{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3330537"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3330537","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η υλικότητα του –αποκλίνοντος– μεταπολεμικού ποιητικού λόγου στο έργο της Ελένης Βακαλό και του Μιχάλη Κατσαρού (1949-1959)","abstract":"Στον ερευνητικό πυρήνα της προκείμενης διπλωματικής εργασίας τίθεται το δημοσιευμένο κατά το χρονικό άνυσμα 1949-1959 ποιητικό έργο της Ελένης Βακαλό και του Μιχάλη Κατσαρού. Η θέση των εν λόγω χρονολογιών ως ορίων της ερμηνευτικής προσέγγισης συνιστά απόρροια δύο σημαντικών παραγόντων. Ο πρώτος παράγοντας αφορά στο δεδομένο ότι αμφότεροι οι ποιητές δημοσιεύουν κατά την περίοδο αυτή σημαντικό —αν όχι, το πλέον σημαντικό—, με κριτήριο ποιοτικό και ποσοτικό, μέρος της σύνολης παραγωγής τους, η Βακαλό τις τέσσερις από τις έξι συλλογές —Τό Δάσος (1954), Τοιχογραφία6 (1956), Ἡμερολόγιο τῆς ἡλικίας (1958) και Περιγραφή τοῦ σώματος (1959)— που το 1981 συγκαταλέγει στην ενότητα «Πριν από το Λυρισμό» και ο Κατσαρός τις τρεις «μείζον[ες]» συλλογές του —Μεσολόγγι (1949), Κατά Σαδδουκαίων (1953) και Ὀροπέδιο (1957). Ο δεύτερος παράγοντας, που μπορεί να χαρακτηριστεί ως γενικός, αφορά στη σημαίνουσα λειτουργικότητα της εν λόγω δεκαετίας ως αφετηρίας και οροσήμου της μεταπολεμικής ποίησης. Περαιτέρω, η μελέτη του ποιητικού λόγου των δύο επιχειρείται εν προκειμένω στη βάση ενός τετράπλευρου ερμηνευτικού σχήματος με εξέχουσα πλευρά την υλικότητα, που εγγίζεται ως παράγοντας θεματικός, ήτοι ρηματοποιημένος εντός του ποιητικού λόγου, και όχι μορφικός, την απτικότητα και τη γλυπτικότητα, όρους (πλευρές) του σχήματος που συνυφαίνονται άρρηκτα με ή, καλύτερα, απορρέουν από την υλικότητα, και, τέλος, την απόκλιση. Πώς, λοιπόν, με ποιο σκοπό και με ποια αισθητικά αποτελέσματα εμβάλλει η υλικότητα (ιδωμένη μέσα από το χαϊντεγγεριανό ευρύ πρίσμα) στον εκάστοτε ποιητικό λόγο; Πώς ενεργοποιείται η απτικότητα και, κατ’ επέκταση, η αφή μέσα στον λόγο της ποίησης με γνωσιακές αμιγώς αποβλέψεις; Σε τι αποσκοπεί και με ποιον τρόπο αναδεικνύεται το ρίζωμα (κατά Deleuze) του γλυπτικού στο ποιητικό ιδίωμα; Ποιοι είναι, ακόμη, οι δείκτες της απόκλισης της ποίησης της Βακαλό και του Κατσαρού αντιστοίχως από τον παραγόμενο μεταπολεμικό ποιητικό λόγο των συγχρόνων τους; Σε αυτά τα ερωτήματα στοχεύεται να προτείνει απαντήσεις η παρούσα εργασία.","abstract_html":"Στον ερευνητικό πυρήνα της προκείμενης διπλωματικής εργασίας τίθεται το δημοσιευμένο κατά το χρονικό άνυσμα 1949-1959 ποιητικό έργο της Ελένης Βακαλό και του Μιχάλη Κατσαρού. Η θέση των εν λόγω χρονολογιών ως ορίων της ερμηνευτικής προσέγγισης συνιστά απόρροια δύο σημαντικών παραγόντων. Ο πρώτος παράγοντας αφορά στο δεδομένο ότι αμφότεροι οι ποιητές δημοσιεύουν κατά την περίοδο αυτή σημαντικό —αν όχι, το πλέον σημαντικό—, με κριτήριο ποιοτικό και ποσοτικό, μέρος της σύνολης παραγωγής τους, η Βακαλό τις τέσσερις από τις έξι συλλογές —Τό Δάσος (1954), Τοιχογραφία6 (1956), Ἡμερολόγιο τῆς ἡλικίας (1958) και Περιγραφή τοῦ σώματος (1959)— που το 1981 συγκαταλέγει στην ενότητα «Πριν από το Λυρισμό» και ο Κατσαρός τις τρεις «μείζον[ες]» συλλογές του —Μεσολόγγι (1949), Κατά Σαδδουκαίων (1953) και Ὀροπέδιο (1957). Ο δεύτερος παράγοντας, που μπορεί να χαρακτηριστεί ως γενικός, αφορά στη σημαίνουσα λειτουργικότητα της εν λόγω δεκαετίας ως αφετηρίας και οροσήμου της μεταπολεμικής ποίησης. Περαιτέρω, η μελέτη του ποιητικού λόγου των δύο επιχειρείται εν προκειμένω στη βάση ενός τετράπλευρου ερμηνευτικού σχήματος με εξέχουσα πλευρά την υλικότητα, που εγγίζεται ως παράγοντας θεματικός, ήτοι ρηματοποιημένος εντός του ποιητικού λόγου, και όχι μορφικός, την απτικότητα και τη γλυπτικότητα, όρους (πλευρές) του σχήματος που συνυφαίνονται άρρηκτα με ή, καλύτερα, απορρέουν από την υλικότητα, και, τέλος, την απόκλιση. Πώς, λοιπόν, με ποιο σκοπό και με ποια αισθητικά αποτελέσματα εμβάλλει η υλικότητα (ιδωμένη μέσα από το χαϊντεγγεριανό ευρύ πρίσμα) στον εκάστοτε ποιητικό λόγο; Πώς ενεργοποιείται η απτικότητα και, κατ’ επέκταση, η αφή μέσα στον λόγο της ποίησης με γνωσιακές αμιγώς αποβλέψεις; Σε τι αποσκοπεί και με ποιον τρόπο αναδεικνύεται το ρίζωμα (κατά Deleuze) του γλυπτικού στο ποιητικό ιδίωμα; Ποιοι είναι, ακόμη, οι δείκτες της απόκλισης της ποίησης της Βακαλό και του Κατσαρού αντιστοίχως από τον παραγόμενο μεταπολεμικό ποιητικό λόγο των συγχρόνων τους; Σε αυτά τα ερωτήματα στοχεύεται να προτείνει απαντήσεις η παρούσα εργασία.","abstract_has_math":false,"creators":["Γκοσίου Σταματία","Gosiou Stamatia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:16Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3330537"],"render_values":[{"text":"uoadl:3330537","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3330537","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3330537","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3330537","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γκοσίου Σταματία","Gosiou Stamatia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3330537","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3330537"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στον ερευνητικό πυρήνα της προκείμενης διπλωματικής εργασίας τίθεται το δημοσιευμένο κατά το χρονικό άνυσμα 1949-1959 ποιητικό έργο της Ελένης Βακαλό και του Μιχάλη Κατσαρού. Η θέση των εν λόγω χρονολογιών ως ορίων της ερμηνευτικής προσέγγισης συνιστά απόρροια δύο σημαντικών παραγόντων. Ο πρώτος παράγοντας αφορά στο δεδομένο ότι αμφότεροι οι ποιητές δημοσιεύουν κατά την περίοδο αυτή σημαντικό —αν όχι, το πλέον σημαντικό—, με κριτήριο ποιοτικό και ποσοτικό, μέρος της σύνολης παραγωγής τους, η Βακαλό τις τέσσερις από τις έξι συλλογές —Τό Δάσος (1954), Τοιχογραφία6 (1956), Ἡμερολόγιο τῆς ἡλικίας (1958) και Περιγραφή τοῦ σώματος (1959)— που το 1981 συγκαταλέγει στην ενότητα «Πριν από το Λυρισμό» και ο Κατσαρός τις τρεις «μείζον[ες]» συλλογές του —Μεσολόγγι (1949), Κατά Σαδδουκαίων (1953) και Ὀροπέδιο (1957). Ο δεύτερος παράγοντας, που μπορεί να χαρακτηριστεί ως γενικός, αφορά στη σημαίνουσα λειτουργικότητα της εν λόγω δεκαετίας ως αφετηρίας και οροσήμου της μεταπολεμικής ποίησης. Περαιτέρω, η μελέτη του ποιητικού λόγου των δύο επιχειρείται εν προκειμένω στη βάση ενός τετράπλευρου ερμηνευτικού σχήματος με εξέχουσα πλευρά την υλικότητα, που εγγίζεται ως παράγοντας θεματικός, ήτοι ρηματοποιημένος εντός του ποιητικού λόγου, και όχι μορφικός, την απτικότητα και τη γλυπτικότητα, όρους (πλευρές) του σχήματος που συνυφαίνονται άρρηκτα με ή, καλύτερα, απορρέουν από την υλικότητα, και, τέλος, την απόκλιση. Πώς, λοιπόν, με ποιο σκοπό και με ποια αισθητικά αποτελέσματα εμβάλλει η υλικότητα (ιδωμένη μέσα από το χαϊντεγγεριανό ευρύ πρίσμα) στον εκάστοτε ποιητικό λόγο; Πώς ενεργοποιείται η απτικότητα και, κατ’ επέκταση, η αφή μέσα στον λόγο της ποίησης με γνωσιακές αμιγώς αποβλέψεις; Σε τι αποσκοπεί και με ποιον τρόπο αναδεικνύεται το ρίζωμα (κατά Deleuze) του γλυπτικού στο ποιητικό ιδίωμα; Ποιοι είναι, ακόμη, οι δείκτες της απόκλισης της ποίησης της Βακαλό και του Κατσαρού αντιστοίχως από τον παραγόμενο μεταπολεμικό ποιητικό λόγο των συγχρόνων τους; Σε αυτά τα ερωτήματα στοχεύεται να προτείνει απαντήσεις η παρούσα εργασία.","Eleni’s Vakalo’s and Michalis’ Katsaro’s published during 1949 till 1959 poetry stands at the core of this thesis. The definition of time limits is based on two significant factors. The first one is related with the datum that both poets published during this decade an important –if not the most important–, with a qualitative and quantitative criterion, part of their whole poetry: Vakalo published four of six poetic collections –The Forest (1954), Plant Education (1956), Journal of the Age (1958) and Description of the Body (1959)– which she enlisted in the poetic unit «Before Lyricism» in 1981, while Katsaros, also, published his three «major» collections, Messolonghi (1949), Kata Sadduceon (1953) and Oropedio (1957). The second factor, which is the general one, is related to the postwar poetry’s beginning and to the fact that this decade stands as the postwar poetry’s point of reference. Furthermore, this thesis is based on a quadrilateral research scheme. In this scheme, materiality is the dominant term (aspect), which is approached as a thematic and not morphic factor in their poetic speech. Except for materiality, tactility and sculpturality are the terms (aspects) of this scheme that are indissolubly related with or, precisely, stem from materiality. Divergence is the fourth term (aspect) of this made research scheme. So, how, for what reason and with what aesthetic results do the materiality (in heideggerian terms) pervades Vakalo’s or Katsaro’s poetic speech? How tactility and, therefore, touch are activated in poetry with, mainly, cognitive intention? What is the aim of the sculptural rhizome (in deleuzian terms) in the poetic idiom and how is this rhizome appointed? What are the divergence’s features in Vakalo’s and Katsaro’s poetry respectively? These are the questions that this thesis aims to answer."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η υλικότητα του –αποκλίνοντος– μεταπολεμικού ποιητικού λόγου στο έργο της Ελένης Βακαλό και του Μιχάλη Κατσαρού (1949-1959)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γκοσίου Σταματία","Gosiou Stamatia"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Στον ερευνητικό πυρήνα της προκείμενης διπλωματικής εργασίας τίθεται το δημοσιευμένο κατά το χρονικό άνυσμα 1949-1959 ποιητικό έργο της Ελένης Βακαλό και του Μιχάλη Κατσαρού. Η θέση των εν λόγω χρονολογιών ως ορίων της ερμηνευτικής προσέγγισης συνιστά απόρροια δύο σημαντικών παραγόντων. Ο πρώτος παράγοντας αφορά στο δεδομένο ότι αμφότεροι οι ποιητές δημοσιεύουν κατά την περίοδο αυτή σημαντικό —αν όχι, το πλέον σημαντικό—, με κριτήριο ποιοτικό και ποσοτικό, μέρος της σύνολης παραγωγής τους, η Βακαλό τις τέσσερις από τις έξι συλλογές —Τό Δάσος (1954), Τοιχογραφία6 (1956), Ἡμερολόγιο τῆς ἡλικίας (1958) και Περιγραφή τοῦ σώματος (1959)— που το 1981 συγκαταλέγει στην ενότητα «Πριν από το Λυρισμό» και ο Κατσαρός τις τρεις «μείζον[ες]» συλλογές του —Μεσολόγγι (1949), Κατά Σαδδουκαίων (1953) και Ὀροπέδιο (1957). Ο δεύτερος παράγοντας, που μπορεί να χαρακτηριστεί ως γενικός, αφορά στη σημαίνουσα λειτουργικότητα της εν λόγω δεκαετίας ως αφετηρίας και οροσήμου της μεταπολεμικής ποίησης. Περαιτέρω, η μελέτη του ποιητικού λόγου των δύο επιχειρείται εν προκειμένω στη βάση ενός τετράπλευρου ερμηνευτικού σχήματος με εξέχουσα πλευρά την υλικότητα, που εγγίζεται ως παράγοντας θεματικός, ήτοι ρηματοποιημένος εντός του ποιητικού λόγου, και όχι μορφικός, την απτικότητα και τη γλυπτικότητα, όρους (πλευρές) του σχήματος που συνυφαίνονται άρρηκτα με ή, καλύτερα, απορρέουν από την υλικότητα, και, τέλος, την απόκλιση. Πώς, λοιπόν, με ποιο σκοπό και με ποια αισθητικά αποτελέσματα εμβάλλει η υλικότητα (ιδωμένη μέσα από το χαϊντεγγεριανό ευρύ πρίσμα) στον εκάστοτε ποιητικό λόγο; Πώς ενεργοποιείται η απτικότητα και, κατ’ επέκταση, η αφή μέσα στον λόγο της ποίησης με γνωσιακές αμιγώς αποβλέψεις; Σε τι αποσκοπεί και με ποιον τρόπο αναδεικνύεται το ρίζωμα (κατά Deleuze) του γλυπτικού στο ποιητικό ιδίωμα; Ποιοι είναι, ακόμη, οι δείκτες της απόκλισης της ποίησης της Βακαλό και του Κατσαρού αντιστοίχως από τον παραγόμενο μεταπολεμικό ποιητικό λόγο των συγχρόνων τους; Σε αυτά τα ερωτήματα στοχεύεται να προτείνει απαντήσεις η παρούσα εργασία.","Eleni’s Vakalo’s and Michalis’ Katsaro’s published during 1949 till 1959 poetry stands at the core of this thesis. The definition of time limits is based on two significant factors. The first one is related with the datum that both poets published during this decade an important –if not the most important–, with a qualitative and quantitative criterion, part of their whole poetry: Vakalo published four of six poetic collections –The Forest (1954), Plant Education (1956), Journal of the Age (1958) and Description of the Body (1959)– which she enlisted in the poetic unit «Before Lyricism» in 1981, while Katsaros, also, published his three «major» collections, Messolonghi (1949), Kata Sadduceon (1953) and Oropedio (1957). The second factor, which is the general one, is related to the postwar poetry’s beginning and to the fact that this decade stands as the postwar poetry’s point of reference. Furthermore, this thesis is based on a quadrilateral research scheme. In this scheme, materiality is the dominant term (aspect), which is approached as a thematic and not morphic factor in their poetic speech. Except for materiality, tactility and sculpturality are the terms (aspects) of this scheme that are indissolubly related with or, precisely, stem from materiality. Divergence is the fourth term (aspect) of this made research scheme. So, how, for what reason and with what aesthetic results do the materiality (in heideggerian terms) pervades Vakalo’s or Katsaro’s poetic speech? How tactility and, therefore, touch are activated in poetry with, mainly, cognitive intention? What is the aim of the sculptural rhizome (in deleuzian terms) in the poetic idiom and how is this rhizome appointed? What are the divergence’s features in Vakalo’s and Katsaro’s poetry respectively? These are the questions that this thesis aims to answer."],"dc:identifier":["uoadl:3330537","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3330537"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Η υλικότητα του –αποκλίνοντος– μεταπολεμικού ποιητικού λόγου στο έργο της Ελένης Βακαλό και του Μιχάλη Κατσαρού (1949-1959)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:16Z"}