμας Πολυζώης","DIMAS POLYZOIS"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Σκοπός: Η μεθοτρεξάτη (MTX) είναι ένας αντιμεταβολίτης που χρησιμοποιείται ευρέως στη θεραπευτική με δύο διαφορετικές χρήσεις. Σε χαμηλή δόση χορηγείται ως ανοσοτροποποιητικός παράγοντας για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας (DMARD) ή άλλων αυτοάνοσων διαταραχών, ενώ σε υψηλή δόση ως αντικαρκινική θεραπεία. Ωστόσο, η χορήγηση της MTX σε χαμηλή αλλά και σε υψηλή δόση έχει συσχετισθεί με διάφορες ανεπιθύμητες ενέργειες, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις περιορίζουν τη χρήση της, μεταξύ των οποίων είναι η ηπατική και η νεφρική δυσλειτουργία. Επειδή η ΜΤΧ έχει σημαντική συνεισφορά και αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση των προαναφερθέντων ασθενειών, κρίνεται σημαντική η μελέτη και εύρεση ουσιών, οι οποίες θα μπορέσουν να μειώσουν αυτές τις ανεπιθύμητες ενέργειες και να καθιστούν την θεραπεία με την ΜΤΧ πιο ασφαλή. Αυτό το ρόλο θα μπορούσε πιθανώς να διαδραματίσει μια φλαβονόλη απομονωμένη από το φυτό Ampelopsis grossedentata, οικογένεια Vitaceae, η διυδρομυρισετίνη (DHM). Στην παρούσα εργασία, μελετήσαμε την πιθανή ηπατοπροστατευτική και νεφροπροστατευτική δράση της DHM σε μύες στους οποίους χορηγήθηκε ΜΤΧ, και διερευνήσαμε τον μηχανισμό με τον οποίο επιτυγχάνονται οι προστατευτικές αυτές δράσεις. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε χορήγηση ΜΤΧ ενδοπεριτοναϊκά (ΙP) σε μύες τριών διαφορετικών στελεχών (C57Bl6, BALBc, 129/Sv), ώστε να βρεθεί το κατάλληλο πειραματικό μοντέλο ηπατοτοξικότητας της ΜΤΧ μέσω αξιολόγησης των δεικτών ηπατικής λειτουργίας ασπαρτική και αλανινική αμινοτρανσφεράση. Στη συνέχεια, μύες 129/Sv τυχαιοποιήθηκαν σε 6 ομάδες και έλαβαν είτε MTX άπαξ είτε DHM από του στόματος για 5 ημέρες είτε και τον συνδυασμό ΜΤΧ και DHM. Με το πέρας των χορηγήσεων έγινε αιμοληψία για τον προσδιορισμό δεικτών ηπατικής και νεφρικής βλάβης και αιματικής τοξικότητας στο πλάσμα. Τέλος, τα ζώα ευθανατώθηκαν για την παραλαβή του ήπατος και του νεφρού, προς ιστολογική αξιολόγηση και ανάλυση των υποκείμενων μηχανισμών τοξικότητας της MTX και προστασίας της DHM. Αποτελέσματα: Στο πλάσμα των ζώων βρέθηκαν αυξημένα επίπεδα τρανσαμινασών, κρεατινίνης και πρωτεϊνικών καρβονυλίων, υποδηλώνοντας πιθανή βλάβη στο ήπαρ και αυξημένο οξειδωτικό στρες. Η ιστολογική αξιολόγηση των οργάνων, ωστόσο, δεν έδειξε σημαντικές βλάβες. Όσον αφορά τον υποκείμενο μηχανισμό στο ήπαρ, η MTX φαίνεται ότι επάγει βλάβη μέσω μηχανισμών της απόπτωσης και της φλεγμονής. Η DHM περιορίζει τη φλεγμονή μέσω μείωσης της έκφρασης του TNF-a , του p-STAT3 και του p- NF-Kb, καθώς και της iNOS. Παράλληλα, η DHM παρεμβαίνει και στο αποπτωτικό μονοπάτι, καθώς αναστρέφει τα αυξημένα επίπεδα της αποπτωτικής πρωτεΐνης BAX και τα μειωμένα επίπεδα της αντιαποπτωτικής πρωτεΐνης Bcl-xL που παρατηρούνται μετά από χορήγηση της ΜΤΧ. Στους νεφρούς, η επιβλαβής δράση της MTX βασίζεται περισσότερο στη φλεγμονή, και λιγότερο στο οξειδωτικό στρες και την απόπτωση. Στους συσχετιζόμενους με την φλεγμονή δείκτες, η DHM μειώνει τη φωσφορυλίωση του STAT3 και του NF-Kb καθώς και την έκφραση της IL-6. Τέλος, η DHM παρουσιάζει αντιοξειδωτικές ιδιότητες, καθώς επαναφέρει τα επίπεδα των πρωτεϊνικών καρβονυλίων που αυξάνονται υπό την επίδραση της MTX τόσο στο ήπαρ όσο και στους νεφρούς. Συμπεράσματα: Η DHM έχει προστατευτική δράση έναντι της επαγόμενης από την ΜΤΧ ηπατοτοξικότητας και της νεφροτοξικότητας που μεσολαβείτε από τη μείωση της φλεγμονής και της απόπτωσης ενώ περιλαμβάνει και αντιοξειδωτικές επιδράσεις.","Purpose: Methotrexate (MTX) is an antimetabolite widely used in therapy with two distinct uses. At a low dose it is given as an immunomodulatory agent for the treatment of rheumatoid arthritis (DMARD) or other autoimmune disorders, while at a high dose as an anti-cancer treatment. However, the administration of MTX at low as well as at high dose has been associated with several adverse effects, which in several cases limit its use, among which are hepatic and renal dysfunction. Because MTX has a significant contribution and effectiveness in the treatment of the aforementioned diseases, it is important to study and find substances that will be able to reduce these side effects and make MTX treatment safer. This role could possibly be played by a flavonol isolated from the plant Ampelopsis grossedentata, family Vitaceae, dihydromyricetin (DHM). In the present work, we studied the potential hepatoprotective and nephroprotective effects of DHM in MTX-treated mice, and investigated the mechanism by which these protective effects are achieved. Methods: MTX was administered intraperitoneally (IP) to mice of three different strains (C57Bl6, BALBc, 129/Sv), in order to find the appropriate experimental model of hepatotoxicity of MTX by evaluating the liver function markers aspartate and alanine aminotransferase. Then, 129/Sv mice were randomized into 6 groups and received either MTX once or DHM orally for 5 days or the combination of MTX and DHM. At the end of the administrations, a blood sample was taken to determine indicators of liver and kidney damage and hematological toxicity in the plasma. Finally, animals were euthanized to obtain the liver and kidney, for histological evaluation and analysis of the underlying mechanisms of MTX toxicity and DHM protection. Results: Elevated levels of transaminases, creatinine and protein carbonyls were found in the plasma of the animals, indicating possible liver damage and increased oxidative stress. Histological evaluation of the organs, however, showed no significant lesions. Regarding the underlying mechanism in the liver, MTX appears to induce damage through mechanisms of apoptosis and inflammation. DHM reduces inflammation by reducing the expression of TNF-α, p-STAT3 and p-NF-Kb, as well as iNOS. At the same time, DHM also intervenes in the apoptotic pathway, as it reverses the increased levels of the apoptotic protein BAX and the decreased levels of the anti-apoptotic protein Bcl-xL observed after administration of MTX. In the kidney, the deleterious effect of MTX is based more on inflammation, and less on oxidative stress and apoptosis. In the inflammation-related markers, DHM reduces the phosphorylation of STAT3 and NF-Kb as well as the expression of IL-6. Finally, DHM exhibits antioxidant properties, as it restores the levels of protein carbonyls that increase under the influence of MTX in both the liver and kidneys. Conclusions: DHM has a protective effect against MTX-induced hepatotoxicity and nephrotoxicity mediated by reducing inflammation and apoptosis while also involving antioxidant effects."],"dc:identifier":["uoadl:3325561","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3325561"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη της πιθανής ηπατοπροστατευτικής και νεφροπροστατευτικής δράσης της διυδρομυρισετίνης έναντι της επαγόμενης από την μεθοτρεξάτη τοξικότητας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:08Z"}