{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3330635"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3330635","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διάγνωση πρωτοπαθούς και δευτεροπαθούς αυτοάνοσης θρομβοπενίας και επιλογές δεύτερης γραμμής θεραπείας στην Ελλάδα. Στοιχεία από το Εθνικό αρχείο καταγραφής αυτοάνοσων θρομβοπενιών της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας","abstract":"Υπόβαθρο: Η αυτοάνοση θρομβοπενία (ITP) οφείλεται σε ανοσολογικής αρχής μειωμένη παραγωγή αιμοπεταλίων σε συνδυασμό με αυξημένη περιφερική καταστροφή. Η δευτεροπαθής ITP ορίζεται ως ITP σχετιζόμενη με υποκείμενη αιτία ή νόσο. Υπάρχουν περιορισμένα δεδομένα για τη σύγκριση των χαρακτηριστικών της πρωτοπαθούς και δευτεροπαθούς ITP. Σκοπός: Η σύγκριση των κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών, της θεραπευτικής προσέγγισης και ανταπόκρισης στη θεραπεία ασθενών με πρωτοπαθή και δευτεροπαθή ITP, στην αρχική διάγνωση και σε έξι μήνες παρακολούθησης μπορεί να αναγνωρίσει σημαντικές διαφοροποιήσεις, που να έχουν επίπτωση τόσο στην πρόγνωση και την έκβαση όσο και στη διαχείριση της ITP. Μέθοδοι: Το ελληνικό μητρώο καταγραφής ασθενών με ΙΤΡ, είναι μια βάση δεδομένων που περιλαμβάνει ασθενείς (n=1573) σε εθνικό επίπεδο από 25 διαφορετικά νοσοκομεία. Στην παρούσα μελέτη αναλύσαμε αναδρομικά κλινικά και εργαστηριακά δεδομένα από ασθενείς με πρωτοπαθή και δευτεροπαθή ITP, ηλικίας άνω των 18 ετών που διαγνώστηκαν από το 1979 ως το 2023. Αποτελέσματα: Ο αριθμός των αξιολογήσιμων ασθενών ήταν 580. 464 (80%) ασθενείς διαγνώστηκαν με πρωτοπαθή ITP και 116 (20%) θεωρήθηκαν ότι είχαν δευτεροπαθή ITP. Τα κυριότερα αίτια δευτεροπαθούς ΙΤΡ ήταν οι λοιμώξεις (26,8%), τα νοσήματα του κολλαγόνου (24%), τα λεμφουπερπλαστικά νοσήματα (8,3)%, το σύνδρομο Evans (7,4)%% , η λοίμωξη από Helicobacter Pylori, (5,5%), η νόσος Hashimoto (4,6%), αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο (APL) (3,7%), λήψη φαρμάκων (3,7%). Δεν υπήρχε διαφορά στην ηλικία, το φύλο, τα συμπτώματα αιμορραγίας, τους αριθμούς αιμοπεταλίων και λευκών αιμοσφαιρίων, το επίπεδο Hb μεταξύ των δύο ομάδων κατά τη διάγνωση. Σε ασθενείς με δευτεροπαθή ITP παρατηρήθηκαν συχνότερα ANA(+), RF(+), HIV(+), HCV(+), APL Abs(+), ιστορικό θρομβοφιλίας, σπληνομεγαλίας και συννοσηρότητες. Η ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία δε διέφερε ανάμεσα στις δύο ομάδες. Η επιλογή της θεραπείας κατά τη διάγνωση δε διέφερε μεταξύ δύο ομάδων ασθενών με εξαίρεση το anti-CD20 που χορηγήθηκε συχνότερα σε ασθενείς με πρωτοπαθή ITP (P=0,036). Η εμμένουσα θρομβοπενία διαπιστώθηκε στο 80% των ασθενών με δευτεροπαθή ITP και στο 68% των ασθενών με πρωτοπαθή ITP (p<0,005). Περισσότεροι ασθενείς με δευτεροπαθή εμμένουσα ΙΤΡ, συγκριτικά με ασθενείς με πρωτοπαθή εμμένουσα, υποβλήθηκαν σε θεραπεία με κορτικοστεροειδή (91% έναντι 68%), IGIV (36% έναντι 21%), κορτικοστεροειδή και IGIV (35% έναντι 16%), Rituximab (13% έναντι 5%). Επίσης σε ασθενείς με εμμένουσα δευτεροπαθή ITP τα αιμορραγικά επεισόδια ήταν πιο συχνά σε σύγκριση με ασθενείς με πρωτοπαθή εμμένουσα νόσο (23% έναντι 13%) ιδιαίτερα στο δέρμα (23% έναντι 13%) και μηνορραγία (5,5% έναντι 1%). Δεν υπήρχε σημαντική διαφορά στην ηλικία, το φύλο και τις υποκείμενες ασθένειες μεταξύ ασθενών με δευτεροπαθή εμμένουσα και μη εμμένουσα νόσο. Συμπεράσματα: Πρωτοπαθής ITP διαγνώστηκε στην πλειονότητα των ασθενών. Η δευτεροπαθής ITP συσχετίστηκε κυρίως με νοσήματα του κολλαγόνου και λοιμώξεις. Δεν υπήρχε διαφορά στην ηλικία, το φύλο, τα συμπτώματα αιμορραγίας, τους αριθμούς αιμοπεταλίων και λευκών αιμοσφαιρίων, τα επίπεδα Hb και την ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία μεταξύ των δύο ομάδων κατά τη διάγνωση. Στη δευτεροπαθή ITP θετικές εργαστηριακές εξετάσεις σε ANA, RF, HIV, HCV, APL Abs βρέθηκαν συχνότερα. Η εμφάνιση αιμορραγικών επεισοδίων ήταν πιο συχνή στην εμμένουσα δευτεροπαθή ITP. Αυτή η ομάδα δεν διέφερε σημαντικά ως προς το φύλο, την ηλικία και την υποκείμενη νόσο από την δευτεροπαθή ITP χωρίς εμμένουσα νόσο. Επομένως, από μελέτη αυτή προκύπτει ότι οι ασθενείς με δευτεροπαθή ITP διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν εμμένουσα νόσο, έχουν συχνότερα αιμορραγικά συμβάματα στους 6 μήνες και χρειάζονται συχνότερα θεραπευτική αγωγή. Χρειάζονται επομένως στενότερη παρακολούθηση και ετοιμότητα για χορήγηση επείγουσας και δεύτερης γραμμής θεραπείας. Απαιτούνται περισσότερα δεδομένα και παρακολούθηση ασθενών για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για να επιβεβαιωθούν τα αποτελέσματα και πιθανώς να προσδιοριστούν άλλοι παράγοντες που θα οδηγήσουν σε εξατομικευμένη θεραπεία.","abstract_html":"Υπόβαθρο: Η αυτοάνοση θρομβοπενία (ITP) οφείλεται σε ανοσολογικής αρχής μειωμένη παραγωγή αιμοπεταλίων σε συνδυασμό με αυξημένη περιφερική καταστροφή. Η δευτεροπαθής ITP ορίζεται ως ITP σχετιζόμενη με υποκείμενη αιτία ή νόσο. Υπάρχουν περιορισμένα δεδομένα για τη σύγκριση των χαρακτηριστικών της πρωτοπαθούς και δευτεροπαθούς ITP. Σκοπός: Η σύγκριση των κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών, της θεραπευτικής προσέγγισης και ανταπόκρισης στη θεραπεία ασθενών με πρωτοπαθή και δευτεροπαθή ITP, στην αρχική διάγνωση και σε έξι μήνες παρακολούθησης μπορεί να αναγνωρίσει σημαντικές διαφοροποιήσεις, που να έχουν επίπτωση τόσο στην πρόγνωση και την έκβαση όσο και στη διαχείριση της ITP. Μέθοδοι: Το ελληνικό μητρώο καταγραφής ασθενών με ΙΤΡ, είναι μια βάση δεδομένων που περιλαμβάνει ασθενείς (n=1573) σε εθνικό επίπεδο από 25 διαφορετικά νοσοκομεία. Στην παρούσα μελέτη αναλύσαμε αναδρομικά κλινικά και εργαστηριακά δεδομένα από ασθενείς με πρωτοπαθή και δευτεροπαθή ITP, ηλικίας άνω των 18 ετών που διαγνώστηκαν από το 1979 ως το 2023. Αποτελέσματα: Ο αριθμός των αξιολογήσιμων ασθενών ήταν 580. 464 (80%) ασθενείς διαγνώστηκαν με πρωτοπαθή ITP και 116 (20%) θεωρήθηκαν ότι είχαν δευτεροπαθή ITP. Τα κυριότερα αίτια δευτεροπαθούς ΙΤΡ ήταν οι λοιμώξεις (26,8%), τα νοσήματα του κολλαγόνου (24%), τα λεμφουπερπλαστικά νοσήματα (8,3)%, το σύνδρομο Evans (7,4)%% , η λοίμωξη από Helicobacter Pylori, (5,5%), η νόσος Hashimoto (4,6%), αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο (APL) (3,7%), λήψη φαρμάκων (3,7%). Δεν υπήρχε διαφορά στην ηλικία, το φύλο, τα συμπτώματα αιμορραγίας, τους αριθμούς αιμοπεταλίων και λευκών αιμοσφαιρίων, το επίπεδο Hb μεταξύ των δύο ομάδων κατά τη διάγνωση. Σε ασθενείς με δευτεροπαθή ITP παρατηρήθηκαν συχνότερα ANA(+), RF(+), HIV(+), HCV(+), APL Abs(+), ιστορικό θρομβοφιλίας, σπληνομεγαλίας και συννοσηρότητες. Η ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία δε διέφερε ανάμεσα στις δύο ομάδες. Η επιλογή της θεραπείας κατά τη διάγνωση δε διέφερε μεταξύ δύο ομάδων ασθενών με εξαίρεση το anti-CD20 που χορηγήθηκε συχνότερα σε ασθενείς με πρωτοπαθή ITP (P=0,036). Η εμμένουσα θρομβοπενία διαπιστώθηκε στο 80% των ασθενών με δευτεροπαθή ITP και στο 68% των ασθενών με πρωτοπαθή ITP (p&lt;0,005). Περισσότεροι ασθενείς με δευτεροπαθή εμμένουσα ΙΤΡ, συγκριτικά με ασθενείς με πρωτοπαθή εμμένουσα, υποβλήθηκαν σε θεραπεία με κορτικοστεροειδή (91% έναντι 68%), IGIV (36% έναντι 21%), κορτικοστεροειδή και IGIV (35% έναντι 16%), Rituximab (13% έναντι 5%). Επίσης σε ασθενείς με εμμένουσα δευτεροπαθή ITP τα αιμορραγικά επεισόδια ήταν πιο συχνά σε σύγκριση με ασθενείς με πρωτοπαθή εμμένουσα νόσο (23% έναντι 13%) ιδιαίτερα στο δέρμα (23% έναντι 13%) και μηνορραγία (5,5% έναντι 1%). Δεν υπήρχε σημαντική διαφορά στην ηλικία, το φύλο και τις υποκείμενες ασθένειες μεταξύ ασθενών με δευτεροπαθή εμμένουσα και μη εμμένουσα νόσο. Συμπεράσματα: Πρωτοπαθής ITP διαγνώστηκε στην πλειονότητα των ασθενών. Η δευτεροπαθής ITP συσχετίστηκε κυρίως με νοσήματα του κολλαγόνου και λοιμώξεις. Δεν υπήρχε διαφορά στην ηλικία, το φύλο, τα συμπτώματα αιμορραγίας, τους αριθμούς αιμοπεταλίων και λευκών αιμοσφαιρίων, τα επίπεδα Hb και την ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία μεταξύ των δύο ομάδων κατά τη διάγνωση. Στη δευτεροπαθή ITP θετικές εργαστηριακές εξετάσεις σε ANA, RF, HIV, HCV, APL Abs βρέθηκαν συχνότερα. Η εμφάνιση αιμορραγικών επεισοδίων ήταν πιο συχνή στην εμμένουσα δευτεροπαθή ITP. Αυτή η ομάδα δεν διέφερε σημαντικά ως προς το φύλο, την ηλικία και την υποκείμενη νόσο από την δευτεροπαθή ITP χωρίς εμμένουσα νόσο. Επομένως, από μελέτη αυτή προκύπτει ότι οι ασθενείς με δευτεροπαθή ITP διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν εμμένουσα νόσο, έχουν συχνότερα αιμορραγικά συμβάματα στους 6 μήνες και χρειάζονται συχνότερα θεραπευτική αγωγή. Χρειάζονται επομένως στενότερη παρακολούθηση και ετοιμότητα για χορήγηση επείγουσας και δεύτερης γραμμής θεραπείας. Απαιτούνται περισσότερα δεδομένα και παρακολούθηση ασθενών για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για να επιβεβαιωθούν τα αποτελέσματα και πιθανώς να προσδιοριστούν άλλοι παράγοντες που θα οδηγήσουν σε εξατομικευμένη θεραπεία.","abstract_has_math":false,"creators":["Σταυρουλάκη Αιμιλία","Stavroulaki Aimilia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:22:16Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3330635"],"render_values":[{"text":"uoadl:3330635","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3330635","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3330635","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3330635","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σταυρουλάκη Αιμιλία","Stavroulaki Aimilia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3330635","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3330635"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Υπόβαθρο: Η αυτοάνοση θρομβοπενία (ITP) οφείλεται σε ανοσολογικής αρχής μειωμένη παραγωγή αιμοπεταλίων σε συνδυασμό με αυξημένη περιφερική καταστροφή. Η δευτεροπαθής ITP ορίζεται ως ITP σχετιζόμενη με υποκείμενη αιτία ή νόσο. Υπάρχουν περιορισμένα δεδομένα για τη σύγκριση των χαρακτηριστικών της πρωτοπαθούς και δευτεροπαθούς ITP. Σκοπός: Η σύγκριση των κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών, της θεραπευτικής προσέγγισης και ανταπόκρισης στη θεραπεία ασθενών με πρωτοπαθή και δευτεροπαθή ITP, στην αρχική διάγνωση και σε έξι μήνες παρακολούθησης μπορεί να αναγνωρίσει σημαντικές διαφοροποιήσεις, που να έχουν επίπτωση τόσο στην πρόγνωση και την έκβαση όσο και στη διαχείριση της ITP. Μέθοδοι: Το ελληνικό μητρώο καταγραφής ασθενών με ΙΤΡ, είναι μια βάση δεδομένων που περιλαμβάνει ασθενείς (n=1573) σε εθνικό επίπεδο από 25 διαφορετικά νοσοκομεία. Στην παρούσα μελέτη αναλύσαμε αναδρομικά κλινικά και εργαστηριακά δεδομένα από ασθενείς με πρωτοπαθή και δευτεροπαθή ITP, ηλικίας άνω των 18 ετών που διαγνώστηκαν από το 1979 ως το 2023. Αποτελέσματα: Ο αριθμός των αξιολογήσιμων ασθενών ήταν 580. 464 (80%) ασθενείς διαγνώστηκαν με πρωτοπαθή ITP και 116 (20%) θεωρήθηκαν ότι είχαν δευτεροπαθή ITP. Τα κυριότερα αίτια δευτεροπαθούς ΙΤΡ ήταν οι λοιμώξεις (26,8%), τα νοσήματα του κολλαγόνου (24%), τα λεμφουπερπλαστικά νοσήματα (8,3)%, το σύνδρομο Evans (7,4)%% , η λοίμωξη από Helicobacter Pylori, (5,5%), η νόσος Hashimoto (4,6%), αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο (APL) (3,7%), λήψη φαρμάκων (3,7%). Δεν υπήρχε διαφορά στην ηλικία, το φύλο, τα συμπτώματα αιμορραγίας, τους αριθμούς αιμοπεταλίων και λευκών αιμοσφαιρίων, το επίπεδο Hb μεταξύ των δύο ομάδων κατά τη διάγνωση. Σε ασθενείς με δευτεροπαθή ITP παρατηρήθηκαν συχνότερα ANA(+), RF(+), HIV(+), HCV(+), APL Abs(+), ιστορικό θρομβοφιλίας, σπληνομεγαλίας και συννοσηρότητες. Η ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία δε διέφερε ανάμεσα στις δύο ομάδες. Η επιλογή της θεραπείας κατά τη διάγνωση δε διέφερε μεταξύ δύο ομάδων ασθενών με εξαίρεση το anti-CD20 που χορηγήθηκε συχνότερα σε ασθενείς με πρωτοπαθή ITP (P=0,036). Η εμμένουσα θρομβοπενία διαπιστώθηκε στο 80% των ασθενών με δευτεροπαθή ITP και στο 68% των ασθενών με πρωτοπαθή ITP (p<0,005). Περισσότεροι ασθενείς με δευτεροπαθή εμμένουσα ΙΤΡ, συγκριτικά με ασθενείς με πρωτοπαθή εμμένουσα, υποβλήθηκαν σε θεραπεία με κορτικοστεροειδή (91% έναντι 68%), IGIV (36% έναντι 21%), κορτικοστεροειδή και IGIV (35% έναντι 16%), Rituximab (13% έναντι 5%). Επίσης σε ασθενείς με εμμένουσα δευτεροπαθή ITP τα αιμορραγικά επεισόδια ήταν πιο συχνά σε σύγκριση με ασθενείς με πρωτοπαθή εμμένουσα νόσο (23% έναντι 13%) ιδιαίτερα στο δέρμα (23% έναντι 13%) και μηνορραγία (5,5% έναντι 1%). Δεν υπήρχε σημαντική διαφορά στην ηλικία, το φύλο και τις υποκείμενες ασθένειες μεταξύ ασθενών με δευτεροπαθή εμμένουσα και μη εμμένουσα νόσο. Συμπεράσματα: Πρωτοπαθής ITP διαγνώστηκε στην πλειονότητα των ασθενών. Η δευτεροπαθής ITP συσχετίστηκε κυρίως με νοσήματα του κολλαγόνου και λοιμώξεις. Δεν υπήρχε διαφορά στην ηλικία, το φύλο, τα συμπτώματα αιμορραγίας, τους αριθμούς αιμοπεταλίων και λευκών αιμοσφαιρίων, τα επίπεδα Hb και την ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία μεταξύ των δύο ομάδων κατά τη διάγνωση. Στη δευτεροπαθή ITP θετικές εργαστηριακές εξετάσεις σε ANA, RF, HIV, HCV, APL Abs βρέθηκαν συχνότερα. Η εμφάνιση αιμορραγικών επεισοδίων ήταν πιο συχνή στην εμμένουσα δευτεροπαθή ITP. Αυτή η ομάδα δεν διέφερε σημαντικά ως προς το φύλο, την ηλικία και την υποκείμενη νόσο από την δευτεροπαθή ITP χωρίς εμμένουσα νόσο. Επομένως, από μελέτη αυτή προκύπτει ότι οι ασθενείς με δευτεροπαθή ITP διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν εμμένουσα νόσο, έχουν συχνότερα αιμορραγικά συμβάματα στους 6 μήνες και χρειάζονται συχνότερα θεραπευτική αγωγή. Χρειάζονται επομένως στενότερη παρακολούθηση και ετοιμότητα για χορήγηση επείγουσας και δεύτερης γραμμής θεραπείας. Απαιτούνται περισσότερα δεδομένα και παρακολούθηση ασθενών για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για να επιβεβαιωθούν τα αποτελέσματα και πιθανώς να προσδιοριστούν άλλοι παράγοντες που θα οδηγήσουν σε εξατομικευμένη θεραπεία.","Backround: ITP is caused by immune mediated decreased platelet production and increased platelet destruction. Secondary ITP is defined as ITP with an underlying cause or disorder. There are limited data comparing the features of primary and secondary ITP. Aim: The comparison of clinical and laboratory features, treatment approach and the response of patients with primary and secondary ITP, in initial diagnosis and in a six month follow up may reflect remarkable profiles, that may influence both prognosis and outcome as well as the management of ITP. MethodsThe Greek ITP patient registry is a database that recruits patients (n=1573) nationwide from 2 different hospitals / through a network of 25 sites. In the present study we retrospectively analyzed data from patients with primary and secondary ITP, aged 18 years and over diagnosed from 1979 to 2023. Results: The number of evaluable pts was 580. 464(80%) pts were diagnosed as having primary ITP and 116(20%) were considered to have secondary ITP. Of those who were diagnosed as secondary ITP, 26,8% had infections, 24% had collagen disease, 8.3% lymphoproliferative disorders, 7.4% had Evans, 3,7% medication, 5,5% H.Pylori infection, 4,6% had Hashimoto d. 3,7 % APL. There was no difference in age, sex, bleeding symptoms, plt and WBC numbers, Hb level between the two groups at the diagnosis. In secondary ITP pts were more frequently observed ANA(+), RF(+), HIV(+), HCV(+), APL Abs(+), history of thrombophilia, splenomegaly and comorbidities. The response to initial treatment did not differ in the two groups. The choice of treatment at diagnosis did not differ between two groups of patients with the exception of anti-CD20 which was administered more frequently in primary ITP patients (P=0.036). Persistent thrombocytopenia was determined in 80% of secondary ITP patients and in 68% of primary ITP pts (p<0.005). More pts with secondary ITP were treated with corticosteroids (91% vs 68%), IGIV (36% vs 21%), corticosteroids and IGIV (35% vs 16%), Rituximab (13% vs 5%). In pts with persistent secondary ITP the bleeding events were more frequent compared to patients with primary persistent disease (23%vs13%) especially cutaneous (23% vs13%) and menorrhagia (5.5% vs1%). There was no significant difference in age, gender and underlying diseases between patients with secondary persistent and non-persistent disease. Conclusions: Primary ITP was diagnosed in the majority of patients. The Secondary ITP was predominantly associated with collagen disease, and infections. There was no difference in age, sex, bleeding symptoms, plt and WBC numbers, Hb level and response to initial treatment between the two groups at the diagnosis. In secondary ITP positive laboratory tests (ANA, RF, HIV, HCV, APL Abs) were found more often. The occurrence of bleeding events was more frequent in the persistent secondary ITP group. This group did not differ significantly in terms of sex, age and underlying disease from the group of secondary ITP without persistent disease. Therefore in our study patients with secondary ITP are at greater risk of developing persistent disease with a higher risk of bleeding and need closer monitoring and readiness for administration urgent and second line treatment. More data and follow-up of patients for a longer period of time are needed to confirm the results and possibly determine other risk factors that will require individualized treatment."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διάγνωση πρωτοπαθούς και δευτεροπαθούς αυτοάνοσης θρομβοπενίας και επιλογές δεύτερης γραμμής θεραπείας στην Ελλάδα. Στοιχεία από το Εθνικό αρχείο καταγραφής αυτοάνοσων θρομβοπενιών της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σταυρουλάκη Αιμιλία","Stavroulaki Aimilia"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Υπόβαθρο: Η αυτοάνοση θρομβοπενία (ITP) οφείλεται σε ανοσολογικής αρχής μειωμένη παραγωγή αιμοπεταλίων σε συνδυασμό με αυξημένη περιφερική καταστροφή. Η δευτεροπαθής ITP ορίζεται ως ITP σχετιζόμενη με υποκείμενη αιτία ή νόσο. Υπάρχουν περιορισμένα δεδομένα για τη σύγκριση των χαρακτηριστικών της πρωτοπαθούς και δευτεροπαθούς ITP. Σκοπός: Η σύγκριση των κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών, της θεραπευτικής προσέγγισης και ανταπόκρισης στη θεραπεία ασθενών με πρωτοπαθή και δευτεροπαθή ITP, στην αρχική διάγνωση και σε έξι μήνες παρακολούθησης μπορεί να αναγνωρίσει σημαντικές διαφοροποιήσεις, που να έχουν επίπτωση τόσο στην πρόγνωση και την έκβαση όσο και στη διαχείριση της ITP. Μέθοδοι: Το ελληνικό μητρώο καταγραφής ασθενών με ΙΤΡ, είναι μια βάση δεδομένων που περιλαμβάνει ασθενείς (n=1573) σε εθνικό επίπεδο από 25 διαφορετικά νοσοκομεία. Στην παρούσα μελέτη αναλύσαμε αναδρομικά κλινικά και εργαστηριακά δεδομένα από ασθενείς με πρωτοπαθή και δευτεροπαθή ITP, ηλικίας άνω των 18 ετών που διαγνώστηκαν από το 1979 ως το 2023. Αποτελέσματα: Ο αριθμός των αξιολογήσιμων ασθενών ήταν 580. 464 (80%) ασθενείς διαγνώστηκαν με πρωτοπαθή ITP και 116 (20%) θεωρήθηκαν ότι είχαν δευτεροπαθή ITP. Τα κυριότερα αίτια δευτεροπαθούς ΙΤΡ ήταν οι λοιμώξεις (26,8%), τα νοσήματα του κολλαγόνου (24%), τα λεμφουπερπλαστικά νοσήματα (8,3)%, το σύνδρομο Evans (7,4)%% , η λοίμωξη από Helicobacter Pylori, (5,5%), η νόσος Hashimoto (4,6%), αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο (APL) (3,7%), λήψη φαρμάκων (3,7%). Δεν υπήρχε διαφορά στην ηλικία, το φύλο, τα συμπτώματα αιμορραγίας, τους αριθμούς αιμοπεταλίων και λευκών αιμοσφαιρίων, το επίπεδο Hb μεταξύ των δύο ομάδων κατά τη διάγνωση. Σε ασθενείς με δευτεροπαθή ITP παρατηρήθηκαν συχνότερα ANA(+), RF(+), HIV(+), HCV(+), APL Abs(+), ιστορικό θρομβοφιλίας, σπληνομεγαλίας και συννοσηρότητες. Η ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία δε διέφερε ανάμεσα στις δύο ομάδες. Η επιλογή της θεραπείας κατά τη διάγνωση δε διέφερε μεταξύ δύο ομάδων ασθενών με εξαίρεση το anti-CD20 που χορηγήθηκε συχνότερα σε ασθενείς με πρωτοπαθή ITP (P=0,036). Η εμμένουσα θρομβοπενία διαπιστώθηκε στο 80% των ασθενών με δευτεροπαθή ITP και στο 68% των ασθενών με πρωτοπαθή ITP (p<0,005). Περισσότεροι ασθενείς με δευτεροπαθή εμμένουσα ΙΤΡ, συγκριτικά με ασθενείς με πρωτοπαθή εμμένουσα, υποβλήθηκαν σε θεραπεία με κορτικοστεροειδή (91% έναντι 68%), IGIV (36% έναντι 21%), κορτικοστεροειδή και IGIV (35% έναντι 16%), Rituximab (13% έναντι 5%). Επίσης σε ασθενείς με εμμένουσα δευτεροπαθή ITP τα αιμορραγικά επεισόδια ήταν πιο συχνά σε σύγκριση με ασθενείς με πρωτοπαθή εμμένουσα νόσο (23% έναντι 13%) ιδιαίτερα στο δέρμα (23% έναντι 13%) και μηνορραγία (5,5% έναντι 1%). Δεν υπήρχε σημαντική διαφορά στην ηλικία, το φύλο και τις υποκείμενες ασθένειες μεταξύ ασθενών με δευτεροπαθή εμμένουσα και μη εμμένουσα νόσο. Συμπεράσματα: Πρωτοπαθής ITP διαγνώστηκε στην πλειονότητα των ασθενών. Η δευτεροπαθής ITP συσχετίστηκε κυρίως με νοσήματα του κολλαγόνου και λοιμώξεις. Δεν υπήρχε διαφορά στην ηλικία, το φύλο, τα συμπτώματα αιμορραγίας, τους αριθμούς αιμοπεταλίων και λευκών αιμοσφαιρίων, τα επίπεδα Hb και την ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία μεταξύ των δύο ομάδων κατά τη διάγνωση. Στη δευτεροπαθή ITP θετικές εργαστηριακές εξετάσεις σε ANA, RF, HIV, HCV, APL Abs βρέθηκαν συχνότερα. Η εμφάνιση αιμορραγικών επεισοδίων ήταν πιο συχνή στην εμμένουσα δευτεροπαθή ITP. Αυτή η ομάδα δεν διέφερε σημαντικά ως προς το φύλο, την ηλικία και την υποκείμενη νόσο από την δευτεροπαθή ITP χωρίς εμμένουσα νόσο. Επομένως, από μελέτη αυτή προκύπτει ότι οι ασθενείς με δευτεροπαθή ITP διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν εμμένουσα νόσο, έχουν συχνότερα αιμορραγικά συμβάματα στους 6 μήνες και χρειάζονται συχνότερα θεραπευτική αγωγή. Χρειάζονται επομένως στενότερη παρακολούθηση και ετοιμότητα για χορήγηση επείγουσας και δεύτερης γραμμής θεραπείας. Απαιτούνται περισσότερα δεδομένα και παρακολούθηση ασθενών για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για να επιβεβαιωθούν τα αποτελέσματα και πιθανώς να προσδιοριστούν άλλοι παράγοντες που θα οδηγήσουν σε εξατομικευμένη θεραπεία.","Backround: ITP is caused by immune mediated decreased platelet production and increased platelet destruction. Secondary ITP is defined as ITP with an underlying cause or disorder. There are limited data comparing the features of primary and secondary ITP. Aim: The comparison of clinical and laboratory features, treatment approach and the response of patients with primary and secondary ITP, in initial diagnosis and in a six month follow up may reflect remarkable profiles, that may influence both prognosis and outcome as well as the management of ITP. MethodsThe Greek ITP patient registry is a database that recruits patients (n=1573) nationwide from 2 different hospitals / through a network of 25 sites. In the present study we retrospectively analyzed data from patients with primary and secondary ITP, aged 18 years and over diagnosed from 1979 to 2023. Results: The number of evaluable pts was 580. 464(80%) pts were diagnosed as having primary ITP and 116(20%) were considered to have secondary ITP. Of those who were diagnosed as secondary ITP, 26,8% had infections, 24% had collagen disease, 8.3% lymphoproliferative disorders, 7.4% had Evans, 3,7% medication, 5,5% H.Pylori infection, 4,6% had Hashimoto d. 3,7 % APL. There was no difference in age, sex, bleeding symptoms, plt and WBC numbers, Hb level between the two groups at the diagnosis. In secondary ITP pts were more frequently observed ANA(+), RF(+), HIV(+), HCV(+), APL Abs(+), history of thrombophilia, splenomegaly and comorbidities. The response to initial treatment did not differ in the two groups. The choice of treatment at diagnosis did not differ between two groups of patients with the exception of anti-CD20 which was administered more frequently in primary ITP patients (P=0.036). Persistent thrombocytopenia was determined in 80% of secondary ITP patients and in 68% of primary ITP pts (p<0.005). More pts with secondary ITP were treated with corticosteroids (91% vs 68%), IGIV (36% vs 21%), corticosteroids and IGIV (35% vs 16%), Rituximab (13% vs 5%). In pts with persistent secondary ITP the bleeding events were more frequent compared to patients with primary persistent disease (23%vs13%) especially cutaneous (23% vs13%) and menorrhagia (5.5% vs1%). There was no significant difference in age, gender and underlying diseases between patients with secondary persistent and non-persistent disease. Conclusions: Primary ITP was diagnosed in the majority of patients. The Secondary ITP was predominantly associated with collagen disease, and infections. There was no difference in age, sex, bleeding symptoms, plt and WBC numbers, Hb level and response to initial treatment between the two groups at the diagnosis. In secondary ITP positive laboratory tests (ANA, RF, HIV, HCV, APL Abs) were found more often. The occurrence of bleeding events was more frequent in the persistent secondary ITP group. This group did not differ significantly in terms of sex, age and underlying disease from the group of secondary ITP without persistent disease. Therefore in our study patients with secondary ITP are at greater risk of developing persistent disease with a higher risk of bleeding and need closer monitoring and readiness for administration urgent and second line treatment. More data and follow-up of patients for a longer period of time are needed to confirm the results and possibly determine other risk factors that will require individualized treatment."],"dc:identifier":["uoadl:3330635","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3330635"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διάγνωση πρωτοπαθούς και δευτεροπαθούς αυτοάνοσης θρομβοπενίας και επιλογές δεύτερης γραμμής θεραπείας στην Ελλάδα. Στοιχεία από το Εθνικό αρχείο καταγραφής αυτοάνοσων θρομβοπενιών της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:22:16Z"}