{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3328369"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3328369","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η κλινική σημασία των αναστολέων αγγειογένεσης μετά την 1η γραμμή θεραπείας σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα. Η εμπειρία ενός κέντρου","abstract":"Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος πνεύμονα (ΜΜΚΠ) παραμένει η πρώτη αιτία θανάτου παγκοσμίως. Η αγγειογένεση είναι μία διαδικασία που προάγει την ανάπτυξη των καρκινικών όγκων, γι’αυτό αποτελεί και στόχο των θεραπευτικών παραγόντων. Το bevacizumab είναι ένα ανθρωποποιημένο μονοκλωνικό αντίσωμα που δεσμεύεται σε όλες τις κυκλοφορούσες, διαλυτές ισομορφές VEGF-A με αποτέλεσμα να αναστέλλει την νεοαγγείωση. Αντικείμενο μελέτης της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η διερεύνηση της χρήσης των αντιαγγειογενετικών παραγόντων, και πιο συγκεκριμένα του bevacizumab, στην πρωτη γραμμής θεραπεία ασθενών με ΜΜΚΠ της Γ’ Παθολογικής Πανεπιστημονικής Κλινικής του νοσοκομείου «ΣΩΤΗΡΙΑ». Μελετήθηκαν 628 ασθενείς της κλινικής, από τους οποίους οι 45 έλαβαν συνδυασμό χημειοθεραπείας με bevacizumab και 20 μόνο χημειοθεραπεία, ως προς την επιβίωση μέχρι πρόοδο νόσου (PFS), την συνολική επιβίωση (OS) και την τοξικότητα του bevacizumab. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα ο μέσος χρόνος επιβίωσης των ασθενών που έλαβαν στην 1η γραμμή θεραπείας συνδυαστική θεραπεία με bevacizumab μέχρι την πρόοδο της νόσου (PFS) είναι 5,3 μήνες (SD:0,718, 3,9 έως 6,7), συγκριτικά με τους ασθενείς που έλαβαν μόνο χημειοθεραπεία που ήταν 2,3 μήνες (SD:0,327, 1,7 έως 2,9). Αντίστοιχα η συνολική επιβίωση (OS) των ασθενών που έλαβαν συνδυαστική θεραπεία με bevacizumab είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τους ασθενείς που έλαβαν μόνο χημειοθεραπεία. Πιο συγκεκριμένα, η συνολική επιβίωση του γκρουπ που έλαβε bevacizumab είναι 12,4 μήνες (SD:1,579, 9,3 έως 15,6), ενώ του γκρουπ ελέγχου ήταν 8,9 μήνες (SD:1,938, 5,1 έως 12,7). Οι σημαντικότερες ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν τα αιμορραγικά επεισόδια (επίσταξη, αιμορραγία). Σύμφωνα με την συγγραφέα της παρούσας μελέτης οι σημαντικότερες αιτίες που οδήγησαν στο να μην αποτελεί το bevacizumab 1ης γραμμής θεραπεία του ΜΜΚΠ πλέον είναι το προφίλ ασφαλείας, η υποξία που προκαλείται από την αντιαγγειογενετική δράση και προάγει την αγγειογενετική μίμηση η οποία διατηρεί την παροχή αίματος του όγκου και διευκολύνει τη μετάσταση αυτού και η έλλειψη ειδικών βιοδεικτών.","abstract_html":"Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος πνεύμονα (ΜΜΚΠ) παραμένει η πρώτη αιτία θανάτου παγκοσμίως. Η αγγειογένεση είναι μία διαδικασία που προάγει την ανάπτυξη των καρκινικών όγκων, γι’αυτό αποτελεί και στόχο των θεραπευτικών παραγόντων. Το bevacizumab είναι ένα ανθρωποποιημένο μονοκλωνικό αντίσωμα που δεσμεύεται σε όλες τις κυκλοφορούσες, διαλυτές ισομορφές VEGF-A με αποτέλεσμα να αναστέλλει την νεοαγγείωση. Αντικείμενο μελέτης της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η διερεύνηση της χρήσης των αντιαγγειογενετικών παραγόντων, και πιο συγκεκριμένα του bevacizumab, στην πρωτη γραμμής θεραπεία ασθενών με ΜΜΚΠ της Γ’ Παθολογικής Πανεπιστημονικής Κλινικής του νοσοκομείου «ΣΩΤΗΡΙΑ». Μελετήθηκαν 628 ασθενείς της κλινικής, από τους οποίους οι 45 έλαβαν συνδυασμό χημειοθεραπείας με bevacizumab και 20 μόνο χημειοθεραπεία, ως προς την επιβίωση μέχρι πρόοδο νόσου (PFS), την συνολική επιβίωση (OS) και την τοξικότητα του bevacizumab. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα ο μέσος χρόνος επιβίωσης των ασθενών που έλαβαν στην 1η γραμμή θεραπείας συνδυαστική θεραπεία με bevacizumab μέχρι την πρόοδο της νόσου (PFS) είναι 5,3 μήνες (SD:0,718, 3,9 έως 6,7), συγκριτικά με τους ασθενείς που έλαβαν μόνο χημειοθεραπεία που ήταν 2,3 μήνες (SD:0,327, 1,7 έως 2,9). Αντίστοιχα η συνολική επιβίωση (OS) των ασθενών που έλαβαν συνδυαστική θεραπεία με bevacizumab είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τους ασθενείς που έλαβαν μόνο χημειοθεραπεία. Πιο συγκεκριμένα, η συνολική επιβίωση του γκρουπ που έλαβε bevacizumab είναι 12,4 μήνες (SD:1,579, 9,3 έως 15,6), ενώ του γκρουπ ελέγχου ήταν 8,9 μήνες (SD:1,938, 5,1 έως 12,7). Οι σημαντικότερες ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν τα αιμορραγικά επεισόδια (επίσταξη, αιμορραγία). Σύμφωνα με την συγγραφέα της παρούσας μελέτης οι σημαντικότερες αιτίες που οδήγησαν στο να μην αποτελεί το bevacizumab 1ης γραμμής θεραπεία του ΜΜΚΠ πλέον είναι το προφίλ ασφαλείας, η υποξία που προκαλείται από την αντιαγγειογενετική δράση και προάγει την αγγειογενετική μίμηση η οποία διατηρεί την παροχή αίματος του όγκου και διευκολύνει τη μετάσταση αυτού και η έλλειψη ειδικών βιοδεικτών.","abstract_has_math":false,"creators":["Καπούλα Φρειδερίκη-Μαρία","Kapoula Freideriki-Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:09Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3328369"],"render_values":[{"text":"uoadl:3328369","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3328369","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3328369","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3328369","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καπούλα Φρειδερίκη-Μαρία","Kapoula Freideriki-Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3328369","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3328369"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος πνεύμονα (ΜΜΚΠ) παραμένει η πρώτη αιτία θανάτου παγκοσμίως. Η αγγειογένεση είναι μία διαδικασία που προάγει την ανάπτυξη των καρκινικών όγκων, γι’αυτό αποτελεί και στόχο των θεραπευτικών παραγόντων. Το bevacizumab είναι ένα ανθρωποποιημένο μονοκλωνικό αντίσωμα που δεσμεύεται σε όλες τις κυκλοφορούσες, διαλυτές ισομορφές VEGF-A με αποτέλεσμα να αναστέλλει την νεοαγγείωση. Αντικείμενο μελέτης της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η διερεύνηση της χρήσης των αντιαγγειογενετικών παραγόντων, και πιο συγκεκριμένα του bevacizumab, στην πρωτη γραμμής θεραπεία ασθενών με ΜΜΚΠ της Γ’ Παθολογικής Πανεπιστημονικής Κλινικής του νοσοκομείου «ΣΩΤΗΡΙΑ». Μελετήθηκαν 628 ασθενείς της κλινικής, από τους οποίους οι 45 έλαβαν συνδυασμό χημειοθεραπείας με bevacizumab και 20 μόνο χημειοθεραπεία, ως προς την επιβίωση μέχρι πρόοδο νόσου (PFS), την συνολική επιβίωση (OS) και την τοξικότητα του bevacizumab. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα ο μέσος χρόνος επιβίωσης των ασθενών που έλαβαν στην 1η γραμμή θεραπείας συνδυαστική θεραπεία με bevacizumab μέχρι την πρόοδο της νόσου (PFS) είναι 5,3 μήνες (SD:0,718, 3,9 έως 6,7), συγκριτικά με τους ασθενείς που έλαβαν μόνο χημειοθεραπεία που ήταν 2,3 μήνες (SD:0,327, 1,7 έως 2,9). Αντίστοιχα η συνολική επιβίωση (OS) των ασθενών που έλαβαν συνδυαστική θεραπεία με bevacizumab είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τους ασθενείς που έλαβαν μόνο χημειοθεραπεία. Πιο συγκεκριμένα, η συνολική επιβίωση του γκρουπ που έλαβε bevacizumab είναι 12,4 μήνες (SD:1,579, 9,3 έως 15,6), ενώ του γκρουπ ελέγχου ήταν 8,9 μήνες (SD:1,938, 5,1 έως 12,7). Οι σημαντικότερες ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν τα αιμορραγικά επεισόδια (επίσταξη, αιμορραγία). Σύμφωνα με την συγγραφέα της παρούσας μελέτης οι σημαντικότερες αιτίες που οδήγησαν στο να μην αποτελεί το bevacizumab 1ης γραμμής θεραπεία του ΜΜΚΠ πλέον είναι το προφίλ ασφαλείας, η υποξία που προκαλείται από την αντιαγγειογενετική δράση και προάγει την αγγειογενετική μίμηση η οποία διατηρεί την παροχή αίματος του όγκου και διευκολύνει τη μετάσταση αυτού και η έλλειψη ειδικών βιοδεικτών.","Non-small cell lung cancer (NSCLC) remains the leading cause of death worldwide. Angiogenesis is a process that promotes the growth of cancer tumors, which are the target of therapeutic agents. Bevacizumab is a humanized monoclonal antibody that binds to all circulating, soluble VEGF-A isoforms, thereby inhibiting neovascularization. The object of this thesis is the investigation of the use of antiangiogenic agents, and more specifically bevacizumab, in the first line treatment of patients with NSCLC of the 3rd Pathological University Clinic of the \"SOTIRIA\" hospital. 628 clinic patients were studied, of whom 45 received chemotherapy plus bevacizumab and 20 received chemotherapy alone, in terms of progression free survival (PFS), overall survival (OS) and bevacizumab toxicity. According to the results, the median progression free survival of patients who received 1st-line bevacizumab combination therapy until disease progression (PFS) is 5.3 months (SD:0.718, 3.9 to 6.7), compared to patients who received chemotherapy alone which is 2.3 months (SD:0.327, 1.7 to 2.9). Accordingly, the overall survival (OS) of patients who received combination therapy with bevacizumab is longer than that of patients who received only chemotherapy. More specifically, the overall survival (OS) of the bevacizumab group is 12.4 months (SD:1,579, 9.3 to 15.6), while that of the control group is 8.9 months (SD:1,938, 5.1 to 12, 7). The most important adverse events were bleeding events (epistasis, bleeding). According to the author of the present study, the most important reasons that led to bevacizumab not being a first-line treatment for NSCLC are the safety profile, the hypoxia caused by the anti-angiogenic effect and promoting angiogenic mimicry which preserves the blood supply of the tumor and the lack of specific biomarkers facilitates its metastasis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η κλινική σημασία των αναστολέων αγγειογένεσης μετά την 1η γραμμή θεραπείας σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα. Η εμπειρία ενός κέντρου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καπούλα Φρειδερίκη-Μαρία","Kapoula Freideriki-Maria"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος πνεύμονα (ΜΜΚΠ) παραμένει η πρώτη αιτία θανάτου παγκοσμίως. Η αγγειογένεση είναι μία διαδικασία που προάγει την ανάπτυξη των καρκινικών όγκων, γι’αυτό αποτελεί και στόχο των θεραπευτικών παραγόντων. Το bevacizumab είναι ένα ανθρωποποιημένο μονοκλωνικό αντίσωμα που δεσμεύεται σε όλες τις κυκλοφορούσες, διαλυτές ισομορφές VEGF-A με αποτέλεσμα να αναστέλλει την νεοαγγείωση. Αντικείμενο μελέτης της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η διερεύνηση της χρήσης των αντιαγγειογενετικών παραγόντων, και πιο συγκεκριμένα του bevacizumab, στην πρωτη γραμμής θεραπεία ασθενών με ΜΜΚΠ της Γ’ Παθολογικής Πανεπιστημονικής Κλινικής του νοσοκομείου «ΣΩΤΗΡΙΑ». Μελετήθηκαν 628 ασθενείς της κλινικής, από τους οποίους οι 45 έλαβαν συνδυασμό χημειοθεραπείας με bevacizumab και 20 μόνο χημειοθεραπεία, ως προς την επιβίωση μέχρι πρόοδο νόσου (PFS), την συνολική επιβίωση (OS) και την τοξικότητα του bevacizumab. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα ο μέσος χρόνος επιβίωσης των ασθενών που έλαβαν στην 1η γραμμή θεραπείας συνδυαστική θεραπεία με bevacizumab μέχρι την πρόοδο της νόσου (PFS) είναι 5,3 μήνες (SD:0,718, 3,9 έως 6,7), συγκριτικά με τους ασθενείς που έλαβαν μόνο χημειοθεραπεία που ήταν 2,3 μήνες (SD:0,327, 1,7 έως 2,9). Αντίστοιχα η συνολική επιβίωση (OS) των ασθενών που έλαβαν συνδυαστική θεραπεία με bevacizumab είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τους ασθενείς που έλαβαν μόνο χημειοθεραπεία. Πιο συγκεκριμένα, η συνολική επιβίωση του γκρουπ που έλαβε bevacizumab είναι 12,4 μήνες (SD:1,579, 9,3 έως 15,6), ενώ του γκρουπ ελέγχου ήταν 8,9 μήνες (SD:1,938, 5,1 έως 12,7). Οι σημαντικότερες ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν τα αιμορραγικά επεισόδια (επίσταξη, αιμορραγία). Σύμφωνα με την συγγραφέα της παρούσας μελέτης οι σημαντικότερες αιτίες που οδήγησαν στο να μην αποτελεί το bevacizumab 1ης γραμμής θεραπεία του ΜΜΚΠ πλέον είναι το προφίλ ασφαλείας, η υποξία που προκαλείται από την αντιαγγειογενετική δράση και προάγει την αγγειογενετική μίμηση η οποία διατηρεί την παροχή αίματος του όγκου και διευκολύνει τη μετάσταση αυτού και η έλλειψη ειδικών βιοδεικτών.","Non-small cell lung cancer (NSCLC) remains the leading cause of death worldwide. Angiogenesis is a process that promotes the growth of cancer tumors, which are the target of therapeutic agents. Bevacizumab is a humanized monoclonal antibody that binds to all circulating, soluble VEGF-A isoforms, thereby inhibiting neovascularization. The object of this thesis is the investigation of the use of antiangiogenic agents, and more specifically bevacizumab, in the first line treatment of patients with NSCLC of the 3rd Pathological University Clinic of the \"SOTIRIA\" hospital. 628 clinic patients were studied, of whom 45 received chemotherapy plus bevacizumab and 20 received chemotherapy alone, in terms of progression free survival (PFS), overall survival (OS) and bevacizumab toxicity. According to the results, the median progression free survival of patients who received 1st-line bevacizumab combination therapy until disease progression (PFS) is 5.3 months (SD:0.718, 3.9 to 6.7), compared to patients who received chemotherapy alone which is 2.3 months (SD:0.327, 1.7 to 2.9). Accordingly, the overall survival (OS) of patients who received combination therapy with bevacizumab is longer than that of patients who received only chemotherapy. More specifically, the overall survival (OS) of the bevacizumab group is 12.4 months (SD:1,579, 9.3 to 15.6), while that of the control group is 8.9 months (SD:1,938, 5.1 to 12, 7). The most important adverse events were bleeding events (epistasis, bleeding). According to the author of the present study, the most important reasons that led to bevacizumab not being a first-line treatment for NSCLC are the safety profile, the hypoxia caused by the anti-angiogenic effect and promoting angiogenic mimicry which preserves the blood supply of the tumor and the lack of specific biomarkers facilitates its metastasis."],"dc:identifier":["uoadl:3328369","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3328369"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η κλινική σημασία των αναστολέων αγγειογένεσης μετά την 1η γραμμή θεραπείας σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα. Η εμπειρία ενός κέντρου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:09Z"}