{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3328498"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3328498","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη Σύνθεσης και Αποπροστασίας Ακεταλικών Παραγώγων Σεκοϊριδοειδών Ελαιολάδου","abstract":"Με βάση τα αποτελέσματα από προηγούμενες μεταπτυχιακές εργασίες (Ε. Κάρκουλα, 2013, και Α. Τσολάκου, 2019) η παρούσα εργασία είχε ως στόχο την σύνθεση τριών ακεταλικών παραγώγων με τα πολύτιμα σεκοϊριδοειδή, που βρίσκονται σε υψηλές ποσότητες στο εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, της ελαιοκανθάλης και της ελαιασίνης, με διαφορετικά υποστρώματα 1,2-διολών. Τα προβλήματα που ερευνήθηκαν ήταν η ανεπιθύμητη απώλεια μεγάλου ποσοστού των διαλδεϋδών από ελαιόλαδα που είχαν οξειδωθεί, ενώ αρχικά ήταν πλούσια σε αυτές. Επιπλέον, κατά την απομόνωση των διαλδεϋδών με χρωματογραφία στήλης και χρήση γέλης διοξειδίου του πυριτίου έχει παρατηρηθεί απώλεια μεγάλου ποσοστού των διαλδεϋδών, δηλαδή ανακτήθηκε πολύ μικρότερη ποσότητα από την αναμενόμενη. Επίσης, εξετάστηκαν οι αλληλεπιδράσεις της ελαιοκανθάλης και της ελαιασίνης με την προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη, για να εξακριβωθεί ο κατάλληλος τρόπος χορήγησης των διαλδεϋδών ως δραστικές ουσίες σε φαρμακευτικά σκευάσματα με διαφορετικά έκδοχα, την προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη αντίστοιχα. Στο κομμάτι της σύνθεσης, το υπόστρωμα του πρώτου παραγώγου ακετάλης αποτελούσε μια πολύ λιπόφιλη 1,2-διόλη, το έρυθρο-9,10-διυδρόξυστεαρικό οξύ, ενώ στην συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν δύο διαφορετικά μικρότερα υδρόφιλα μόρια, τα μόριο της προπυλενογλυκόλης και γλυκερόλης. Ακολούθως, μελετήθηκαν οι τρόποι αποπροστασίας των αντίστοιχων ακεταλών με πολλά διαφορετικά αντιδραστήρια και συνθήκες. H πρώτη ακετάλη OLC-DHSA συντίθεται με σχετικά υψηλή θέρμανση 80oC, με ρητίνη Amberlyst 15 σε χρόνο δύο ωρών ενώ επανέρχεται στην αρχική της μορφή με προσθήκη THF/H2O 2:8, μετά από 90 λεπτά αντίδρασης. Αντιθέτως, οι ακετάλες ελαιοκανθάλης και ελαιασίνης με προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη συντίθενται σε καθαρή μορφή σχεδόν άμεσα όταν έρχονται σε επαφή, με βέλτιστες συνθήκες να αποτελούν την θέρμανση στους 50oC για τρεις ώρες, την παρατεταμένη επαφή τους για μία μέρα ή την προσθήκη ρητίνης Amberlyst 15 και θέρμανση στους 60oC για 90 λεπτά. Από την άλλη, όταν βρίσκονται οι διαλδεΰδες σε εκχυλίσματα ή στο ίδιο το ελαιόλαδο δεν αντιδρούν σαν τις καθαρές μορφές τους, παρά μόνο με θέρμανση στους 60oC και υπό όξινες συνθήκες (ρητίνη Amberlyst 15), για 90 λεπτά. Τα παράγωγα των ακεταλών ελαιοκανθάλης και ελαιασίνης με προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη αποπροστατεύονται πλήρως υπό την παρουσία νερού με την επίδραση ενός ιδανικά ισχυρού οξέος σε περίσσεια, όπως pTsOH ή TFA και παρατεταμένο χρόνο αντίδρασης μίας ημέρας. Όλα τα προϊόντα ταυτοποιήθηκαν μέσω φασμάτων μιας και δύο διαστάσεων NMR. Από την παρούσα εργασία απορρέουν τα ακόλουθα συμπεράσματα: (1) Επιβεβαιώνεται το μοντέλο δέσμευσης της ελαιοκανθάλης από λιπόφιλες διόλες που μπορεί να έχουν προκύψει από την οξείδωση του ελαιολάδου. Συγκεκριμένα οι διαλδεΰδες όπως η ελαιοκανθάλη, αντιδρούν με την λιπόφιλη 1,2-διόλη σχηματίζοντας ένα ακεταλικό παράγωγό που είναι πολύ λιπόφιλο οπότε και η ανάκτηση του είναι αδύνατη με τις συνήθεις μεθόδους εκχύλισης και ανάλυσης. (2) Η σύνθεση των ακεταλών με προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη είναι γρήγορη και άμεση, δηλαδή σχηματίζονται αρκετά εύκολα. Αφού λοιπόν συντέθηκε η ακετάλη, έγινε έλεγχος και σύγκριση του ποσοστού ανάκτησης της ακετάλης OLC-PG και της ελεύθερης ελαιοκανθάλης με χρωματογραφία στήλης και διοξείδιο του πυριτίου, εισάγοντας ίσες ποσότητες και ίδιας καθαρότητας. Το ποσοστό ανάκτησης της ακετάλης OLC-PG ήταν 50% υψηλότερο από το ποσοστό της ελεύθερης ελαιοκανθάλης. Οπότε, οι ακεταλικές μορφές των διαλδεϋδών με προπυλενογλυκόλη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αποτελεσματικότερη και υψηλότερη ανάκτηση τους με χρωματογραφία στήλης και γέλη διοξειδίου του πυριτίου. (3) Τα ακεταλικά παράγωγα με γλυκερόλη και προπυλενογλυκόλη αποπροστατεύνται δύσκολα σε σύγκριση με το πρώτο λιπόφιλο παράγωγο ακετάλης, με ιδανικές συνθήκες την περίσσεια ισχυρού οξέος και παρατεταμένο χρόνο αντίδρασης. Με τις συνθήκες αυτές μπορεί να επανέλθει η ελαιοκανθάλη και ελαιασίνη στην αρχική τους ελεύθερη μορφή, επιτρέποντας την υψηλότερη ανάκτηση τους. (4) Με βάση τα παραπάνω δεδομένα προκύπτει ότι οι διαλδεΰδες ελαιοκανθάλης και ελαιασίνης σχηματίζονται άμεσα όταν έρχονται σε επαφή με γλυκερόλη και προπυλενογλυκόλη ενώ ταυτόχρονα όταν μετατρέπονται σε ακετάλες δεν μπορούν εύκολα να αποπροστατευτούν και να επανέλθουν στην αρχική τους μορφή. Αυτό υποδηλώνει ότι η ελαιοκανθάλη και ελαιασίνη δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δραστικές ουσίες σε φαρμακευτικά σκευάσματα που περιλαμβάνουν ως έκδοχα την προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη αντίστοιχα, καθώς αντιδρούν με τις διαλδεΰδες, σχηματίζοντας διαφορετικές ουσίες από τις δραστικές που αναγράφονται στο ίδιο το προϊόν.","abstract_html":"Με βάση τα αποτελέσματα από προηγούμενες μεταπτυχιακές εργασίες (Ε. Κάρκουλα, 2013, και Α. Τσολάκου, 2019) η παρούσα εργασία είχε ως στόχο την σύνθεση τριών ακεταλικών παραγώγων με τα πολύτιμα σεκοϊριδοειδή, που βρίσκονται σε υψηλές ποσότητες στο εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, της ελαιοκανθάλης και της ελαιασίνης, με διαφορετικά υποστρώματα 1,2-διολών. Τα προβλήματα που ερευνήθηκαν ήταν η ανεπιθύμητη απώλεια μεγάλου ποσοστού των διαλδεϋδών από ελαιόλαδα που είχαν οξειδωθεί, ενώ αρχικά ήταν πλούσια σε αυτές. Επιπλέον, κατά την απομόνωση των διαλδεϋδών με χρωματογραφία στήλης και χρήση γέλης διοξειδίου του πυριτίου έχει παρατηρηθεί απώλεια μεγάλου ποσοστού των διαλδεϋδών, δηλαδή ανακτήθηκε πολύ μικρότερη ποσότητα από την αναμενόμενη. Επίσης, εξετάστηκαν οι αλληλεπιδράσεις της ελαιοκανθάλης και της ελαιασίνης με την προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη, για να εξακριβωθεί ο κατάλληλος τρόπος χορήγησης των διαλδεϋδών ως δραστικές ουσίες σε φαρμακευτικά σκευάσματα με διαφορετικά έκδοχα, την προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη αντίστοιχα. Στο κομμάτι της σύνθεσης, το υπόστρωμα του πρώτου παραγώγου ακετάλης αποτελούσε μια πολύ λιπόφιλη 1,2-διόλη, το έρυθρο-9,10-διυδρόξυστεαρικό οξύ, ενώ στην συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν δύο διαφορετικά μικρότερα υδρόφιλα μόρια, τα μόριο της προπυλενογλυκόλης και γλυκερόλης. Ακολούθως, μελετήθηκαν οι τρόποι αποπροστασίας των αντίστοιχων ακεταλών με πολλά διαφορετικά αντιδραστήρια και συνθήκες. H πρώτη ακετάλη OLC-DHSA συντίθεται με σχετικά υψηλή θέρμανση 80oC, με ρητίνη Amberlyst 15 σε χρόνο δύο ωρών ενώ επανέρχεται στην αρχική της μορφή με προσθήκη THF/H2O 2:8, μετά από 90 λεπτά αντίδρασης. Αντιθέτως, οι ακετάλες ελαιοκανθάλης και ελαιασίνης με προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη συντίθενται σε καθαρή μορφή σχεδόν άμεσα όταν έρχονται σε επαφή, με βέλτιστες συνθήκες να αποτελούν την θέρμανση στους 50oC για τρεις ώρες, την παρατεταμένη επαφή τους για μία μέρα ή την προσθήκη ρητίνης Amberlyst 15 και θέρμανση στους 60oC για 90 λεπτά. Από την άλλη, όταν βρίσκονται οι διαλδεΰδες σε εκχυλίσματα ή στο ίδιο το ελαιόλαδο δεν αντιδρούν σαν τις καθαρές μορφές τους, παρά μόνο με θέρμανση στους 60oC και υπό όξινες συνθήκες (ρητίνη Amberlyst 15), για 90 λεπτά. Τα παράγωγα των ακεταλών ελαιοκανθάλης και ελαιασίνης με προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη αποπροστατεύονται πλήρως υπό την παρουσία νερού με την επίδραση ενός ιδανικά ισχυρού οξέος σε περίσσεια, όπως pTsOH ή TFA και παρατεταμένο χρόνο αντίδρασης μίας ημέρας. Όλα τα προϊόντα ταυτοποιήθηκαν μέσω φασμάτων μιας και δύο διαστάσεων NMR. Από την παρούσα εργασία απορρέουν τα ακόλουθα συμπεράσματα: (1) Επιβεβαιώνεται το μοντέλο δέσμευσης της ελαιοκανθάλης από λιπόφιλες διόλες που μπορεί να έχουν προκύψει από την οξείδωση του ελαιολάδου. Συγκεκριμένα οι διαλδεΰδες όπως η ελαιοκανθάλη, αντιδρούν με την λιπόφιλη 1,2-διόλη σχηματίζοντας ένα ακεταλικό παράγωγό που είναι πολύ λιπόφιλο οπότε και η ανάκτηση του είναι αδύνατη με τις συνήθεις μεθόδους εκχύλισης και ανάλυσης. (2) Η σύνθεση των ακεταλών με προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη είναι γρήγορη και άμεση, δηλαδή σχηματίζονται αρκετά εύκολα. Αφού λοιπόν συντέθηκε η ακετάλη, έγινε έλεγχος και σύγκριση του ποσοστού ανάκτησης της ακετάλης OLC-PG και της ελεύθερης ελαιοκανθάλης με χρωματογραφία στήλης και διοξείδιο του πυριτίου, εισάγοντας ίσες ποσότητες και ίδιας καθαρότητας. Το ποσοστό ανάκτησης της ακετάλης OLC-PG ήταν 50% υψηλότερο από το ποσοστό της ελεύθερης ελαιοκανθάλης. Οπότε, οι ακεταλικές μορφές των διαλδεϋδών με προπυλενογλυκόλη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αποτελεσματικότερη και υψηλότερη ανάκτηση τους με χρωματογραφία στήλης και γέλη διοξειδίου του πυριτίου. (3) Τα ακεταλικά παράγωγα με γλυκερόλη και προπυλενογλυκόλη αποπροστατεύνται δύσκολα σε σύγκριση με το πρώτο λιπόφιλο παράγωγο ακετάλης, με ιδανικές συνθήκες την περίσσεια ισχυρού οξέος και παρατεταμένο χρόνο αντίδρασης. Με τις συνθήκες αυτές μπορεί να επανέλθει η ελαιοκανθάλη και ελαιασίνη στην αρχική τους ελεύθερη μορφή, επιτρέποντας την υψηλότερη ανάκτηση τους. (4) Με βάση τα παραπάνω δεδομένα προκύπτει ότι οι διαλδεΰδες ελαιοκανθάλης και ελαιασίνης σχηματίζονται άμεσα όταν έρχονται σε επαφή με γλυκερόλη και προπυλενογλυκόλη ενώ ταυτόχρονα όταν μετατρέπονται σε ακετάλες δεν μπορούν εύκολα να αποπροστατευτούν και να επανέλθουν στην αρχική τους μορφή. Αυτό υποδηλώνει ότι η ελαιοκανθάλη και ελαιασίνη δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δραστικές ουσίες σε φαρμακευτικά σκευάσματα που περιλαμβάνουν ως έκδοχα την προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη αντίστοιχα, καθώς αντιδρούν με τις διαλδεΰδες, σχηματίζοντας διαφορετικές ουσίες από τις δραστικές που αναγράφονται στο ίδιο το προϊόν.","abstract_has_math":false,"creators":["Ηλιόπουλος Ιωάννης-Πορφύριος","Eliopoulos Ioannis-Porfyrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:11Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3328498"],"render_values":[{"text":"uoadl:3328498","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3328498","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3328498","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3328498","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ηλιόπουλος Ιωάννης-Πορφύριος","Eliopoulos Ioannis-Porfyrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3328498","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3328498"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Με βάση τα αποτελέσματα από προηγούμενες μεταπτυχιακές εργασίες (Ε. Κάρκουλα, 2013, και Α. Τσολάκου, 2019) η παρούσα εργασία είχε ως στόχο την σύνθεση τριών ακεταλικών παραγώγων με τα πολύτιμα σεκοϊριδοειδή, που βρίσκονται σε υψηλές ποσότητες στο εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, της ελαιοκανθάλης και της ελαιασίνης, με διαφορετικά υποστρώματα 1,2-διολών. Τα προβλήματα που ερευνήθηκαν ήταν η ανεπιθύμητη απώλεια μεγάλου ποσοστού των διαλδεϋδών από ελαιόλαδα που είχαν οξειδωθεί, ενώ αρχικά ήταν πλούσια σε αυτές. Επιπλέον, κατά την απομόνωση των διαλδεϋδών με χρωματογραφία στήλης και χρήση γέλης διοξειδίου του πυριτίου έχει παρατηρηθεί απώλεια μεγάλου ποσοστού των διαλδεϋδών, δηλαδή ανακτήθηκε πολύ μικρότερη ποσότητα από την αναμενόμενη. Επίσης, εξετάστηκαν οι αλληλεπιδράσεις της ελαιοκανθάλης και της ελαιασίνης με την προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη, για να εξακριβωθεί ο κατάλληλος τρόπος χορήγησης των διαλδεϋδών ως δραστικές ουσίες σε φαρμακευτικά σκευάσματα με διαφορετικά έκδοχα, την προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη αντίστοιχα. Στο κομμάτι της σύνθεσης, το υπόστρωμα του πρώτου παραγώγου ακετάλης αποτελούσε μια πολύ λιπόφιλη 1,2-διόλη, το έρυθρο-9,10-διυδρόξυστεαρικό οξύ, ενώ στην συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν δύο διαφορετικά μικρότερα υδρόφιλα μόρια, τα μόριο της προπυλενογλυκόλης και γλυκερόλης. Ακολούθως, μελετήθηκαν οι τρόποι αποπροστασίας των αντίστοιχων ακεταλών με πολλά διαφορετικά αντιδραστήρια και συνθήκες. H πρώτη ακετάλη OLC-DHSA συντίθεται με σχετικά υψηλή θέρμανση 80oC, με ρητίνη Amberlyst 15 σε χρόνο δύο ωρών ενώ επανέρχεται στην αρχική της μορφή με προσθήκη THF/H2O 2:8, μετά από 90 λεπτά αντίδρασης. Αντιθέτως, οι ακετάλες ελαιοκανθάλης και ελαιασίνης με προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη συντίθενται σε καθαρή μορφή σχεδόν άμεσα όταν έρχονται σε επαφή, με βέλτιστες συνθήκες να αποτελούν την θέρμανση στους 50oC για τρεις ώρες, την παρατεταμένη επαφή τους για μία μέρα ή την προσθήκη ρητίνης Amberlyst 15 και θέρμανση στους 60oC για 90 λεπτά. Από την άλλη, όταν βρίσκονται οι διαλδεΰδες σε εκχυλίσματα ή στο ίδιο το ελαιόλαδο δεν αντιδρούν σαν τις καθαρές μορφές τους, παρά μόνο με θέρμανση στους 60oC και υπό όξινες συνθήκες (ρητίνη Amberlyst 15), για 90 λεπτά. Τα παράγωγα των ακεταλών ελαιοκανθάλης και ελαιασίνης με προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη αποπροστατεύονται πλήρως υπό την παρουσία νερού με την επίδραση ενός ιδανικά ισχυρού οξέος σε περίσσεια, όπως pTsOH ή TFA και παρατεταμένο χρόνο αντίδρασης μίας ημέρας. Όλα τα προϊόντα ταυτοποιήθηκαν μέσω φασμάτων μιας και δύο διαστάσεων NMR. Από την παρούσα εργασία απορρέουν τα ακόλουθα συμπεράσματα: (1) Επιβεβαιώνεται το μοντέλο δέσμευσης της ελαιοκανθάλης από λιπόφιλες διόλες που μπορεί να έχουν προκύψει από την οξείδωση του ελαιολάδου. Συγκεκριμένα οι διαλδεΰδες όπως η ελαιοκανθάλη, αντιδρούν με την λιπόφιλη 1,2-διόλη σχηματίζοντας ένα ακεταλικό παράγωγό που είναι πολύ λιπόφιλο οπότε και η ανάκτηση του είναι αδύνατη με τις συνήθεις μεθόδους εκχύλισης και ανάλυσης. (2) Η σύνθεση των ακεταλών με προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη είναι γρήγορη και άμεση, δηλαδή σχηματίζονται αρκετά εύκολα. Αφού λοιπόν συντέθηκε η ακετάλη, έγινε έλεγχος και σύγκριση του ποσοστού ανάκτησης της ακετάλης OLC-PG και της ελεύθερης ελαιοκανθάλης με χρωματογραφία στήλης και διοξείδιο του πυριτίου, εισάγοντας ίσες ποσότητες και ίδιας καθαρότητας. Το ποσοστό ανάκτησης της ακετάλης OLC-PG ήταν 50% υψηλότερο από το ποσοστό της ελεύθερης ελαιοκανθάλης. Οπότε, οι ακεταλικές μορφές των διαλδεϋδών με προπυλενογλυκόλη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αποτελεσματικότερη και υψηλότερη ανάκτηση τους με χρωματογραφία στήλης και γέλη διοξειδίου του πυριτίου. (3) Τα ακεταλικά παράγωγα με γλυκερόλη και προπυλενογλυκόλη αποπροστατεύνται δύσκολα σε σύγκριση με το πρώτο λιπόφιλο παράγωγο ακετάλης, με ιδανικές συνθήκες την περίσσεια ισχυρού οξέος και παρατεταμένο χρόνο αντίδρασης. Με τις συνθήκες αυτές μπορεί να επανέλθει η ελαιοκανθάλη και ελαιασίνη στην αρχική τους ελεύθερη μορφή, επιτρέποντας την υψηλότερη ανάκτηση τους. (4) Με βάση τα παραπάνω δεδομένα προκύπτει ότι οι διαλδεΰδες ελαιοκανθάλης και ελαιασίνης σχηματίζονται άμεσα όταν έρχονται σε επαφή με γλυκερόλη και προπυλενογλυκόλη ενώ ταυτόχρονα όταν μετατρέπονται σε ακετάλες δεν μπορούν εύκολα να αποπροστατευτούν και να επανέλθουν στην αρχική τους μορφή. Αυτό υποδηλώνει ότι η ελαιοκανθάλη και ελαιασίνη δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δραστικές ουσίες σε φαρμακευτικά σκευάσματα που περιλαμβάνουν ως έκδοχα την προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη αντίστοιχα, καθώς αντιδρούν με τις διαλδεΰδες, σχηματίζοντας διαφορετικές ουσίες από τις δραστικές που αναγράφονται στο ίδιο το προϊόν.","Based on the results of previous postgraduate research (Karkoula, 2013, and Tsolakou, 2019) the present study aimed to synthesize three acetal analogs consisting of the valuable secoiridoids, which are found in high quantities in extra virgin olive oil, oleocanthal and oleacein, attached to different 1,2-diol substrates. The concerning problems to be resolved were first the unwanted loss of a large percentage of dialdehydes from olive oils that had been oxidized, while they were initially rich in them. In addition, during the isolation of dialdehydes by column chromatography with silica gel, a large percentage of the dialdehydes has getting lost during their collection, meaning that only a small portion of them was recovered. Also, it was examined in which ways oleocanthal and oleacein do interact with propylene glycol and glycerol, to conclude the appropriate way of administering these dialdehydes as active substances in pharmaceutical preparations with different excipients, referring to/meaning propylene glycol and glycerol respectively. In the synthetic part, the first substrate was a very lipophilic 1,2-diol, erythro-9,10-dihydroxystearic acid, while the other two were smaller hydrophilic molecules, propylene glycol and glycerol molecules. Subsequently, the ways of deprotection of the corresponding acetals were studied, by using a lot of different reagents and conditions. The first acetal OLC-DHSA was synthesized with a relatively high heating at 80oC, with Amberlyst 15 resin in two hours while the cleavage to its original form was accomplished by adding THF/H2O 2:8, after 90 minutes reaction time. In contrast, oleocanthal and oleacein acetals with propylene glycol and glycerol were synthesized almost immediately in pure form upon contact, with optimal conditions being heating at 50oC for three hours, prolonged contact for one day, or addition of Amberlyst 15 resin and heating at 60oC for 90 minutes. On the other hand, when the dialdehydes are in extracts or in the olive oil itself, they do not react like their pure forms do, except by only heating to 60 oC under acidic conditions (Amberlyst 15 resin), for 90 minutes. Analogs of oleocanthal and oleacein acetals with propylene glycol and glycerol can be completely deprotected in the presence of water by the effect of an ideally strong acid in excess, such as pTsOH or TFA and an extended reaction time of one day. All products were identified by one and two dimensional NMR spectra. The following conclusions are drawn from this work: (1) The confirmation of the binding model of oleocanthal with lipophilic diols resulting from the oxidation of olive oil. Specifically, dialdehydes such as oleocanthal, react with the lipophilic 1,2-diol forming the acetal analog, which is very lipophilic and so its recovery is impossible with standard extraction methods. (2) Synthesis of acetals with propylene glycol and glycerol is rapid and direct, meaning they do form quite easily. After the acetal was synthesized, the recovery rate of OLC-PG acetal and free oleocanthal were compared by using column chromatography and silica, introducing equal amounts and of the same purity. The recovery rate of OLC-PG acetal was 50% higher than that of free oleocanthal. Therefore, the acetal forms of dialdehydes with propylene glycol can be used for more efficient and higher recovery by column chromatography and silica gel. (3) Acetal analogs with glycerol and propylene glycol are difficult to be deprotected compared to the first lipophilic acetal derivative, with ideal conditions being an excess in a strong acid and prolonged reaction time. Under these conditions, oleocanthal and oleacein can return to their original free form, allowing their higher recovery. (4) Based on the above data, we conclude that oleocanthal and oleacein dialdehydes are formed immediately when they come into contact with glycerol and propylene glycol, while at the same time when they are converted into acetals, they cannot be deprotected and return to their original form. This suggests that oleocanthal and oleacein cannot be used as active substances in pharmaceutical preparations that include propylene glycol and glycerol as excipients respectively, because react with the dialdehydes, forming different molecules than from the active substances listed on the product itself."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη Σύνθεσης και Αποπροστασίας Ακεταλικών Παραγώγων Σεκοϊριδοειδών Ελαιολάδου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ηλιόπουλος Ιωάννης-Πορφύριος","Eliopoulos Ioannis-Porfyrios"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Με βάση τα αποτελέσματα από προηγούμενες μεταπτυχιακές εργασίες (Ε. Κάρκουλα, 2013, και Α. Τσολάκου, 2019) η παρούσα εργασία είχε ως στόχο την σύνθεση τριών ακεταλικών παραγώγων με τα πολύτιμα σεκοϊριδοειδή, που βρίσκονται σε υψηλές ποσότητες στο εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, της ελαιοκανθάλης και της ελαιασίνης, με διαφορετικά υποστρώματα 1,2-διολών. Τα προβλήματα που ερευνήθηκαν ήταν η ανεπιθύμητη απώλεια μεγάλου ποσοστού των διαλδεϋδών από ελαιόλαδα που είχαν οξειδωθεί, ενώ αρχικά ήταν πλούσια σε αυτές. Επιπλέον, κατά την απομόνωση των διαλδεϋδών με χρωματογραφία στήλης και χρήση γέλης διοξειδίου του πυριτίου έχει παρατηρηθεί απώλεια μεγάλου ποσοστού των διαλδεϋδών, δηλαδή ανακτήθηκε πολύ μικρότερη ποσότητα από την αναμενόμενη. Επίσης, εξετάστηκαν οι αλληλεπιδράσεις της ελαιοκανθάλης και της ελαιασίνης με την προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη, για να εξακριβωθεί ο κατάλληλος τρόπος χορήγησης των διαλδεϋδών ως δραστικές ουσίες σε φαρμακευτικά σκευάσματα με διαφορετικά έκδοχα, την προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη αντίστοιχα. Στο κομμάτι της σύνθεσης, το υπόστρωμα του πρώτου παραγώγου ακετάλης αποτελούσε μια πολύ λιπόφιλη 1,2-διόλη, το έρυθρο-9,10-διυδρόξυστεαρικό οξύ, ενώ στην συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν δύο διαφορετικά μικρότερα υδρόφιλα μόρια, τα μόριο της προπυλενογλυκόλης και γλυκερόλης. Ακολούθως, μελετήθηκαν οι τρόποι αποπροστασίας των αντίστοιχων ακεταλών με πολλά διαφορετικά αντιδραστήρια και συνθήκες. H πρώτη ακετάλη OLC-DHSA συντίθεται με σχετικά υψηλή θέρμανση 80oC, με ρητίνη Amberlyst 15 σε χρόνο δύο ωρών ενώ επανέρχεται στην αρχική της μορφή με προσθήκη THF/H2O 2:8, μετά από 90 λεπτά αντίδρασης. Αντιθέτως, οι ακετάλες ελαιοκανθάλης και ελαιασίνης με προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη συντίθενται σε καθαρή μορφή σχεδόν άμεσα όταν έρχονται σε επαφή, με βέλτιστες συνθήκες να αποτελούν την θέρμανση στους 50oC για τρεις ώρες, την παρατεταμένη επαφή τους για μία μέρα ή την προσθήκη ρητίνης Amberlyst 15 και θέρμανση στους 60oC για 90 λεπτά. Από την άλλη, όταν βρίσκονται οι διαλδεΰδες σε εκχυλίσματα ή στο ίδιο το ελαιόλαδο δεν αντιδρούν σαν τις καθαρές μορφές τους, παρά μόνο με θέρμανση στους 60oC και υπό όξινες συνθήκες (ρητίνη Amberlyst 15), για 90 λεπτά. Τα παράγωγα των ακεταλών ελαιοκανθάλης και ελαιασίνης με προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη αποπροστατεύονται πλήρως υπό την παρουσία νερού με την επίδραση ενός ιδανικά ισχυρού οξέος σε περίσσεια, όπως pTsOH ή TFA και παρατεταμένο χρόνο αντίδρασης μίας ημέρας. Όλα τα προϊόντα ταυτοποιήθηκαν μέσω φασμάτων μιας και δύο διαστάσεων NMR. Από την παρούσα εργασία απορρέουν τα ακόλουθα συμπεράσματα: (1) Επιβεβαιώνεται το μοντέλο δέσμευσης της ελαιοκανθάλης από λιπόφιλες διόλες που μπορεί να έχουν προκύψει από την οξείδωση του ελαιολάδου. Συγκεκριμένα οι διαλδεΰδες όπως η ελαιοκανθάλη, αντιδρούν με την λιπόφιλη 1,2-διόλη σχηματίζοντας ένα ακεταλικό παράγωγό που είναι πολύ λιπόφιλο οπότε και η ανάκτηση του είναι αδύνατη με τις συνήθεις μεθόδους εκχύλισης και ανάλυσης. (2) Η σύνθεση των ακεταλών με προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη είναι γρήγορη και άμεση, δηλαδή σχηματίζονται αρκετά εύκολα. Αφού λοιπόν συντέθηκε η ακετάλη, έγινε έλεγχος και σύγκριση του ποσοστού ανάκτησης της ακετάλης OLC-PG και της ελεύθερης ελαιοκανθάλης με χρωματογραφία στήλης και διοξείδιο του πυριτίου, εισάγοντας ίσες ποσότητες και ίδιας καθαρότητας. Το ποσοστό ανάκτησης της ακετάλης OLC-PG ήταν 50% υψηλότερο από το ποσοστό της ελεύθερης ελαιοκανθάλης. Οπότε, οι ακεταλικές μορφές των διαλδεϋδών με προπυλενογλυκόλη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αποτελεσματικότερη και υψηλότερη ανάκτηση τους με χρωματογραφία στήλης και γέλη διοξειδίου του πυριτίου. (3) Τα ακεταλικά παράγωγα με γλυκερόλη και προπυλενογλυκόλη αποπροστατεύνται δύσκολα σε σύγκριση με το πρώτο λιπόφιλο παράγωγο ακετάλης, με ιδανικές συνθήκες την περίσσεια ισχυρού οξέος και παρατεταμένο χρόνο αντίδρασης. Με τις συνθήκες αυτές μπορεί να επανέλθει η ελαιοκανθάλη και ελαιασίνη στην αρχική τους ελεύθερη μορφή, επιτρέποντας την υψηλότερη ανάκτηση τους. (4) Με βάση τα παραπάνω δεδομένα προκύπτει ότι οι διαλδεΰδες ελαιοκανθάλης και ελαιασίνης σχηματίζονται άμεσα όταν έρχονται σε επαφή με γλυκερόλη και προπυλενογλυκόλη ενώ ταυτόχρονα όταν μετατρέπονται σε ακετάλες δεν μπορούν εύκολα να αποπροστατευτούν και να επανέλθουν στην αρχική τους μορφή. Αυτό υποδηλώνει ότι η ελαιοκανθάλη και ελαιασίνη δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δραστικές ουσίες σε φαρμακευτικά σκευάσματα που περιλαμβάνουν ως έκδοχα την προπυλενογλυκόλη και γλυκερόλη αντίστοιχα, καθώς αντιδρούν με τις διαλδεΰδες, σχηματίζοντας διαφορετικές ουσίες από τις δραστικές που αναγράφονται στο ίδιο το προϊόν.","Based on the results of previous postgraduate research (Karkoula, 2013, and Tsolakou, 2019) the present study aimed to synthesize three acetal analogs consisting of the valuable secoiridoids, which are found in high quantities in extra virgin olive oil, oleocanthal and oleacein, attached to different 1,2-diol substrates. The concerning problems to be resolved were first the unwanted loss of a large percentage of dialdehydes from olive oils that had been oxidized, while they were initially rich in them. In addition, during the isolation of dialdehydes by column chromatography with silica gel, a large percentage of the dialdehydes has getting lost during their collection, meaning that only a small portion of them was recovered. Also, it was examined in which ways oleocanthal and oleacein do interact with propylene glycol and glycerol, to conclude the appropriate way of administering these dialdehydes as active substances in pharmaceutical preparations with different excipients, referring to/meaning propylene glycol and glycerol respectively. In the synthetic part, the first substrate was a very lipophilic 1,2-diol, erythro-9,10-dihydroxystearic acid, while the other two were smaller hydrophilic molecules, propylene glycol and glycerol molecules. Subsequently, the ways of deprotection of the corresponding acetals were studied, by using a lot of different reagents and conditions. The first acetal OLC-DHSA was synthesized with a relatively high heating at 80oC, with Amberlyst 15 resin in two hours while the cleavage to its original form was accomplished by adding THF/H2O 2:8, after 90 minutes reaction time. In contrast, oleocanthal and oleacein acetals with propylene glycol and glycerol were synthesized almost immediately in pure form upon contact, with optimal conditions being heating at 50oC for three hours, prolonged contact for one day, or addition of Amberlyst 15 resin and heating at 60oC for 90 minutes. On the other hand, when the dialdehydes are in extracts or in the olive oil itself, they do not react like their pure forms do, except by only heating to 60 oC under acidic conditions (Amberlyst 15 resin), for 90 minutes. Analogs of oleocanthal and oleacein acetals with propylene glycol and glycerol can be completely deprotected in the presence of water by the effect of an ideally strong acid in excess, such as pTsOH or TFA and an extended reaction time of one day. All products were identified by one and two dimensional NMR spectra. The following conclusions are drawn from this work: (1) The confirmation of the binding model of oleocanthal with lipophilic diols resulting from the oxidation of olive oil. Specifically, dialdehydes such as oleocanthal, react with the lipophilic 1,2-diol forming the acetal analog, which is very lipophilic and so its recovery is impossible with standard extraction methods. (2) Synthesis of acetals with propylene glycol and glycerol is rapid and direct, meaning they do form quite easily. After the acetal was synthesized, the recovery rate of OLC-PG acetal and free oleocanthal were compared by using column chromatography and silica, introducing equal amounts and of the same purity. The recovery rate of OLC-PG acetal was 50% higher than that of free oleocanthal. Therefore, the acetal forms of dialdehydes with propylene glycol can be used for more efficient and higher recovery by column chromatography and silica gel. (3) Acetal analogs with glycerol and propylene glycol are difficult to be deprotected compared to the first lipophilic acetal derivative, with ideal conditions being an excess in a strong acid and prolonged reaction time. Under these conditions, oleocanthal and oleacein can return to their original free form, allowing their higher recovery. (4) Based on the above data, we conclude that oleocanthal and oleacein dialdehydes are formed immediately when they come into contact with glycerol and propylene glycol, while at the same time when they are converted into acetals, they cannot be deprotected and return to their original form. This suggests that oleocanthal and oleacein cannot be used as active substances in pharmaceutical preparations that include propylene glycol and glycerol as excipients respectively, because react with the dialdehydes, forming different molecules than from the active substances listed on the product itself."],"dc:identifier":["uoadl:3328498","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3328498"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη Σύνθεσης και Αποπροστασίας Ακεταλικών Παραγώγων Σεκοϊριδοειδών Ελαιολάδου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:11Z"}