{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3329939"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3329939","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Λειτουργική ικανότητα μονοκυττάρων σε ασθενείς με σύνδρομο μετά την Covid 19","abstract":"Η μεγάλη πλειοψηφία των κυττάρων που μετέχουν στην ανοσία του ανθρώπου προέρχονται από τα πρόδρομα κύτταρα του μυελού των οστών και κυκλοφορούν στο αίμα. Τα κύτταρα που μετέχουν στην ανοσία είναι τα ουδετερόφιλα, ηωσινόφιλα και βασεόφιλα που ανήκουν στη κατηγορία των κοκκιοκυττάρων. Άλλα κύτταρα που επίσης μετέχουν στην ανοσία είναι τα μεγακαρυοκύτταρα (προγονικά κύτταρα των αιμοπεταλίων), τα μονοκύτταρα (μεγαλύτερα εμπύρηνα κύτταρα τα οποία εξελίσσονται σε μακροφάγα όταν μεταναστεύουν στους ιστούς) και τα δενδριτικά κύτταρα που παρουσιάζουν το αντιγόνο στα Τ και Β λεμφοκύτταρα. Τα μονοκύτταρα διαφοροποιούνται σε 3 υποτύπους: α) Κλασικά μονοκύτταρα CD 14++, CD 16-, β) μη κλασικά CD 14+, CD 16++ και γ) ενδιάμεσα CD 14++, CD 16+. Τα κλασικά επάγουν την φαγοκυττάρωση, τα ενδιάμεσα την αντιγονοπαρουσίαση και τα μη κλασσικά συμμετέχουν στην άμεση ανοσιακή αντιική δράση. Επίσης ανάλογα με τον φαινότυπο που παρουσιάζουν διαχωρίζονται σε προφλεγμονώδη (Μ1) και αντιφλεγμονώδη (Μ2). Στη νόσο COVID 19 έχουμε μεγάλες διαφοροποιήσεις τόσο στον αριθμό όσο και στη συχνότητα ενεργοποίησης των 3 αυτών υποτύπων. Στην ήπια νόσο ενεργοποιούνται τα κλασσικά μονοκύτταρα ενώ στη σοβαρή νόσο τα μη κλασσικά μονοκύτταρα μειώνονται και τα ενδιάμεσα και κλασσικά μονοκύτταρα χάνουν την λειτουργικότητα τους λόγω της μειωμένης έκφρασης HLA-DR στην επιφάνεια τους. Στην νόσο COVID 19 παρατηρείται συσσώρευση των μακροφάγων στους πνευμονικούς ιστούς με υπερέκκριση προφλεγμονωδών κυτταροκινών και κυτταροτοξικών κυττάρων το οποίο προκαλεί το υπερφλεγμονώδες σύνδρομο με ενεργοποίηση του φλεγμονοσώματος και συνεπαγόμενη αναστολή της έκκρισης της INFγ. Το φλεγμονόσωμα προκαλεί απώλεια των TLR και αύξηση της IL-1b. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την περαιτέρω ενεργοποίηση μακροφάγων (σύνδρομο ενεργοποίησης μακροφάγων) που οδηγεί στον καταρράκτη κυτταροκινών και χημειοκινών, ειδικότερα στους ασθενείς με βαριά πνευμονία από τον ιό SARS-COV 2. Όλοι οι προαναφερθέντες παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί οδηγούν σε ίνωση και ιϊκή σήψη σε έδαφος ενεργοποίησης και του μηχανισμού της πήξης. Στην σοβαρή νόσο COVID 19 παρατηρείται ανοσιακή δυσρύθμιση η οποία συνεπάγεται και την νοσηλεία των ασθενών με εκδήλωση συμπτωμάτων (Long Covid Syndrome). Πραγματοποιήθηκε μελέτη σε ασθενείς, που πριν από 140 μέρες κατά μέσο όρο συμμετείχαν στην μελέτη SAVE MORE τη χρονική περίοδο (Ιούνιο – Αύγουστο 2022), έλαβαν placeboκαι SOC (n=96) και συγκρίθηκαν με 21 υγιείς ασθενείς. Εν συνεχεία μελετήθηκαν τα PBMCs (peripheral blood mononuclear cells) υπό διέγερση για παραγωγή κυτταροκινών και διενεργήθηκαν εξετάσεις για την λειτουργία των πνευμόνων των 96 ασθενών με πνευμονία COVID 19 σε σχέση με τους 21 υγιείς ασθενείς. Το πρωτογενές καταλυτικό σημείο ήταν η διαφοροποίηση της παραγωγής της IL-1bκαι IL6 από τα μονοκύτταρα των ασθενών αυτών. Η αυξημένη έκκριση IL-1b και IL6 παρατηρήθηκε στην ομάδα αξιολόγησης της συγκεκριμένης χρονική περιόδου. Οι προφλεγμονώδεις Th1 απαντήσεις αυξάνονται, οι αντιφλεγμονώδεις Th-2 και Th-12 απαντήσεις μειώνονται στο LCS. Το Long Covid syndrome παρατηρήθηκε στο 22% των ασθενών που μελετήθηκαν και οφείλεται στην ανοσιακή δυσρύθμιση που προκαλείται από την υπερέκκριση των παραπάνω κυτταροκινών. Τέλος το Long Covid Syndrome είναι ένα σύνολο συμπτωμάτων που παρατηρείται από 6 μήνες έως και 1 χρόνο μετά από βαριά ή μέτρια πνευμονία COVID 19. Τα συμπτώματα ποικίλουν από ασθενή σε ασθενή και τα πιο συχνά είναι τα εξής: κούραση, αδυναμία συγκέντρωσης, ανοσμία, αγευσία, αδυναμία εκτέλεσης καθημερινών δραστηριοτήτων, ανάγκη βοήθειας στο μπάνιο ή στο ντύσιμο, ανάγκη ξεκούρασης κατά την διάρκεια δραστηριότητας, δυσκολία στην εργασία, δυσκολία στην ανάβαση σκαλιών, βήχας, φλέματα κτλ.","abstract_html":"Η μεγάλη πλειοψηφία των κυττάρων που μετέχουν στην ανοσία του ανθρώπου προέρχονται από τα πρόδρομα κύτταρα του μυελού των οστών και κυκλοφορούν στο αίμα. Τα κύτταρα που μετέχουν στην ανοσία είναι τα ουδετερόφιλα, ηωσινόφιλα και βασεόφιλα που ανήκουν στη κατηγορία των κοκκιοκυττάρων. Άλλα κύτταρα που επίσης μετέχουν στην ανοσία είναι τα μεγακαρυοκύτταρα (προγονικά κύτταρα των αιμοπεταλίων), τα μονοκύτταρα (μεγαλύτερα εμπύρηνα κύτταρα τα οποία εξελίσσονται σε μακροφάγα όταν μεταναστεύουν στους ιστούς) και τα δενδριτικά κύτταρα που παρουσιάζουν το αντιγόνο στα Τ και Β λεμφοκύτταρα. Τα μονοκύτταρα διαφοροποιούνται σε 3 υποτύπους: α) Κλασικά μονοκύτταρα CD 14++, CD 16-, β) μη κλασικά CD 14+, CD 16++ και γ) ενδιάμεσα CD 14++, CD 16+. Τα κλασικά επάγουν την φαγοκυττάρωση, τα ενδιάμεσα την αντιγονοπαρουσίαση και τα μη κλασσικά συμμετέχουν στην άμεση ανοσιακή αντιική δράση. Επίσης ανάλογα με τον φαινότυπο που παρουσιάζουν διαχωρίζονται σε προφλεγμονώδη (Μ1) και αντιφλεγμονώδη (Μ2). Στη νόσο COVID 19 έχουμε μεγάλες διαφοροποιήσεις τόσο στον αριθμό όσο και στη συχνότητα ενεργοποίησης των 3 αυτών υποτύπων. Στην ήπια νόσο ενεργοποιούνται τα κλασσικά μονοκύτταρα ενώ στη σοβαρή νόσο τα μη κλασσικά μονοκύτταρα μειώνονται και τα ενδιάμεσα και κλασσικά μονοκύτταρα χάνουν την λειτουργικότητα τους λόγω της μειωμένης έκφρασης HLA-DR στην επιφάνεια τους. Στην νόσο COVID 19 παρατηρείται συσσώρευση των μακροφάγων στους πνευμονικούς ιστούς με υπερέκκριση προφλεγμονωδών κυτταροκινών και κυτταροτοξικών κυττάρων το οποίο προκαλεί το υπερφλεγμονώδες σύνδρομο με ενεργοποίηση του φλεγμονοσώματος και συνεπαγόμενη αναστολή της έκκρισης της INFγ. Το φλεγμονόσωμα προκαλεί απώλεια των TLR και αύξηση της IL-1b. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την περαιτέρω ενεργοποίηση μακροφάγων (σύνδρομο ενεργοποίησης μακροφάγων) που οδηγεί στον καταρράκτη κυτταροκινών και χημειοκινών, ειδικότερα στους ασθενείς με βαριά πνευμονία από τον ιό SARS-COV 2. Όλοι οι προαναφερθέντες παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί οδηγούν σε ίνωση και ιϊκή σήψη σε έδαφος ενεργοποίησης και του μηχανισμού της πήξης. Στην σοβαρή νόσο COVID 19 παρατηρείται ανοσιακή δυσρύθμιση η οποία συνεπάγεται και την νοσηλεία των ασθενών με εκδήλωση συμπτωμάτων (Long Covid Syndrome). Πραγματοποιήθηκε μελέτη σε ασθενείς, που πριν από 140 μέρες κατά μέσο όρο συμμετείχαν στην μελέτη SAVE MORE τη χρονική περίοδο (Ιούνιο – Αύγουστο 2022), έλαβαν placeboκαι SOC (n=96) και συγκρίθηκαν με 21 υγιείς ασθενείς. Εν συνεχεία μελετήθηκαν τα PBMCs (peripheral blood mononuclear cells) υπό διέγερση για παραγωγή κυτταροκινών και διενεργήθηκαν εξετάσεις για την λειτουργία των πνευμόνων των 96 ασθενών με πνευμονία COVID 19 σε σχέση με τους 21 υγιείς ασθενείς. Το πρωτογενές καταλυτικό σημείο ήταν η διαφοροποίηση της παραγωγής της IL-1bκαι IL6 από τα μονοκύτταρα των ασθενών αυτών. Η αυξημένη έκκριση IL-1b και IL6 παρατηρήθηκε στην ομάδα αξιολόγησης της συγκεκριμένης χρονική περιόδου. Οι προφλεγμονώδεις Th1 απαντήσεις αυξάνονται, οι αντιφλεγμονώδεις Th-2 και Th-12 απαντήσεις μειώνονται στο LCS. Το Long Covid syndrome παρατηρήθηκε στο 22% των ασθενών που μελετήθηκαν και οφείλεται στην ανοσιακή δυσρύθμιση που προκαλείται από την υπερέκκριση των παραπάνω κυτταροκινών. Τέλος το Long Covid Syndrome είναι ένα σύνολο συμπτωμάτων που παρατηρείται από 6 μήνες έως και 1 χρόνο μετά από βαριά ή μέτρια πνευμονία COVID 19. Τα συμπτώματα ποικίλουν από ασθενή σε ασθενή και τα πιο συχνά είναι τα εξής: κούραση, αδυναμία συγκέντρωσης, ανοσμία, αγευσία, αδυναμία εκτέλεσης καθημερινών δραστηριοτήτων, ανάγκη βοήθειας στο μπάνιο ή στο ντύσιμο, ανάγκη ξεκούρασης κατά την διάρκεια δραστηριότητας, δυσκολία στην εργασία, δυσκολία στην ανάβαση σκαλιών, βήχας, φλέματα κτλ.","abstract_has_math":false,"creators":["Γαλανοπούλου Αγλαΐα","Galanopoulou Aglaia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:16Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3329939"],"render_values":[{"text":"uoadl:3329939","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3329939","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3329939","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3329939","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γαλανοπούλου Αγλαΐα","Galanopoulou Aglaia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3329939","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3329939"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η μεγάλη πλειοψηφία των κυττάρων που μετέχουν στην ανοσία του ανθρώπου προέρχονται από τα πρόδρομα κύτταρα του μυελού των οστών και κυκλοφορούν στο αίμα. Τα κύτταρα που μετέχουν στην ανοσία είναι τα ουδετερόφιλα, ηωσινόφιλα και βασεόφιλα που ανήκουν στη κατηγορία των κοκκιοκυττάρων. Άλλα κύτταρα που επίσης μετέχουν στην ανοσία είναι τα μεγακαρυοκύτταρα (προγονικά κύτταρα των αιμοπεταλίων), τα μονοκύτταρα (μεγαλύτερα εμπύρηνα κύτταρα τα οποία εξελίσσονται σε μακροφάγα όταν μεταναστεύουν στους ιστούς) και τα δενδριτικά κύτταρα που παρουσιάζουν το αντιγόνο στα Τ και Β λεμφοκύτταρα. Τα μονοκύτταρα διαφοροποιούνται σε 3 υποτύπους: α) Κλασικά μονοκύτταρα CD 14++, CD 16-, β) μη κλασικά CD 14+, CD 16++ και γ) ενδιάμεσα CD 14++, CD 16+. Τα κλασικά επάγουν την φαγοκυττάρωση, τα ενδιάμεσα την αντιγονοπαρουσίαση και τα μη κλασσικά συμμετέχουν στην άμεση ανοσιακή αντιική δράση. Επίσης ανάλογα με τον φαινότυπο που παρουσιάζουν διαχωρίζονται σε προφλεγμονώδη (Μ1) και αντιφλεγμονώδη (Μ2). Στη νόσο COVID 19 έχουμε μεγάλες διαφοροποιήσεις τόσο στον αριθμό όσο και στη συχνότητα ενεργοποίησης των 3 αυτών υποτύπων. Στην ήπια νόσο ενεργοποιούνται τα κλασσικά μονοκύτταρα ενώ στη σοβαρή νόσο τα μη κλασσικά μονοκύτταρα μειώνονται και τα ενδιάμεσα και κλασσικά μονοκύτταρα χάνουν την λειτουργικότητα τους λόγω της μειωμένης έκφρασης HLA-DR στην επιφάνεια τους. Στην νόσο COVID 19 παρατηρείται συσσώρευση των μακροφάγων στους πνευμονικούς ιστούς με υπερέκκριση προφλεγμονωδών κυτταροκινών και κυτταροτοξικών κυττάρων το οποίο προκαλεί το υπερφλεγμονώδες σύνδρομο με ενεργοποίηση του φλεγμονοσώματος και συνεπαγόμενη αναστολή της έκκρισης της INFγ. Το φλεγμονόσωμα προκαλεί απώλεια των TLR και αύξηση της IL-1b. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την περαιτέρω ενεργοποίηση μακροφάγων (σύνδρομο ενεργοποίησης μακροφάγων) που οδηγεί στον καταρράκτη κυτταροκινών και χημειοκινών, ειδικότερα στους ασθενείς με βαριά πνευμονία από τον ιό SARS-COV 2. Όλοι οι προαναφερθέντες παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί οδηγούν σε ίνωση και ιϊκή σήψη σε έδαφος ενεργοποίησης και του μηχανισμού της πήξης. Στην σοβαρή νόσο COVID 19 παρατηρείται ανοσιακή δυσρύθμιση η οποία συνεπάγεται και την νοσηλεία των ασθενών με εκδήλωση συμπτωμάτων (Long Covid Syndrome). Πραγματοποιήθηκε μελέτη σε ασθενείς, που πριν από 140 μέρες κατά μέσο όρο συμμετείχαν στην μελέτη SAVE MORE τη χρονική περίοδο (Ιούνιο – Αύγουστο 2022), έλαβαν placeboκαι SOC (n=96) και συγκρίθηκαν με 21 υγιείς ασθενείς. Εν συνεχεία μελετήθηκαν τα PBMCs (peripheral blood mononuclear cells) υπό διέγερση για παραγωγή κυτταροκινών και διενεργήθηκαν εξετάσεις για την λειτουργία των πνευμόνων των 96 ασθενών με πνευμονία COVID 19 σε σχέση με τους 21 υγιείς ασθενείς. Το πρωτογενές καταλυτικό σημείο ήταν η διαφοροποίηση της παραγωγής της IL-1bκαι IL6 από τα μονοκύτταρα των ασθενών αυτών. Η αυξημένη έκκριση IL-1b και IL6 παρατηρήθηκε στην ομάδα αξιολόγησης της συγκεκριμένης χρονική περιόδου. Οι προφλεγμονώδεις Th1 απαντήσεις αυξάνονται, οι αντιφλεγμονώδεις Th-2 και Th-12 απαντήσεις μειώνονται στο LCS. Το Long Covid syndrome παρατηρήθηκε στο 22% των ασθενών που μελετήθηκαν και οφείλεται στην ανοσιακή δυσρύθμιση που προκαλείται από την υπερέκκριση των παραπάνω κυτταροκινών. Τέλος το Long Covid Syndrome είναι ένα σύνολο συμπτωμάτων που παρατηρείται από 6 μήνες έως και 1 χρόνο μετά από βαριά ή μέτρια πνευμονία COVID 19. Τα συμπτώματα ποικίλουν από ασθενή σε ασθενή και τα πιο συχνά είναι τα εξής: κούραση, αδυναμία συγκέντρωσης, ανοσμία, αγευσία, αδυναμία εκτέλεσης καθημερινών δραστηριοτήτων, ανάγκη βοήθειας στο μπάνιο ή στο ντύσιμο, ανάγκη ξεκούρασης κατά την διάρκεια δραστηριότητας, δυσκολία στην εργασία, δυσκολία στην ανάβαση σκαλιών, βήχας, φλέματα κτλ.","The vast majority of cells involved in human immunity originate from bone marrow progenitor cells and circulate in the blood. The cells involved in immunity are neutrophils, eosinophils and basophils that belong to the category of granulocytes. Other cells that are also involved in immunity are megakaryocytes (platelet progenitor cells), monocytes (larger nucleated cells that develop into macrophages when they migrate to tissues) and dendritic cells that present the antigen in T and B lymphocytes. Monocytes are differentiated into 3 subtypes: a) Classic monocytes CD 14++, CD 16-, b) non-classical CD 14+, CD 16++ and c) intermediate CD 14++, CD 16+. The classical monocytes induce phagocytosis, the intermediate the antigen presentation and the non-classical monocytes participate in the direct immune antiviral action. Also, depending on their phenotype, they are divided into pro-inflammatory (M1) and anti-inflammatory (M2). In COVID 19 we have great differences both in the number and in the frequency of activation of these 3 subtypes. In mild disease the classical monocytes are activated while in severe disease the non-classical monocytes are reduced and intermediate and classical monocytes lose their functionality due to reduced HLA-DR expression on their surface. In COVID 19 there is an accumulation of macrophages in the lung tissues with hypersecretion of proinflammatory cytokines and cytotoxic cells which causes the hyperinflammatory syndrome with activation of the inflammasome and consequent inhibition of the secretion of INFγ. The Inflammasome causes a loss of TLRs and an increase in IL-1b. This results in further activation of macrophages (macrophage activation syndrome) leading to cytokine and chemokine cataracts, especially in patients with severe SARS-COV 2 pneumonia. All of the above mentioned pathophysiological mechanisms lead to fibrosis and viral sepsis in ground of activation and the mechanism of coagulation. In severe COVID 19, immune dysfunction is observed, which also entails the hospitalization of patients with symptoms (Long Covid Syndrome). A study was performed on patients who, on average 140 days ago, participated in the SAVE MORE study in the period June - August 2021, received placebo and SOC (96) and were compared with 21 healthy patients. PBMCs (peripheral blood mononuclear cells) under stimulation for cytokine production were then studied and tests were carried out for the function of the lungs of the 96 patients with COVID 19 pneumonia compared to the 21 healthy patients. The primary trigger was the differentiation of IL-1b and IL6 production by the monocytes of these patients. Increased secretion of IL-1b and IL6 was observed in the time period evaluation group. Pro-inflammatory Th 1 responses are increased, anti-inflammatory Th2 and Th12 responses are decreased in the LCS. Long Covid Syndrome was observed in 22% of the patients studied and is due to the immune dysregulation caused by the oversecretion of the above cytokines. Finally, the Long Covid Syndrome is a set of symptoms that is observed from 6 months to 1 year after severe or moderate COVID 19 pneumonia. The symptoms vary from patient to patient and the most common are the following: fatigue, inability to concentrate, anosmia, tastelessness, inability to perform daily activities, need for help in bathing or dressing, need to rest during activity, difficulty at work, difficulty on climbing stairs, cough, phlegm, etc."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Λειτουργική ικανότητα μονοκυττάρων σε ασθενείς με σύνδρομο μετά την Covid 19"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γαλανοπούλου Αγλαΐα","Galanopoulou Aglaia"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η μεγάλη πλειοψηφία των κυττάρων που μετέχουν στην ανοσία του ανθρώπου προέρχονται από τα πρόδρομα κύτταρα του μυελού των οστών και κυκλοφορούν στο αίμα. Τα κύτταρα που μετέχουν στην ανοσία είναι τα ουδετερόφιλα, ηωσινόφιλα και βασεόφιλα που ανήκουν στη κατηγορία των κοκκιοκυττάρων. Άλλα κύτταρα που επίσης μετέχουν στην ανοσία είναι τα μεγακαρυοκύτταρα (προγονικά κύτταρα των αιμοπεταλίων), τα μονοκύτταρα (μεγαλύτερα εμπύρηνα κύτταρα τα οποία εξελίσσονται σε μακροφάγα όταν μεταναστεύουν στους ιστούς) και τα δενδριτικά κύτταρα που παρουσιάζουν το αντιγόνο στα Τ και Β λεμφοκύτταρα. Τα μονοκύτταρα διαφοροποιούνται σε 3 υποτύπους: α) Κλασικά μονοκύτταρα CD 14++, CD 16-, β) μη κλασικά CD 14+, CD 16++ και γ) ενδιάμεσα CD 14++, CD 16+. Τα κλασικά επάγουν την φαγοκυττάρωση, τα ενδιάμεσα την αντιγονοπαρουσίαση και τα μη κλασσικά συμμετέχουν στην άμεση ανοσιακή αντιική δράση. Επίσης ανάλογα με τον φαινότυπο που παρουσιάζουν διαχωρίζονται σε προφλεγμονώδη (Μ1) και αντιφλεγμονώδη (Μ2). Στη νόσο COVID 19 έχουμε μεγάλες διαφοροποιήσεις τόσο στον αριθμό όσο και στη συχνότητα ενεργοποίησης των 3 αυτών υποτύπων. Στην ήπια νόσο ενεργοποιούνται τα κλασσικά μονοκύτταρα ενώ στη σοβαρή νόσο τα μη κλασσικά μονοκύτταρα μειώνονται και τα ενδιάμεσα και κλασσικά μονοκύτταρα χάνουν την λειτουργικότητα τους λόγω της μειωμένης έκφρασης HLA-DR στην επιφάνεια τους. Στην νόσο COVID 19 παρατηρείται συσσώρευση των μακροφάγων στους πνευμονικούς ιστούς με υπερέκκριση προφλεγμονωδών κυτταροκινών και κυτταροτοξικών κυττάρων το οποίο προκαλεί το υπερφλεγμονώδες σύνδρομο με ενεργοποίηση του φλεγμονοσώματος και συνεπαγόμενη αναστολή της έκκρισης της INFγ. Το φλεγμονόσωμα προκαλεί απώλεια των TLR και αύξηση της IL-1b. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την περαιτέρω ενεργοποίηση μακροφάγων (σύνδρομο ενεργοποίησης μακροφάγων) που οδηγεί στον καταρράκτη κυτταροκινών και χημειοκινών, ειδικότερα στους ασθενείς με βαριά πνευμονία από τον ιό SARS-COV 2. Όλοι οι προαναφερθέντες παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί οδηγούν σε ίνωση και ιϊκή σήψη σε έδαφος ενεργοποίησης και του μηχανισμού της πήξης. Στην σοβαρή νόσο COVID 19 παρατηρείται ανοσιακή δυσρύθμιση η οποία συνεπάγεται και την νοσηλεία των ασθενών με εκδήλωση συμπτωμάτων (Long Covid Syndrome). Πραγματοποιήθηκε μελέτη σε ασθενείς, που πριν από 140 μέρες κατά μέσο όρο συμμετείχαν στην μελέτη SAVE MORE τη χρονική περίοδο (Ιούνιο – Αύγουστο 2022), έλαβαν placeboκαι SOC (n=96) και συγκρίθηκαν με 21 υγιείς ασθενείς. Εν συνεχεία μελετήθηκαν τα PBMCs (peripheral blood mononuclear cells) υπό διέγερση για παραγωγή κυτταροκινών και διενεργήθηκαν εξετάσεις για την λειτουργία των πνευμόνων των 96 ασθενών με πνευμονία COVID 19 σε σχέση με τους 21 υγιείς ασθενείς. Το πρωτογενές καταλυτικό σημείο ήταν η διαφοροποίηση της παραγωγής της IL-1bκαι IL6 από τα μονοκύτταρα των ασθενών αυτών. Η αυξημένη έκκριση IL-1b και IL6 παρατηρήθηκε στην ομάδα αξιολόγησης της συγκεκριμένης χρονική περιόδου. Οι προφλεγμονώδεις Th1 απαντήσεις αυξάνονται, οι αντιφλεγμονώδεις Th-2 και Th-12 απαντήσεις μειώνονται στο LCS. Το Long Covid syndrome παρατηρήθηκε στο 22% των ασθενών που μελετήθηκαν και οφείλεται στην ανοσιακή δυσρύθμιση που προκαλείται από την υπερέκκριση των παραπάνω κυτταροκινών. Τέλος το Long Covid Syndrome είναι ένα σύνολο συμπτωμάτων που παρατηρείται από 6 μήνες έως και 1 χρόνο μετά από βαριά ή μέτρια πνευμονία COVID 19. Τα συμπτώματα ποικίλουν από ασθενή σε ασθενή και τα πιο συχνά είναι τα εξής: κούραση, αδυναμία συγκέντρωσης, ανοσμία, αγευσία, αδυναμία εκτέλεσης καθημερινών δραστηριοτήτων, ανάγκη βοήθειας στο μπάνιο ή στο ντύσιμο, ανάγκη ξεκούρασης κατά την διάρκεια δραστηριότητας, δυσκολία στην εργασία, δυσκολία στην ανάβαση σκαλιών, βήχας, φλέματα κτλ.","The vast majority of cells involved in human immunity originate from bone marrow progenitor cells and circulate in the blood. The cells involved in immunity are neutrophils, eosinophils and basophils that belong to the category of granulocytes. Other cells that are also involved in immunity are megakaryocytes (platelet progenitor cells), monocytes (larger nucleated cells that develop into macrophages when they migrate to tissues) and dendritic cells that present the antigen in T and B lymphocytes. Monocytes are differentiated into 3 subtypes: a) Classic monocytes CD 14++, CD 16-, b) non-classical CD 14+, CD 16++ and c) intermediate CD 14++, CD 16+. The classical monocytes induce phagocytosis, the intermediate the antigen presentation and the non-classical monocytes participate in the direct immune antiviral action. Also, depending on their phenotype, they are divided into pro-inflammatory (M1) and anti-inflammatory (M2). In COVID 19 we have great differences both in the number and in the frequency of activation of these 3 subtypes. In mild disease the classical monocytes are activated while in severe disease the non-classical monocytes are reduced and intermediate and classical monocytes lose their functionality due to reduced HLA-DR expression on their surface. In COVID 19 there is an accumulation of macrophages in the lung tissues with hypersecretion of proinflammatory cytokines and cytotoxic cells which causes the hyperinflammatory syndrome with activation of the inflammasome and consequent inhibition of the secretion of INFγ. The Inflammasome causes a loss of TLRs and an increase in IL-1b. This results in further activation of macrophages (macrophage activation syndrome) leading to cytokine and chemokine cataracts, especially in patients with severe SARS-COV 2 pneumonia. All of the above mentioned pathophysiological mechanisms lead to fibrosis and viral sepsis in ground of activation and the mechanism of coagulation. In severe COVID 19, immune dysfunction is observed, which also entails the hospitalization of patients with symptoms (Long Covid Syndrome). A study was performed on patients who, on average 140 days ago, participated in the SAVE MORE study in the period June - August 2021, received placebo and SOC (96) and were compared with 21 healthy patients. PBMCs (peripheral blood mononuclear cells) under stimulation for cytokine production were then studied and tests were carried out for the function of the lungs of the 96 patients with COVID 19 pneumonia compared to the 21 healthy patients. The primary trigger was the differentiation of IL-1b and IL6 production by the monocytes of these patients. Increased secretion of IL-1b and IL6 was observed in the time period evaluation group. Pro-inflammatory Th 1 responses are increased, anti-inflammatory Th2 and Th12 responses are decreased in the LCS. Long Covid Syndrome was observed in 22% of the patients studied and is due to the immune dysregulation caused by the oversecretion of the above cytokines. Finally, the Long Covid Syndrome is a set of symptoms that is observed from 6 months to 1 year after severe or moderate COVID 19 pneumonia. The symptoms vary from patient to patient and the most common are the following: fatigue, inability to concentrate, anosmia, tastelessness, inability to perform daily activities, need for help in bathing or dressing, need to rest during activity, difficulty at work, difficulty on climbing stairs, cough, phlegm, etc."],"dc:identifier":["uoadl:3329939","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3329939"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Λειτουργική ικανότητα μονοκυττάρων σε ασθενείς με σύνδρομο μετά την Covid 19"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:16Z"}