{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3329502"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3329502","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τριστάνος και Ιζόλδη. Μύθος και μουσική.","abstract":"Tο μεσαιωνικό αριστοκρατικό μυθιστόρημα του Gottfried von Strassburg Tristan αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης του R. Wagner για τη σύνθεση του μουσικού δράματος Τριστάνος και Ιζόλδη. Η φιλοσοφία της μουσικής του συνθέτη, όπως την εξέθεσε στις πραγματείες του υποστήριξε το μεταφυσικό αλληλοπροσδιορισμό απόλυτης μουσικής και δράματος. Σύμφωνα με το Wagner η μουσική αποτελεί η ίδια μια Ιδέα του κόσμου τη στιγμή, που υπό την πλατωνική έννοια οι άλλες τέχνες εφορμούν έχοντας ως αντικείμενό τους τις Ιδέες του κόσμου. Η ουσία του κόσμου αποκαλύπτεται στη μουσική αδιαμεσολάβητα. Το «υψηλό» της μουσικής υπερβαίνει την εμπειρία και αποδεικνύει μεταφυσικά τη δύναμή της επάνω στο αισθητό. Το αρχαίο ελληνικό δράμα εκφράζει την ουσία του κόσμου καθώς είναι η ενσωμάτωση του πνεύματος. Το «υψηλό» της τραγωδίας αναγνωρίζεται μέσα από τη συνειδητοποίηση του τραγικού. Η μουσική εμπεριέχει όλη την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και αποκαλύπτεται στη βούληση μυστικιστικά. Καθώς δράμα και μουσική μετέχουν της ουσίας του κόσμου η σχέση τους καθορίζεται από το εσωτερικώς αναγκαίο. Το δράμα προϋποθέτει τη μουσική και η μουσική εγκιβωτίζει το δράμα. Υπό το κάτοπτρο του οικουμενικού και την κατάργηση της πρωτόγονης «αφεαυτότητας» της συμφωνικής μουσικής δημιουργίας, ο Wagner εννοιολόγησε στην πράξη το «συνολικό έργο» μέσα από τη σύνθεση των σκηνικών μουσικών του δραμάτων (Musikdrama). Υποστηρίζει το αδιάβρωτο των αρχετυπικών προτύπων του μύθου αρνούμενος την αμφισημία της ιστορίας. Αντίθετος στο είδος της όπερας που ομφαλοσκοπεί στοχεύει στην ανάδυση του «υψηλού» δίνοντας με όρους φιλοσοφικοαισθητικούς μια ενιαία μουσική πραγματικότητα. Απώτερος στόχος της παρούσας εργασίας είναι να τονιστεί η δύναμη του μύθου και ο αισθητικός απριορισμός των συμβολισμών στη φαινομενολογία της αναπαραστασιμότητας του μουσικού δράματος. Θα προσεγγιστεί η φιλοσοφικοαισθητική εννοιολόγηση του μουσικού ήθους σύμφωνα με την πλατωνική μουσική φιλοσοφία καθώς και η ορθολογιστική φιλοσοφία του R. Wagner για την αναπαραστασιμότητα της τραγικότητας της ύπαρξης εκπορευόμενης από την απεραντότητα μιας μουσικής οικουμενικότητας.","abstract_html":"Tο μεσαιωνικό αριστοκρατικό μυθιστόρημα του Gottfried von Strassburg Tristan αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης του R. Wagner για τη σύνθεση του μουσικού δράματος Τριστάνος και Ιζόλδη. Η φιλοσοφία της μουσικής του συνθέτη, όπως την εξέθεσε στις πραγματείες του υποστήριξε το μεταφυσικό αλληλοπροσδιορισμό απόλυτης μουσικής και δράματος. Σύμφωνα με το Wagner η μουσική αποτελεί η ίδια μια Ιδέα του κόσμου τη στιγμή, που υπό την πλατωνική έννοια οι άλλες τέχνες εφορμούν έχοντας ως αντικείμενό τους τις Ιδέες του κόσμου. Η ουσία του κόσμου αποκαλύπτεται στη μουσική αδιαμεσολάβητα. Το «υψηλό» της μουσικής υπερβαίνει την εμπειρία και αποδεικνύει μεταφυσικά τη δύναμή της επάνω στο αισθητό. Το αρχαίο ελληνικό δράμα εκφράζει την ουσία του κόσμου καθώς είναι η ενσωμάτωση του πνεύματος. Το «υψηλό» της τραγωδίας αναγνωρίζεται μέσα από τη συνειδητοποίηση του τραγικού. Η μουσική εμπεριέχει όλη την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και αποκαλύπτεται στη βούληση μυστικιστικά. Καθώς δράμα και μουσική μετέχουν της ουσίας του κόσμου η σχέση τους καθορίζεται από το εσωτερικώς αναγκαίο. Το δράμα προϋποθέτει τη μουσική και η μουσική εγκιβωτίζει το δράμα. Υπό το κάτοπτρο του οικουμενικού και την κατάργηση της πρωτόγονης «αφεαυτότητας» της συμφωνικής μουσικής δημιουργίας, ο Wagner εννοιολόγησε στην πράξη το «συνολικό έργο» μέσα από τη σύνθεση των σκηνικών μουσικών του δραμάτων (Musikdrama). Υποστηρίζει το αδιάβρωτο των αρχετυπικών προτύπων του μύθου αρνούμενος την αμφισημία της ιστορίας. Αντίθετος στο είδος της όπερας που ομφαλοσκοπεί στοχεύει στην ανάδυση του «υψηλού» δίνοντας με όρους φιλοσοφικοαισθητικούς μια ενιαία μουσική πραγματικότητα. Απώτερος στόχος της παρούσας εργασίας είναι να τονιστεί η δύναμη του μύθου και ο αισθητικός απριορισμός των συμβολισμών στη φαινομενολογία της αναπαραστασιμότητας του μουσικού δράματος. Θα προσεγγιστεί η φιλοσοφικοαισθητική εννοιολόγηση του μουσικού ήθους σύμφωνα με την πλατωνική μουσική φιλοσοφία καθώς και η ορθολογιστική φιλοσοφία του R. Wagner για την αναπαραστασιμότητα της τραγικότητας της ύπαρξης εκπορευόμενης από την απεραντότητα μιας μουσικής οικουμενικότητας.","abstract_has_math":false,"creators":["Βρεττού Ονωρίνα","Vrettou Onorina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:15Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3329502"],"render_values":[{"text":"uoadl:3329502","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3329502","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3329502","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3329502","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βρεττού Ονωρίνα","Vrettou Onorina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3329502","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3329502"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Tο μεσαιωνικό αριστοκρατικό μυθιστόρημα του Gottfried von Strassburg Tristan αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης του R. Wagner για τη σύνθεση του μουσικού δράματος Τριστάνος και Ιζόλδη. Η φιλοσοφία της μουσικής του συνθέτη, όπως την εξέθεσε στις πραγματείες του υποστήριξε το μεταφυσικό αλληλοπροσδιορισμό απόλυτης μουσικής και δράματος. Σύμφωνα με το Wagner η μουσική αποτελεί η ίδια μια Ιδέα του κόσμου τη στιγμή, που υπό την πλατωνική έννοια οι άλλες τέχνες εφορμούν έχοντας ως αντικείμενό τους τις Ιδέες του κόσμου. Η ουσία του κόσμου αποκαλύπτεται στη μουσική αδιαμεσολάβητα. Το «υψηλό» της μουσικής υπερβαίνει την εμπειρία και αποδεικνύει μεταφυσικά τη δύναμή της επάνω στο αισθητό. Το αρχαίο ελληνικό δράμα εκφράζει την ουσία του κόσμου καθώς είναι η ενσωμάτωση του πνεύματος. Το «υψηλό» της τραγωδίας αναγνωρίζεται μέσα από τη συνειδητοποίηση του τραγικού. Η μουσική εμπεριέχει όλη την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και αποκαλύπτεται στη βούληση μυστικιστικά. Καθώς δράμα και μουσική μετέχουν της ουσίας του κόσμου η σχέση τους καθορίζεται από το εσωτερικώς αναγκαίο. Το δράμα προϋποθέτει τη μουσική και η μουσική εγκιβωτίζει το δράμα. Υπό το κάτοπτρο του οικουμενικού και την κατάργηση της πρωτόγονης «αφεαυτότητας» της συμφωνικής μουσικής δημιουργίας, ο Wagner εννοιολόγησε στην πράξη το «συνολικό έργο» μέσα από τη σύνθεση των σκηνικών μουσικών του δραμάτων (Musikdrama). Υποστηρίζει το αδιάβρωτο των αρχετυπικών προτύπων του μύθου αρνούμενος την αμφισημία της ιστορίας. Αντίθετος στο είδος της όπερας που ομφαλοσκοπεί στοχεύει στην ανάδυση του «υψηλού» δίνοντας με όρους φιλοσοφικοαισθητικούς μια ενιαία μουσική πραγματικότητα. Απώτερος στόχος της παρούσας εργασίας είναι να τονιστεί η δύναμη του μύθου και ο αισθητικός απριορισμός των συμβολισμών στη φαινομενολογία της αναπαραστασιμότητας του μουσικού δράματος. Θα προσεγγιστεί η φιλοσοφικοαισθητική εννοιολόγηση του μουσικού ήθους σύμφωνα με την πλατωνική μουσική φιλοσοφία καθώς και η ορθολογιστική φιλοσοφία του R. Wagner για την αναπαραστασιμότητα της τραγικότητας της ύπαρξης εκπορευόμενης από την απεραντότητα μιας μουσικής οικουμενικότητας.","Gottfried von Strassburg’s medieval aristocratic novel “Tristan” was R. Wagner’s source of inspiration for the composition of the musical drama “Tristan and Isolde”. The composer’s philosophy of music, as expounded in his treatises, supported the metaphysical mutual identification of the absolute music and the drama. According to Wagner, music itself is an Idea of the world at the moment when, in the platonic sense, the other arts arise having the ideas of the world as their object. The essence of the world is revealed in music without mediation. The “superior” in music transcends the experience and proves its power over sensation metaphysically. Ancient greek drama expresses the essence of the world as it is the embodiment of the spirit. The “superior” in tragedy is recognized through the realization of the human tragic. Music contains all the tragedy of human existence and reveals itself to the “will” secretly. As drama and music participate in the essence of the world, their relationship is determined by an internal necessity. Drama presupposes the music and music frames the drama. Under the reflection of universality and elimination of the primitive selflessness of symphonic music, Wagner gives in practice the sense of the collective artwork, “Gesamtkunstwerk”, through his compositions of “festival stage plays” (Musikdrama). He asserts the incorruptibility of the archetypal patterns of the myth by denying the emphysema of the history. Being opposed to the navel gazing type of opera, he aims to the emergence of the “superior” by giving a united reality of music in philosophical-aesthetical terms. The ultimate goal of this extended essay is to emphasize the power of the myth in the aesthetic hierarchy of symbolism in the phenomenology of the representability of music drama. It will approach the philosophical-aesthetical conceptualization of musical ethos according to the Plato’s philosophy of music, as well as Wagner’s rationalistic philosophy of the representability of the tragedy of existence, that stems from the enormity of a musical universality."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τριστάνος και Ιζόλδη. Μύθος και μουσική."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βρεττού Ονωρίνα","Vrettou Onorina"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Tο μεσαιωνικό αριστοκρατικό μυθιστόρημα του Gottfried von Strassburg Tristan αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης του R. Wagner για τη σύνθεση του μουσικού δράματος Τριστάνος και Ιζόλδη. Η φιλοσοφία της μουσικής του συνθέτη, όπως την εξέθεσε στις πραγματείες του υποστήριξε το μεταφυσικό αλληλοπροσδιορισμό απόλυτης μουσικής και δράματος. Σύμφωνα με το Wagner η μουσική αποτελεί η ίδια μια Ιδέα του κόσμου τη στιγμή, που υπό την πλατωνική έννοια οι άλλες τέχνες εφορμούν έχοντας ως αντικείμενό τους τις Ιδέες του κόσμου. Η ουσία του κόσμου αποκαλύπτεται στη μουσική αδιαμεσολάβητα. Το «υψηλό» της μουσικής υπερβαίνει την εμπειρία και αποδεικνύει μεταφυσικά τη δύναμή της επάνω στο αισθητό. Το αρχαίο ελληνικό δράμα εκφράζει την ουσία του κόσμου καθώς είναι η ενσωμάτωση του πνεύματος. Το «υψηλό» της τραγωδίας αναγνωρίζεται μέσα από τη συνειδητοποίηση του τραγικού. Η μουσική εμπεριέχει όλη την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και αποκαλύπτεται στη βούληση μυστικιστικά. Καθώς δράμα και μουσική μετέχουν της ουσίας του κόσμου η σχέση τους καθορίζεται από το εσωτερικώς αναγκαίο. Το δράμα προϋποθέτει τη μουσική και η μουσική εγκιβωτίζει το δράμα. Υπό το κάτοπτρο του οικουμενικού και την κατάργηση της πρωτόγονης «αφεαυτότητας» της συμφωνικής μουσικής δημιουργίας, ο Wagner εννοιολόγησε στην πράξη το «συνολικό έργο» μέσα από τη σύνθεση των σκηνικών μουσικών του δραμάτων (Musikdrama). Υποστηρίζει το αδιάβρωτο των αρχετυπικών προτύπων του μύθου αρνούμενος την αμφισημία της ιστορίας. Αντίθετος στο είδος της όπερας που ομφαλοσκοπεί στοχεύει στην ανάδυση του «υψηλού» δίνοντας με όρους φιλοσοφικοαισθητικούς μια ενιαία μουσική πραγματικότητα. Απώτερος στόχος της παρούσας εργασίας είναι να τονιστεί η δύναμη του μύθου και ο αισθητικός απριορισμός των συμβολισμών στη φαινομενολογία της αναπαραστασιμότητας του μουσικού δράματος. Θα προσεγγιστεί η φιλοσοφικοαισθητική εννοιολόγηση του μουσικού ήθους σύμφωνα με την πλατωνική μουσική φιλοσοφία καθώς και η ορθολογιστική φιλοσοφία του R. Wagner για την αναπαραστασιμότητα της τραγικότητας της ύπαρξης εκπορευόμενης από την απεραντότητα μιας μουσικής οικουμενικότητας.","Gottfried von Strassburg’s medieval aristocratic novel “Tristan” was R. Wagner’s source of inspiration for the composition of the musical drama “Tristan and Isolde”. The composer’s philosophy of music, as expounded in his treatises, supported the metaphysical mutual identification of the absolute music and the drama. According to Wagner, music itself is an Idea of the world at the moment when, in the platonic sense, the other arts arise having the ideas of the world as their object. The essence of the world is revealed in music without mediation. The “superior” in music transcends the experience and proves its power over sensation metaphysically. Ancient greek drama expresses the essence of the world as it is the embodiment of the spirit. The “superior” in tragedy is recognized through the realization of the human tragic. Music contains all the tragedy of human existence and reveals itself to the “will” secretly. As drama and music participate in the essence of the world, their relationship is determined by an internal necessity. Drama presupposes the music and music frames the drama. Under the reflection of universality and elimination of the primitive selflessness of symphonic music, Wagner gives in practice the sense of the collective artwork, “Gesamtkunstwerk”, through his compositions of “festival stage plays” (Musikdrama). He asserts the incorruptibility of the archetypal patterns of the myth by denying the emphysema of the history. Being opposed to the navel gazing type of opera, he aims to the emergence of the “superior” by giving a united reality of music in philosophical-aesthetical terms. The ultimate goal of this extended essay is to emphasize the power of the myth in the aesthetic hierarchy of symbolism in the phenomenology of the representability of music drama. It will approach the philosophical-aesthetical conceptualization of musical ethos according to the Plato’s philosophy of music, as well as Wagner’s rationalistic philosophy of the representability of the tragedy of existence, that stems from the enormity of a musical universality."],"dc:identifier":["uoadl:3329502","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3329502"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Τριστάνος και Ιζόλδη. Μύθος και μουσική."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:15Z"}